Title : ผิดเหรอที่ผมหวงเค้า...?

Cast : Yama-P & RyoChan
Author : nakane_honey bee



ทุกอย่างที่เป็นตัวเค้า
ผมไม่อยากให้ใครเห็น
ไม่อยากให้ใครได้ใกล้ชิด
แม้สัมผัสสักนิดเดียวจากคนอื่น... ผมก็แทบคลั่ง
ผมก็แค่หวงเค้า... หวงคนรักของผม
ผิดเหรอที่ผมหวงเค้า...

นิชิกิโด เรียว
ฉันหวงนายจนอยากจับนายยัดใส่กรงซะด้วยซ้ำ
รู้ตัวมั้ย...?



"กลับมาแล้วครับ..." ชายหนุ่มร่างเล็กก้มลงแกะเชือกผูกรองเท้าทั้งสองข้างหลังจากก้าวเข้าบ้านมา... บ้านที่เดือน ๆ หนึ่งกลับมานอนได้น้อยเต็มที ดีที่พักหลังมานี่งานที่โตเกียวน้อยลงแล้วจึงมีโอกาสได้อยู่บ้านบ่อยขึ้น


"ยามะพีมาหาแน่ะลูก... มารอตั้งแต่เย็นแล้ว"


"แม่ว่าใครมาหาผมนะ ?!" เรียวถามย้ำกับผู้เป็นแม่โดยที่มือยังค้างไว้กับราวบันได... คุณนายนิชิกิโดโผล่หน้าออกมาจากห้องครัวยิ้มให้กับลูกชายที่ทำหน้าไม่เชื่อกับถ้อยคำที่บอกไปก่อนหน้านี้สักเท่าไหร่จนติดจะกลั ้วขัน...


"ก็ยามะพีไงลูก... เจ้าหนุ่มแก้มป่องตากลมคนนั่นไง ไม่เจอกันตั้งหลายปี เปลี่ยนไปเยอะเชียว โดยเฉพาะหุ่น"


"นั่นมันรุ่นลูกรุ่นหลานแล้วนะแม่... อย่าคิดอกุศลเชียว !"


"แม่ก็แค่เอ็นดูในฐานะลูก ๆ หลาน ๆ หรอกน่า... อีกอย่างแม่ไม่แย่งของลูกตัวเองหรอก ไว้ใจได้ ไปเถอะ ๆ ยามะพีรออยู่ข้างบนโน้น" แล้วคุณนายนิชิกิโดคนสวยก็ผลุบหายเข้าไปในครัวอีกรอบ.... ปล่อยให้ลูกชายสุดที่รักได้แต่ยืนค้างอยู่ตรงนั้น เอาอารมณ์กับแม่ตัวเองไม่ถูกจริง ๆ....


ประตูห้องนอนที่คุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก.... หากเป็นทุกครั้งเรียวจะหมุนลูกบิดเข้าไปโดยไม่ต้องคิดอะไรเลย แต่ผิดกับวันนี้... วันที่มีคนที่ชื่อยามาชิตะ โทโมฮิสะรออยู่ข้างใน คนตัวเล็กพยายามบังคับไม่ให้ใจตัวเองสั่นไปมากกว่านี้ สูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ก่อนจะทำใจกล้าและปั้นหน้านิ่งหมุนเจ้าโลหะมันวาวนั่นเข้าไป...



"อ้าว.... หลับหรอกเหรอ ?" ทันทีที่เข้าไปก็พบว่าคนที่แม่บอกว่ามารอตั้งแต่ตอนเย็นนอนหลับเหยียดยาวอยู่บนเตียงของเค้า... นายมันบ้าชะมัด ยามะพี นั่งรถมาตั้งสองชั่วโมงกว่าเพื่อจะมาหลับที่บ้านฉันเนี่ยนะ.... มันน่าบีบคอให้ตายคามือฉันจริง ๆ ให้ตายเหอะ ! ... ชริ ๆ



เรียวได้แต่บ่นอุบอิบอยุ่คนเดียวในใจ... พลางวางกระเป๋า หมวกแก็ป และแว่นตาที่ใส่ติดตัวเสมอยามนอกเวลางานไว้บนโต๊ะ ตั้งใจจะอาบน้ำให้หายเหนื่อยสักหน่อย.... ไว้ค่อยกลับมาเคลียร์กับคนบ้าที่หลับเป็นตายอยู่บนเตียงเค้าทีหลัง


แต่ขณะที่กำลังจะถอดเสื้อตัวข้างในสุดซึ่งปกติเค้ามักจะใส่ทับกันอย่างน้อยสามชั้น ตัวเองก็ถูกรวบเข้าไปกอดจากข้างหลังโดยไม่ทันแม้แต่จะตั้งตัวด้วยซ้ำ...



"เฮ้ย !.... เล่นบ้าอะไร ยามะพี ปล่อยเซ่ ฉันจะอาบน้ำ !!"


"ปล่อยก็โง่สิ... กว่าจะมีโอกาสได้เจอกันแต่ละที ฉันแทบคลั่งใจตายไปหลายหนแล้วรู้มั้ย เรียวจัง ?"


"ก็ใครใช้ให้นายหายหัวไปหละ... ฉันก็อยู่ของฉันเหมือนเดิม" เรียวพยายามกระทุ้งศอกใส่คนเจ้าเล่ห์ที่ทำเป็นแกล้งหลับ... ไอ้เรารึก็หลงตื้นเต้นแทบตายที่จะได้เจอกัน เพราะตั้งแต่ยามะพีโดนบอสสั่งให้ทำโปรเจ็คพิเศษสำหรับวอลเลย์บอลกรังปรีเวลาของเค้าสองคนก็ลดน้อยลงตามไปด้วย....



"ก็ให้ตามไปด้วยก็ไม่ไป นอนฉันก็นอนคนเดียวตลอด เปลี่ยวจะตายอยู่แล้ว..."


"จะบ้าเหรอ... ขืนไปด้วย คนอื่น ๆ ได้นินทากันสนุกปากแน่ ๆ ปล่อยได้แล้ว.... จะอาบน้ำ !"



"ไว้เดี๋ยวค่อยอาบทีเดียวดีกว่า... อาบหลายรอบเปลืองค่าน้ำตาย"



"หยุดความคิดของนายเลยนะ... ยามะพี บ้านฉันคนอยู่ออกเยอะแยะ ไม่เอาหรอก... ไม่ให้ทำเด็ดขาด !!" คนตัวเล็กเบี่ยงหน้าหลบเมื่อยามะพีหมุนตัวเค้าให้หันมาเผชิญกัน แล้วโน้มหน้ามาใกล้ทำท่าจะจูบ...


"ฉันยังไม่ทันพูดอะไรเลย... คิดไปถึงไหนแล้วเนี่ย เรียวจัง โอ้ย ...!"


"ดี... สม ปล่อยเซ่ !" อ้อมแขนหนัก ๆ คลายออกทันทีเมื่อเรียวกระทืบลงกับเท้าของคนกะล่อนเต็มแรง... แม้ยามะพีจะทำเสียงโอดครวญ... แถมครางหงิง ๆ ราวกับลูกหมาใกล้ตายยังไง แต่เรียวก็ไม่มีท่าทีจะสงสารสักนิด ผละไปจะหยิบผ้าขนหนูตรงหน้าตู้เสื้อผ้าเตรียมจะไปอาบน้ำให้ได้ แต่ทว่าก็เดินไปได้ไม่ที่ก้าวเท่านั้น ... ก็ถูกดึงให้ไปนั่งลงบนเตียงจนตัวแทบปลิว...



"จะรีบไปไหนนักหนา... แฟนมาหาทั้งที อยู่ให้ชื่นใจก่อนก็ไม่ได้"


"ก็ขออาบน้ำก่อนไม่รึไงเล่า เหนียวตัวจะตายอยู่แล้ว !" เรียวเริ่มโวยใส่บ้างอย่างเหลืออด ทำไมวันนี้ยามะพีถึงเอาแต่ใจอย่างนี้เนี่ย... ไอ้คิดถึงก็คิดถึงอยุ่หรอก แต่เค้าก็ทำงานมาเหนื่อย ๆ แค่อาบน้ำก่อนแล้วค่อยมากอดมันจะชักดิ้นชักงอตายก็ให้มันรู้ไปสิ...



"ยามะพี... อ๊ะ !.... เล่นไรเนี่ย ไม่เอา ๆ ๆ ๆ ?!!" เรียวร้องเสียงหลง....เมื่อคนตัวใหญ่จัดการถอดเสื้อยืดตัวในสุดที่เหลือไว้ออก.... แล้วผลักให้นอนแผ่หลาลงกับเตียง...



"อายเหรอ ?"


"เออสิ... ฉันไม่ได้หน้าหนาเหมือนนายนี่ !" ลำตัวท่อนบนที่เปลือยเปล่าเริ่มรู้สึกร้อนผ่าว ๆ พอ ๆ กับดวงหน้าที่เปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่อ ๆ เหมือนกัน... ทั้งที่คบกันมาก็นาน ถูกเนื้อต้องตัวกันก็ลึกซึ้งกว่านี้เสียด้วยซ้ำ แต่พอได้อยู่ใกล้ชิดกันทีไร.... เป็นต้องทำตัวไม่ถูกเสียทุกที.. เรียวพยายามดันหน้าคนรักที่ฉวยโอกาสหากำไรกับเนินอกเค้าด้วยเรี่ยวแรงที่ทำท่าจะหมดแหลมิหมดแหลอยู่ทุกขณะทีเดียว...


"อย่าเล่นสิ... ยามะ อ๊ะ !.... ฉันเจ็บนะ !!" เรียวนิ่วหน้าเจ็บจริง ๆ เมื่อจู่ ๆ ยามะพีใช้ริมฝีปากเม้มลงกับหน้าท้องไร้ไขมันของตนแรง ๆ ... พอผงกหน้าขึ้นดูก็ต้องตกใจไปอีก.... เมื่อเห็นชัดแจ่มทีเดียวว่ามันเกิดเป็นรอยแดง ๆ ช้ำ ๆ ดวงเบ้อเร้อเชียว....



"ทำอย่างนี้จะได้ไม่ไปเปิดโชว์ที่ไหนอีก"


"พูดเรื่องอะไร.... ฉันไปโชว์ใครตอนไหน ?"


"แล้วไอ้รูปช้อปในคอนล่าสุดนี่หละ... ไม่เรียกว่าโชว์หรอกเหรอ ?!" ยามะพีหยิบรูปใบที่ทำให้เค้าแทบคลั่งใจตายตั้งแต่เห็นมันครั้งแรกขึ้นมาจากกระเป๋าหลังของกางเกงยีนส์ตัวเอง ให้คนตัวเล็กดู... เรียวเหลือบมองคนที่คร่อมทับอยู่โดยที่คิดคำเถียงไม่ออกสักคำ เมื่อเห็นภาพนั่นชัด ๆ ...






รูปของเค้าจากคอนทัวร์... ระหว่าง Mc ชายเสื้อที่ถูกเลิกขึ้นจนเกือบถึงอกเผยให้เห็นหน้าท้องแบนราบ... ขาวกระจ่างตารับกับแสงสปอตไลท์บนเวที ซึงคนในรูปอีกคนก็คือ โยโกยาม่า ยู รุ่นที่ในวงคันจาทียืนอยู่ข้าง ๆ ในสภาพที่เรียบร้อยกว่าเค้าหลายเท่าทีเดียว....



"ก็มันเป็นงานนี่... ไม่ได้เรียกว่าโชว์สักหน่อย !"


"ถ้าฟังไม่ผิด เท่าที่ฉันถามยูมา นายเป็นคนเริ่มถกขึ้นคนแรกไม่ใช่เหรอ... แถมเอาไว้ตลอดช่วง Mc เลยนี่น่า บอกกี่ครั้งแล้วว่าฉันไม่ชอบ !"


"แล้วไอ้ที่นายถ่ายปกทาร์ซาน... คิดว่าฉันชอบนักรึไงเล่า ??!!" เรียวย้อนกลับเอามั้ง... ออกแรงผลักคนตัวใหญ่จนหงายหลังล้มไปนอนกองอยู่ข้าง ๆ แทนพร้อมกับแย่งรูปในมือยามะพีมา.....


"ดีแต่ว่าคนอื่น... สั่งคนอื่น... เคยถามฉันบ้างรึป่าว ว่ารู้สึกยังไง ?"


"เรื่องหนังสือนั่นมันผ่านมาตั้งนานแล้ว... อย่ารื้อฝืนได้มั้ย เรากำลังพูดเรื่องรูปช้อปในมือนายอยู่นะ !!"


"ก็บอกแล้วว่ามันเป็นงาน.. แล้วก็เป็นแค่การซับพอตคนดูก็เท่านั้น จะอะไรกันนักกันหนาเล่า ?!" เรียวถอนหายใจอยุ่หน้ากระจกมองรอยแดง ๆ นั้นแล้วอดกังวลกับคอนในวันพรุ่งนี้ไม่ได้... ไม่ต้องถึงขั้นไปยืนเลิกเสื้อบนเวทีหรอก แค่จะเปลี่ยนเสื้อผ้าข้างหลังเวทียังไงไม่ให้คนอื่น ๆ เห็นเนี่ยยังยากเอาการเลย...



"เฮ้ย !... จะทำบ้าอะไรอีก ?!" ไม่ทันตั้งตัวเรียวถูกยกตัวลอยขึ้นไปนั่งบนโต๊ะหน้ากระจกโดยหันหลังให้กับบานกระจกแก้วนั่นโดยเร็ว... แม้พยายามจะตะกายลงมาแค่ไหนก็โดนล๊อคไว้จากคนที่กำลังบ้าเข้าขั้นอย่างยามะพีจนเหนื่อยใจ



ยามะพีใช้ขาเตะเก้าอี้ที่ทำเข้ามาเข้าชุดกับโต๊ะเครื่องแป้งออกไป... นั่งคลุกเข่าลงตรงหน้าคนตัวเล็ก ระดับใบหน้าจึงอยู่ตรงหน้าท้องคนบนโต๊ะพอดิบพอดี...



"ก็ฉันหวงคนของฉันมันผิดด้วยเหรอ... ดื้อดีนัก... ไม่เชื่อฟังดีนัก... ฉันก็ต้องจัดการซะเอง"


"อย่าทำบ้า ๆ นะ... ยามะพี พรุ่งนี้ฉันต้องเล่นคอนอีกนะ !!...." แม้จะท้วงจะค้านยังไง คนที่คลุกเข่าอยู่บนพื้นก็ไม่ยอมฟังอะไรทั้งนั้น กดริมฝีปากร้อน ๆ เม้มเข้ากับหน้าท้องเจ้าปัญหาของคนบนโต๊ะนั้น... จงใจให้เกิดรอยแดง....แดงมาก ๆและแดงถึงแดงที่สุด.. ไม่รู้กี่จุดต่อกี่จุด



จนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อวดหน้าท้องเนียนสวยนั่นอีกแลยแม้แต่ตารางนิ้วเดียว...


"พอใจรึยัง ?!..." เรียวกอดอกถาม... ทำหน้านิ่ง แต่ยามะพีกลับไม่มีสักนิดที่จะกลัวกลับพยักหน้ายิ้ม ๆ กวนโอ้ยให้อีก


"โกรธเหรอ ... เรียวจัง ฉันทำอย่างนี้ก็เพราะว่าฉันหวงเรียวจังนะ"


"นายมันเห็นแก่ตัว... ยามะพี คนอื่นทำไม่ได้แต่ทีตัวเองกลับทำหน้าตาเฉย ไม่ยุติธรรมเลย..."


"แล้วจะให้ฉันทำไงหละ... เรียวจังถึงจะหายโกรธ ?" คนคลุกเข่าอยู่กับพื้นเงยหน้าขึ้นถามพยายามจะง้องอนคนรัก...ความเงียบเข้าปกคลุมภายในห้องไปโดยปริยายเมื่อไม่มีใครพูดอะไรต่อ. .. จนยามะพีถึงกับเสียวสันหลังวาบทีเดียวกับอาการโกรธจริง ๆ ของเรียว... ซบหน้าลงกับหน้าท้องเนียนที่เต็มไปด้วยรอยคิสมาร์คจากฝีมือตัวเองรั้งเข้ามากอดไว้ออดอ้อนสุดฤทธิ์ (ไอ้คนบ้าเข้าขั้นเมื่อกี้หายไปไหนแล้วว้า ?)


"ฉันจะหายโกรธถ้าทำตามที่ฉันสั่ง โอเคมั้ย ?"


"อืม..." ไม่ต้องคิดให้เสียเวลา ยามะพีพยักหน้าหงึก ๆ ทันทีที่คนรักตัวเล็กยื่นข้อเสนอมา


"ไปนอนลงบนเตียง..." เรียวสั่งออกมาเสียงเย็น แม้จะตะขิดตะขวงใจอยู่ลึก ๆ แต่ยามะพีก็ยอมทำตามอย่างว่านอนสอนง่าย แต่จังหวะที่กำลังจะก้าวขึ้นเตียงไป คนที่นั่งกอดอกอยู่บนโต๊ะหน้ากระจกก็เรียกไว้ก่อน


"เดี๋ยว !... ถอดเสื้อออกด้วย เร็วสิ !" ยามะพีมองหน้าคนรักเพื่อขอความแน่ใจ... พอสบกับดวงตาขุ่นขวางก็แทบไม่ต้องรอคำตอบใดใดอีก รีบจัดการถอดเสื้อยืดเพียงตัวเดียวที่สวมอยู่ออกโดยเร็ว แล้วก้าวขึ้นไปนอนบนเตียงรอดูว่าเรียวจะใช้วิธีไหนสำหรับการไถ่โทษของเค้าด้วยอาการหนาว ๆ ร้อน ๆ ทีเดียว...


เมื่อยามะพีทำตามที่สั่งโดยไม่ขัดสักคำ... รอยยิ้มมุมปากของเจ้าของห้องก็ผุดขึ้นก่อนจะก้าวตามขึ้นไปนั่งคร่อมทับคนบนเตียงไว้...(ย้ำ ว่าคร่อมทับไว้จริง ๆ >//<)


"อ้าว... จะเริ่มเองก็ไม่บอก"


"ฉันไม่ลามกเหมือนนายหรอก ....หุบปาก ห้ามขัดขืนแม้แต่นิดเดียว จำไว้ ... ไม่งั้นฉันจะเลิกกับนาย !!"


"ขู่กันเหรอ...?"


"ไม่ได้ขู่... ฉันเอาจริง ขัดขืน ...เลิก !!" ยามะพีหน้าเจือนไปถนัดตาเมื่อเรียวเน้นย้ำทีละคำด้วยเสียงดังฟังชัด... ครู่ต่อมาแขนทั้งสองข้างของตัวเองก็โดนเรียวจับขึงไว้เหนือศรีษะ...


"พรุ่งนี้มีถ่ายเอ็มสเตย์ใช่มั้ย ?... ดีหละ ตาฉันบ้าง" เรียวก้มหน้าพูดจนริมฝีปากชิดกับริมฝีปากของคนที่อยู่ใต้อาณัติ วินาทีนี้ยามะพีเดาไม่ถูกจริงๆ ว่าเรียวจะมาไม้ไหน... จะเอาคืนเค้ายังไง ?


"อย่าทำตรงนั้น... เรียวจัง !!" กว่าจะเดาทางถูกว่าคนตัวเล็กจะเล่นไม้ไหน ริมฝีปากบาง ๆ ของเรียวก็กดลงกับซอกคอยามะพี... เม้มเข้าแรง ๆ ... แรงเสียจนเค้ารู้สึกปวดหนึบขึ้นมาทีเดียว


เล่นอย่างนี้เลยเหรอ... เรียวจัง เอาเถอะ แค่รอยเดียวไว้ค่อยให้พวกช่างแต่งหน้าลงแป้งหนา ๆ ปิดให้แล้วกัน แต่สิ่งที่ยามะพีคิดหาลู่ทางไว้ดูจะพังไม่เป็นท่าเสียแล้ว เมื่อรอยที่สอง... ที่สาม... ที่สี่ และรอยต่อ ๆ มาอีกมากมายมันถูกทำขึ้นไม่หยุดจากฝีมือคนตัวเล็ก...


"พอแล้วน่า.... เรียวจัง พรุ่งนี้ฉันต้องออกรายการสดนะ เห็นใจกันบ้างสิ"


"________"


"ขอหละ.... เดี๋ยวได้โดนบอสสวดยับแน่ ๆ พอได้แล้ว"


"________"


"เฮ้ย !... เสื้อคอนเซ็ปฉันคอลึกนะ อย่าทำรอยตรงร่องอกสิ"


"________"


"เอ๊ะ !... อย่าไปปลุกมันสิ เดี๋ยวแม่นายขึ้นมาได้ยุ่งกันพอดี"



"________"



"อ๊า... ~~ อือ... ~~อืม...~~ ดี .... ดีมาก.... ~~ เรียวจางงงงงง...~"


(เอ๊ะ... เกิดอะไรขึ้นอะ? : จากคนแต่ง หุ หุ )


+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+


วันรุ่งขึ้น


หลังจากคอนเสิร์ตของวงคันจานิเอทจบลงอย่างประทับใจ เหล่าหนุ่ม ๆ คันไซทั้งหลายก็นั่งพักกันอยู่ในห้องที่ทางทีมงานตระเตรียมไว้ให้...


"วันนี้ไอ้ยามะพีมันไปออกเอ็มสเตย์ใช่ป่ะ... ถึงเวลาออนแอร์แล้วนี่" มารุมือเบสสุดหล่อประจำวงนึกขี้นมาได้ จัดแจงเปิดทีวีเครื่องใหญ่กลางห้องทันที


"ถึงตอนประกาศแขกรับเชิญพอดี... วันนี้มันร้องไดเตะสินะ" ฮินะเขยิบเข้ามานั่งใกล้ๆ กับคนที่เปิดทีวี สักพักคนอื่นๆ ที่เหลือก็ทยอยกันเข้ามาจับจองที่นั่งที่ยืนเพื่อรอดูเช่นกัน...


"เฮ้ย ! ดูที่คอมันสิ... รอยเต็มเลย ตรงร่องอกเสื้อมันอีก" ฮินะเป็นคนแรกที่เห็นความผิดปกติของรุ่นน้องในสังกัด แทบไม่อยากเชื่อสายตาว่ายามะพีจะปล่อยให้ตัวเองทำพลาดได้มากขนาดนี้


"ดี... สม !!" ทั้งหกคนไม่ว่าจะเป็นคนที่เห็นรอยคนแรกคือ ฮินะ และต่อมาทั้งมารุ ยู ยัสซัง ซูบารุและทัชชง หันขวับไปทางต้นเสียงเย็นเฉียบเมื่อกี้พร้อมกัน... เรียวกรอกตาไปมา ดุนลิ้นเข้ากับข้างแก้มทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้กับเครื่องหมายคำถามที่ฉายออกมาทางแววตาของเพื่อนร่วมวง


กว่าทุกคนจะถึงบางอ้อกันว่าเป็นฝีมือของเรียว... เจ้าของฝีมืออันสวยงามและแสนแสบสันก็เดินแยกไปเก็บของเตรียมจะกลับหน้าตาเฉย...


"นายนี่มันแสบจริง ๆ ให้ตายเถอะ... เรียวจัง ฉันหละสงสารยามะพีชะมัด"


"หยุดพูดไปเลยยู... ก็นายนั่นแหละที่ทำให้เรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้น"


"เฮ้ย !... อย่ามั่วสิฟร่ะ ฉันไปยุ่งเรื่องนายสองคนตอนไหน ?"


"นึกเอาเอง... จะกลับแล้ว ไว้เจอกัน บาย ๆ"


เรียวตวัดสายเป้ขึ้นพาดบ่า... แล้วก้าวออกจากห้องไปเลย ปล่อยให้ยูตกเป็นเป้าสายตาของเหล่าคันจาที่เหลืออย่างสุดจะหลีกเลี่ยงได้ไปซะแทน...



"ฉันไม่รู้นะเว้ย... ฉันไม่เคยยุ่งกับเรื่องมันสองคนเลยจริง ๆ " สุดท้ายและท้ายสุดยูก็ยังโดนคาดคั้นจากทุกคนให้พยายามนึกให้ออกให้ได้ว่าไปจุดฉนวนไอ้รอยคิสมาร์กอันร้อนแรงของสองคนนั้นอีท่าไ หน...


"นึกเร็ว ๆ สิ.... นึกให้ออก แก่แล้วแก่เลยจริง ๆ นายนี่"


"ก็นึกอยู่... อย่าเร่งสิเว้ย แล้วก็อย่าพูดว่าแก่ด้วย ไม่ชอบ "


"นึกจริงรึป่าวเนี่ย.... พวกฉันอยากรู้นะโว้ย"


"เออ... แม่ง ไม่เอามีดมาจี้คอฉันเลยหละ... ข่มขู่กันชิบเป๋ง"


"นึกสิ... นึกเร็ว ๆ ๆๆ ๆ...."



"________"



"________"



"แง้ ๆ ๆๆ นึกไม่ออกเว้ย.... ยังไงก็นึกไม่ออก"




+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+


เค้านึกว่าเค้าเป็นได้คนเดียวรึไง... ความรู้สึกพวกนั้น
ทุกอย่างที่เป็นตัวเค้า.. ผมก็ไม่อยากให้ใครเห็น
ไม่อยากให้ใครได้ใกล้ชิด...แม้สัมผัสสักนิดจากคนอื่น...
ก็ทำเอาผมแทบคลั่งเหมือนกัน

ผมก็หวงเค้า... หวงคนรักของผม
ผิดเหรอที่ผมหวงเค้า... ยามาชิตะ โทโมฮิสะ

ฉันหวงนายนะ....

อยากให้ยิ้มของนายเป็นของฉันคนเดียว
สายตาของนายก็อยากให้สะท้อนแต่ตัวฉัน
ฉันหวงมันทั้งหมด... ดูเหมือนโรคจิตสินะ


หวงจนอยากจับนายมัดแล้วยัดใส่กรงซะให้รุ้แล้วรู้รอด
ทำยังไงดี... นายทำให้ฉันเป็นอย่างนี้ รู้บ้างมั้ย.....
เพราะฉะนั้นนายต้องรับผิดชอบในสิ่งที่นายทำไว้....


แล้วนายจะดำเนินชีวิตต่อไปด้วยสวัสดิภาพแน่นอน... ฉันสัญญา


(ดูเหมือนว่าเรียวจังจะโรคจิตเข้าขั้นแล้วแหะ 555+)


+-+-The EnD..........................................

*วิธีการเม้น

กด コメント:... อันที่สามของแถวข้างล่างนะค่ะ แล้วเม้น
ช่องแรกใส่ชื่อ แล้วก็เม้นเหมือนสตอรี่ไทยปรกติ แล้วกด Submit
แล้วมันจะขึ้นเป็นอีกหน้าสีขาว ๆ ก็กดปุ่มนูน ๆ ข้างล่างสุดค่ะเป็นอันเรียบร้อย
ขอบคุณทีให้ความร่วมมือค่ะ..........................