Title : ..." เมื่อเค้ามา...ฉันจะไป "...

Cast : < Ryo + Yuya + Hiroki >
Author : nakane_honey bee



"เรียวจัง... ไปไหนน่ะ ใครเห็นบ้าง ? " เสียงโวยวายตื่นตัวดังมาจากยามะพีที่ถามคนอื่น ๆ หลังจากกวาดสายตามองหาเพื่อนร่วมวงอีกคนไม่เจอ


"เมื่อกี้ยังเห็นอยู่ในห้องแต่งตัวอยู่เลย คงกำลังตามมามั้ง "


"อะไรกันนี่อีกแค่ไม่ถึงสิบนาทีดีก็จะเริ่มรายการแล้วนะ มัวทำอะไรอยู่" ยามะพีเริ่มฉุนเฉียวหลังจากได้ยินคำบอกเล่าจากปากของโคยาม่าที่เตรียมสแตนบายน์อยู่หลังเวทีพร้อมกับเค้าและคนอื่น ๆ นานแล้ว...


"เดี๋ยวผมไปตามให้เองฮะ" เป็นยูยะที่รับอาสาจะไปตาม... ก่อนจะหันตัววิ่งหายไปรวดเร็วทิ้งให้คนที่เหลือมองสบตากันเลิ่กลั่ก พลางถอนหายใจออกมาแทบจะพร้อมกันแต่ไม่มีคำพูดใดเล็ดลอดออกมาจากปากใครแม้แต่คนเดียว ทั้ง ๆ ที่ภายในหัว....
เรื่องที่คิดกันอยู่ก็คงจะไม่พ้นเรื่องเดียวกันเป็นแน่


"เรียวจั... จัง" ยูยะขานชื่ออีกคนเกือบจะไม่จบคำดีเมื่อเปิดประตูห้องแต่งตัวเข้าไปก็พบว่าเรียวกำลังงีบหลับสบายอยู่บนโซฟาตัวใหญ่มุมห้อง...


คงจะเหนื่อยสินะ... ไม่กล้าถามเจ้าตัวออกไปหรอก
เพราะไม่รู้ว่าจะปั้นหน้ายังไงดีเวลาจะเอ่ยคำที่ดูจะแสดงความห่วงใยคำนั้นออกไป


ระยะหลังมานี้ เรียวรับงานมากกว่าเค้าหลายเท่าตัวทีเดียว ทั้งละคร รายการโทรทัศน์ อีกไหนจะต้องเตรียมตัวสำหรับคอนเสิร์ตใหญ่ของทั้งบริษัท...ของวง ... และทั้งคอนโซโลของตัวเองอีก


คิ้วสีดำเข้มที่โค้งสวยเหมือนกับมีใครพิถีพิถันในการวาด....ขนตายาวมันขลับที่งอนยิ่งดูเด่นไปใหญ่ยามเจ้าตัวหลับตาพริ้ม ....ไล้สายตาลงมาแนวสันจมูกที่โด่งคมคงจะรู้สึกดีไม่น้อยถ้าได้ใกล้ชิดสัมผัส ...ริมฝีปากที่เม้มปิดสนิทอยู่นั้นอีก ...ยิ่งพาลให้นึกถึงคนที่ได้เป็นเจ้าข้าวเจ้าของแห่งสิ่งทั้งหมดทั้งมวลนั้น

คิดจะทำอะไรนะ ...ยูยะ เราไม่มีสิทธิ์นะ... จำไว้ !


ทั้งที่เสียงห้ามปรามจากห้วงสำนึกดังกึกก้องอยู่ในหัว ...แต่นี่อาจจะเป็นโอกาสแรกและโอกาสเดียวก็ได้ ที่จะได้ทำในสิ่งที่หวังที่ปรารถนาไว้


ยูยะโน้มหน้าลงช้า ๆ ...พยายามสลัดความรู้สึกผิดชอบชั่วดีออกไปอย่างคนเอาแต่ใจ... ฉันก็แค่อยากให้จูบแรกของฉันเป็นเรียว... ก็เท่านั้นเอง....แล้วริมฝีปากก็บรรจบกัน... ลมหายใจที่รินลดผ่านประชิด ดูท่าคนที่หลับอยู่จะไม่รู้สึกอะไรเลย ผิดกับอีกคนอย่างสิ้นเชิง ....ยูยะแทบจะควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจตัวเองไว้ไม่ได้ มันเต้นรัวเร็วจนเหมือนกับจะพุ่งทะลุออกมาข้างนอกก็ไม่ปาน


ร่างบางถอนริมฝีปากขึ้นรวดเร็ว ...เมื่อคนที่นอนหลับเหยียดยาวอยู่บนโซฟาเริ่มขยับตัว... ดวงตากลมโตจ้องมองปฏิกิริยาอีกฝ่าย... เหมือนเรียวกำลังพูดอะไบางอย่าง... แต่ช่างเบาแสนเบาเหลือเกิน....


"อือ..เอ่อ..." หรือเรียวจะละเมอ ยูยะพยายามจับคำพูดจากริมฝีปากหนาที่ขยับเขยื้อนเปล่งคำสักคำหนึ่งออกมา


"ฮ..ฮิโ ...ฮิโร...กิ"

ยูยะผละตัวถอยหลังทันทีที่ได้ยินชัดว่า เรียวเอื้อนเอ่อยอะไรออกมา...
ชื่อของคนที่เป็นเจ้าของตัวจริงของเรียวไง...
คนที่ได้ครอบครองสัมผัสอบอุ่นแบบเมื่อกี้ โดยที่ไม่ต้องแอบทำอย่างเค้า


ชื่อของคนที่แม้แต่ยามหลับ... ทุกจังหวะการเต้นของหัวใจของเรียว ก็มีเพียงเค้า...จะผิดมั้ยถ้าจะบอกว่า... ฉันอิจฉานายเหลือเกิน ฮิโรกิ....ทั้ง ๆ ที่อยู่ไกลกันขนาดนี้ จะกี่วันกี่เดือนที่นายถูกพักงานไป แต่คนทางนี้ ...คนที่ฉันเฝ้ามองอยู่ตอนนี้ไม่มีสักเสี้ยววินาที ...ที่จะไม่คิดถึงนาย....


"อ้าว...ยูยะจัง มาทำอะไรตรงนี้อ่ะ แล้วเหม่ออะไรเนี้ย ?" เรียวถามเสียงงัวเงียพลางขยี้ตาปรับประสาทม่านตาต่อแสงไปในห้อง


"เอ่อ...พอดีจะเริ่มรายการแล้วนะฮะ ทุกคนเลยให้ผมมาตามเรียวคุงนะฮะ"



"อืม ขอบใจนะ นายนี่น่ารักจริง ๆ " ร่างสูงยิ้มให้พร้อมกับเอื้อมมือยีหัวเพื่อนตัวเล็กเอ็นดูก่อนจะบิดตัวคลายความเมื่อยล้าอยู่สองสามทีแล้วเดินนำออกไป


น่ารัก... แล้วทำไมเรียวไม่เห็นรักผมบ้างล่ะ ?


อยากจะถามออกไปนักเชียว แต่ก็ได้แต่ปิดปากเงียบอย่างคนเจียมตัว
แล้วมองแผ่นหลังแข็งแกร่งนั้นค่อย ๆ เดินพ้นประตูไป



+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+



"โธ่เว้ย ! ...อะไรกันนักกันหนาเนี้ย " ทุกคนในวงชะงักอากัปกิริยาที่กำลังกระทำอยู่แน่วนิ่ง... เบนสายตาเพ่งไปยังทิศทางที่มีเสียงสบถหงุดหงิดเมื่อครู่หวั่น ๆ ...เรียวปาโทรศัพท์ลงพื้นอย่างแรง ....พร้อมกับผลักเก้าอี้ที่ตั้งขวางตรงหน้าจนล้มระเนระนาดไม่เป็นท่า...


ยามะพีส่งสายตาให้เพื่อนร่วมวงคนอื่น ๆ หมายต้องการสื่อให้ทำเป็นมองผ่านไปซะ...เพราะรู้ดีว่า เวลาเรียวโกรธอย่าคิดให้ใครเข้าไปยุ่มย่ามเชียว อาจจะโดนหางเล่ไปด้วยก็เป็นได้


"คิดจะทำไร...ยูยะ ?" ยามะพีคว้าหมับกับข้อมือคนตัวเล็กที่ทำท่าจะเดินเข้าไปหาเรียวที่นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ไว้....หลังจากที่ทุกคนค่อย ๆ ทยอยออกจากห้องไปจนเกือบจะหมดแล้ว


"ให้ผมเข้าไปหาเรียวเถอะ...ยามะพี ผมก็แค่ห่วงเค้าเท่านั้นเอง"


"ทำไมต้องหาเรื่องใส่ตัวด้วย ก็รู้อยู่ว่าเรียวเค้าทะเลาะกับใคร ?"


"ผมรู้หน่า ...ว่าผมเป็นใคร แล้วก็ไม่มีวันที่จะเข้าไปแทนที่ใครได้ด้วย"


"เฮ้อ ! ...นายนี่ดื้อเป็นบ้าเลย" เมื่อเพื่อนตัวเล็กหัวรั้นขนาดนั้น ก็ต้องจำใจปล่อยมือลง ...แม้จะอดห่วงอยู่ไม่ได้ .....ว่าท้ายที่สุดสิ่งที่ยูยะจะได้รับคืออะไร


รู้ดีแก่ใจ.... ว่าฉันเป็นใคร ไม่เคยคิดไกล
แค่เพียงตอนนี้เห็นเธอทุกข์ใจ... น้ำตาไหลริน

จะเป็นไรมั้ย... ถ้าฉันจะนั่งตรงนี้ใกล้ ๆ เธอ ให้ฉันช่วยเธอ เผื่อมีอะไร
ก่อนคนนั้นของเธอจะมาให้ฉันนั่งเป็นเพื่อนไป อย่างน้อยไม่เหงาใจ


...เมื่อไรเค้ามา ฉันจะไป...




"เรียวฮะ..." ยูยะทรุดกายลงนั่งข้าง ๆ ร่างสูง ..แต่ก็ต้องเผลอกัดริมฝีปากตัวเองจนเจ็บ ...เมื่อเรียวดูจะไม่ได้ยินที่เค้าเรียกเมื่อกี้เอาเสียเลย...


"เรียวคุงฮะ..." เพิ่มระดับน้ำเสียงให้ดังขึ้นหมายจะฉุดสติที่เหม่อลอยของเรียวให้กลับมา ...กลับมาสนใจในตัวเค้าบ้าง


"ห๊า ...อ้าว ...ยูยะจังเองเหรอ ?"


"มีปัญหากับฮิโรกิเหรอฮะ ?" กลั้นใจถามออกไป... ทั้งที่ฝืนเต็มทีกับการเอ่ยชื่อคนรักของเรียว ร่างสูงเบือนหน้ากลับรวดเร็ว... เมื่อคำถามของยูยะตรงจุดเอาอย่างจัง


"เฮ่อ !...เค้าไม่รู้หรอกว่าฉันเหนื่อยขนาดไหน วัน ๆ หนึ่งแทบจะไม่ได้พักด้วยซ้ำ ยังคอยแต่จะหาเรื่องมางอแงกับฉันอีก"


"แต่เรียวก็ต้องเข้าใจเค้าด้วยนะ... เพราะตอนนี้ฮิโรกิเค้าเรียนเพียงอย่างเดียว คงจะเหงาที่เวลาของเรียวกับเค้าไม่ตรงกันด้วย..."


"แล้วจะให้ฉันทำยังไงล่ะ ฉันไม่ว่างมากพอจะคอยเอาใจใครได้ทั้งวันหรอกนะ"


"ความรักไม่เห็นต้องใช้การเอาใจนี่ฮะ ... แค่คำว่าใส่ใจเท่านั้นก็พอ"


"ใส่ใจ ?" ยูยะพยักหน้ายิ้ม ๆ ให้กับการเอ่ยทวนคำว่า " ใส่ใจ " ของเรียว ...ต่างฝ่ายต่างเงียบไปครู่หนึ่ง ด้วยแยกใช้ความคิดกับตัวของตัวเอง


"ขอบใจนะ ยูยะจัง... นายนี่น่ารักเสมอเลย" คำเดิมที่เรียวมักจะเอ่ยลงท้าย และการกระทำเดิม ๆ ที่จะไม่ลืม ก็คือการยีหัวคนตัวเล็กเบา ๆ เอ็นดู ...ก่อนจะเดินแยกไป


น่ารักเสมอ... เรียวบอกว่า ผมน่ารักเสมอ
แต่เรียวก็ยังคงไม่เคยรักผมเสมอเหมือนกัน ! ! ...



สมควรจะมอบรางวัลนักแสดงดีเด่นให้กับตัวเองจริงๆ ทำเป็นปากดี... ทำเป็นศิราณีแนะนำเค้าไปเรื่องความรักจะรู้มั้ยเรียว... ว่าแท้จริงแล้ว ข้างในผมคิดยังไง ?ถ้าเค้าเอาแต่ใจมากนัก ก็ปล่อยทำเป็นเมินไปซะก็หมดเรื่อง... !...ถ้ามีปัญหามากนักก็เลิกกันซะสิ...!


แต่คำเห็นแก่ตัวพวกนั้นก็ต้องถูกกลืนหายกลับเข้าไป
เมื่อความที่ว่ายังอยากจะเป็นคนดีในสายตาของเรียวยังคงค้ำคออยู่ทุกวัน ๆ ....


+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+



"ทุกคนผมซื้อขนมมาฝากฮะ" ยูยะเอ่ยบอกเสียงสดใสสองมือหิ้วถุงพะรุงพะรัง.... ก่อนจะนำไปวางกองไว้บนโต๊ะใหญ่กลางห้อมซ้อม


"กำลังหิวอยู่พอเลย มีอะไรกินบ้างอ่ะ" มัตซูดะลุกขึ้นเป็นคนแรกตามด้วยคนอื่น ๆ ที่ทยอยตามกันมา....


"โฮ้ !... มีช็อกโกแลตด้วย ฉันชอบ ๆ ขอฉันนะ" คุซาโนะไม่บอกเปล่าล้วงหยิบกล่องช็อกโกแลตสีสวยฉวยไปรวดเร็ว


"อะไรของนายง่ะ แบ่งกันดิ" ชิเงะโวยวายใหญ่ พลางแย่งขนมในมือเพื่อน


"โตจะตายอยู่แล้ว มาแย่งขนมกันอยู่ได้ ...มีน้ำอะไรดื่มบ้างอ่ะ คอแห้งจัง" เป็นยามะพีที่ตีหัวทั้งคุซาโนะและชิเงะรำคาญใจก่อนจะเปิดถุงอีกใบหาน้ำเย็น ๆ ซักกระป๋อง....


"มีน้ำผลไม้ด้วย เอามั้ยโคยาม่า ?" หยิบขึ้นมาสองกระป๋อง ชูถามโคยาม่าที่นั่งอยู่แถวนั้นก่อนจะได้รับคำตอบเป็นการพยักหน้า ก่อนจะสาวเท้าก้าวเอาเข้าไปให้โคยาม่าแต่สายตากลับต้องเบนความสนใจไปยังคนที่ซื้อของพวกนี้มาฝาก...


ยูยะหยิบขนมพร้อมกับไม่ลืมน้ำผลไม้ติดมือไปด้วย... เดินเนิบนาบตรงไปยังอีกคนที่กำลังนั่งฟังเพลงอยู่ในโลกส่วนตัวกับวอคแมนตัวเก่งที่เจ้าตัวพกติดตัวเป็นประจำ


"เรียวคุงฮะ อ่ะ...ผมซื้อมาฝาก" ยื่นของในมือให้คนตรงหน้า... เรียวเงยหน้าขึ้นมองครู่หนึ่งก่อนจะดึงหูฟังออก


"ขอบใจนะ" เรียวกล่าวขอบคุณพร้อมกับเอื้อมมือรับไป


"สวัสดี... ทุก ๆ คน ! " เสียงที่ทุกคนไม่เคยลืมไปเลยแม้ว่าจะไม่ได้ยินมานาน... สายตาทุกคู่หันขวับไปแทบจะพร้อมกันยังหน้าประตู


"ฮิโรกิ ! ! ..." ไม่รู้เสียงใครเป็นเสียงใครเอ่ยเรียกชื่อของผู้มาใหม่


"ทำยังกะเห็นผียังงั้นแหล่ะ ฉันตั้งใจมาเซอร์ไพสนะเนี้ย " ฮิโรกิยิ้มกว้างให้กับทุกคนที่ทำหน้าเหวอไปตามๆ กัน

"มาได้ไงกัน แล้วไม่มีเรียนเหรอ ?"


"ใครเค้าเรียนกันวันเสาร์บ้างล่ะ เคจังก็..หึ หึ " ตอบกลั้วเสียงหัวเราะให้โคยาม่าที่ถามคำถามโดยไม่ดูวันเวลาเอาเสียเลย.....

"ทำไมไม่บอกฉันว่าจะมา ฉันจะได้ไปรับหือ ?" เรียวถามปนดุ ๆ ฮิโรกิไม่ได้พลางก้าวยาว ๆ ประชิดคนรักที่ยืนยิ้มอยู่.....


"แล้วหมวกก็ไม่ใส่มา ดูสิหน้าแดงหมดเลย รู้ก็รู้ว่าแดดมันร้อน"


"ก็ฉันลืมนิ ไม่เห็นเป็นไรเลย... บ่นเป็นตาแก่ไปได้"


ฮิโรกิบีบจมูกโต ๆ ของคนรักเบา ๆ ต้องการให้เรียวเลิกทำหน้าซีเรียสกับแค่เรื่องจิปาถะเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนั้น.....


"ออกไปข้างนอกกับฉันหน่อยสิ" ทำเป็นเสียงเข้มลากฮิโรกิออกจากห้องซ้อมไป
แต่ยังไม่ทันพ้นประตูดี เสียงแซวกระเซ้าจากยามะพีก็ดังไล่หลังมา


"จะไปห้องแต่งตัวล่ะสิ ...เรียวจัง" เรียวเหลียวมาถลึงตาใส่ยามะพีทีหนึ่ง แต่ก็ขี้เกียจต่อปากต่อคำอะไรออกไป จึงโอบเอวฮิโรกิเดินต่อไปเอาดื้อ ๆ คนอื่น ๆ ในวงต่างปล่อยหัวเราะออกมาอย่างรู้ทัน... เพราะรู้ดีว่าห้องแต่งตัวนั้นเป็นมุมดีทีเดียวที่จะใช้สวีทกัน .....แต่ใครจะสังเกตุบ้าง...ว่าท่ามกลางเสียงหัวเราะครื้นเครงนั้น

สภาพจิตใจของใครอีกคนกำลังชอกช้ำมากเพียงใด...


ยูยะก้มลงมองถุงขนมกับน้ำผลไม้กระป๋องที่ถูกวางทิ้งไว้บนโซฟาตัวที่เรียวเพิ่งจะลุกจากไปเมื่อกี้น่าสงสารจัง... ที่พวกแกต้องโดนทิ้งไว้อย่างนี้ ....คว้าทั้งขนมและน้ำผลไม้ที่ใช้คำว่าพวกแกแทนตัวเมื่อครู่ขึ้นด้วยมือสั่นเทา


อย่าว่าแต่พวกแกโดนทิ้งเลย ...ฉันก็โดนทิ้งเหมือนกันแหล่ะ


ยูยะปาดน้ำตาที่ไหลลงมา... เกรงว่าหากใครเห็นเข้าแล้วจะพาลทำให้ทุกคนรู้สึกไม่ดีไปด้วยก่อนจะทำเป็นแกล้งหัวเราะกลบเกลื่อนร่วมกับเพื่อน ๆ ในวง


+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+



"อ้าว ... ยูยะจังยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ ?" เรียวเหยียบเบรกรถคันรักของตัวเองลงเทียบกับฟุตบาทหน้าบริษัท ...หลังจากเลี้ยวออกมาจากลานจอดรถแล้วเห็นเพื่อนตัวเล็กในวงยังยืนเคว้งอยู่คนเดียว


"พอดีรถที่จะมารับเสียอยู่กลางทางนะฮะ เลยกะว่าจะเรียกแท็กซี่เอา"


"งั้น ขึ้นรถมาเถอะ เดี๋ยวฉันไปส่งเอง"


"ขอบคุณฮะ" โค้งศรีษะน้อย ๆ ให้เรียวที่อาสาจะไปส่งเค้าที่บ้านพลางก้าวขึ้นรถรวดเร็ว....


"ได้ยินว่าบอสจะให้ฮิโรกิกลับมาทำงานเหมือนเดิมแล้วนี่ฮะ ?"


"อืม รู้ข่าวเร็วเหมือนกันนะเรา ก็วันนั้นที่เค้าเข้ามาบริษัทแหล่ะ บอสเค้าเรียกมาคุยเรื่องตารางงาน" ยูยะลอบมองคนข้าง ๆ ที่พอพูดถึงฮิโรกิก็ถึงกับหลุดยิ้มออกมา
ก็ธรรมดานี่น่ะ ที่คนที่เค้ารักกันพอนึกถึงกันก็ต้องมีความสุขเป็นธรรมดา...


แต่ว่าเวลาเหลือน้อยเต็มทีแล้วสินะ...
จะปล่อยให้มันล่วงเลยไปโดยไม่ไขว่คว้าอะไรให้กับตัวเองซักอย่างเลยเหรอ ?


+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+



"คุณหนูกลับมาแล้วเหรอค่ะ ?" เสียงหญิงวัยกลางคนเอ่ยถามยูยะซึ่งเป็นคุณหนูของบ้านทันทีที่ก้าวเข้าประตูบ้านหลังใหญ่ไป


"ฮะ... เดี๋ยวช่วยเตรียมของว่างตามขึ้นไปบนห้องผมด้วยนะฮะ เรียว ไหน ๆ ก็มาแล้วขึ้นไปเที่ยวห้องผมหน่อยมั้ย ?" ร่างบางรวบรัดสั่งแม่บ้านคนเก่งพร้อมกับชักชวนคนที่มาส่งขึ้นข้างบน


"อืม ...ก็ดีเหมือนกัน" ตอบรับคำชวนของยูยะพลางก้าวขึ้นบันไดวนที่หรูหราเอาการ สายตาคมเข้มก็สำรวจไปรอบ ๆ นี่มันบ้านคนหรือพระราชวังกันแน่เนี้ย... ทั้เฟอร์นิเจอร์ เครื่องใช้ต่าง ล้วนดูท่าจะแพงหูฉี่...


"ทำไมเป็นยังงี้ไปได้ล่ะ ?"


"อะไรเหรอฮะ... เรียวคุง"


"ก็ล้อรถฉันนะสิ ยางแบนทั้งสี่ล้อเลย จู่ ๆ มันจะเป็นอย่างนี้ไปได้ยังไง" ยูยะกระวีกระวาดตามไปดูกับสิ่งที่เรียวบอกหลังจากเดินตามออกมาจะส่งคนตัวใหญ่กลับบ้าน


"แย่จัง... แล้วเรียวจะกลับได้ยังไงล่ะทีนี้ " ทำสีหน้าวิตกไม่น้อยทีเดียว ...ช้อนตาถามคนที่ยืนขมวดคิ้วเคร่งเครียด


"เอางั้มั้ยฮะ คืนนี้เรียวนอนบ้านผมล่ะกันเพราะพรุ่งนี้มีงานตอนเช้าด้วยไว้ค่อยให้รถที่บ้านผมไปส่งแล้วเดี๊ยวจะบอกคนที่บ้านให้เอารถเรียวไปเข้าอู่ล่ะกันเนอะ" เรียวเหลือบตามองคนยื่นคำแนะนำ ...กระพริบตาให้ความคิดนิ่งนานก่อนจะพยักหน้ารับอย่างจนหนทางเหมือนกัน....




รู้ดีแก่ใจ... คนไหนที่เธอ เฝ้ารอพบเจอ
ฉันเพียงต้องการได้ทำเพื่อเธอ... บางอย่างก็พอ...

จะเป็นไรมั้ย ถ้าฉันจะนั่งตรงนี้ใกล้ ๆ เธอ ...ให้ฉันช่วยเธอเผื่อมีอะไร
ก่อนคนนั้นของเธอจะมา... ให้ฉันนั่งเป็นเพื่อนไป อย่างน้อยไม่เหงาใจ


...เมื่อไรเค้ามา... ฉันจะไป...




มีคนบอกว่า...

สายน้ำย่อมไม่มีวันห้วนกลับ ทฤษฏีนั้นท่าจะจริงอยู่นะ
แต่สายน้ำที่ไหลผิดทางหล่ะ มันทั้งห้วนกลับและหยุดไม่ได้ด้วยซ้ำไป


ฉันก็เหมือนมดตัวเล็กนิดเดียวที่กำลังตะเกียกตะกายหาหลักสักอันเพื่อจะขึ้นจากกระแสน้ำเชี่ยวกราดแต่หลักที่ฉันยึดจับได้ ใครกันจะสามารถบอก... ว่ามันจะพาฉันลอยไปทางไหน ?


ถ้าเป็นเส้นทางที่พบกับแสงสว่าง... ก็ดีใจไปที่ลอยไปถูกทาง
แต่ถ้าเป็นทางที่ยิ่งลอยไป ก็ยิ่งคล้ายกับถลำลึกเข้าสู่ถ้ำอันมืดมิด
...ก็คงต้องปล่อยไปกับทางที่ผิดนั้น


แม้ว่าเมื่อถึงธารต้นน้ำนั้นแล้ว... จะต้องพานพบกับความเคว้งคว้างก็ตามที





"พอดีฟูกเก่า... ผมเพิ่งสั่งให้แม่บ้านเอาไปทิ้ง ถ้าจะนอนบนเตียงด้วยกันเรียวจะลำบากใจมั้ย ?" เรียวหัวเราะเบา ๆ ...ออกมาเมื่อเห็นท่าทีเป็นกังวลจากสีหน้าของยูยะ


"แค่มีที่ซุกหัวนอนก็ดีถมไปแล้ว แต่ว่าถ้าฉันเบียดนายตกเตียงไปอย่ามาโวยใส่ทีหลังล่ะกัน"


"ผมไม่โวยหรอกน่า... รีบนอนเถอะ พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าอีก" ร่างบางยิ้มจนตาหยีก่อนจะกระโดดขึ้นเตียงตัวใหญ่....แสงสว่างจากโคมไฟดวงสวยกลางห้องถูกปิดลงด้วยรีโมทระบบอัตโนมัติในมือเจ้าของห้องยูยะยกผ้าน่วมขึ้นห่มตัว... ด้วยอากาศที่ค่อนข้างเย็นทั้งจากภูมิอากาศธรรมชาติบวกกับอุณหภูมิจากเครื่องปรับอากาศจึงทำให้ถึงกับหนาวเลยก็ว่าได้


"เรียวหลับแล้วเหรอฮะ ?" คนตัวเล็กตัดสินใจถามหลังจากปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมอยู่เป็นนาน


"ยังหรอก ...มีอะไรหรือเปล่ายูยะจัง"


"ถ้าเรียวแอบรักใครสักคน แล้วเรียวจะทำยังไงบ้างเหรอ ?"


"คิดยังไงถามเรื่องแบบนี้กับฉันหือ .."


"ผมก็แค่ถาม... แล้วเรียวก็แค่ตอบได้มั้ยฮ่ะ ?" เรียวปล่อยหัวเราะออกมาเบา ๆ ในลำคอ เมื่อคนที่นอนอยู่ข้างๆ เริ่มทำน้ำเสียงเหมือนกับเด็กน้อยที่ถูกขัดใจ


"ถ้าเป็นฉันเหรอ... ก็คงรวบรวมความกล้าบอกคน ๆ นั้นออกไป"


"แล้วถ้าเค้ามีแฟนอยู่แล้วล่ะ เรียวยังจะบอกไปมั้ย ?"


"ก็ถ้ามันไม่ไหวจริง ๆ ก็คงบอกไปมั้ง แต่ก็คงไม่แย่งเค้ามาจากคนที่เค้ารักหรอก"

ยูยะรู้สึกตีบตันไปหมด ...กับคำพูดของเรียว
เพ่งมองใบหน้าคมเข้มผ่านความมืด ...คงกำลังคิดถึงฮิโรกิอยู่ล่ะสิ
ทั้งที่นอนใกล้กันขนาดนี้ แต่ก็ยังไม่เห็นความสำคัญของผมอีก
ความโหวงเหวงถาโถมจนเจ็บปวดแปลบไปทั่ว

แล้วถ้าตอนนี้ผมไม่ไหวแล้วล่ะฮะ ?...

หัวใจของผมมันเริ่มจะทนอยู่เฉยๆ ไม่ได้แล้ว... เรียวจะเกลียดผมมั้ย
ถ้าผมคิดจะทำอะไรซักอย่าง...



"หือ... ยูยะ ! ! ! " เรียวร้องตกใจ... ทั้งที่กำลังจะหลับอยู่แล้วแต่คนตัวเล็กก็เขยิบเข้ามากอดเค้าไว้หมับ


"อือ...อือ"


"ละเมอหรอกเหรอเนี้ย " ร่างสูงพึมพัมมือหนาที่หมายจะแกะการเกาะกุมของยูยะออกพาลชะงักไป....


"ฝันร้ายเหรอ ?" รู้สึกได้เมื่อความชื้นอุ่นซึมผ่านเสื้อยืดเข้ามาสัมผัสกับผิวกาย ด้วยความตกใจและความสงสารกระชับคนตัวเล็กที่ตัวสั่นโยนแนบแน่นไว้ในอ้อมกอด


เสียงสะอื้นเงียบไปแล้วพักใหญ่เรียวระบายลมหายใจออกมาคลายความหนักอึ้ง...พร้อมกับปล่อยคนในอ้อมแขนออกผงะตัวหนีแทบไม่ทันเมื่อคนที่เหมือนจะสงบไปแล้วเขยื้อนตัวขึ้นมา ...จนหน้าเกือบชิดกัน


"จูบผมทีได้มั้ยฮะ ...ผมกลัว ...ผมฝันร้าย " ดวงตามองสบกันในความมืด แต่ยังไม่ทันที่เรียวจะได้มีโอกาสใช้ความคิดอะไรริมฝีปากบางก็กดแนบประทับลงในทันที


สัญชาตญาณของมนุษย์ทั่วไป... เมื่อโดนสัมผัสถึงส่วนที่ไวต่อความรู้สึกยิ่งทำให้โดนแทรกซึมด้วยความรู้สึกวาบหวาม ...สำนึกเรียกได้ว่าแทบจะหลุดลอยไปด้วย ลิ้นทีซ่อนอยู่ในริมฝีปากถูกส่งออกมารับรสซึ่งกันและกันลมหายใจที่แลกผ่านกันทางปลายจมูกที่ชนกัน ทำให้ได้กลิ่นของลมหายใจ... ซึ่งมันไม่ใช่กลิ่นที่เรียวคุ้นเคย ...


มันไม่ใช่กลิ่นของฮิโรกิ ! !



"ยูยะ ! ! ! " ผลักคนตัวเล็กออก เขย่ารางตรงหน้าเรียกสติอีกฝ่ายให้กลับคืน
แม้สว่างจะน้อยนิดเต็มที แต่ก็เพียงพอจะทำให้เห็นน้ำตาทีรินไหลอาบแก้มใสจนเลอะไปหมด


"เร...เรียว "


"ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น นอนซะ" แววตาแข็งกร้าวอ่อนแสงลงไป ...สะเทือนไปทั่วหัวใจ ไม่อยากจะคิดถึงต้นสายปลายเหตุของเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น



"ผม...ผมขอโ ..."


"ฉันบอกให้นอนงัย" ย้ำเสียงหนักแน่นก่อนจะก้าวลงจากเตียงไปนอนบนโซฟาตัวใหญ่ตรงมุมห้องแทน


เรียวรีบข่มตาให้หลับลงอย่างยากลำบาก... เลือดในกายยังร้อนระอุ สัมผัสที่ไม่คาดฝันเมื่อกี้ยังฝังย้ำอยู่ในอณูความคิด ...เป็นธรรมดาที่ร่างกายจะยังตื่นตัวอยู่แต่ก็ต้องพยายามต่อต้านการตกเป็นทาสของอารมณ์ต่ำ ๆ นั้น


ถ้าคนที่นอนอยู่บนเตียงนั้นเป็นฮิโรกิมีหรือจะมานอนทนทรมานกับความอึดอัดที่รอการปลดปล่อย แต่นั่นเป็นยูยะ...เป็นรุ่นน้องในวงเป็นคนที่เค้ายอมรับว่าเอ็นดูอยู่ไม่น้อย...จึงไม่ใช่คนที่เค้าจะสามารถทำลายได้


+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+


แล้ววันที่ฮิโรกิกลับมาทำงานก็มาถึง... บรรยากาศในห้องซ้อมดูสดใสขึ้นทันตา ทุกคนต่างล้อมหน้าล้อมหลังฮิโรกิจนดูกลายเป็นวุ่นวายไป


"นี่ ๆ พอได้แล้วเดี๋ยวฮิโรกิก็ไม่มีอากาศหายใจกันพอดี" เรียวที่ยืนอยู่บริเวณนั้นฉวยไปคว้าคนรักออกจากวงล้อมนั้น


"อะไรกัน... แค่นี้ก็ต้องหวงด้วย ทำแค่นี้ฮิโรกิไม่สึกหรอหรอกน่าแต่ถ้าเป็นนายทำอันนั้นน่ะไม่แน่"


"พูดอะไรอ่ะ ยามะพี ... บ้ากันไปใหญ่แล้ว" ฮิโรกิค้อนขวับให้คนที่แซวด้วยเขินอาย ยิ่งพาให้คนอื่นเผลอยิ้มตามไปด้วยไม่ได้....


"อ้าว ยูยะจัง เป็นยังไงบ้าง... คิดถึงนายจัง" เรียวอ้าปากค้าง... จะท้วงฮิโรกิไว้แต่ก็ไม่ทัน เมื่อร่างบางบิดข้อมือหนีเข้าไปหายูยะที่ยืนอยู่อีกทางหนึ่ง


"สบายดีฮะ... ผมก็คิดถึงฮิโรกิเหมือนกัน" หน้าซีด ๆ ของยูยะฉายรอยยิ้มออกมาแต่ปลายสายตากลับจดจ้องไปยังอีกคน....ดวงตาคมเข้มไหวหลบ...


ตั้งแต่วันนั้นที่บ้านของยูยะเค้ากับคนตัวเล็กก็แทบจะไม่ได้พูดได้จากันเลยมันไม่ใช่แค่การละเมอเพ้อฝันอย่างแน่นอน ...แต่ก็ไม่อยากคิดเช่นกันว่ายูยะทำลงไปเพราะอะไร ?


"เดี๋ยวยูยะต้องสอนฉันเต้นเพลงใหม่ ๆ ด้วยนะ ใกล้จะคอนใหญ่แล้วด้วย"



"อืม... ได้สิฮะ"



บังคับตัวและหัวใจทำเป็นร่าเริง
ตกปากรับคำที่จะช่วยในสิ่งที่ฮิโรกิร้องขอ...

ทำไมจะไม่ได้หล่ะ ? ...


เรื่องแค่นี้เอง... แล้วถ้าผมขอฮิโรกิบ้างล่ะ...ฮิโรกิจะให้ผมได้บ้างมั้ย ?
ผมขอเรียวได้มั้ย ? ... เรื่องแค่นี้ ฮิโรกิให้ผมได้มั้ย ?


"เนี้ย... ฮิโรกิไม่อยู่ เรียวเอาแต่บ่นถึงฮิโรกิทุกวันเลย"~ หยอกแกลมเสียงหัวเราะกลับไปยิ่งเห็นท่าทางขวยเขินของอีกคนที่หน้าอ่อนหวานระเรื่อแดงปลั่ง ก็ยิ่งทำให้เข้าใจ... เพราะฮิโรกิน่ารัก น่าทะนุถนอมอย่างนี้นี่เอง เรียวถึงไม่เคยมองใครสักที...


+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+



คอนเสิรต์ใหญ่...



"อังกอร์ อังกอร์ ๆ ๆ..." เสียงรวมพลังของแฟนเพลงนับหมื่นในฮอล์ลพร้อมใจกันตะโกนอังกอร์ ขอให้นักร้องในดวงใจออกมาทำการแสดงอีกรอบ...ม่านสีแดงเพลิงผืนใหญ่ถูกชักเลื่อนขึ้นช้าๆ เสียงก้องกังวานเริ่มดังอื้ออึง เมื่อศิลปินที่รอคอยปรากฏตัวขึ้น.....


" Mitsumeru tabi ni koi Mayoimo kage mo nai Kimi no egao de
boku no aizudeBokura dake no yume wo sagasou.....โครม ! ! ! "


บรรยากาศครึกครื้นเมื่อครู่ชะงักงันลงแทบจะทันทีเมื่อฉากไม้อัดแผ่นมหึมาที่ใช้ในการตกแต่งเวที ล้มครืนลงมา


"ระวังตัวด้วยน