Title : ColourFul…

Cast : Yama-P & Ryochan
Author : nakane_honey bee



“ปัง ๆ ๆ... เปิดเร็ว ๆ สิเจ้าเพื่อนบ้า” เสียงโหวกเหวกโวยวายผสมกับเสียงฝ่ามือทุบลงกับประตูนับครั้งไม่ถ้วน ปลุกคนในห้องให้ตื่นจากห้วงนิทราได้เป็นอย่างดี... ดีจนอยากจะลุกไปหักคอเจ้าคนที่เสียมารยาทส่งเสียงดังในยามวิกาลอย่างนี้เสียให้หายขัดใจ


“อย่าให้รู้นะว่าใคร... พ่อจะจับทำหมูหันซะให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย มาแล้วโว้ย ๆ” เรียวโซซัดโซเซเดินไปเปิดประตู ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่นกับแขกผู้มาเยือนที่ไม่เคยพบหน้าค่าตามาก่อน


“เอ๊ะ !... ไอ้โทมะมันเปลี่ยนรสนิยมไปเยอะเลยว่ะ คนนี้ดูดิบ ๆ ชอบกล”



“ว่าใครดิบ ห๊ะ ?… ไอ้ถึก ฉันไม่แจ้งตำรวจจับนายก็บุญแล้ว อยู่ ๆ ก็มาเคาะห้องคนอื่นเค้าโครม ๆ ตอนดึกอย่างเนี้ย” เรียวสวนกลับเอาเรื่อง เมื่อสองตาสว่างแจ้ง... มองเป็นร้อยรอบก็จำได้ว่าไม่รู้จักเจ้าหมอนี่แน่นอน ทำท่าจะผลักประตูปิดตามเดิม



“เฮ้ย ๆ เดี๋ยวสิ นายนั่นแหละเป็นใคร จู่ ๆ มาอยู่ในห้องเพื่อนฉันได้ไง นี่น่ะห้องไอ้โทมะเพื่อนสนิทฉันเอง” คนนอกห้องฉวยดันประตูไว้ จ้องหน้าเรียวขึงขัง


“โธ่เว้ย !!!.... ไปบ้าที่อื่นไป คนจะนอนโว้ย...ไปชิ่ว ๆ อ้าว... เฮ้ย !!” ไม่เป็นผลในที่สุดแขกแปลกหน้าก็แทรกตัวเข้าไปในห้องของเรียวได้สำเร็จ พาลเดินไปเดินมาจนทั่วห้อง



“ไอ้โทมะ ๆ ๆ แม่งอยู่ไหนของมันว่ะ ออกมาสิโว้ย !!… โอ้ย !!!”


“หยุดแหกปากได้แล้ว ไอ้ถึกบ้า... จะโทเมอะ โทมะไหนก็ไม่มีทั้งนั้นแหล่ะ นี่มันห้องของฉัน” เรียวยุติเสียงโวยวายของคนแปลกหน้าด้วยการเขวี้ยงลูกเบสบอลที่กลิ้งอยู่กับพื้นใกล้ ๆ มือใส่เข้าเต็มแรง ได้ผล... คนคนนั้นชะงักนิ่งทันที หันขวับมาทำตาขวางให้เรียวแทน


“ทำไมต้องรุนแรงกันด้วย พูดกันดี ๆ ไม่ได้รึงัย??”


“ก็พูดภาษาคนแล้วนายไม่รู้เรื่อง ก็ต้องทำแบบนีแหล่ะ ออกไปจากห้องฉันได้แล้ว เชิญ!!” เรียวออกคำสั่งเด็ดขาด ชี้นิ้วไปยังประตูที่เปิดทิ้งไว้


“เพื่อนฉันอยู่ห้องนี้ นายนั่นแหล่ะแค่คนที่มันคั่วด้วยอย่ามาถือดี ชี้นิ้วไล่ฉันซะให้ยาก เรียกไอ้โทมะออกมาดีกว่า จะได้รู้ดำรู้แดงกันไปเลยว่าใครกันแน่ที่ต้องออกไป”


“โห๊ย !!!.... โมโหแล้วน่ะ จะออกไปรึไม่ออก??” เรียวย่างสามขุมเข้ากระชากคอเสื้อคนแปลกหน้าที่วางท่าใหญ่โตมาจากไหนก็ไม่รู้อย่างสุดทน....แต่ด้วยความที่อีกฝ่ายออกจะตัวสูงใหญ่กว่าเยอะ ทำให้การเข้าปะทะกลับเป็นเรียวเองที่เสียเปรียบ ร่างสูงกว่าของคนแปลกหน้ากระโดดหลบทัน...


“ตัวแค่เนี้ย สายไปสิบชาติแล้วถ้าคิดจะล้มฉัน” เรียวส่งสายตาอาฆาตให้คนที่พูดเย้ย ๆ ยืนกอดอกโดยสวัสดีภาพอยู่ด้านหลังโซฟา แล้วกลายเป็นตัวเค้าเองที่ลงไปนอนแผ่หลาอยู่กับพื้นแทน



“เอะอะโวยวายอะไรกัน ?… นาฬิกาถ่านหมดรึงัย ถึงไม่รู้ว่านี่มันกี่ทุ่มกี่ยามกันแล้ว มาทะเลาะตบตีรบกวนชาวบ้านชาวช่องเค้าอยู่ได้” เสียงสวดร่ายยาวเป็นชุด จากคนห้องตรงข้ามที่แง้มประตูมาด่า ทำให้เรียวเด้งตัวลุกขึ้นพรวด รีบเดินไปขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่


“ขอโทษครับ ๆ เดี๋ยวจะเงียบแล้วครับ ขอโทษจริง ๆ ครับ” ประตูห้องถูกปิดลง... เรียวถอนหายใจเฮือกดังโล่งอกที่จัดการกับเพื่อนร่วมคอนโดลุล่วงไปด้วยดี ก่อนจะกวาดสายมองหาคู่กรณีเมื่อครู่... อ้าว หายไปไหนแล้วหว่า ?…


“เอ่อ ๆ ช่างมันเถอะ ฉันผิดเองที่ไม่โทรถามนายให้ดีก่อน ไว้เจอกัน... แค่นี้แหละ” เรียวมองคนที่ยืนหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่นอกระเบียงหลังจากเจ้าตัวปิดโทรศัพท์ลง ถ้าได้ยินไม่ผิด... บทสนทนาในตอนท้าย คงจะทำให้เจ้าถึกนั่นเข้าใจอะไร ๆ กระจ่างแล้วสินะ


“เอ่อ... คือ ... ฉันโทรหาเพื่อนฉันแล้ว ตกลงมันย้ายไปอยู่เมืองอื่นแล้ว โทษทีนะ” ร่างสูงบอกแค่นั้น กระชับกระเป๋าเป้ขึ้นสะพายบ่าเดินผ่านเรียวไป แต่ยังไม่วายบ่นพึมพัม


“แล้วจะไปนอนที่ไหนว่ะเนี้ย ?... ป่านนี้รถไฟก็หมดแล้วด้วย”


“________”


“เดี๋ยว!!!” ปลายเท้าที่จ่ออยู่ตรงหน้าประตูหยุดกึก หันมามองต้นเสียงที่สั่งเมื่อกี้


“ดึกป่านนี้แล้ว นายจะเอาหัวกับตัวโต ๆ ของนายไปซุกที่ไหนกัน รถก็หมดแล้วด้วย” เรียวยืดตัวกอดอก พูดลอย ๆ คล้ายไม่ได้เจาะจงว่าพูดกับใคร...เจ้าของตัวโต ๆ ที่ว่ายิ้มมุกปากออกมา... กับท่าทางวางมาดของเรียว แต่ก็อดซึ้งนิด ๆ ไม่ได้กับน้ำใจของอีกฝ่าย



“ไม่ป้ายรถเมล์ ก็คงเป็นตามสวนสาธารณะมั้ง?” ตอบอีกทีพร้อมกับหมุนตัวจะก้าวออกจากห้อง


“นอนที่นี้ก็ได้ แล้วพอเช้าค่อยไสตัวถึก ๆ ของนายไป” นี้แหล่ะคือสิ่งที่อยากได้ยิน ร่างสูงยืนนิ่งอยู่นาน ไม่ต่างไปจากเรียวที่ก็เงียบไปเหมือนกัน


“ขอบใจนะ”


“ไม่เป็นไร แค่โซฟาตัวเดียวมันไม่ได้ทำให้ฉันเดือนร้อนอะไรมากหรอก” เจ้าของห้องตัวเล็ก โบกมือส่ายๆ พร้อมกับยักไหล่ทำเป็นเรื่องจิ๊บจ๋อย ก่อนจะก้าวยาว ๆ เข้าห้องนอนตัวเองไป
ร่างสูงที่ยืนปิดปากเงียบ หันไปมองเจ้าโซฟาขนาดย่อมกลางห้อง


“ก็ยังดีกว่านอนพื้นล่ะว่ะ... เฮ้อ !”



+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+



“ว่างัยนะ... นี่นายให้คนแปลกหน้าที่ไหนก็ไม่รู้ ค้างด้วยงั้นเหรอ??”


“ก็มันดึกแล้วนี่หว่า จะให้ไล่ไปก็ดูใจดำแปลก ๆ”


“มันไม่ยกเค้าไปหมดก็บุญหัวแล้ว สมองกลับไปแล้วนาย” มารุยาม่าบ่นเป็นหมีกินผึ้งแข่งกับเสียงดนตรีในผับ แต่คนถูกบ่นกลับไม่ยักกะสนใจ... กระดกเหล้าเข้าปากต่อไปเรื่อย ๆ



“เมื่อเช้าเค้าก็หายไปแล้ว เอาเหอะ ๆ ถือว่าช่วยลูกหมาตกยากว่ะ”

“เอ่อ ๆ ... เรื่องของนาย เดี๋ยวขอตัวรับโทรศัพท์แป่ปนึง”


“ม่ามี๊โทรมาจิกอีกอ่ะดิ... ??” เรียวดักทางเพื่อนรักที่กำลังจะลุกออกจากเคาว์เตอร์บาร์ มารุยาม่าเพียงยักไหล่ทีหนึ่งเป็นอันรู้กันว่า... เรียวทายถูก ก่อนจะเดินหายไป


ชีวิตนักศึกษาหนุ่มของตัวเค้ากับมารุยาม่าคงจะไม่แตกต่างกันเท่าไหร่ จะติดอยู่ก็ตรงที่ว่าเจ้าเพื่อนรักตัวดีนั่นกลับมีห่วงคล้องคออยู่เส้นเบ้อเริ้ม แล้วก็ม่ามี๊ที่เค้าว่านั้น... ก็คือสุดที่รักของเพื่อนเค้านั่นแหล่ะ


“คบไปได้งัยว่ะ... กับผู้ชายด้วยกัน” คำถามเดิม ๆ ที่ผุดขึ้นทุกทีที่นึกถึงแฟนของมารุยาม่า



“เฮ้ย !... เรียว ฉันต้องกลับก่อนนะโว้ย พอดีซูจังเค้าเลิกงานเร็ว ไปก่อนนะ” เรียวมองหน้าเพื่อนเหรอหรา อย่างนี้ทุกที... ออกมาเที่ยวกันทีไหร่ พอซูบารุโทรมากริ๊งเดียวเป็นต้องเผ่นกลับทุกที
“ไปเลยป่ะ ฉันมันก็แค่เพื่อน จะไปสู้อะไรกับม่ามี๊นายได้ว่ะ”


“นี่ ๆ ไม่ต้องมาทำแต๋วแตกแถวนี้จะอ้วกว่ะ ไหนว่าแมนงัย นายก็กลับห้องไปซะ ... เผื่อคนแปลกหน้าเมื่อคืนจะแวะมาอีก”


“________” มารุยาม่ากระทุ้งไหล่เรียวแหย่ ๆ ยิ่งเห็นอีกคนทำหน้างง ๆ ก็ยิ่งหลุดขำ แต่ก็ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดอะไรอีก เพราะเดี๋ยวจะพาลไม่ได้กลับกันพอดี


คบกันมาตั้งนาน... ร้อยวันพันปีแทบจะไม่เคยเห็นเรียวให้ใครเข้าไปยุ่มย่ามที่ห้อง แต่นี่กลับให้ใครที่ไหนก็ไม่รู้... ค้างด้วยหน้าตาเฉย ท่าทางเจ้าคนแปลกหน้านั่นคงจะมีดีอะไรซักอย่างแน่ ๆ ไม่งั้นไม่มีทางที่คนอย่างเพื่อนเค้าจะให้ค้างด้วยหรอก


+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+



“เฮ้ย !… นาย” เรียวแปลกใจ หลังจากเดินพ้นตัวลิฟท์มา เมื่อตรงหน้าห้องของเค้า มีใครบางคนยืนอยู่ ก็คนที่เจ้ามารุบอกว่าเผื่อจะมาอีกนั่นแหละ...


“นึกว่าจะไม่กลับห้องซะแล้ว มีหวังฉันได้นอนข้างถนนแน่ ๆ"


“พูดอะไรของนาย... ทำอย่างกับจะมาขอนอนอีกนั่นแหล่ะ??” เรียวไขประตูห้อง ทำทีไม่สนใจกับใครที่ยืนแบกกระเป๋าใบโตอยู่ข้าง ๆ


“ก็ประมาณนั้นแหล่ะ... พอดีฉันติดต่อเพื่อนคนอื่นที่นี้ไม่ได้เลย แล้วก็ไม่ชอบนอนโรงแรมด้วยอ่ะ”


“แต่ห้องฉันไม่ใช่ห้องสาธารณะน่ะ จู่ ๆ จะมาขอนอนเอาดื้อ ๆ.” เรียวยันตัวคนที่ก้าวตามเข้ามา เริ่มขึ้นเสียงจริงจัง


“ก็ฉันชอบ... เอ่อ... ชอบห้องนายอ่ะ ขอแบ่งเช่าก็ได้ ช่วย ๆ กันหน่อยสิ” คิ้วเข้มเลิกขึนมองหน้าคนที่พูดราวกับทุกอย่างเป็นเรื่องง่ายไปหมด


“บ้าสิ... นายเป็นใครฉันก็ไม่รู้จัก แค่ฉันใจดีให้ซุกหัวนอนคืนเดียว เอาใหญ่เลยนะ” เรียวรีบดันอีกฝ่ายออกนอกห้องรวดเร็ว คิดจะปิดประตูหนี แต่ก็ต้องชะงักไว้ เมื่ออีกคนล้วงหยิบบางอย่างในกระเป๋าแล้วยื่นให้


“อ่ะ... นี้บัตรประชาชนของฉัน เพื่อรับรองว่าฉันไม่ใช่โจรผู้ร้ายที่ไหน” เจ้าของห้องคิดหนักอยู่ครู่หนึ่ง... มองเจ้าบัตรประชาชนที่ว่าสลับกับมองคนที่ยื่นบัตรให้ดูใช้ความคิด...


“ยามะชิตะ โทโมฮิสะ... เป็นคนจิบะงั้นเหรอ เฮ้ย !... เกิด 1985” เรียวตกใจหนักไปอีก เมื่ออ่านรายละเอียดบนบัตรคร่าว ๆ ... คนคนนี้อ่อนกว่าเค้าเหรอ ?...


“คิดว่าแค่กระดาษใบเดียว จะทำให้ฉันเชื่อใจนายได้ง่าย ๆ อย่างนั้นรึงัย?”


“ผู้ชายอะไรว่า เรื่องมากชิบ”


“พูดงี้หมายความว่างัย ใครเรื่องมาก??”


“ก็มีแต่ผู้หญิงเท่านั้นแหละ ที่จู้จี้ จุกจิก เฮ้อ !... ถ้าฉันมันไม่น่าไว้ใจมากนัก ฉันไปนอนตามข้างถนนก็ได้” ยามะพีทำเสียงอ่อย ๆ แบมืแขอบัตรประชาชนคืน


“ผู้ชายอะไรว่ะ... ขี้น้อยใจชะมัด เข้ามาสิ” คราวน้เรียวบ้างที่ว่ากลับ แต่ก็ตบท้ายด้วยคำอนุญาตให้ยามะพีอาศัยอยู่ได้ คนนอกประตูยิ้มกว้างออกมา... กะไว้แล้วว่าเรียวเป็นคนใจดี ยังงัยซะ.. ก็ต้องยอมให้อยู่อยู่แล้ว...



“นายพักห้องโน้นล่ะกัน ฉันปล่อยทิ้งไว้เฉยๆ ส่วนที่เหลือก็ใช้สามัญสำนึกในการกินอยู่เองน่ะ” เจ้าของห้องตัวเล็ก ชี้โบ้ยไปอีกฟากหนึ่งหลังโซฟารับแขก


“เอ่อ... แล้วค่าห้องขอฉันคิดก่อนละกัน ว่าจะเก็บนายเท่าไรดี”


“เดี๋ยว ๆ ....” ยามะพีเรียกเรียวที่ทำท่าจะเข้าห้องนอนตัวเองไปไว้

“นายชื่ออะไรเหรอ ?... ฉันจะได้เรียกถูก”


“ไม่ต้องมาทำเป็นถามหรอก เมื่อคืนนายก็เซอร์เวย์ห้องฉันจนทั่วแล้วนี่ กะอีแค่ชื่อของฉันไม่กี่พยางค์ นายก็คงหาเอาตามโต๊ะหนังสือของฉันหมดแล้วมั้ง...?” เรียวปิดประตูลงปัง ปล่อยให้ยามะพียืนเซ่อเลย...



เรียวรู้ได้งัยฟ่ะ ว่าเมื่อคืนหลังจากที่เรียวหลับแล้วเค้าแอบสำรวจห้องอ่ะ... ความจริงไม่ต้องดูอะไรมาก็รู้อยู่แล้วว่าในห้องนี้มีอะไรบ้าง ก็เค้าเคยมาค้างออกจะบ่อยตอนที่เจ้าโทมะเพื่อนรักเป็นเจ้าของห้องอยุ่ก่อนหน้านี้น่ะ และถ้าไม่รุ้อีกว่าห้องนี้มันมีตั้งสองห้องนอน เค้าก็คงไม่กล้าออกปากขอแบ่งเช่าหรอก ... มองเลยไปยังหนังสือที่กองท่วมหัวอยู่บนโต๊ะซึ่งเป็นแหล่งที่ทำให้เค้ารู้ชื่อแซ่ของเจ้าของห้อง


“แน่เหมือนกันนี่... เรียว” ยิ้มให้กับบานประตูที่เพิ่งถูกปิดไปเมื่อกี้ พลางลูบคางพอใจไม่น้อยในความเป็นตัวเรียว...


+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+


“ว่างัยนะ... นี่นายยอมให้มันอยู่กินด้วยเลยเหรอ?”


“เฮ้ย !.... อยู่กินทีไหนเล่า แค่แบ่งให้เช่าห้องเฉย ๆ ฉันผู้ชายนะโว้ย” เรียวเถียงมารุยาม่าที่แหกปากเสียงดังหลังจากเค้าเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้ฟัง


“ผู้ชายแล้วงัยว่ะ... ฉันก็ผู้ชาย ซูจังเค้าก็ผู้ชายยังอยู่กินกันได้เลย พูดยังงี้มีเคืองนะเว้ย ไอ้คุณเรียว”


“เอ่อ ๆ ... ตามนั้นแหละ อยู่กันได้ก็ได้ว่า แต่ฉันกับนายมันคนละกรณีกัน ขอร้องล่ะอย่าเอามาปนกันได้มั้ย??”



“แล้วไอ้หมอนั่นมันชื่อไรว่ะ?” คราวนี้มารุยาม่าเปลี่ยนเรื่องซะเอง

“ยามาชิตะ โทโมฮิสะ อ่อนกว่าพวกเราสองปีเห็นจะได้”


“เหอ ๆ ... ชักอยากจะเห็นหน้าขึ้นมาแล้วสิ ท่าจะหน้าตาดีอยู่ล่ะสิ เวลาพูดชื่อมันถึงได้ทำเสียงซะนุ่มเชียว”


“ไอ้มารุ... ถ้าไม่หยุดพูดแบบนี้ เดี๋ยวได้ปากแตกกลับไปหาม่ามี๊นายแน่” เรียวตบโต๊ะเรียนเสียงดัง จ้องหน้าเพื่อนรักที่ปากดีขึงขัง


“เอ่อ ๆ หยุดพูดก็ได้ว่ะ เดี๋ยวถ้าวันหลังทำมาเป็นถามฉัน... อย่าหวังเลยว่าไอ้มารุของนายคนนี้จะยอมบอก”


“บอกบ้าอะไรของนาย ฉันต้องถามอะไรนายว่ะ?” เรียวลดน้ำเสียงเบาลง เมื่อสีหน้าของมารุยาม่าติดจะงอน ๆ แล้ว


“ก็บอกว่าไม่บอกงัยเล่า! รีบ ๆ เลคเชอร์ต่อเหอะ ลุงโมริยะแกเริ่มจะฉายรังสีอำมหิตมาทางเราสองคนแล้ว”เรียวหันไปมองทางหน้าห้องเรียนมองลุงโมริยะที่มารุยาม่าว่าถึง... อาจารย์สอนประวัติศาสตร์ประจำภาควิชาของเค้านั่นเอง... สงสัยการสนทนาตามประสาเพื่อนรักกันมากเมื่อกี้ คงจะดังพอตัว ไม่อย่างนั้นคงจะไม่ได้โดนเพ่งเล็งหรอก


“นี่ ๆ แล้วนอนกนยังงัยว่ะ นายกับเมทคนใหม่อะ?” ทั้งที่บอกให้ตั้งใจเรียนแต่มารุยาม่าดันเขยิบมากระซิบถามต่ออีก


“ไม่ใช่อย่างที่นายคิดแล้วกัน เรียนโว้ย ๆ” บอกแค่นั้น ก่อนจะตั้งสมาธิจดจ่อกับการเรียนต่อ มารุยาม่าเมื่อเห็นแน่แล้วว่า... เพื่อนรักคงไม่คุยด้วยแล้ว จึงตัดไอ้ความอยากรู้อยากเห็นทิ้งไปซะ หันไปจดเลคเชอร์ตามอย่างเรียวบ้าง


“ไอ้มารุบ้า... ใจคอนายจะซิวฉันเข้าชมรมคนรักป่าไม้ของนายให้ได้เลยใช่มั้ยเนี้ย.. ฝันค้างไปเถอะ ต่อให้เหลือไอ้หมอนั่นคนเดียวในโลก ฉันยอมจัดการกับตัวเองยังดีกว่าซะอีก ที่จะไปมีอะไร ๆ กับผู้ชายด้วยกันให้เสียชาติเกิดอ่ะ... ทุเรศ!!


To Be Con…part 2...

*วิธีการเม้น

กด コメント:... อันที่สามของแถวข้างล่างนะค่ะ แล้วเม้น
ช่องแรกใส่ชื่อ แล้วก็เม้นเหมือนสตอรี่ไทยปรกติ แล้วกด Submit
แล้วมันจะขึ้นเป็นอีกหน้าสีขาว ๆ ก็กดปุ่มนูน ๆ ข้างล่างสุดค่ะเป็นอันเรียบร้อย
ขอบคุณทีให้ความร่วมมือค่ะ..........................