Title : My Broken Wings 4....Ending Chapter

Cast : Maruyama Ryuhei & Nishikido Ryo
Author : nakane_honey bee

Request : nutchie ( 50% )




Once the wings of butterfly are broken, it will be alive for what?

ถ้าปีกของผีเสื้อถูกทำลายลง....แล้วเจ้าผีเสื้อจะมีชีวิตอยุ่ต่อไปเพื่ออะไร?




“คนในรูปนั่นนะเหรอ...คนรักของนาย?”

“รูป...?” คนป่วยทวนคำว่ารูปของมารุที่เดินเข้ามายืนอีกฝั่งของตียง…


“รูปที่นายกอดไว้...วันที่พวกฉันไปเจอ แล้วยื้อชีวิตนายกลับมายังไงล่ะ”


“ฉันไม่เคยบอกพวกนายเลย...ขอโทษนะที่ปิดบังมาตลอด เพราะฉันกลัว...กลัวว่าหากพวกนายรู้...คนอื่นก็ต้องรู้ แล้วผู้จัดการก็อาจจะรู้แล้วสั่งให้ฉันเลิกยุ่ง...ฉันเลยปิดบังเรื่องที่ฉันกับเค้าคบกันมาโดยตลอด” เรียวมองทุกคนภายในห้องพยาบาล...ทั้งพี่ ทั้งเพื่อน ทั้งน้อง... ไม่มีใครที่แสดงท่าทีไม่พอใจสักนิดกับความจริงที่เรียวเพิ่งจะเปิดเผย กลับมีแต่ส่งรอยยิ้มมาให้... แต่เรียวคงไม่รู้หรอก ว่าจริงๆแล้วข้างในของทุกคนไม่ได้ยิ้มอย่างที่เรียวเห็น... ข้างในของทุกคนกำลังแอบร้องไห้ และกำลังต่อว่าต่อขานตัวเอง... ที่ทำงานด้วยกัน...อยู่ใกล้ๆกันเสียเปล่า กลับไม่เคยสนใจเลยว่าเรียวต้องเจอกับอะไรมาบ้าง... เก็บซ่อนอะไรต่ออะไรที่เกินกว่ากำลังของคนตัวเล็กๆคนหนึ่งจะแบกรับมันไหว... นี่พวกเขาไปอยู่ที่ไหนนะ... ตอนที่เรียวต้องเผชิญกับเรื่องเลวร้ายสารพัดพวกนี้



“เค้าชื่อ มิสึอุระ โคเฮย์ เป็นเพื่อนนักเรียนห้องเดียวกับฉันตั้งแต่ม.ต้น... พอม.ปลายฉันกับเค้าก็เรียนที่เดียวกันอีก โคจังขอให้ฉันคบกับเค้าในงานวัฒนธรรมของโรงเรียนตอนพวกเราอยู่ปี 2... แล้วเราก็เรียนรู้ซึ่งกันและกันมาตลอด... ไปไหนมาไหนด้วยกัน... เพราะการที่ฉันเป็น Jr.จึงทำให้ต้องห่างกับโคจังบ่อยๆ ทั้งถ่ายรายการ...ทั้งทัวร์คอนเสิร์ต แต่โคจังก็จะคอยโทรหาฉัน ส่งเมล์ให้ฉัน... เค้าไม่ใช่คนโรแมนติก เวลาโทรมาทีก็จะพูดห้วนๆ แต่ก็จะกำชับทุกครั้งให้ฉันกินข้าวเยอะๆ...แล้วก็รีบๆนอนตื่นตอนเช้าจะได้ไม่ปวดหัว... เวลาเมล์ก็จะเป็นแค่ข้อความสั้นๆว่าดูแลตัวเองด้วย...แค่นี้ แต่นั่นมันคือพลังอันยิ่งใหญ่ที่ทำให้ฉันตั้งใจทำงาน...เพราะฉันรู้ว่าอย่างน้อยก็มีโคจังคนหนึ่งที่คอยดูผลงานของฉัน... ภายนอกโคจังจะเป็นคนเงียบๆ เฉยๆ พูดน้อย... แต่เวลาฉันอยู่กับเค้าฉันจะรู้สึกว่าอบอุ่นจะไม่เครียด....เค้าเป็นคนเดียวที่เห็นฉันร้องไห้ตอนดูสารคดีแล้วไม่หัวเราะ โคจังจะดึงฉันเข้าไปกอดแล้วก็ลูบหัวฉันเบา ๆ แล้วก็จี้เอวฉันทำให้ฉันหายเศร้ากับภาพสัตว์พวกนั้น.... มันดูเป็นสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ในสายตาคนอื่น แต่สำหรับฉันมันมีค่ามาก....มันทำให้ฉันรู้ว่าเค้ารักในตัวฉันจริง ๆ รักในสิ่งที่ฉันเป็น"


"แล้วตอนนี้เค้าไปไหนแล้วล่ะ...?" พอคำพูดของเรียวขาดห้วงไป ฮิโรกิก็โผลงแทรกต่อขึ้นมา... คนอื่น ๆ ส่งสายตาตำหนิให้ทันที


"อย่าทำเหมือนฮิโรกิจะฆ่าฉันอย่างนั้นสิ... ฉันตอบได้หน่า เรื่องแค่นี้" เรียวยังมีแก่ใจหัวเราะเมื่อเห็นฮิโรกิสลดลงกับสายตาดุๆ รอบตัว


"สามปีก่อน.... คือวันสุดท้ายที่ฉันได้อยุ่กับเค้า วันนั้นฉันไปค้างกับเค้าปกติที่คอนโดนั่น ก็คอนโดที่ทุกคนไปเจอฉันนั้นแหละ.... มันเป็นของโคจังมาก่อน ฉันกินข้าว นั่งเล่นพูดคุยกับเค้าเหมือนกับทุก ๆวัน ....พอตอนกลางคืนก็มีคนโทรศัพท์มาหาฉันเค้าบอกว่าเป็นเพื่อนของยู.... อยากให้ฉันช่วยไปรับยูทีเพราะว่ายูเมามากกลับเองไม่ไหว ฉันก็รับปากไป....จริง ๆ แล้วโคจังตั้งใจจะไปเป็นเพื่อนฉันแต่ฉันเกรงใจเค้าก็ทำงานของเค้ามา.... อยากให้เค้าพักผ่อน ฉันเลยไปเองคนเดียว พอไปถึงที่คลับก็เจอยูในสภาพเมาแอ๋... ฟุบหลับอยู่กับโต๊ะ เพื่อน ๆ ของยูช่วยประคองยูมาส่งให้ทีรถฉัน ตอนแรกฉันก็จะไปส่งยูที่บ้านเลยแต่จู่ ๆ ก็โวยวายขึ้นมาแล้วก็ทำท่าจะอ้วกใส่รถฉัน....ฉันเลยเปลี่ยนใจกะว่าจะเปิดโรงแรมแถวนั้นให้ยูนอนดีกว่า.... แต่ว่าตอนที่ฉันกำลังจะกลับยูก็ดึงฉันลงไปบนเตียง.... ฉันตกใจมาก พยายามลุกขึ้น พยายามบอกยูว่าฉันคือ เรียว... แต่ยูก็เมามาก พูดอะไรไปก็ไม่รู้เรื่อง สุดท้ายก็เป็นอย่างที่ทุกคนรู้นั่นแหละ....ฉันหนีออกมาตอนที่ยูหลับไปแล้ว คนแรกที่ฉันนึกถึงคือโคจัง และที่แรกที่ฉันคิดจะไปก็คือ คอนโดของโคจังแต่พอก้มดูสารรูปตัวเองมันทั้งสกปรกแล้วก็น่าขยะแขยง....จนทำให้ฉันไม่กล้าให้โคจังเห็น.... ฉันเลยไปหาเพื่อนสนิทอีกคนหนึ่งแทน"


"แล้ว ไม่ได้ไปหาโคจังอีกเลยเหรอ ?"


"อืม.... ไม่ได้ไปอีกเลย ฉันหลบหน้าเค้าอยู่อาทิตย์เต็ม ๆ ตั้งใจว่าจะรอให้แผลตามร่างกายมันหายก่อน แล้วจะบอกความจริงกับเค้า... ฉันคิดว่าถ้าเค้ารักฉันจริง เค้าต้องเข้าใจ....และกล้าที่จะกอดฉันอีกครั้ง แต่พอวันที่ฉันไปหาเค้าที่คอนโด..เค้ากลับไม่อยู่ พอโทรเข้ามือถือก็ติดต่อไม่ได้.... ฉันเลยไปโทรไปที่บ้านของเค้าซึ่งฉันก็รู้จักกับครอบครัวเค้าเป็นอย่างดี...เพราะฉันไปเที่ยวอยุ่บ่อย ๆ ทุกครั้งที่ฉันไปบ้านโคจัง พ่อแม่และน้องสาวของเค้าจะต้อนรับฉันเป็นอย่างดี... แต่ในวันนั้นที่ฉันไปมันไม่เหมือนเดิม.... พอแม่เค้าเห็นฉันก็ตะโกนไล่ให้ฉันกลับ ฉันตกใจสุด ๆ ไม่เคยเห็นแม่โคจังเป็นแบบนั้นมาก่อน พอพ่อเค้าออกมาอีกคนก็มึนตึงใส่อีก... ฉันงงไปหมด ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นดีที่ว่าน้องสาวโคจังเป็นคนเดียวที่ยอมคุยกับฉัน เธอลากฉันออกมาจนพ้นรั้วบ้านแล้วก็บอกว่า.... โคจังเสียแล้ว" พอเล่ามาถึงจุดนี้ทุกคนในห้องที่ตั้งอกตั้งใจฟังถึงกับตัวชากันไปหมด.... แต่คนบนเตียงยังคงเฉยราวกับไร้ความรู้สึกใดใด


"เธอบอกว่าสามวันก่อนที่ฉันจะไป โคจังขับรถชนอาการสาหัส เข้าอยู่ในห้องไอซียูได้แค่สิบห้าชม.เท่านั้น เธอบอกว่าก่อนเสียโคจังเพ้อถึงแต่ฉัน บอกว่าใจร้ายที่ทิ้งเค้าไปใจร้ายที่ลืมเค้าได้อย่างง่ายดาย.... พ่อกับแม่ที่ได้ยินแบบนั้นจึงโทษว่าเป็นความผิดฉัน ตั้งแต่วันนั้นมาพวกเค้าเลยจงเกลียดจงชังฉัน เพราะว่าเป็นสาเหตุที่ทำให้ลูกชายเค้ากินเหล้าหนักจนขับรถชนตาย!...."



"เรียวจัง..."

เรื่องราวน่าสลดใจที่คนตัวเล็กบนเตียงไม่เคยเอื้อนเอ่ยให้ใครได้รับรู้... ทำงานด้วยกันเสียเปล่า คบหากันฉันท์พี่ฉันท์น้องมาเพื่ออะไร.... ความทุกข์ทรมานที่เรียวต้องเผชิญพวกนี้ถึงไม่เคยรู้มาก่อนเลย เวลานี้น้ำตาของเรียวไม่มีให้ไหลอีกแล้ว....เพราะหลั่งรินไปจนหมดจนไม่มีให้เปื่อนเปอะสองแก้มอีกต่อไป....


ฮินะเดินเข้าไปรั้งรุ่นน้องตัวเล็กเข้ามากอด....กลายเป็นว่าน้ำตาที่มีในวันนี้ล้วนปรากฏให้เห็นจากทุก ๆคน น้ำตาจากพี่...น้ำตาจากเพื่อน....น้ำตาจากน้อง.....และน้ำตาจากคนที่รัก

ยกเว้น........ เรียว


เมื่อหมดเวลาเยี่ยม...นางพยาบาลก็เข้ามาเพื่อทำการเช็ดตัวให้กับเรียว...ทุกคนเลยถือโอกาสทยอยกลับเว้นเสียก็แต่......มารุ..... ที่ตั้งใจจะนอนเป็นเพื่อนเรียวที่โรงพยาบาล....ความเงียบสงบและค่ำคืนแรกที่ได้อยู่ด้วยกันนับตั้งแต่วันนั้น......วันที่เค้าทำลายน้ำใจคนตัวเล็กลงกับมือ !..... ทำให้วันนี้ราวกับว่าเป็นการพบกันของคนแปลกหน้าสองคนที่ไม่เคยพบพานกันมาก่อน.....เวลานี้เรียวหลับไปแล้วด้วยฤทธิ์ของยาจากเมื่อต้นชั่วโมง.....

ไฟในห้องพักพิเศษไม่ได้ถูกเปิดใช้งานสักดวง....มารุอยากให้เรียวพักผ่อนให้เต็มทีและการแค่ได้นั่งมองโดยอาศัยแสงรำไรจากดวงจันทร์ข้างนอกก็เพียงพอแล้ว.....เพียงพอที่จะให้เค้าได้มองคนที่ตัวเค้ารักอย่างเงียบ ๆ ร่างสูงกุมมือคนบนเตียงไว้.....ถ่ายทอดความห่วงใยที่เค้ามีไปสู่คนตัวเล็กด้วยสัมผัสที่ไม่เป็นการล่วงเกินไปกว่านี้......



เค้าไม่ได้ฝันไปใช่ไหมกับการได้เรียวคืนกลับมาจากอุ้งหัตถ์ของพระเจ้า......?


“ร้องไห้ทำไม......มารุ ?” เสียงแหบแห้งของเรียวถามเบา ๆ จนแทบไม่ได้ยิน.....เพราะหยดน้ำตาของมารุกระทบลงบนหลังมือ.... การร้องไห้ที่ไร้ซึ่งเสียงสะอื้นของลูกผู้ชายคนหนึ่ง.....แด่คนที่ตนรัก พอจะมีอานุภาพสร้างวันพรุ่งนี้ขึ้นมาใหม่ได้ไหมนะ...... มารุปล่อยมือคนตัวเล็กลงเพิ่งจะรู้ตัวว่าเป็นสาเหตุที่ทำให้เรียวต้องตื่น……


“ไม่มีอะไรหรอก.... นายนอนต่อเถอะ เดี๋ยวฉันจะไปนอนที่โซฟานั่นแล้วกัน”

“ฉันถามว่าร้องไห้ทำไม..... ตอบมาสิ มารุ ?” เรียวดึงชายเสื้อคนที่เลี่ยงไม่ยอมตอบในสิ่งที่ถามไว้....จริง ๆ แล้วถ้ามารุไม่กลัวว่าเรียวอาจจะตกเตียงลงมาถ้าเค้าไม่หยุดตามแรงดึงไว้.... เรี่ยวแรงเพียงน้อยนิดแค่นี้มีเหรอจะสู้กับเค้าได้......


มารุตกใจไม่น้อยเมื่อจู่ ๆ เรียวก็ก้าวลงมาจากเตียง...สวมกอดเค้าไว้.... ซบหน้าลงกับแผ่นหลังของเค้า....


“ฉันรู้ว่าวันนั้นที่มารุทำร้ายฉัน... มารุไม่ได้ตั้งใจเป็นเพราะฉันเองก็ผิดด้วย.... ผิดที่พูดแบบนั้นออกไป”

“เรียวจัง...~~”


“เพราะฉันกลัว...... มารุ กลัวการจากไปของความรักอีกครั้ง ฉันเคยสูญเสียมันไปแล้วครั้งหนึ่ง.....อย่างที่นายรู้อย่างที่ทุกคนรู้ ....มันไม่ได้ง่ายเลยนะกับการรับมือกับเรื่องโหดร้ายพวกนั้น” ฉันแทบจะพยุงขาทั้งสองข้างของฉันให้ลุกขึ้นยืนไม่ไหว..... โคเฮย์จากฉันไป....เหมือนกับว่าชีวิตทั้งชีวิตฉันก็จากไปด้วย..... 3 ปีที่ผ่านมาฉันพยายามอย่างที่สุด.... พยายามทุกอย่าง.....รวมทั้งพยายามจะให้มีนายอยู่ในหัวใจของฉันด้วย.....


“ฉันไม่เข้าใจ......?”


“ที่นายบอกให้คบกัน... วันนั้นฉันดีใจมาก ฉันไม่คิดว่าคนอย่างฉันจะมีคนมาพูดแบบนี้ด้วยอีกแล้ว...แต่ฉันกลัว.....ถ้าฉันรักนายจนถึงวันที่รักมาก ๆ เข้าแล้วนายต้องจากฉันไป.... ฉันจะต้องกลับไปเป็นอย่างวันเก่า ๆ วันที่ฉันไม่มีโคเฮย์อีก..... มันทรมารมากเลยนะ .....มารุ ....ฉันแค่ต้องการขอเวลา อีกแค่นิดเดียวก็ยังดี แต่นายก็ไม่ฟังฉันเลย......นายทำเหมือนที่ยูเคยทำ....กับยูฉันให้อภัยไปหมดแล้วส่วนกับนายฉันไม่ได้โกรธ....ฉันเพียงแค่เสียใจ.....เสียใจที่นายทำลายความรู้สึกดี ๆ ของฉันลง.....ฉันไม่เคยเกลียดนาย......ฉันไม่เคยโกรธนาย.... ตรงกันข้ามฉันอยากอยู่กับนาย.........อยากให้นายกอด....อยากให้นายคอยอยู่ข้าง ๆ .....เข้าใจไหม ....มารุ...... ความรู้สึกของฉันพวกนั้น??” หยาดน้ำร้อน ๆ ซึมผ่านเสื้อจนมารุรับรู้ได้ว่าคนตัวเล็กที่ซบหน้าอยู่กับแผ่นหลังตนร้องไห้... คนเข้มแข็งอย่างเรียวกำลังร้องไห้ให้กับเค้า.... ร่างสูงค่อย ๆ หันไปสบกับนัยน์ตาดำขลับที่ฉ่ำน้ำ.....เรียวไม่ได้ร้องไห้สะอึกสะอื้นเหมือนกับพวกเด็กผู้หญิงอ่อนไหว.... แต่แค่ที่มารุเห็นตอนนี้ก็กระตุกหัวใจเค้าจนนึกต่อว่าตัวเอง.... ที่ทำให้คนตรงหน้าต้องมีน้ำตา...


ความรู้สึกของนาย.....เหมือนกับของฉันใช่ไหม.....เรียว ?
คำ ๆ นั้น...


..................
............
.......
....


“สัญญากับฉันได้ไหม.... ว่าจะไม่ทำแบบนั้นอีก.... จะไม่ทำโง่ ๆ ด้วยการฆ่าตัวตายอีก”


“ไม่....~~~”


“ทำไมหละ..... ทำไมถึงไม่สัญญากับฉัน ?”



..................
............
.......
....


เรียวพักฟื้นอยู่หลังโรงพยาบาลอีกหนึ่งสัปดาห์ก่อนจะกลับมาทำงานตามปกติ.... รอยแผลเส้นยาว ๆ บริเวณหลังข้อมือล้วนตกเป็นที่สังเกตของคนอื่น ๆ ที่ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์วันนั่น...... แต่ก็ไม่มีใครกล้าที่จะถามออกไป .....



คอนโดของเรียวที่ที่ซึ่งเป็นอนุสรณ์ความรักกับโคเฮย์.....ถูกปล่อยขาย แม้สิ่งที่เป็นรูปธรรมสามารถจับต้องได้จะกลายเป็นแค่ส่วนหนึ่งของร่องรอยในอดีต.....แต่นามธรรมที่ไร้ตัวตนที่เรียกว่าความทรงจำ.......ที่ถูกสร้างและถูกเติมเต็มภายในอนุสรณ์นั้น ๆ จะยังคงอยู่เสมอไป...... อยู่ตลอดไปในหัวใจของเรียว.....


“ตัดสินใจดีแล้วใช่ไหม..... เรียว ?”



“อืม...” มารุบีบฝ่ามือน้อย ๆ ของคนรักก่อนจะเคลื่อนตัวรถออกจากหน้าตึกสูงตระหง่านนั้น.... เรียวไม่ได้หันกลับไปดูมันอีก......ฉันจะไม่ลืมโคเฮย์......หัวใจของฉันก็จะไม่ลบเลือนเช่นกัน แต่โคเฮย์......ฉันมีคนรักใหม่แล้วนะ......และตอนนี้เค้าก็กำลังอยู่ข้าง ๆ ฉัน......


“มารุ..... แวะเช่าดีวีดีด้วยได้ไหม...อันเก่า ๆ ฉันดูหมดแล้ว”

“ไม่เอาหรอก... เช่าไปเดี๋ยวนายก็เอาแต่ดูไม่สนใจฉัน ปล่อยให้ฉันนอนกอดหมอนข้างจนหลับไปคนเดียวอีก” แม้ว่าส่วนใหญ่จะทำงานที่โอซาก้าซึ่งเรียวสามารถกลับไปนอนที่บ้านได้...แต่คนตัวเล็กมักจะเลือกมาค้างที่คอนโดมารุ..... ที่ที่โอบอุ้มเค้าไว้ด้วยไอร้อนผ่าว.....ประคองเค้าไว้ด้วยความชุ่มเย็น.....ที่ที่เรียกว่า ห้องของคนรัก

“เช่าไปแค่ 2 แผ่นก็พอนะ......ห้ามเกินกว่านี้ ตกลงไหม ?” จนแล้วจนรอดมารุก็ต้องแวะที่ร้านเช่าดีวีดีเมื่อรู้ด้วยสัญชาตญาณว่า....เรียวกำลังงอนเค้า.....โดยการนั่งเงียบ ๆ มาตลอดทาง....... เค้าถามอะไรก็ไม่ยอมตอบ....เรียวเพียงหันไปมองหน้าคนรักโดยไม่ได้พูดรับปากใดใด.....แล้วเดินตัวปลิวหายเข้าไปในร้านเช่าดีวีดี

Tlu….tlu….tlu….

ดวงตาเข้มละจากร่างเล็ก ๆ ของคนรักที่ผลุบหายเข้าไปในร้านดีวีดี....เมื่อมือถือของตนดังขึ้น สายเรียกเข้า...ยู

“มีอะไรเหรอ... ยู ?”

“เรื่องดอนโดเจ้าเปี้ยกนั่นเรียบร้อยแล้วใช่ไหม ?”

“อืม.... เรียบร้อยแล้ว อย่าบอกนะว่าโทรมาถามแค่นี้....ห่วงกันจังนะ เรียวเป็นแฟนฉันนะยู”

“เอ่อ......รู้หรอกหน่า ฉันห่วงในฐานะพี่มันโว้ย อย่าคิดอกุศลสิวะ แล้วพรุ่งนี้มีงานตอนเก้าโมง....อย่าสายกันหละ ฉันขี้เกียจฟังสินะมันบ่น.... ฟังมาเป็นสิบ ๆ ปีแก้วหูฉันจะเป็นมะเร็งตายอยู่แล้ว”

“ไม่สายหรอกหน่า......ทำเป็นรำคาญเสียงฮินะบ่น เกิดวันไหนเค้าไม่บ่นขึ้นมาอย่ามาทำหนาหงอยให้ฉันเห็นแล้วกัน.....แค่นี้นะ บาย”

“เฮ้ย !....พูดอะไรวะ เดี๋ยวสิ ๆ ๆ ตู๊ดดดดดด.......”

..................
............
.......
....

“คุยกับใครเหรอ ?” พอกดสายของโยโกทิ้ง.... คนตัวเล็กก็กลับขึ้นรถมาพร้อมกับถุงที่ใส่กล่องดีวีดีไว้สองแผ่นตามที่มารุบอกไว้....ร่างสูงมองมันแล้วยิ้ม ๆ แม้เรียวจะแสนงอนและเอาแต่ใจอย่างไร.....แต่การกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนี้ของเรียวก็เป็นการแสดงให้เค้ารู้ว่า......เรียวแคร์เค้ามากแค่ไหน....

“ยูน่ะ.......โทรมาถามเรื่องคอนโด ” เรียวฟังเฉย ๆโดยไม่ได้โต้ตอบอะไรจนมารุสตาร์ทรถอีกครั้ง......


ทุกวันนี้ยูยังไม่เลิกห่วงเรียว..... คอยถามโน้นถามนี้อยู่ตลอด
เพราะนั่นเป็นเรื่องธรรมดาที่พี่ชายคนหนึ่งจะมีต่อน้องชายคนหนึ่ง
แต่เรื่องธรรมดานั้นก็สร้างความสั่นคลอนให้กับมารุได้ไม่น้อย....
เรียวเห็นทุกครั้งว่าสายตาของมารุมักจะสะท้อนไปด้วยความหวาดระแวง......

เรียวเลือกที่จะไม่ยืนยันความบริสุทธิ์ใจของตัวเองด้วยคำพูด......
แต่เลือกที่จะใช้การกระทำมากกว่า.....


“เรียวจังลุกขึ้นไปนอนดี ๆ สิ......อย่ามานอนแบบนี้ เรียวจัง ๆ .....” มารุที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จปลุกคนที่หลับคอพับอยู่กับหมอนใบนุ่มตรงปลายเตียงแต่ก็ล้มเหลว....เรียวหลับสนิทเลยทีเดียว ร่างสูงเดินไปปิดเครื่องเล่นที่ยังทำงานหมุนเจ้าแผ่นดีวีดีที่คนตัวเล็กเช่ามา.....ก่อนจะค่อย ๆ ประคองร่างคนรักไปนอนดี ๆ.......

“แกล้งหลับหรือไง......ตัวไม่ใช่เบา ๆ นะให้ฉันอุ้มแบบนี้....” มารุตีหน้าผากคนแกล้งหลับเบา ๆ เมื่อพอเค้าเอื้อมไปปิดไฟแล้วทิ้งลงตัวไปนอนข้าง ๆ เรียวก็ผลิกตัวเข้ามาซุกอยู่กับอก......ดวงหน้าหวานทำเป็นถูไปมาราวกับลูกแมวน้อย ๆ เวลาอ้อนเจ้าของมัน.......

“แล้วคิดว่าตัวนายเบามากหรือไง....เวลาแบบนั้นทีไร ฉันเหมือนจะจมหายไปกับที่นอนทุกที”

“เวลาแบบนั้นน่ะ.....เวลาแบบไหน เงยหน้ามาพูดดี ๆ สิ.....” นิ้วแกร่งพยายามเชยคางคนที่กำลังเขินอายกับคำพูดของตัวเองขึ้นแต่เจ้าตัวก็ไม่ยอม......จึงผลิกตัวขึ้นไปทาบเสียแทน......ขี้เกียจลุกไปปิดทีวียังไม่พอ......ยังติดนิสัยให้เค้าอุ้มไปนอนอีก.....แล้วนี่ยังมาพูดอะไรน่ารัก ๆ แบบนี้......ใจก็แกว่งได้เหมือนกันนะเห็นว่าเหนื่อยมาทั้งวันอยากให้หลับอยากให้พักเยอะ ๆ ....เห็นทีว่าจะต้องเป็นโมฆะเสียแล้วไหมหละ.......

“นายเริ่มก่อนนะ.....” แล้วก็เป็นโมฆะจริง ๆ เมื่อเรียวยันตัวลุกขึ้นกดริมฝีปากลงกับริมฝีปากร่างสูง.....จูบเปิดเกมส์ขึ้นก่อน......เสียงหัวเราะคริกคักจากคนตัวเล็กดังขึ้น เมื่อซอกคอหอมกรุ่นโดนซุกไซร้..... มารุสูดดมกลิ่นหอม ๆ จากผิวขาวของคนใต้ร่าง......ซอกคอ..... หลังหู.......ไหล่กลมกลึง.........เนินอก.....ไล้ต่ำลงมาจนถึงหน้าท้องแบนราบ......แล้วเสื้อผ้าของคนทั้งคู่ก็ถูกถอดออกไป.....ร่างกายเปลือยเปล่า.....เสียงครางเครือท่ามกลางเวลาราตรีที่ปกคลุม.....บทรักที่โหมโรงขึ้นถูกถ่ายทอด.....และหยิบยื่นให้แก่กัน......บรรเลงไปช้า ๆ พร้อมกับคำสั้น ๆ .......ที่แผ่วกระซิบดังข้าง ๆ หู.....

“ฉันรักนาย.....เรียว”
..................
............
.......
....

“ฉันก็รักนาย......มารุ”


+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+



Studio

“ก็รู้อยู่ว่าเสื้อตัวเองเป็นแบบไหน.....ทำไมไม่ระวังตัวบ้างนะ โต ๆ กันแล้ว”

“เดี๋ยวให้เค้าลงแป้งหนาๆ ก็ได้....เลิกบ่นได้แล้วหน่า ฮินะ....ฉันขี้เกียจจะฟัง”

“หยุดไปเลย.....ยู นายก็ดีแต่เข้าข้างเรียว นี่ผิดฉันก็ว่าไปตามผิด.....ตอนนี้ขี้เกียจจะฟังฉันบ่นไว้บอสเรียกไปบ่นทีหลัง.....อยากรู้นักว่าจะยังขี้เกียจฟังอีกไหม ตามใจเหอะ....ฉันไม่ยุ่งแล้ว !!!” ฮินะส่งตาขวางให้กับคนชอบขัดอย่างโยโกก่อนจะมองมารุกับเรียวอย่างตำหนิ.....ไม่โดนบ่นเรื่องมาสายก็ยังไม่มาโดนบ่นเรื่องรอยคิสมาร์กบนตัวอีก.......(>///<)

คนอื่น ๆ ก็จนปัญญาจะช่วยเจ้าเปี้ยกของโยโกได้......เพราะที่ฮินะบ่นมันเถียงไม่ได้เลย วันนี้นัดถ่ายแมกกาซีนประจำค่าย.....พอสไตลิสนำชุดของเรียวมาให้แล้วคนตัวเล็กกำลังจะเปลี่ยนใส่ เสียงของฮินะก็โผลงดังขึ้นมาจนทุกคนต้องหันไปมอง....... เรียวที่ยืนหน้าเจื่อนฟังฮินะดุกับสองมือที่พยายามเอาเสื้อปิดรอยแดง ๆ ตามหน้าอกและซอกคอ....มันแดงเต็มไปหมดเรียกได้ว่าแทบจะทุกอณูเนื้อผิวเลยทีเดียว....พอฮินะเดินหัวเสียแยกไปแล้ว พวกฮิโรกิ....โอคุระและยัสซังก็หัวเราะกันออกมาเสียงดังล้งเล้งไปหมด.....

“ขำอะไร......พวกนาย ?!”

“ก็ขำฮินะกับเรียวจังนั่นแหละ..... เห็นแล้วมันเหมือนเวลาแม่ดุลูก ๆ ตัวเองเลย ฮาฮาฮา”

“แต่ฉันไม่ขำเลยนะ....ฮิโรกิ” เรียวรีบสวมเสื้อที่ต้องใส่ถ่ายแล้วเดินเงียบ ๆ ไป....ยังไม่วายหันมาถลึงตาใส่ฮิโรกิรวมทั้งเจ้าเพื่อนร่วมวงตัวดีที่เห็นฮินะดุเค้าเป็นเรื่องตลกไปซะงั้น.....โยโกที่โดนหางเล่ห์ถูกดุไปด้วยใช้ศอกกระทุ้ง ๆ กับท่อนแขนของมารุเบา ๆ สายตายังจำจ้องอยู่ที่เรียวที่กำลังให้ช่างแต่งหน้าลงแป้งปิดรอยพวกนั้นให้อยู่.....

“กลัวไม่รู้หรือไง.....ว่าเจ้าเปี้ยกนั่นเป็นแฟนนาย เล่นทำรอยมาซะเยอะเชียว....สมแล้วที่ฮินะบ่นเอา”

“ไม่ใช่สักหน่อย.....ก็แค่ลืมตัวน่ะ”
“แค่ลืมตัว!!.....นี่แค่ลืมตัวนะเนี่ย ถ้ารู้ตัวจะขนาดไหนว่ะ ?.....” โยโกตาแทบถลน.....ไม่อยากจะเชื่อหูกับสิ่งที่มารุพูดออกมา....แค่ลืมตัว.....เฮ้อ ......มันลืมตัวกันรุนแรงจริง ๆ แต่แล้วเสียงทรงอำนาจที่หายไปได้ครู่เดียวก็กลับมาอีก.... ฮินะเดินเข้ามาเร่ง ๆ กับสมาชิกในวง.....

“ฮิโรกิ.....โอคุระ....ยัสซัง.....เซ็ตแรกพวกนายนะ ลืมหรือยังไงกัน ?!” สามหนุ่มเจ้าของชื่อรีบจ้ำตามฮินะออกไปทันที....ซูบารุถึงกับเกาหัวมองภาพวุ่นวายพวกนั้นอย่างเอือมระอา.....ฮินะไม่เคยเปลี่ยนเลยจริง ๆ ...แล้วที่ทำเป็นดุเรียวไปแบบนั้นก็เพราะห่วง...ห่วงมากจนเกินไป......

แม้ว่าเรื่องเลวร้ายต่าง ๆ จะผ่านพ้นไปแล้ว......แต่ยังไงเสีย เรียวก็ยังเป็นเจ้าเปี้ยกในสายตาของโยโก.....เป็นเจ้าตัวเล็กของฮินะ..... เป็นรุ่นน้องขี้อ้อน....เป็นรุ่นพี่ขี้เหงา....และเป็นเพื่อนที่ใครต่อใครก็อยากอยู่ใกล้ ๆ แล้วก็อีกอย่าง......เรียวยังเป็นคนรักที่เจ้ามารุทั้งขี้หวงและขี้หึงเอามาก ๆ เสียด้วย......

..................
............
.......
....

“สัญญากับฉันได้ไหม.... ว่าจะไม่ทำแบบนั้นอีก.... จะไม่ทำโง่ ๆ ด้วยการฆ่าตัวตายอีก”

“ไม่....~~~”
“ทำไมหละ..... ทำไมถึงไม่สัญญากับฉัน ?”



“มารุก็ต้องอยู่ข้าง ๆ ฉันเองสิ......ฉันจะทำแบบนั้นอีกทำไม ถ้าฉันมีมารุอยู่ข้าง ๆ .......”




………….ถ้ามารุอยู่ข้าง ๆ ฉัน....................

......................ฉันก็จะอยู่ข้าง ๆ มารุเหมือนกัน.....................




บาดแผลบนปีกอันบอบบาง.....กำลังถูกรักษาทีละนิด ๆ
สักวัน.....มันก็จะกลับไปโบยบินได้เหมือนเดิม............
ผีเสื้อ........น้ำตา.........เวลา...........และความผิดหวัง........
เมื่อถึงวันนั้น อดีตที่เลวร้าย...........ก็จะถูกฝังตัวลง
ด้วยอานุภาพบางเบา......ทว่ามั่นคง ......อาทร......ห่วงใย


~~~~..........ที่มนุษย์เราเรียกมันว่า........ “ความรัก” …....~~~~








“คนรู้จักเหรอ.....เห็นมองอยู่ตั้งนานแล้ว ?” ชายหนุ่มผู้ถูกถามส่ายหน้าแต่สายตายังทอดมองยังผู้ชายร่างเล็กในร้านเช่าดีวีดี....อีกฟากหนึ่งของถนน


“ไม่รู้จักหรอก.....แค่รู้สึกเหมือนคุ้นเคยน่ะ” คุ้นเคยราวกับว่าเป็นมากกว่าคนเดินผ่านไปมาตามท้องถนน....แล้วก็เหมือนกับว่าคนที่ตนกำลังมองอยู่นั้น....เคยมีความสำคัญกับชีวิตมากมายเหลือเกิน เหมือนจะนึกออกแต่ก็นึกไม่ออก......

..................
............
.......
....







“เย็นมากแล้วนะ.....โคเฮย์ รีบไปกันเถอะ เดี๋ยวพ่อกับแม่นายจะรอ”


“อืม.....”



..................
............
.......
....


The EnD…. My Broken Wings….



+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+


>:( จบแบบนี้เลยละกัน.....หุหุ

ถามกันมาว่ามิสึอุระ โคเฮย์ คือใคร ?... ขอตอบละกันค่ะ ว่าเค้าคือ ผู้ชายคนหนึ่งที่คนแต่งจินตนาการขึ้นมาเอง ไม่มีตัวตนค่ะ... เป็นคนอบอุ่น น่ารัก ใจดี รักเรียวและเรียวก็รัก
สรุปสองคนนี้รักซึ่งกันและกันค่ะ.............

ตอนจบ แต่งเองก็เจ็บเองเหมือนกัน... คนแต่งหลงรักโคเฮย์เข้าจัง ๆ เหอๆๆ

.......................................บาย ๆ ค่ะ...........................





Once the wings of butterfly are broken, it will be alive for what?

ถ้าปีกของผีเสื้อถูกทำลายลง....แล้วเจ้าผีเสื้อจะมีชีวิตอยุ่ต่อไปเพื่ออะไร?









*วิธีการเม้น

กด コメント:... อันที่สามของแถวข้างล่างนะค่ะ แล้วเม้น
ช่องแรกใส่ชื่อ แล้วก็เม้นเหมือนสตอรี่ไทยปรกติ แล้วกด Submit
แล้วมันจะขึ้นเป็นอีกหน้าสีขาว ๆ ก็กดปุ่มนูน ๆ ข้างล่างสุดค่ะเป็นอันเรียบร้อย
ขอบคุณทีให้ความร่วมมือค่ะ.............