|
2006-12-30 Sat 11:33
Title : Colourful... part 13
Cast : Yama-P & Ryochan Author : nakane_honey bee ดึกมากแล้ว... แต่ยามะพียังคงนั่งกำหลอดยาไว้ในมือพร้อมกับมองแผ่นหลังบอบบางของคนที่ตั้งป้อมจะนั่งแช่บรรยากาศยามค่ำคืนราวกับไม่รู้ว่ามันถ ึงเวลาที่สมควรจะนอนมาตั้งนานแล้ว... "ไม่คิดจะนอนจริง ๆ เหรอ.... เรียวจัง ??" ยามะพีถามย้ำเป็นครั้งที่สามกับคนตัวเล็กที่นั่งเงียบอยู่ปลายเตียง... ครั้นพอจะอาสาทายาให้ก็บ่ายเบี่ยงว่าหายแล้วอีก... "ฉันบริสุทธิ์ใจพอน่ะ... แม้ว่าไอ้ที่เคยทำกับนายไปมันจะไม่ก็เหมือนตามเหอะ" "จะพูดเรื่องนั่นทำไม ?... จะทาก็ทาไปเลยไป !" เรียวหน้ามุ่ยทันที... ดวงตาดำสนิทตวัดจ้องใส่คนตัวใหญ่ไม่พอใจ จะขุดเรื่องน่าอายพวกนั้นขึ้นมาเพื่ออะไรกัน... ไอ้ถึกบ้า !! ไฟดวงน้อยทางหัวเตียงค่อนข้างจะหรี่แสงจึงไม่สว่างเท่ากับไฟกลางห้องที่ถูกปิดไปแล้วเท่าไหร่นัก... แต่ก็ยังพอเห็นลาง ๆ ให้รู้ว่าอะไรเป็นอะไร ยามะพีจัดการทายารอบที่สองของวันให้คนตัวเล็กที่ยอมจำนนให้เค้าทายาให้สักที...หลังจากเลี่ยงโน้นเลี่ยงนี่มาร่วมชั่วโมง... เรียวเบือนหน้าหนีไปอีกทาง... เมื่อยามะพีเขยิบเข้ามาใกล้แล้วเริ่มทายา สัมผัสจากปลายนิ้วของคนตัวใหญ่บริเวณหน้าขายังเรียกอาการหนาว ๆ ร้อน ๆ ให้เรียวได้อยู่เหมือนเดิม... ถึงแม้มันจะไม่ใช่จุดที่เรียกว่าลึกลับซับซ้อนเท่าไหร่นักแต่ก็กระตุ้นอารมณ์บางอย่างได้ดีทีเดียว... เรียวกัดริมฝีปากตัวเองโดยไม่รู้ตัว.... เมื่อปลายนิ้วที่แต้มเนื้อยาลากไล้อยู่ใกล้ ๆ กับต้นขาด้านใน.... พระเจ้า ! อยู่ดี ๆ ก็เหมือนกับจะหายใจไม่ออกซะอย่างนั่นแหละ... "เป็นอะไร... เรียวจัง ตัวสั่นเชียว ?" ทำไมยามะพีจะไม่รู้ว่าคนอวดเก่งตรงหน้ากำลังเป็นอะไรแกล้งถามหยอก ๆ ไปอย่างนั้น... ไม่ว่าจะอ่อนต่อโลกหรือว่าเชี่ยวชาญแค่ใด ถ้าลองได้โดนสัมผัสในที่ที่ใต้ร่มผ้าแบบนี้... ร้อยทั้งร้อยก็ต้องอ่อนปวกเปียกเป็นขี้ผึ้งโดนไฟลนกันทุกราย...(~>//<~) "อยากปากแตกหรือไง ยามะพี... ทาเร็ว ๆ ได้มั้ย ?!" "ก็มันมืดนี่ มองก็ไม่ค่อยจะเห็น เกิดรีบทาแล้วเลยไปโดนส่วนอื่นเข้า นายนั่นแหละจะเดือดร้อน..." "ยามะพี !!..." เรียวหันมาถลึงตาใส่เขียวปัด... ทั้งโกรธทั้งโมโหยิ่งอีกคนถือไพ่เหนือกว่าอ้างว่าทายาให้แบบนี้ก็ยิ่งตอกกลับหรือต่อว่าอะไรไปไม่ได้เลย... แล้วอีกอย่าง รู้เลยว่าที่ตัวเองสั่น... สั่นเพราะอะไร ? ธรรมชาติของมนุษย์เรานี่น่า... จะให้นิ่งให้เฉยเหมือนคนตายด้านได้ยังไง ไหนจะภาพทีเคยใกล้ชิดกับยามะพีถึงขั้นลึกซึ้งเมื่อวันที่เป็นไข้ผุดขึ้นมาในหัวอีก คนเคยมีอะไรกัน... แล้วมาถึงเนื้อถึงตัวกันขนาดนี้ ไม่รู้สึกอะไรก็แปลกแล้วหละ... "เสร็จแล้ว..." ยามะพีปิดฝาหลอดยาแล้ววางไว้บนหัวเตียง ก่อนจะถึงชายกางเกงนอนของเรียวไว้ตามเดิม... คนตัวเล็กกระถดหนีทันทีที่มือใหญ่ดึงให้นอนลง.... "เฮ้ย !... จะทำอะไร ?... อย่าแม้แต่จะคิดนะ ยามะพี !!" "ใครกันแน่ที่คิด... ฉันก็แค่จะให้นายนอน แค่เนี้ย... ผิดตรงไหนอะ ??" แรงที่มีเยอะกว่าอยู่แล้วดึงเพียงครั้งเดียวคนตัวเล็กมีหรือจะขืนไว้ไหว... เรียวหงายหลังไปนอนอยู่ข้าง ๆ ยามะพีโดยไม่ทันจะขืนตัวหรือตั้งสติอะไรทันเสียด้วยซ้ำ... ทั้งอารมณ์ตกใจ... ทั้งอาการหนาว ๆ ร้อน ๆ ที่พุ่งพล่านอยู่ในตัวเล่นเอาควบคุมตัวเองไม่อยู่ไปกันยกใหญ่... "จะไม่มีอะไรไปมากกว่านี้นะ... เรียวจัง ฉันสัญญา" ยามะพีซุกหน้าลงกับไรผมดำขลับ... วาดวงแขนตัวเองกดเอวเล็ก ๆ ของคนที่พยายามดิ้นจะลุกขึ้น... พอเรียวยิ่งดิ้น ยามะพีก็ยิ่งกดแรงขึ้นจนสุดท้ายก็รั้งเข้ามากอดไว้เป็นการตัดปัญหา... "นายไม่รู้เหรอไง... ว่าไอ้การยิ่งดิ้นเนี้ย มันก็เหมือนกับยิ่งยั่วกันนั่นแหละ... ดิ้นต่ออีกสิ !" เรียวถึงกับตัวแข็งทื่อ... ค้อนตาควับใส่คนเจ้าเล่ห์ที่อ้างโน้นอ้างนี้มาได้หน้าไม่อาย... แถมยังก้มมากระซิบข้าง ๆ ใบหูอีก แกล้งกันชัด ๆ "ถ้าดิ้นอีกครั้ง... ถือว่านายยั่วฉันนะ" "จะเกินไปแล้วนะ... ยามะพี เห็นฉันเป็นอะไรกันแน่ ห๊ะ ?!" "ก็เห็นว่าเป็นคนที่น่าทำมากกว่าแค่กอดน่ะสิ..." "ไอ้... อุ้บ !!" กลีบปากบางที่หลุดคำด่าออกมาได้แค่พยางค์เดียวถูกประกบปิดรวดเร็ว จูบร้อน ๆ ที่หมายจะแค่ลงโทษวาจาที่ไม่เพราะหูในตอนแรก กลายเป็นจูบที่ทำเอาแทบละลายไปในชั่วพริบตา.... ยามะพีเบียดกายเข้าหากดลำตัวแบบบางของคนที่เริ่มดิ้นขลุกขลักอีกครั้งทันทีที่เค้าจูบแนบชิดกับตัวเองจนแทบจะเป็นร่างเดียวกัน. .. สองมือน้อย ๆ ของคนสู้ยิบตาไม่หมดความพยายามง่าย ๆ ออกแรงดันอกกว้าง ๆ ของยามะพีออกเมื่อดันไม่เป็นผลก็กระหน่ำทุบลงไปไม่ยั้ง... แม้จะยอมรับด้วยความสัตย์ว่า... รู้สึกดีต่อยามะพีมากแค่ไหน แต่ยังไงซะ คนอย่างเค้าก็ไม่ได้ง่ายๆอย่างที่ใครคิดนะ... "อือ... อือ" ฝ่ามือใหญ่สอดเข้าใต้ท้ายทอยบังคับให้คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นเพื่อรับจุมพิตที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นจากตัวเอง... ริมฝีปากอิ่มบดขยี้กับกลีบปากบางอย่างเร่าร้อน... เรียวถึงกับตาโตทีเดียวเมื่อมันแตกต่างจากทุกครั้งที่ยามะพีเคยจูบเค้ามา ....ราวกับจะโดนกระชากลมหายใจให้หมดจากตัวไปเสียเดี๋ยวนั้น... เสียงประท้วงในลำคอเปลี่ยนเป็นครางหวิว ๆ เมือ่ลิ้นร้อน ๆ ของคนตัวใหญ่กระหวัดพันอยู่ในช่องปาก... เหมือนกับคนตายอดตายอยากมาจากไหนไม่รู้... แต่ที่รู้ ๆ จูบแบบนี้ของยามะพีกำลังจะทำเค้าตายอยู่แล้วมะร่อมมะร่อ... มือสองข้างของเรียวที่ยันอกยามะพีออกเมื่อครู่ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อตัวบางที่อีกฝ่ายสวมไว้... ยิ่งไอร้อนที่ยามะพีส่งผ่านมามากเท่าไหร่เรียวก็ยิ่งขยุ้มตรงอกเสื้อของยามะพีแน่นขึ้นเท่านั้น... มันเหมือนกับตัวกำลังลอยสูงขึ้น ๆ สูงเสียจนพาลสะท้านสั่นไปหมด..... ปฏิเสธิไม่ได้เลยจริงๆ .... ว่าโหยหาสัมผัสแบบนี้จากยาะมพีตั้งแต่วันแรกทีรู้ตัวว่ารักไปแล้วเต็ม ๆ ... ก็รัก... ก็อยากได้... ก็อยากเข้าใกล้... ก็อยากโดนสัมผัส มันผิดด้วยเหรอ... ถ้าไม่รักแล้วอยากได้นั่นสิแปลกอยู่เชียว "ผิดสัญญาไปนิดหนึ่งแล้ว... ไม่เป็นไรนะ" ยามะพีถอนจูบที่ยังเก็บเกี่ยวรสหวานไม่ชุ่มปอดตัวเองดีออกอย่างตัดใจ... ก็กลัวว่าเรียวจะหายใจไม่ออกเสียก่อน คนตัวใหญ่คลี่ยิ้มมองคนที่ไม่ยอมสบตาเค้าเอาแต่จ้องอยู่ตรงอกเสื้อ... พร้อมกับหอบหนัก ๆ.... กำลังอายอยู่สินะ เรียวจัง... ทั้งที่ในใจก็กำลังโกรธด้วย... โกรธที่สู้เค้าไม่ได้.... "ฝันดีนะ... เรียวจัง" กดหัวคนตัวเล็กลงกับอกตัวเอง... เรียวดูท่าจะทั้งหมดแรงและหมดฤทธิ์จริง ๆ ยอมซุกหน้าอยู่กับอกยามะพีแต่โดยดีอาการพยศดึงดันหายไปเป็นปลิดทิ้ง... เพราะว่าลำพังจะควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติยังยากเต็มทีไหนจะหัวใจตัวเองที่เต้นแรงอยู่ไม่เลิกอีก... หัวใจของเรียวตอนนี้เต้นแรง... แรงจนก้องสะท้อนอยุ่ในหูจนอื้ออึงฟังอะไรไม่ออกเลย... และที่ยอมซูกหน้าอยู่กับอกของยามะพีอย่างว่าง่ายนั่นก็เพราะว่า.... เพราะว่าได้ยินเสียงหัวใจของยามะพีก็เต้นแรงพอ ๆ กัน.... นะสิ นี่ยามะพีก็ใจเต้นเหมือนเค้าเลยเหรอ ...? ถ้าจูบโดยไม่คิดอะไร... คนเราจะใจเต้นได้เท่านี้มั้ยนะ...? รู้ตัวว่าตัวเองก็รัก... และรู้ว่าเค้าก็รัก อ้อมกอดที่หาซื้อไม่ได้ด้วยเงินทองนี้ ก็ทำให้กลายเป็นคืนแรกที่หลับตาลงพร้อมกับคำว่าฝันดีอย่างที่สุดจริง ๆ ฝันดีเหมือนกันนะ... ยามะพี... +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ รุ่งเช้า “ไม่ได้ล๊อคน่ะ... แต่ว่าฉันจะเจอช๊อตเด็ดอะไรเปล่าก็ไม่รู้ เมื่อวานตอนบ่ายก็ทีหนึ่งแล้ว”มารุคาดเดาแล้วหวนนึกถึงภาพหวานแหว๋วของยามะพีกับเรียวที่โซฟาเมื่อวานหลังจากเคาะประตูห้องนอนข องเพื่อนตัวเล็กแล้วไม่มีใครเดินมาเปิดเสียที....เพราะว่ายังไม่ได้เอากระเป๋าสตางค์ตัวเองเลย ทั้งที่ตั้งใจไว้ตั้งแต่เมื่อเย็นด้วยซ้ำ.... “บ้าน่า... มารุ สายป่านนี่แล้วคงไม่มีอะไรหรอก รีบ ๆ เข้าเถอะฉันต้องไปทำงานอีกนะ” ซูบารุดุเข้าให้กับความคิดแบบนั้นของคนรัก.... แต่ก็ไม่แน่เหมือนกัน เพิ่งคืนดีกันได้ด้วยสิ ไม่รู้ว่าจะง้องอนกันด้วยวิธีไหน>///< แล้วเสียงผ่อนลมหายใจหนัก ๆ ของมารุก็ทำให้ซูบารุโล่งอกไปเป็นกอง... เมื่อมารุชะโงกหน้าเข้าไปดูลาดเลาแล้วหันมา.... บอกให้รู้ว่าไม่มีอะไรที่ต้องทำการเซ็นเซอร์อย่างแน่นอน.... “อ้าว มารุเองเหรอ.... มีอะไรหรือเปล่าครับ ?” ยามะพีปรือตาขึ้นมาถามคนที่เดินเข้าห้องมาด้วยน้ำเสียงงัวเงีย....ความจริงเริ่มรู้สึกตัวตื่นตั้งแต่เสียงเคาะประตูครั้งแรก ๆ แล้วด้วยซ้ำ.... แต่เมื่อคืนกว่าจะหลับตาลงได้ก็ค่อนสว่างไปแล้วเลยลุกจากที่นอนไม่ไหว....ลองใครได้มานอนกอดคนตัวนิ่ม...ตัวหอม...น่ารักไปทั้ง ตัวอย่างเรียวไว้แบบเค้าดูบ้างสิ ใครหน้าไหนมันจะข่มตาให้หลับลงได้ง่าย ๆ กันหละ...... “โทษที ๆ พอดีจะเข้ามาเอากระเป๋าสตางค์น่ะ นายนอนต่อเถอะ..... เดี๋ยวหาเจอพวกฉันก็จะกลับเลย” “ถ้าจำไม่ผิด.... ผมเห็นมันวางอยู่บนโต๊ะนั่นนะครับ” “จริงด้วยสิ... ขอบใจมากนะ” กระเป๋าสตางค์สีดำวางอยู่บนโต๊ะตัวที่ยามะพีบอกจริง ๆมารุหยิบมันมาแล้วยัดเก็บใส่กระเป๋ากางเกงทันที..... พลางเหลือบมองเพื่อนตัวเองที่หลับเป็นตายอยู่ในอ้อมกอดยามะพี....ดวงหน้าหวาน ๆ ที่ชอบทำแต่บึ้งตึง....ซุกอยู่กับแผ่นอกกว้างคนตัวใหญ่เห็นเพียงกลุ่มผมดำสนิทที่โผล่พ้นผ้าน่วมผืนหนาออกมา....ท่าทางดูหลับสบ ายมากเลยนะ ไอ้เรียวเอ้ย..... “เดี๋ยวผมลุกไปส่งหละกัน....” “บอกว่าไม่ต้องไง... นอนอยู่นั่นแหละ ไอ้เรียวมันกำลังหลับสบายเลย” มารุยิ้มเจ้าเล่ห์....ทีเมื่อตอนหัวค่ำทำอิดออดจะเป็นจะตายไม่ยอมนอนห้องเดียวกับยามะพีท่าเดียว ไหงพอตอนเช้า.....ถึงมานอนให้เค้ากอดอยู่อย่างนี้ได้ละ..... “ยังไงก็บอกเรียวมันด้วยหละ... ว่าฉันกับซูจังขอตัวกลับก่อน ไว้เจอกัน” “ครับ....” ยามะพีพยักหน้าให้.... มองมารุค่อยๆ เดินออกไป พอประตูห้องถูกปิดลงดวงตาเข้มก็ก้มลงมองคนที่ซุกตัวอยู่ในอ้อดกอดเค้ามาตลอดคืน... ถ้าเมื่อคืนเป็นคืนที่ฝันดีอย่างที่สุด..... เช้านี้ก็ต้องเป็นเช้าที่มีความสุขที่สุดเช่นกัน ยามะพีกดริมฝีปากลงกับหน้าผากคนขี้เซา.... เรียวอึมอัมพอรู้ตัวบ้างมีอะไรยุกยิกอยู่บนร่างกายแต่ก็ยังคงหลับอยู่อย่างเดิม....น่ารักเป็นบ้าเลย ให้ตายสิ....แล้วยามะพีก็แอบขโมยหอมแก้มนุ่ม ๆ ของคนน่ารักอีกฟอดหนึ่ง...ก่อนจะหลับลงตามเดิม +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ เปลือกตาคนขี้เซาถูกขยี้เบา ๆ แสงสว่างของแดดยามสายแยงม่านตาคนเพิ่งตื่นให้แสบอยู่ไม่น้อยทีเดียว.....เรียวป้องมือหาวหวอด ๆ พลางมองหาคนที่คิดว่าถ้าตื่นมาน่าจะเจอ.... แต่ก็ไม่มี เค้านอนอยู่เตียงเพียงคนเดียว....ยามะพีลุกออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ....? บานประตูห้องที่เปิดแง้มไว้เป็นฝีมือยามะพีแน่นอน เป็นโรคอะไรก็รู้ถึงไม่ชอบปิดประตูให้สนิท... คนตัวเล็กลุกจากที่นอนหลังจากบิดตัวคลายความเมื่อยอยู่สองสามที..... Tlu….tlu…..tlu…..tlu…..เสียงมือถือที่เรียวจำได้แล้วว่าเป็นของยามะพีดังขี้นทันทีที่เดินออกไปข้างนอกห้องนอน....มองหาเจ้ าของของมันก่อนจะรู้ว่ายามะพีกำลังอาบน้ำอยู่.... “ยามะพี....โทรศัพท์” เรียวตะโกนบอกไปจนได้เมื่อมันดังติด ๆ กันจนน่าปวดหู “รับให้ทีสิ... ฉันอาบใกล้เสร็จแล้ว” “จะบ้าเหรอให้คนอื่นรับโทรศัพท์ให้.....ออกมารับเองสิ” “นายไม่ใช่คนอื่นสักหน่อย...รับ ๆ ไปเหอะน่า” คนตัวเล็กบู้หน้าใส่กับบานประตูห้องน้ำ...อยากจะถามกลับไปนักว่าถ้าไม่ใช่คนอื่นแล้วเป็นอะไร....แต่ก็ขี้เกียจหาเรื่องต่อ...เ ดินดุ่ม ๆ ไปรับมือถือที่แผดเสียงร้องอยู่บนโซฟากลางห้องแทน.... ยาสุดะโทรมา... “มัวทำอะไรอยู่น่ะ พีคุง.... รับช้าเป็นบ้าเลย หรือว่ามัวแต่ฟัดนายลูกหนูนั่นอยู่ ??!!” “ยามะพีอาบน้ำอยู่....ไม่ได้ฟัดใครทั้งนั้นแหละ มีอะไรฝากไว้หรือเปล่า ?!” เรียวสะกดอารมณ์ให้เย็นเข้าไว้ก็ไอ้ลูกหนูที่ยาสุดะว่ายามะพีฟัดอยู่มันหมายถึงเค้าชัด ๆ ... นี่สองพี่น้องเห็นเค้าเป็นอะไรกันเนี่ย ??... เรียวย่นหัวคิ้วอีกเมื่อทางปลายสายหัวเราะร่วนใส่มา..... “โทษทีๆ...ไม่ได้ฟัดก็ไม่ได้ฟัง แต่ยังไงก็ช่วยบอกพีคุงเค้าด้วยละกันให้โทรกลับหาฉันด้วย...มีธุระสำคัญมาก ๆ” “อือ....เดี๋ยวบอกให้” “เดี๋ยว ๆ บอกพีคุงนะว่าเรื่องของ.....ริวจัง แค่นี้แหละ บายๆ” เรียวโยนมือถือของคนที่ยัสซังเรียกว่าพีคุงลงไว้กับโซฟาตัวเดิม....เรื่องของริวจัง...ริวจังไหนอีกหละ...?? “ใครโทรมาเหรอ....?” คนตัวเล็กผงะหนีเมื่อยามะพีโผล่มายืนซ้อนอยู่ข้างหลัง....ชอบมาประชิดตัวตอนเผลอ ๆ ประจำเลย... เจ้าถึกบ้านี่ ! “พี่นายนั่นแหละ... เห็นบอกว่าให้โทรกลับด้วยมีธุระสำคัญเรื่องของ.... ริวจังอะไรก็ไม่รู้” “ริวจังเหรอ....?!” ลำพังตอนที่ได้ยินชื่อนี้ผ่านทางโทรศัพท์เมื่อครู่ก็สร้างความสงสัยให้เรียวพอแล้ว....แล้วนี่ยิ่งมาเจอสีหน้าตกใจของยามะพี อีก...ยิ่งทำให้เรียวเกิดคำถามขึ้นในใจขึ้นเป็นกอง.... ริวจัง...คือใครกันนะ ? ยามะพีคว้าโทรศัพท์ที่นอนนิ่งอยู่บนโซฟาแล้วเดินแยกไปทางห้องของตัวเองเงียบ ๆ .... +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ F.T.O University “เป็นบ้าอะไร.... ไอ้มารุ จะดมตัวฉันอีกนานไหมเนี่ย??” เรียวผลักตัวเพื่อนรักออกอย่างรำคาญไม่รู้ว่าเกิดบ้าอะไรขึ้นมาพอเค้าเหยียบเข้าห้องเรียนมาก็ทำมาเป็นดมโน้นคนนี่ที่ตัวเค้าอย ู่ได้.... “มีแต่กลิ่นยามะพีแหะ.... อย่างว่าแหละน้า เล่นนอนกอดกันกลมดิกซะขนาดนั้น” “เฮ้ย!....หุบปากเลยนะ ไอ้มารุ ถ้าไม่หยุดฉันฆ่านายแน่ ๆ ” เรียวถลึงตาให้ทั้งที่หน้าตัวเองก็ร้อน ๆ ขึ้นมา...กะไว้แล้วว่ามารุมันต้องแซวเรื่องนี้เพราะก่อนออกจากคอนโดมา....ยามะพีก็บอกไว้แล้วเรื่องที่มารุเข้าไปเอากระเป๋าสตา งค์เมื่อเช้า.... “ไม่รู้ไอ้ลูกหนูตัวไหน... มันบอกว่าไม่อยากนอนร่วมห้องกับยามะพี แต่พอเช้ามาหลับตาพริ้มซะ อยู่ในอ้อมอกเค้า” “ไอ้มารุ !...บอกให้หยุด!!....” “อุ้น...อุ่น....~~~” “เดี๋ยวฉันเลี้ยงข้าว...จะหยุดพูดได้ยัง ?!” ไม้เด็ดไม้ประจำที่ใช้ยุติยุทธวิธีการกวนประสาทของมารุได้เสมอมา...และยังคงใช้ได้อยู่เป็นอย่างดี เรียวเสนอจะเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าวเจ้าเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดเมื่อเริ่มทนให้คนอื่น ๆ ในห้องเรียนเพ่งมองมาไม่ไหวแล้ว....ก็เล่นเสียงดังกันอยู่สองคน ใครจะไม่สนใจได้ยังไงหละ... “รวมน้ำกับขนมด้วยหรือเปล่า ?....” “โห้ย !.....ไอ้งก....เออ ๆ ก็ได้วะ....” “โอเค.....ฮาฮาฮา” เสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งของมารุป่วนมวลสมองให้กับเรียวจนอยากจะกระโจนเข้าไปบีบคอเจ้าเพื่อนรักให้ตายคาเมื่อเสียจริง .....แต่ทำยังไงได้เล่า ในเมื่อมารุเล่นถือไพ่เหนือกว่าอยู่แบบนั้น... “เออ....เมื่อกี้ซูจังโทรมาบอกว่าที่ทำงานเค้าให้ตั๋วเที่ยวออนเซนมา 2 ใบแหละ ที่สำคัญฟรีตลอดงาน...ไปไหมวะไอ้เรียว ?....” “2 ใบก็นายกับซูบารุพอดีไม่ใช่เหรอ....จะมาชวนฉันทำไม ?” บทสนทนาของสองหนุ่มเริ่มลดระดับน้ำเสียงลงเมื่ออาจารย์ทาโมริจอมหน้านิ่งเดินเข้มา...เตรียมจะเริ่มทำการสอน “ก็หนึ่งใบมันสองคน..... นี่ 2 ใบก็ 4 คนไงเล่า ไปนะเว้ย ชวนยามะพีไปด้วย” มารุไม่ได้รอฟังคำตอบใดใดเพราะเสียงพูดใส่ไมค์โครโฟนจากอาจารย์ทาโมริดังขึ้นเสียก่อน.....ต่างคนต่างก็หันไปตั้งอกตั้งใจเรียน เรียวชำเลืองมองคนออกปากชวนสลับกับตัวอักษรที่ฉายอยู่บนแผ่นสไลด์หน้าห้อง.... ออนเซนอย่างนั้นเหรอ ?.... +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ ตกดึก... ” คบกันแล้วสินะ.... “ ซูบารุเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่ผุดขึ้นใบหน้า..... ขณะที่กำลังเช็ดปลายผมที่ชุ่มน้ำหลังจากอาบน้ำเสร็จ..... มารุค่อย ๆ เอนศรีษะนอนลงบนตักนุ่ม ๆ ของคนรัก..... “ ก็คงงั้นแหละ.... เห็นเมื่อตอนเย็นยามะพีก็มารับที่หน้ามหาวิทยาลัยด้วย.... ถ้าซูจังเห็นนะ.... ต้องหัวเราะแน่ ๆ ไอ้เรียวมันเขินจนหน้าแดงใหญ่เลยตอนที่เดินออกมาพร้อมฉันแล้วเจอยามะพียืนรออยู่.... “ “ ดีแล้วหละ..... แล้วเรื่องออนเซ็นบอกเรียวจังหรือยัง? “ “ อืม...บอกไปแล้ว แต่มันก็ยังไม่ได้ตอบอะไรมา พอดียุ่ง ๆ เรื่องเรียนกับเรื่องรายงานน่ะ.... ไว้พรุ่งนี้ฉันจะถามให้อีกทีแล้วกัน “ ” บางทีการไปออนเซ็นคราวนี้.... อาจช่วยให้ยามะพีกับเรียวเข้าใจกันมากขึ้นก็ได้.... ว่าไหมมารุ..... อ๊ะ! เดี๋ยวสิมารุ ผมฉันยังไม่แห้งเลย “ ซูบารุโวยวายเข้าให้เมื่อพูดเรื่องของยามะพีกับเรียวอยู่ดี ๆ.... คนที่นอนหนุนตักตัวเองก็ลุกพรวดขึ้นมา.... ผลักเค้าลงไปนอนบนเตียง..... แค่สายตาที่มองมาก็รู้แล้วว่ามารุจะทำอะไร..... “ ปล่อยสองคนนั้นไปเหอะ.... สนใจเรื่องของเราดีกว่า...... รักกันนะ “ ถ้าหน่วยรบนาวีมีสัญญาณลับเฉพาะเวลาติดต่อสื่อสารกัน.... มารุกับเค้าก็มีสัญญาณลับ ๆ แบบนั้นเหมือนกัน.... ก็มารุพูดว่า.... รักกันนะ.... ทีไร ต้องเป็นเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับเสื้อผ้าประจำสิหน่า.....แล้ว แสงโคมไฟทางหัวเตียงดับลงพร้อมกับเสียงครางหวิว ๆ แว่วให้ได้ยินอยู่เบา ๆ..... ไปตลอดคืน.....(#^_^)…… +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ YamaPee & RyoChan Room “ เรียวจัง.... เมื่อไหร่จะนอนสักที “ นิ้วเล็ก ๆ ยังคงรัวเคาะลงกับแป้นคีย์บอร์ดราวกับไม่ได้ยินเสียงงัวเงียที่ถามมาเป็นรอบที่สิบแล้วเห็นจะได้.... ก็รายงานที่อาจารย์เพิ่งสั่งมาเจ้าปัญหานี่สิ.... อยากรีบ ๆ ทำให้มันเสร็จ ๆ ไปซะ “ ง่วงก็นอนไปสิ... ใครใช้ให้มานั่งรอเล่า อ้าว!.....หลับแล้วเหรอ? “ พอหันมาดูอีกทีคนที่รบเร้าให้เค้าไปนอนก็หลับฟุบอยู่กับโซฟาเสียแล้ว.... เรียวจัดการปิดคอม.... เดินเข้าไปปลุกคนตัวใหญ่ “ ยามะพี ๆ..... ลุกไปนอนในห้องสิ ฉันจะไปนอนแล้วนะ “ “ อือ ๆ “ แม้จะสะลึมสะลือเอามาก ๆ แต่ก็ยังลุกขึ้นแต่โดยดี “ เฮ้ย!..... เดินตามฉันมาทำไม ห้องนายอยู่โน้น! “ เรียวชี้ไปยังห้องของยามะพีที่ทำสัญญาแบ่งเช่าไปจากเค้า.... เมื่ออีกคนทำท่าจะเดินตามเข้าไปในห้องเค้า.... “ ก็จะนอนห้องนี้กับนาย.... นอนไม่ได้เหรอ? “ “ ไม่ได้! “ ” เรียวจัง.... จะเอายังไงเนี่ย เรื่องยาสุจังก็จบไปแล้วนะ “ ” ก็....เอ่อ..... “ คนตัวเล็กอึกอักขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ยามะพีพูดถูกเค้าไม่เถียงแต่..... นอนด้วยกันเนี่ยนะ?.....นอนแบบไหนกันเล่า?..... ” นอนเฉย ๆ นะยามะพี.... อย่าคิดแม้แต่จะตุกติกอะไรทั้งนั้น! “ ” คบกันนะ.... เรียวจัง “ ยามะพีตอบกลับมาคนละเรื่องเลย.... คราวนี้เรียวอาการหนักยิ่งเสียกว่าอึกอักไปใหญ่ หลบสายตาของอีกฝ่ายที่มองมา แม้ยามะพีจะไม่พูดแบบนี้..... เรียวก็รู้โดยสัญชาตญาณของตัวเองอยู่ดีว่าหลังจากวันนี้ไปเส้นบรรทัดฐานระหว่างเค้าสองคนต้องเปลี่ยนไป.... ต้องก้าวข้ามขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง.... ไปในขั้นที่ตัวเองก็รู้ดีอยู่แก่ใจ.... ว่าคืออะไร ? .......................................... ......................... ................. ........... ....... ... To Be Con….part 14 (ใกล้จบเต็มที่แล้วเน้ออออ.....) *วิธีการเม้น กด コメント:... อันที่สามของแถวข้างล่างนะค่ะ แล้วเม้น ช่องแรกใส่ชื่อ แล้วก็เม้นเหมือนสตอรี่ไทยปรกติ แล้วกด Submit แล้วมันจะขึ้นเป็นอีกหน้าสีขาว ๆ ก็กดปุ่มนูน ๆ ข้างล่างสุดค่ะเป็นอันเรียบร้อย ขอบคุณทีให้ความร่วมมือค่ะ.............  |
|
2006-12-30 Sat 11:31
Title : Colourful... part 12 Cast : Yama-P & Ryochan Author : nakane_honey bee หลังจากมื้อเช้าผ่านพ้นไป... มารุก็ยังมีเรื่องให้ต้องทำโดยขัดไม่ได้อีก "ช่วยเอายาไปให้ยามะพีกินทีสิ...มารุ กินข้าวเสร็จจะครึ่งชม.แล้ว" เรียวไหว้วานกิ่งบังคับเพื่อนรักที่กำลังก้ม ๆ เงย ๆ หาขนมกินไปเรื่อยตรงหน้าตู้เย็น... "ก็เอาไปให้เองเซ่... ยามะพีก็นั่งหัวโด่อยู่โน้นน่ะ" "ไอ้มารุ!... บอกว่าช่วยหน่อย ได้ยินมั้ย ?!" "เฮ้อ... แถวบ้านนายเรียกว่าขอให้ช่วยเหรอเนี่ย ไอ้น้ำเสียงแบบนี้ นึกว่าขู่บังคับเสียอีก...เอามาสิ!" มารุจำต้องรีบยัดคุ๊กกี้ที่ค้นเจอในตู้เย็นเข้าปากจัดการเคี้ยวมันลวก ๆ ก่อนจะรับยาจากเรียวมาอย่างขัดไม่ได้... ใครจะกล้าขัดมันหละก็ดูมันทำหน้าเข้าสิ ไม่บอกไม่รู้ว่าชื่อนิชิกิโด เรียว.... ไม่งั้นคงเผลอเรียก ท่านฮิตเลอร์กิโด้ไปแล้วแน่ ๆ ... "อะ... มีคนเค้าวานให้เอามาให้" "ใครกันน่ะมารุ... ก็แค่ยาเอง ทำไมต้องวานด้วยหละ?" ยามะพีวางหนังสื่อพิมพ์ลง... ย่นหัวคิ้วงง ๆ กับคำพูดของมารุแต่ก็ยื่นมือไปรับยาและแก้วน้ำมา... "จะใครได้หละ... ก็มีอยู่รายเดียวแหละ กิน ๆ ไปเหอะ เดี๋ยวคนที่ซวยจะเป็นฉันอีก... ถ้านายยังไม่ยอมกินตอนนี้" ว่าแล้วยามะพีก็กรอกยาลงคอไปเมื่อแทบจะไม่ต้องคิดมากว่าใครเป็นคนวานมา.. ก่อนจะขยิบตาเป็นการส่งซิกส์ให้มารุเขยิบเข้ามาใกล้ ๆ ... "มีอะไร ?" มารุเอียงหูไปจนเกือบชิดกับปากยามะพี "เรียวเค้าเป็นอะไรน่ะ...? เหมือนคนละคนกับเมื่อวานยังกับหน้ามือเป็นหลังมือแน่ะ" ในที่สุดยามะพีก็ทนเก็บความอยากรู้ไว้ต่อไปไม่ได้อีก ตั้งแต่กินข้าวเช้าแล้ว... เรียวก็เป็นคนลงมือทำเอง แถมไอ้อาการหน้านิ่งหน้าตายไม่รับรู้อะไรตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมาก็หายไปจนหมด ถึงแม้ว่าจะไม่ยิ้มแย้ม... หัวเราะกับเค้าเหมือนที่ทำกับมารุ แต่เรียวก็ดูเป็นมิตรมากขึ้นจนผิดสังเกตุไปจริง ๆ ... มารุมองแววตาคาดคั้นของคนถามสลับกับเพื่อนตัวเองที่กำลังเดินไปที่โต๊ะคอม...ที่ตีหน้าเฉยทำเป็นไม่สนใจใครเลยนอกจากตัวเองทั้ง ๆ ที่ลึก ๆ ก็ห่วงยามะพีอยู่... ยิ่งทำให้มารุเองก็นึกหมั่นไส้นิด ๆ แต่พอนึกถึงเรื่องที่เรียวเล่าให้$ |