|
2007-03-29 Thu 17:58
 Title : My Broken Wings 2.... Cast : Maruyama Ryuhei & Nishikido Ryo Author : nakane_honey bee Request : nutchie ( 50% ) ถ้าปีกของผีเสื้อถูกทำลายลง....แล้วเจ้าผีเสื้อจะมีชีวิตอยุ่ต่อไปเพื่ออะไร? “ทำไมถึงมาช้าขนาดนี้นะ...พวกนาย ก็รู้นี่ว่าเวลานัดมันกี่โมง !!” “ใจเย็นๆน่า...ซูบารุคุยกันดีๆ มารุกับเรียวอาจจะมีเรื่องสำคัญก็ได้นะ...” ยาสุดะดึงตัวรุ่นพี่ที่กำลังโมโหจนถึงขีดสุด....เมื่อมารุกับเรียวมาถึงสตูดิโอตอนบ่ายสาม...ทั้งที่เวลานัดจริงๆคือบ่ายโมงตรง... “โทษทีนะ...ทุกคน พอดีเกิดเรื่องนิดหน่อย แล้วก็ฉันมีเรื่องจะขอร้องด้วย” “ไม่ต้อง...มารุ ฉันทำไหว ฉันอัดรายการได้!!” คนตัวเล็กที่อยู่ข้างๆมารุรีบแทรกพูดขึ้นมาก่อนที่มารุจะพูดจบ... เรียวเดินจะเข้าห้องแต่งตัวแต่ก็โดนยูคว้าแขนไว้ก่อน “มีอะไรรึเปล่า ?... สีหน้าแปลกๆชอบกล” “ไม่มีอะไรหรอก ให้ฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะน่า...ทุกคนรอนานแล้ว” เรียวพยายามขืนตัวออกเมื่อยูไม่ยอมปล่อย...พร้อมกับหลบสายตาคาดคั้นของทั้งยูและคนอื่นๆที่มองเค้าด้วยความสงสัย “รอยอะไร ? นายไปโดนอะไรมา เรียวจัง!!” ไม่ทันตั้งตัวแขนเสื้อของเรียวที่ยาวจนกร่อมถึงข้อมือก็ถูกยูถลกขึ้นจนเกือบถึงข้อศอก.... คราวนี้ไม่ใช่แค่ยูเท่านั้นที่ตกใจ คนอื่นๆที่อารมณ์เสียกันก่อนหน้านี้ก็รีบกรูกันเข้ามาดูความผิดปกติบนร่างกายของเพื่อนร่วมวงตัวน้อย รอยบีบช้ำๆตามแขน... และรอยมัดเหมือนกับรอยบาดพ้นเนื้อผิวลงไปตรงข้อมือทำเอาคนที่เห็นแทบทรุดลงไปตามๆกัน เรียวรีบชักข้อมือกลับทันที... ดึงแขนเสื้อลงมาปิดตามเดิม “ใครทำ....บอกฉันมาว่าใครทำกับนายแบบนี้!!” ยูตะคอกถามเสียงดัง นัยน์ตาแดงก่ำ...นึกเกลียดตัวเองอีกแล้ว...เกลียดที่ดูแลเรียวไม่ได้... เกลียดที่ปล่อยให้เรียวต้องเจอเรื่องร้ายๆโดยที่เค้าช่วยอะไรไม่ได้อีกแล้ว... “ฉันเอง...” ทุกสายตาหันขวับไปยังต้นเสียงที่ยืนอยู่ด้านหลัง และยังไม่ทันที่ใครจะคิดอะไร....หมัดหนักๆของยูก็ตรงซัดเปรี้ยงเข้ากับซีกแก้มของคนที่เอ่ยรับการกระทำเมื่อครู่เต็มแรง... “ไอ้มารุ....ไอ้เลว มึงทำกับเรียวขนาดนี้ มึงยังเป็นคนอยู่ไหม!! ไหนมึงบอกว่ารักเค้าไง หมาตัวไหนมันบอกกูวะ ว่าจะดูแล ว่าจะทำให้เรียวลืมอดีต ไอ้...!!!” “หยุด!!...ยู พอแล้วๆๆ” ฮินะเป็นคนล็อคตัวยูให้ออกมาจากมารุ ถ้าจะมีเรื่องหรือจะสู้กันจริงๆ ทำไมมารุจะสู้ยูไม่ได้ แต่นี่มารุกลับนิ่ง...ไม่ยอมตอบโต้อะไรมาเลย “ปล่อยฉัน....ฮินะ ฉันจะเอาเลือดไอ้คนเลว ไอ้คนชั่วออกมาล้างตี_ให้หายแค้น...” “อย่าดีแต่ว่าคนอื่นสิ....ทีตัวเองทำ ทำไมไม่คิดด่า ไม่คิดว่าตัวเองบ้าง ยูก็เหมือนกับมารุนั่นแหละ ไม่เห็นว่าจะดีกว่ากันตรงไหนเลย!!!” จู่ๆเรียวก็ระเบิดคำพูดตัดพ้อพวกนั้นออกมา น้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสอง... สายตาที่จ้องมองยูและมารุดูว่างเปล่า....ไร้ความรู้สึก ดูไม่ออกว่าเกลียด... ชิงชัง ... โกรธ... หรือไม่คิดอะไร... ก่อนจะวิ่งออกจากสตูไปดื้อๆ ไม่ฟังเสียงร้องเสียงห้ามของใครหน้าไหนทั้งนั้น... สถานการณ์ที่ร้อนราวกับเปลวไฟลุกโชนพลันหายไปเดี๋ยวนั้น โอคุระช่วยประคองมารุให้ลุกขึ้นจากพื้น... เวลานี้ทั้งสตูดิโอเงียบเหมือนกับไม่มีใครอยู่ หนุ่มๆทั้ง 7 ต่างมองหน้ากันแต่ก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมา.. จนสุดท้าย... ฮิโรกิก็เริ่มพูดขึ้นก่อน “ทุกคนจำวันที่อัดซิงเกิลแรกเมื่อสองปีก่อนได้ไหม....ที่เรียวจังมาสายไปเกือบ2ชั่วโมงน่ะ มันเหมือนเลยนะ...เหมือนกับวันนี้” “นั่นสิ ถ้างั้นก็หมายความว่า... ทีเรียวโดนทำร้ายมาก็เพราะโดนเหมือนที่มารุทำอย่างนั้นสิ” โอคุระรีบเอามือปิดปากทันทีเมื่อเพิ่งรู้ตัวว่าพูดจากระทบกับใครบางคนเข้า “พูดมาเถอะ....ทัชชง ก็เรื่องจริงนี่นา ฉันผิดก็ยอมรับว่าผิด” มารุเอ่ยอย่างยืดอกรับ ภาพของเรียวที่นอนแน่นิ่ง...ยอมให้เขาข่มเหงรังแกกับร่างกายตัวเอง ไม่ขัดขืน ไม่ตอบโต้ แม้แต่เสียงครวญครางของความเจ็บปวด...คนตัวเล็กยังฝืนกัดปากไว้ไม่ยอมให้มันหลุดลอดออกมาให้เค้าได้ยินสักนิด นี่เค้าทำอะไรลงไป...ทำกับคนที่รักได้อย่างเลือดเย็น...ใจยิ่งกว่าสัตว์ซะอีก หากว่าเรียวจะโกรธ จะเกลียดเค้า....ก็ต้องก้มหน้ายอมรับมันอย่างเดียวจริงๆ “เดี๋ยว...จำที่เรียวพูดเมื่อกี้ได้ไหม ที่ว่า....ยูก็เหมือนกับมารุ ตัวเองทำทำไมไม่ว่าบ้างหน่ะ มันเหมือนกับว่า...ยูต้องเคยทำร้ายเรียวเหมือนกัน นายไปทำอะไรเรียวไว้รึเปล่าไอ้ยู ?” ซูบารุคนที่โมโหเรียวที่สุดก่อนที่คนตัวเล็กจะโผล่มาสตู ตั้งข้อสันนิษฐานขึ้นมาพร้อมกับหันมาถามหนุ่มผิวขาวที่นั่งอยู่ข้างฮินะ... “จะบ้าเหรอ....ฉันรักมันยิ่งกว่าน้องตัวเองซะอีก จะไปทำร้ายมันลงได้ยังไง” “แต่ฉันเห็นนะ....ว่าตอนเรียวพูดประโยคเมื่อกี้ สายตาของเรียวที่มองยูมันเหมือนกับผิดหวังและเสียใจมากๆ นึกดีๆสิยู...ว่าเคยทำอะไรให้เรียวเสียใจรึเปล่า?” ฮิโรกิไม่ได้ตั้งใจจะต้อนให้ยูรับผิดหรือจนมุมอะไรทั้งนั้น เพียงแต่สิ่งที่เค้าเห็นมันน่าคิดจริงๆ “นายคิดว่าฉันจะทำร้ายเรียวเหมือนกับที่ไอ้มารุมันทำอย่างนั้นเหรอ...” “ฉันก็ไม่ได้หมายความขนาดนั้น...เพียงแค่สันนิษฐานน่ะ” “เอางี้....ในเมื่อยูมันนึกไม่ออก เราลองลำดับเหตุการณ์ทีละอย่างดีกว่า...เผื่ออะไรต่ออะไรมันจะง่ายกว่านี้” สุดท้ายฮินะก็ยุติการเดาแบบส่งเดชนั่นลง...ทุกคนพยักหน้าเห็นพ้องต้องกันจึงพยายามเรียบเรียงเรื่องราวที่เกิดขึ้นใหม่ “ก่อนเข้าห้องอัดวันนั้น....นายได้เจอกับเรียวก่อนไหม ไปไหนด้วยกันรึเปล่า ?” “ไม่เลย....ถ้าจำไม่ผิดคืนก่อนเข้าห้องอัดซิงเกิลแรก ฉันไปกินเหล้ากับเพื่อนเก่าสมัยเรียน....พอเช้าก็มาเข้าห้องอัดตามปกติ แต่หลังจากวันนั้นนั่นแหล่ะที่เรียวมีท่าทีเปลี่ยนไป ไม่พูด....ไม่อ้อน....เหมือนจะกลัวๆฉันด้วยซ้ำ แล้วจนวันนี้ฉันก็ยังไม่รู้เลย ว่าที่เรียวเปลี่ยนไปแบบนั้น....เพราะอะไร” แล้วคำตอบที่เกินขอบเขตจากที่ฮินะถามก็พรั่งพรูออกมาราวกับต้องการระบาย....ใช่ ณ วันนี้ยูก็ยังหาคำตอบให้กับตัวเองไม่ได้ กับความสัมพันธ์ฉันท์พี่น้องของเค้ากับเรียวว่าจุดหักเหของมันเกิดจากอะไร....แววตาหวาดระแวงที่เรียวมีต่อเค้า....มาจากไหน ปฏิกิริยาต่อต้านแบบเงียบๆที่เค้าพยายามจะทำลายมาตลอดสองปี... มันมีสาเหตุมาจากอะไร ? “วันนั้นนายกินเหล้าเสร็จแล้วกลับบ้านเลยรึเปล่า ?” เมื่อฮินะยิงคำถามต่อ ยูก็ส่ายหน้าให้ “เปล่า...จำได้ว่าไปต่อที่ไหนก็ไม่รู้ พอรู้สึกตัวตอนเช้าอีกทีก็อยู่ที่โรงแรมน่ะ” “คนเดียวหรอ” “ตอนตื่นน่ะ ฉันอยู่คนเดียว แต่คงจะไม่ได้ไปนอนคนเดียวหรอก เพราะสภาพห้องสภาพเตียงมันเละมากๆ ฉันยังตกใจเลยตอนที่เห็น... แต่สงสัยว่าฉันคงจะหิ้วเด็กสาวๆแถวคลับกลับมาด้วยล่ะมั๊ง” “นายพอจะติดต่อใครสักคนที่อยู่ดื่มกับนายคืนนั้นได้ไหม....ไอ้ยู ?” ฮินะดูท่าทางตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด ออกปากวอนเพื่อนรักให้ทำตามที่เค้าต้องการ ยูรีบล้วงมือถือออกมากดยังหมายเลขที่คิดว่าน่าจะเป็นคนที่ตรงกับความต้องการของฮินะทันที ไม่นานก็ต่อติด... ยูถามสารทุกข์สุขดิบของเพื่อนเก่าพอเป็นพิธีก่อนจะเปิดโรงถามคำถามที่ฮินะต้องการรู้ “แล้ววันนั้นฉันแยกกับพวกนายยังไงวะ...?” ................................................................. ........................................................ ................................................ ....................................... ............................. “จริงหรอ...ไม่มีอะไรๆ ขอบใจมากนะไอ้เคน แค่นี้ล่ะ...ไว้เจอกัน” ยูปิดมือถือลง สีหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือดจนน่าตกใจ “เพื่อนฉันบอกว่า.....ฉันเมามากจนพูดอะไรไม่รู้เรื่อง เลยสุ่มเบอร์ในมือถือฉันโทรตามให้คนรู้จักมารับ แต่มันจำไม่ได้เหมือนกันว่าเป็นใคร บอกแค่ว่าน่าจะเป็นคนในวงนั่นแหละ” ถ้อยคำที่หลุดออกจากปากของยู....ฉุดให้คนอื่นๆถึงกับขมวดคิ้วกันทีเดียว ถ้าเป็นคนในวงพวกเค้าที่นั่งอยู่ก็ต้องรู้ตัว....แต่นี่ไม่มีใครเอ่ยรับสักคน ก็แสดงว่า....คนที่ถูกโทรตามให้ไปรับยูในคืนนั้นไม่ใช่คนที่นั่งอยู่ ณ สถานที่นี้นี่แน่นอน ถ้าอย่างนั้นก็ต้องเป็น.... +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ ร่างเล็กเนื้อตัวสั่นเทานอนคู้อยู่บนเตียงกว้าง....เสียงสะอื้นเหมือนจะขาดใจอยู่รอมร่อ หากมีใครได้ยินเข้าคงจะเวทนาน่าดู... แต่ไม่มีใครหรอกที่มีโอกาสได้ยินหรือได้พบเห็นภาพน่าสมเพชเช่นนี้ ... เพราะที่นี่เป็นที่ที่ไม่มีใครรู้จัก เรียวกอดกรอบรูปไม้อัดไว้แนบอก ยิ่งกอดก็ยิ่งเหงา...ยิ่งเหงาก็ยิ่งหนาว...ทำไมถึงรู้สึกโดดเดี่ยวได้มากขนาดนี้นะ... บนหมอนมีคราบน้ำตาเปื้อนเปรอะจนเห็นเป็นรอยวงกว้าง.....หมอนใบเดิมที่รองรับน้ำตาของเค้ามาตลอดสองปีเต็ม..... มือเล็กแสนสั่นเทาค่อยๆยกกรอบรูปขึ้นดู... ก่อนที่จะยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม... ภาพของผู้ชายสองคนที่ยิ้มด้วยความสุข... เรียวพยายามปาดน้ำตาร้อนๆนั้นทิ้งเพื่อเพ่งมองภาพของตัวเองกับคนรักให้ชัด... “โคจัง....ฉันขอโทษ กลับมาหาฉันได้ไหม ฉันคิดถึงโคจังทุกวัน....จนตอนนี้ เวลานี้ฉันก็ยังคิดถึงโคจังอยู่.....ฉันยังรักโคจังอยู่นะ” เสียงเพ้อๆของคนตัวเล็กพยายามจะถ่ายทอดไปให้คนในรูปนั้นรับรู้....แต่ไม่มีทางหรอก โคจังของเค้าคงไม่มีทางได้ยิน “โคจังมารับฉันทีสิ....ฉันไม่อยากอยู่อีกแล้ว.... คนรอบข้างฉันไม่มีใครรักฉันจริงสักคน” เรียวตัดพ้ออย่างเหนื่อยล้า.... ร่างกายและหัวใจตอนนี้อ่อนแรง ที่เค้าอยู่มาได้จนทุกวันนี้ก็ใช้ความพยายามอย่างที่สุดแล้ว คิดว่าจะมีชีวิตใหม่....จะเริ่มต้นใหม่...แต่เหตุการณ์ร้ายๆแบบเดิมก็เกิดขึ้นอีกจนได้ สองปีก่อน....กับความผิดหวังครั้งยิ่งใหญ่ และสองปีก่อน....กับการที่เค้าต้องสูญเสียคนรักไป ไม่มีใครรู้หรอกว่ามันทรมานและเจ็บปวดขนาดไหน...? “ได้ครับ....เดี๋ยวผมไปรับยูเอง ผมเป็นรุ่นน้องเค้า...” กลางดึกคืนหนึ่งเสียงโทรศัพท์ของเรียวดังขึ้น...ก่อนจะโดนขอร้องจากเพื่อนของยูให้ช่วยไปรับยูที่กำลังเมาแอ๋ที่คลับชื่อดัง... คนตัวเล็กรีบลุกขึ้นจากที่นอน.. ที่นอนที่มีโคเฮย์คนรักของตนกำลังหลับอยู่ข้างๆ “จะไปไหน...เรียวจัง ดึกขนาดนี้แล้ว” “พอดีรุ่นพี่ที่ค่ายเมาไม่รู้เรื่องอยู่ที่คลับน่ะ เราจะไปรับแล้วไปส่งเค้าที่บ้าน โคจังนอนต่อเถอะ ... เดี๋ยวเรากลับมา” “เฮ้....ลืมอะไรก่อนไปรึเปล่า ?” โคเฮย์ท้วงไว้ด้วยน้ำเสียงอ้อนๆติดจะงัวเงียพร้อมกับเอียงแก้มมาให้ .. เรียวยิ้มให้กับท่าทีออดอ้อนของคนรักก่อนจะกดริมฝีปากลงไปเบาๆ “เราจะกลับก่อนเช้านะ....สัญญา” หลังจากแต่งตัวเสร็จโคเฮย์ก็ลุกขึ้นมาส่งจนถึงหน้าประตูห้อง...ทั้งที่ตั้งใจจะไปเป็นเพื่อนตัวเล็กด้วย แต่เรียวก็บอกว่าไปคนเดียวได้คลับนั้นก็อยู่ไม่ไกล.... ไม่คาดคิดจริงๆว่านั่นคือการส่งคนรักตัวเองไปเจอกับเรื่องเลวร้ายที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้เค้าทั้งสองคนต้องจากกันไปชั่วชีวิต Eden’ club ... “ขอบคุณมากครับ....” เรียวกล่าวขอบคุณเพื่อนๆของยูที่ช่วยประคองร่างที่เมาไม่รู้เรื่องมาส่งให้ที่รถของเค้าเอง โดยทิ้งรถของยูไว้ที่คลับนั้น พอพ้นออกมาได้ไม่นานดี.....คนทีเมาก็เริ่มโวยวายจะดื่มต่ออีกจนลั่นรถ จนเรียวเองก็เริ่มจะหมดความอดทน แต่จู่ๆยูก็ทำท่าพะอืดพะอมคล้ายกับจะอาเจียนออกมา.... “อย่าอ้วกนะยู.....รถฉันยังใหม่อยู่นะ” อย่างที่เค้าว่าอย่าถือสาคนบ้าอย่าว่าคนเมา....สั่งอะไรไป...บอกอะไรยูไปก็ใช่ว่าจะเข้าใจ เรียวเห็นท่าไม่ดีจริงๆก็หักเลียวรถเข้าโรงแรมที่อยู่ใกล้ที่สุด เพราะขืนว่าถ้าให้ยูอยู่บนรถเค้าต่อมีหวังคงได้ทำการสังคายนารถใหม่แน่ๆ บริกรของโรงแรมต่างกุลีกุจอเข้ามาช่วยประคองร่างของยูที่ยังโวยวายหาเหล้าอยู่ไม่เลิกเข้าไปยังห้องที่เรียวจัดการไปเปิดทันทีที่ก้าวลงจากรถ พอจับคนเมานอนลงบนเตียงนอน..เรียวถึงกับถอนใจพรืดโต มองรุ่นพี่ตัวเองจะขำก็ขำไม่ออก ... ไม่นึกว่าจะต้องมารับยูในสภาพแบบนี้เลยจริงๆให้ตายลิ “ฉันกลับก่อนนะยู ... ตาลุงขี้เมา” เรียวยื่นหน้าเข้าไปพูดใกล้คนที่เหมือนจะหมดสติ....ตั้งใจจะกลับไปหาโคเฮย์แต่แล้วจังหวะทีกำลังจะหันตัวก็ถูกคนเมาดึงให้ล้มลงไปทับอยู่บนตัวอย่างรวดเร็ว... เร็วเสียจนไม่ทันได้ตั้งสติใดใด คนตัวเล็กพยายามจะยันตัวเองลุกขึ้น แต่กลับผิดคาดไปกันใหญ่....เมื่อคนที่เมากลับผลิกร่างของเค้าให้ไปอยู่ข้างใต้แทน “ยู....นี่ฉันเรียวนะ อย่าทำอะไรบ้าๆนะเฟ้ย” วินาทีนั้นเรียวรู้ตัวเองเลยว่าสู้ไม่ไหว...ลำพังตัวขนาดที่ต่างกันก็มากพอแล้ว...แต่บวกกับความเมา ไม่ได้สติ ยูจึงไม่รู้ตัวว่าคนที่ตนกำลังจะข่มเหง....เป็นรุ่นน้องตัวเอง “อั๊ก...อั๊ก...!!” ผลของการขัดขืนก็คือฝ่ามือและกำปั้นหนักๆที่ยูซัดเข้ากับปลายคางและหน้าท้องของเรียว....เสียงร้องขอให้หยุด....เริ่มหายไปพร้อมกับอาการจุกและชาตรงบริเวณที่โดนทำร้าย.... ความเป็นยูที่ถูกยัดเยียดเข้ามาในร่างกาย... การทรยศหักหลังที่ต้องหยิบยื่นให้โคเฮย์โดยความไม่ตั้งใจ ริมฝีปากที่ซุกไซร้ไปทั่ว....มือหยาบกร้านที่บีบเค้น....ฟอนเฟ้นตามร่างกาย....พาลให้เรียวตัวสั่นราวกับลูกนกที่พลัดหลงกับพ่อและแม่ น้ำตาของเรียวไหลออกมา....หมดหนทางจะสู้.....หมดเรี่ยวแรงจะขัดขืน ได้แต่หลับตานึกถึงภาพที่เคยได้อยู่ในอ้อมกอดของคนรัก....จิกมือลงบนที่นอนหนานุ่มเมื่อความรุนแรงที่ได้รับจากยูมันเพิ่มขึ้น...เพิ่มขึ้นจนร่างกายแทบแตกเป็นเสี่ยงๆ ภาพของคนรักที่มายืนส่งตรงหน้าประตูก่อนที่จะมารับยู....เหมือนกับเข็มเป็นร้อยเป็นพันเล่มทิ่มแทงลงบนหัวใจของเรียวไม่ยั้ง.... “โคจัง....ฉันขอโทษ....ฉันคงไม่มีหน้ากลับไปหาโคจังอีกต่อไปแล้ว” อ้อมกอดของโคจัง....ฉันคงไม่มีสิทธิ์ได้รับมันอีก และความรักของโคจัง...ฉันขอโทษที่ทำให้มันแปดเปื้อนแบบนี้ ขอโทษที่ตัวฉันสกปรกเกินไป....เกินกว่าที่จะมีหน้ากลับไปให้โอจังกอดอีกแล้ว ................................................................. ........................................................ ................................................ ....................................... ............................. ถ้าปีกของผีเสื้อถูกทำลายลง....แล้วเจ้าผีเสื้อจะมีชีวิตอยุ่ต่อไปเพื่ออะไร? To Be Con....Chapter 3... +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ เราทำอะไรลงไป ??... เรียวจางงงงงงงง โกเมน ๆ ๆๆ น้าเรียวจางงงงงงงงงงงงงงงงงง *ตอน 3 จะลงเร็ว ๆ นะ *วิธีการเม้น กด コメント:... อันที่สามของแถวข้างล่างนะค่ะ แล้วเม้น ช่องแรกใส่ชื่อ แล้วก็เม้นเหมือนสตอรี่ไทยปรกติ แล้วกด Submit แล้วมันจะขึ้นเป็นอีกหน้าสีขาว ๆ ก็กดปุ่มนูน ๆ ข้างล่างสุดค่ะเป็นอันเรียบร้อย ขอบคุณทีให้ความร่วมมือค่ะ.............  |
|
2007-03-22 Thu 18:14
ใครไม่ชอบคู่นี้ไม่ต้องอ่านให้เสียอารมณ์นะ แต่คนแต่งชอบด้วยอ่า จะแต่งๆๆๆๆ(ไม่อยากอ่านคอมเม้นที่ทำร้ายจิตใจกัน ==") ---------------------------- Title : My Broken Wings.... Cast : Maruyama Ryuhei & Nishikido Ryo Author : nakane_honey bee Request : nutchie ( 50% ) ถ้าปีกของผีเสื้อถูกทำลายลง....แล้วเจ้าผีเสื้อจะมีชีวิตอยุ่ต่อไปเพื่ออะไร? “พอแล้วน่า…มารุ เดี๋ยวพวกฮินะก็จะมาแล้ว” เสียงเล็กๆท้วงขึ้นพร้อมกับยกมือดันหน้าเจ้าของชื่อเมื่อครู่ให้ห่างออก... เพราะว่ามันจ้องจะซุกซบอยู่แถวๆซอกคอตัวเค้าตลอด “ก็ได้ๆ... แต่ว่าเรียวจังต้องรับปากก่อนว่าจะไปค้างทีห้องฉันคืนนี้” “สรุปว่าฉันก็เสียเปรียบอยู่ดีแหล่ะ ไม่ว่าจะหยุด... หรือไม่หยุดก็ตาม” คนตัวเล็กยันตัวลุกขึ้นนั่งดีๆ พลางจัดเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยไปถึงไหนต่อไหนให้เรียบร้อย... แต่ก็ไม่วายค่อนขอดเอากับคนที่ยื่นข้อเสนออย่างอดไม่ได้ ... มารุเองพอลุกขึ้นก็สำรวจดูตัวเอง ... พอเห็นว่าเรียบร้อยแล้ว ก็เอื้อมมือมาปัดๆผมให้คนตัวเล็กที่คงจะลืมไปว่านอนลงกับโซฟาแล้วดิ้นไปดิ้นมาขนาดนี้ ... ผมจะต้องยุ่งเหยิงพอตัว “ยังรับปากไม่ได้นะ ขอดูก่อนก็แล้วกัน” “อืม...” ไม่ถึงนาทีดีพวกสมาชิกที่เหลือก็เปิดประตูห้องซ้อมเข้ามา มารุและเรียวต่างหันไปให้ความสนใจกับสิ่งอื่น ราวกับมีอะไรเกิดขึ้น... เป็นอย่างนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ หนึ่งปี...สองปี...หรืออาจจะนานกว่านั้น กับความสัมพันธ์ลึกซึ้งแต่ยังคงบรรทัดฐานของการเป็น “เพื่อน” ไว้อย่างเดิม เพื่อน... เค้าคนนั้น...นิชิกิโด เรียว...ค้าบอกว่าให้ผมได้แค่เพื่อน แต่ผมรู้ว่า...เค้าเข้าใจดี ว่าผมทำอย่างที่เค้าต้องการไม่ได้… ผมบาปมากไหมนะ... ที่รัก...เพื่อนของตัวเอง “เฮ้!! มารุ เสียงเบสของนายน่ะ ช่วยปรับให้มันไปกันได้กับเพลงหน่อยสิวะ เหม่ออยู่นั่นแหล่ะ” ยาสุดะหัวเสียจนได้ เมื่อตั้งแต่เริ่มซ้อมกันมา...มารุเองยังไม่มีสมาธิในการซ้อมเท่าที่ควร...เล่นเพี้ยน และเพื้ยนอยู่อย่างเดียว “โทษที...ยาสุ พอดีฉันคิดเรื่องอื่นอยู่น่ะ” เหตุการณ์เดิมๆ...บรรยากาศเดิมๆ...และจากคนๆเดิม ไม่ใช่เพียงแค่ยาสุดะหรอก ที่ต้องมาหัวเสียกับเรื่องพวกนี้ เพราะคนอื่นๆไม่ว่าจะซูบารุ ฮินะ โอคุระ ฮิโรกิหรือแม้แต่ยูเองก็เคยเจอกับอาการแบบนี้ของมารุมาตลอด โดยเฉพาะสองปีหลังมานี้....... “ถ้าได้มาแค่ตัวแต่หัวใจเค้าเป็นของใครก็ไม่รู้...มันก็เจ็บแบบนี้แหล่ะ” ยูตบบ่ามือเบสประจำวงพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังหลังจากที่ซ้อมเสร็จ คำพูดเดิมๆ ประโยคเดิมๆ และกับคนเดิมๆ ถามว่ายูเบื่อไหมกับการทำอะไรซ้ำๆซากๆพวกนี้...เบื่อสิ...เบื่อมากทีเดียว แต่ทำยังไงได้ในเมื่อคนที่ทำให้เค้าเบื่อคนนี้...เป็นเพื่อนของเค้าเอง “ทำไมจนป่านนี้แล้ว...เรียวยังไม่ยอมพูดอีก ว่าเค้าไปเจอเรื่องร้ายๆอะไรมา...ทุกวันนี้เวลาเค้ายิ้ม มันทำให้ฉันพลอยรู้สึกดีไปด้วย แต่พอเผลอ...เค้าก็เอาแต่เหม่อเหมือนเดิม แล้วก็แอบร้องไห้ ชอบทำเหมือนว่าตัวเองอยู่คนเดียว ไม่มีใคร...แล้วฉันหล่ะ ฉันยืนอยู่ตรงนี้ ยืนอยู่ตรงหน้าเขา อยู่ข้างๆเขามาตลอด แต่เค้ากลับมองผ่านฉันไปเหมือนฉันเป็นอากาศ.... ฉันไม่ชอบจริงๆนะยู” “ไม่ชอบก็เลิกยุ่งสิ ... ไม่มีใครบังคับนายนี่” หนุ่มผิวขาวไม่ตั้งใจจะยั่วโทสะเพื่อนสักนิด เพียงแต่จนปัญญาที่จะพูดอะไรที่ดีกว่านี้แล้ว “ถ้าทำได้ง่ายๆก็ดีสิวะ” พอสงบสติอารมณ์ได้มารุก็ลดน้ำเสียงลงพลางเก็บกระเป๋าเตรียมจะกลับ “แล้วนี่...เจ้าเปี๊ยกนั่นหายไปไหน ไม่กลับกับนายเหรอ ?” “ไม่รู้สิ...เห็นรับโทรศัพท์แล้วก็เดินออกไปเลย คงไม่กลับกับฉันหรอก” ตอบยูพร้อมกับรีบยัดของใส่กระเป่า... จะมีสักกี่คนกันที่มองออกว่าคนที่นิสัยขี้เล่น ... หัวเราะสนุกเฮฮาไปวันๆอย่าเค้า ... ลึกๆข้างในมันมีแต่บาดแผลที่ต่อให้ยาวิเศษขนาดไหนก็ไม่รักษาให้หายได้ ... บาดแผลจากการรักใครข้างเดียวนี้มันเจ็บปวดเอาการเหมือนกันนะ... “เรียวจัง...” มารุชะงักเท้าลง เมื่อเห็นร่างของคนที่เค้าคิดว่าน่าจะกลับไปแล้วยืนพิงรถของเค้าอยู่ที่ลานจอด... “งั้นแยกตรงนี้แหล่ะ... ไว้เจอกันตอนซ้อมใหญ่พรุ่งนี้” ยูขอตัวแยกไปทันที...ปล่อยให้เพื่อร่วมวงทั้งสองคนได้กลับด้วยกัน ถ้าเป็นแค่เพื่อนร่วมวงอย่างเดียว...อะไรต่อมิอะไรมันคงจะดีกว่านี้เยอะทีเดียว พอพ้นจากลานจอดรถออกมาได้ซักพัก ยูก็หักพวงมาลัยจอดรถเข้าข้างทาง ก่อนจะล้วงบุหรี่ในกระเป๋าขึ้นมาจุดสูบ ในฐานะที่เค้าเป็นพี่...จะดูยุ่มย่ามเกินไปไหมที่จะเสนอหน้าไปเป็นห่วงเป็นใยเรื่องของสองคนนั้น... ดูผิวเผินมารุกับเรียว ก็เป็นแค่เพื่อนร่วมวงกันธรรมดาติดจะออกไปในทางที่ไม่ค่อยได้สนิทกันเท่าไหร่เสียด้วยซ้ำ แต่ตื้นลึกหนาบางจริงๆ...กลับตรงข้ามกันสิ้นดี เหตุการณ์เมื่อสองปีก่อน...มันยังคงเด่นชัดอยู่ในความทรงจำของเค้าไม่เคยลืม เช้าวันที่ต้องเข้าห้องอัดเพื่อการเดบิวส์ครั้งแรกของวง ทุกคนมาพร้อมกันตามเวลาที่นัดเว้นแต่เรียวที่มาสายไปเกือบสองชั่วโมง...ซึ่งนั่นไม่ใช่นิสัยของเรียวเลย ทุกคนไม่มีโกรธ ไม่มีใครโมโหกลับห่วงกันจนนั่งกันแทบไม่ติด... สุดท้ายพอเจ้าตัวโผล่มาก็เล่นเอาทุกคนตกใจหนักกว่าเดิม ใบหน้าซีดเซียว...ตาสองข้างที่บวมช้ำ...อีกทั้งตามร่างกายที่มีแต่รอยฟกช้ำเหมือนกับถูกทำร้ายมาอยู่เต็มไปหมด ตอนนั้นพวกเค้าทั้งถาม...ทั้งคาดคั้นกับเรียวว่าเกิดอะไรขึ้น แต่คนตัวเล็กเอาแต่ปิดปากเงียบ...ไม่ยอมตอบอะไรทั้งนั้น จนเหตุการณ์นั้นผ่านพ้นไป การเดบิวส์ของพวกเราได้การตอบรับที่ดีเยี่ยม... ทุกวันเต็มไปด้วยตารางงานที่แน่นขนัด เหมือนทุกอย่างจะดีไปหด แต่ยกเว้นเรียว...ที่บ่อยครั้งมักจะนั่งเหม่อ...ไม่พูดไม่จากับใคร และก็บ่อยครั้งเหมือนกันที่เค้าต้องเห็นเรียวร้องไห้ออกมา แต่เรียวก็ยังดื้อและรั้นเช่นเดิม ไม่ยอมเล่า...ไม่แม้แต่จะปริปากระบายอะไรออกมาแม้กับเค้าที่เป็นพี่ชายก็ตามที.... “ทำอะไรอยู่วะ เปิดช้าชะมัดเดี๋ยว...” น้ำ |