|
2006-12-30 Sat 11:02
Title : ColourFul…2
Cast : Yama-P & Ryochan Author : nakane_honey bee “มายืนทำบ้าอะไรอยู่ตรงนี้เนี้ย ทำไมไม่เข้าห้องล่ะ?” เรียวที่หอบหนังสือมาพะรุงพะรังเต็มสองมือ ถามยามะพีที่นั่งจุมปุ๊กอยู่กับพื้นหน้าห้อง... “จะให้ฉันมุดเข้าไปตามรูลูกบิดประตูงั้นเหรอก็กุญแจไม่มีอ่ะ” “เอ่อ... จริงสิ ลืมไปเลย” เจ้าของห้องร้องอ๋อ... พยายามจะล้วงมือลงไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อจะหยิบกุญแจ แต่หนังสือมากมายที่ถือไว้อยู่เต็มทำให้ยากที่จะล้วงหยิบได้ ยามะพีส่ายหัว... ถอนหายใจ ยิ่งรีบกลับเหมือนยิ่งช้า เพราะอยากเข้าห้องเต็มที กลับมาจากข้างนอกตั้งชั่วโมงกว่า แต่ต้องมานั่งแก่วรอเจ้าของห้องกลับมา แล้วดูสิแทนที่จะได้รีบเข้าดันต้องมาทนดูภาพตลก ๆ เหมือนลิงกระโหย่งกระเหย่งอะไรแบบนี้อีก! “มา ๆ ฉันหยิบให้” “เฮ้ย ! ไม่ต้อง ๆ ...อย่ามายุ่ง” เรียวเบี่ยงตัวหนีเมื่อยามะพีลุกขึ้นทำท่าจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อหยิบกุญแจให้ “นี่ ๆ ถ้าแค่ล้วงเข้าไปหยิบกุญแจแล้วนายท้องได้ ฉันยินดีรับเป็นพ่อเด็กเองน่า เร็ว ๆ ได้มั้ยเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว” “________” เท่านั้นแหล่ะ เรียวเหลือกตาขึ้นมองคนพูด อยากจะด่ากลับให้สักทีแต่ก็ขี้เกียจต่อปากต่อคำอะไรอีก... จึงหันตัวให้ยามะพีเพื่อหยิบกุญแจได้ถนัด ๆ ตกลงเค้าคิดผิดคิดถูกให้ไอ้หมอนี่มาอยู่ร่วมชายคาด้วยเนี้ย??... มือใหญ่ล้วงเข้าไป... แต่กางเกงยีนส์ที่เจ้าของห้องใส่ก็ค่อนข้างจะพอดีตัวทีเดียว จึงทำให้ยามะพีสอดมือหนา ๆ เข้าไปลำบากพอสมควร “เอ๋ ?... ทำไมกุญแจมันนิ่ม ๆ จังอ่ะ” “ไอ้บ้า !!!!! เอามือออกไปเลย” เรียวผงะถอยหลังออก... เมื่อยามะพีเริ่มเล่นไม่ซื่อ ควานมือไปคลาดเคลื่อนจากเป้าหมายที่ต้องการ “ได้แล้ว ๆ ... แค่นี้ก็ต้องด่าด้วย นิด ๆ หน่อย ๆ เองหน่า” ยามะพีถอนมือออกจากกระเป๋า ทำสบถหัวเสียพอเป็นพิธีก่อนจะไขประตูให้ เรียวเดินปึงปังผ่านเมทร่วมห้องไปดุ่ม ๆ โยนหนังสือทั้งสองมือลงพรวดกระจายลงบนโต๊ะ นับหนึ่งถึงสิบในใจ... ไม่อยากถือเอาความยามะพีอีก เพราะถ้าด่ามีหวังสิบวันก็ยังไม่จบ “นายมีกุญแจสำรองบ้างมั้ย ?” “ ไม่มี...” ตอบห้วน ๆ โดยไม่หันมายังคนถามสักนิด พลางสาละวนจัดแยกหนังสือที่ยืมมาจากห้องสมุดเพื่อทำรายงานไปเรื่อย “แล้วพรุ่งนี้นายจะออกไปกี่โมงอ่ะ จะได้ออกไปพร้อมกัน แล้วแวะปั๊มกุญแจให้ฉันด้วย” “ก่อน 11 โมง นายไม่ตื่นฉันไม่รอนะ!!” ยามะพียักไหล่ มองคนที่ยืนหันหลังพูด... ก่อนจะยิ้มน้อยๆ ออกมา นี่ที่เรียวเป็นอย่างนี้ เพราะโกรธหรือว่าเพราะอะไรกันแน่นะ “น่ารักจัง...” “บ่นบ้าอะไรของนาย ท่าจะบ้า... หลบสิ เกะกะชะมัด” เรียวทำน้ำเสียงหงุดหงิด เมื่อยามะพียืนขวางอยู่ตรงหน้าประตูห้องนอนของเค้า...ร่างสูงกว่าเขยิบถอยให้นิดนึง ก่อนที่เจ้าของห้องจะปิดประตูใส่หน้าซะปังใหญ่ ดีที่เรียวไม่ได้ยินที่เค้าพูดเมื่อกี้ แถมดันคิดไปว่าเป็นการบ่นเสียได้ แต่ก็ดีแล้วล่ะ มีหวังถ้าเรียวได้ยินคำว่าน่ารักคำนั้นขึ้นมา ที่ซุกหัวนอนที่เพิ่งจะได้มาหมาด ๆ คงต้องโดนยึดกลับไปแน่นอน... *-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-* “ก็คงอยุ่ไปเรื่อยๆ ก่อนว่ะ ขี้เกียจพักตามโรงแรม ว่าแต่นายเถอะเป็นยังไงบ้าง?” “ไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว... นี่ ๆ ถามหน่อยสิ เจ้าของห้องคนใหม่น่ารักเหรอว่ะ นายถึงดูท่าเหมือนจะติดใจซะขนาดนี้” “ก็นิดหน่อยว่ะ... แต่ดุชิบ ! ไม่รู้จะไล่ตะเพิดฉันไปวันไหน?” ยามะพีนึกถึงหน้าคนที่โทมะถามถึงที่ป่านนี้คงหลังไปแล้ว... เห็นนั่งทำรายงานอยู่ตั้งแต่หัวค่ำเพิ่งจะกลับเข้าห้องไปเมื่อสักพักเอง “ไม่รวบหัวรวบหางเลยว่ะ... ขี้คร้านจะเรียกนาย มะพีค่ะ มะพีขา จนนายรำคาญเลยสิ” “ฮะฮะ... ขอบใจว่ะที่แนะนำ ขอเก็บเอาไว้เป็นไม้ตายสุดท้ายล่ะกัน” คนต้นสายหลุดหัวเราะไม่ได้กับคำแนะนำของเพื่อน ลองขืนทำสิ.. คงได้ตายก่อนจะรวบหัวรวบหางแน่ๆ พันธุ์เสือโคร่งซะขนาดนั้น!! “เฮ้อ ! ก็ต้องรอซักพักก่อนอ่ะ ความจริงฉันไม่ได้อยากมาเอาซะหน่อย แต่ก็อย่างว่าแหล่ะ ไม่อยากเสียเปรียบว่ะ” “ทำๆ ไปเหอะน่า ไม่เสียหาย สิทธ์ของเราอยู่แล้ว เอ่อ ไอ้ยามะ แค่นี้ก่อนนะโว้ย ดาร์ลิ่งฉันกลับมาแล้ว ไว้คุยกันใหม่นะเพื่อน” แล้วเสียงทางปลายสายก็ตัดฉับไป ยามะพีเหวี่ยงมือถือไปบนที่นอน ไอ้โทมะนะไอ้โทมะ... จะคุยกะเพื่อนนาน ๆ หน่อยก็ไม่ได้ เห็นแม่ยอดยาหยีตัวเองสำคัญกว่าทุกที เฮ้อ !... *-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-* เช้าวันใหม่ที่แสนจะสดใส(มั้ง??)... “ช่วยปั๊มกุญแจให้ดอกหนึ่งด้วยครับ” เรียวยื่นกุญแจตัวจริงให้กับช่าง... พลางยกมือขึ้นดูนาฬิกาใกล้จะ 11 โมงแล้ว จะเข้าเรียนทันมั้ยเนี้ย... “เพราะนายนั่นแหล่ะ... มัวแต่นอนอืดเป็นหมูทึกอยู่ได้ ถ้าฉันเข้าเรียนไม่ทัน มีเฮแน่!!” “อ้าว !... ก็ใครอาบน้ำนานล่ะ ฉันเลยรอจนหลับไปอีกรอบอ่ะ” ยามะพีเถียงกลับคนตัวเล็กที่ทำหน้าบูดอารมณ์บ่จอยใส่เค้าตั้งแต่ออกจากห้องแล้ว... “โห้ย! ไม่พูดแล้ว คนไรว่ะไม่ยอมรับความจริงบ้างเลย ผิดก็ไม่รับว่าผิด” “เสร็จแล้วครับ...” บทสนทนาที่ดูจะเข้าใจกันดี(ตรงไหน?)ยุติลง ช่างส่งกุญแจทั้งที่เป็นตัวจริงและตัวที่เพิ่งปั๊มสด ๆ ร้อน ๆ คืนให้ “เท่าไหร่ครับ?” “ไม่เป็นไร... ลุงทำให้ฟรี ถือเป็นของขวัญคู่รักที่ย้ายมาอยู่ด้วยกันใหม่ ดูท่าจะรักกันดีนะ” ช่างคนนั้นยิ้มกว้าง... มองดูเรียวกับยามะพีที่เถียงกันด้วยเรื่องชวนหัวอย่างอดเอ็นดูไม่ได้ แต่คนถูกมองและถูกกล่าวหาว่าเป็นคู่รักคู่ใหม่นี่สิ.. ถึงกับอ้าปากค้างทีเดียว “ห๊ะ !!! คู่รักคู่ใหม่เหรอ ??” เรียวทวนคำของช่างซะเสียงหลง “ก็เห็นมาปั๊มกุญแจ คงเพิ่งจะย้ายมาอยู่ด้วยกันสินะ... เอาไปเถอะลุงทำให้ฟรีน่า” “แต่ว่า...” “ขอบคุณครับ ๆ ไว้คราวหน้าจะมารบกวนใหม่น่ะครับ” ยามะพีลากอีกคนเดินจ้ำ ๆ ไป เมื่อเห็นเรียวเตรียมจะอ้าปากพูดอีก นึกครึมอกครึมใจลึก ๆ ไม่ได้ ลุงช่างทำกุญแจก็ตาถึงเหมือนกันนะเนี้ย “จะลากฉันมาทำไม ยังอธิบายให้ลุงเค้าฟังไม่เข้าใจเลย ซวยชิบ!... ดันถูกหาว่าเป็นโฮโมไปได้ โอ้ย! อยากจะบ้า...” “ช่างเถอะน่า ลุงแกแก่แล้ว ให้แกได้มีความสุขกับสิ่งที่แกคิดเหอะ จะได้ตายตาหลับ” “บ้าสิ... ใครจะดีใจกัน ถูกหาว่าเป็นโฮโมกับไอ้ถึกอย่างนายอ่ะ” เรียวโวยใส่ สะบัดตัวให้หลุดจากมือของยามะพี “ทำไม ? ไอ้ถึกอย่างฉันมันน่ารังเกียจมากเหรอ ถึงต้องโวยวายซะขนาดนี้” น้ำเสียงอ่อยลงไปทันตา... ทำคอตกกับคำตัดพ้อของตัวเอง เรียวนิ่งไปนิดนึงเมื่อเห็นยามะพีเป็นอย่างนั้น... ระบายลมหายใจออกมา โห้ย ! ไอ้บ้านี่ก็มีโหมดน้อยใจเหมือนกันนะ... “เอ่อ ๆ ... ฉันไปเรียนแล้ว เอานิกุญแจ” “_________” ยามะพีมองกุญแจที่เรียวยัดใส่มือก่อนที่จะเดินเร็วๆ หายตัวไป อะไรกันแค่เฟคทำเสียงหง่อย ๆ หน่อยเดียว ก็สลดแล้ว... คนอะไรน่ารักชะมัด ยามะพีชูกุญแจที่เพิ่งได้มาขึ้นดู พร้อมกับยิ้ม “ช่วย ๆ กันหน่อยนะ... เจ้ากุญแจ ไว้สยบได้เมื่อไหร่จะหาตุ๊กตาเก๋ๆ มาห้อยให้เป็นรางวัล หึ หึ” *-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-* “รายงานไปถึงไหนแล้วอ่ะ... ไอ้เรียว” “เพิ่งรวบรวมเนื้อหาได้เอง กะว่าวันนี้จะเริ่มพิมพ์แล้ว นายเหอะ... ได้รูปที่จะส่งหรือยัง?” เรียวเงยหน้าขึ้นไปถามบ้าง มารุยาม่าล้วงหยิบซองกระดาษซองใหญ่ยื่นให้ “ระดับท่านมารุแล้ว... อ่ะ เอาไปลงในรายงานได้เลย” คนตัวเล็กรับไปพลางเปิดเอาขึ้นมาดู “เดี๋ยววันนี้ฉันไปช่วยทำล่ะกัน... จะได้เสร็จเร็ว ๆ” “ไม่ต้อง!!!!.... ไม่ต้องไปเลย” มารุยาม่าเลิกคิ้วขึ้นมองหน้าเพื่อนตกใจ ทันทีที่เรียวห้ามเสียงดัง “ทำไมว่ะ?... จะไปช่วยทำรายงานแท้ ๆ มีงี้ด้วย ดียิ่งขี้เกียจอยู่” “ก็... ก็นายต้องไปรับม่ามี๊ที่ทำงานไม่ใช่เหรอ?... ไม่เป็นไร ๆ ฉันทำคนเดียวได้” คนตัวเล็กพูดซะลิ้นรัว หลบสายตาจับผิดของมารุยาม่าทางโน้นทีทางนี้ที “จริงอ่ะ?.... หรือว่าไม่อยากให้ฉันไปเห็นเมทคนใหม่ของนายกันแน่ว่ะ... หุ หุ” “บ้าสิ ทำไมฉันต้องคิดอย่างนั้นด้วย ตามใจนายอยากไปก็ไป” เรียวพูดก้มหน้าก้มตาทำเลคเชอร์ต่อ... แต่จริง ๆ แล้วตั้งใจจะเลี่ยงการสนทนากับเพื่อนรักต่างหากล่ะ... “เฮ่อ!... ไม่อยากแกล้งคนว่ะ ฉันไปรับซูจังของฉันดีกว่า เดี๋ยวสักวันก็ต้องได้เห็นอยู่ดีไอ้หมอนั่นน่ะ ชื่ออะไรน้า... ยาโมชิโตะ โตะ อะไรอ่ะ??” “เค้าชื่อยามาชิตะ โทโมฮิสะ เรียกไม่ถูกอย่าเรียกได้มั้ย ทำชื่อเค้าเสียหมด!!!” “แน๊ะ!... มีออกรับให้กันด้วย ชักจะมีเสศนัยแฝงแล้วสิ ห๊าห๊า... เรียวจังของฉัน โป๊ก !!...โอ้ย!!” ตำราเล่มหนาฟาดลงกลางหัวมารุยาม่าเดี๋ยวนั้น น้ำเสียงยั่วประสาทเงียบกริบกลายเป็นการร้องโอดครวญหงิง ๆ ยังกับลูกหมาตกท่อแทน “เล่นแรงนะ... ไอ้เรียว อุเคะบ้าไรว่ะ มือหนักชิบเป๋ง” “ไอ้มาระ... หยุดเห่าได้มั้ย ฉันไม่ใช่อุเคะน่ะโว้ย เดี๋ยวพ่อเอาเก้าอี้ทุ่มใส่เสียเลย” เรียวชี้หน้าเอาจริง “เอ่อ ๆ หยุดแล้ว พวกไม่ยอมรับความจริงก็เงี้ยแหละ” “________” คำในตอนท้ายของมารุยาม่าสะกิดหัวใจของเรียวไม่น้อย ไม่ยอมรับความจริงงั้นเหรอ... เมื่อเช้าเค้าก็ว่ายามะพีไปอย่างนั้น ยิ่งนึกถึงหน้าตาหง่อย ๆ ตอนที่ก่อนแยกมาอีก ไอ้หมอนั่นจะโกรธในสิ่งที่เค้าพูดมั้ยน่ะ “ฉันไม่ได้รังเกียจนายซะหน่อย…” “เพ้ออะไรของนายว่ะ?” เรียวสะดุ้งตัว เมื่อมารุยาม่าเอาปากกามาจิ้ม ๆ ที่ไหล่ “เปล่า ๆ ... ทำงานไปเถอะ” “ท่าจะเพี้ยนแล้ว เพื่อนกรู....” มารุยาม่าเกาหัวแกร๊ก ๆ กับอาการเหม่อ ๆ ของเพื่อนรัก เอากับมันสิ ต่อปากต่อคำกันดี ๆ ก็ซึมกระทือไปเลย โอ้ย!... กรูจะบ้าตาย.... *-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-* “กลับมาแล้ว... เฮ้ย!... เราจะพูดทำไมอ่ะ” เรียวปิดปากตัวเองตกใจ หลังจากเปิดประตูห้องเข้ามา ก็เคยพูดซะที่ไหนกัน คำพวกนี้... เพราะอยู่คนเดียวมาตลอด พลางกวาดสายตาหาใครอีกคนที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้ร่วมอาศัยรายใหม่ “ยังไม่กลับหรอกเหรอ?” พึมพำงึมงำ... มองไปเรื่อย ๆ อยากรู้จังว่ายามะพีออกไปไหนทุกวัน จะว่าออกไปเรียนก็ไม่น่าจะใช่ไม่เห็นมีหนังสือติดตัวสักกะเล่ม “กลับมาแล้วเหรอ?...” “เอ๊ะ!... อยู่หรอกเหรอเนี้ย อือ!!!!” เจ้าของห้องตัวเล็กตาโต เมื่อคิดอะไรเพลิน ๆ คนที่มองหาอยู่เมื่อกี้ก็โผล่ตัวออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับในสภาพที่มีเพียงผ้าขนหนูพันที่เอวอยู่ผืนเดียว! “นี่ ๆ ฉันขอยืมแชมพูสระผมหน่อยนะ พอดียังไม่ได้ซื้อเลย” “ก็สระไปแล้วไม่ใช่เหรอ ทำมาเป็นขอ... หน้าด้านชะมัด” เรียวก้าวยาว ๆ ไปยังโต๊ะหนังสือ ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงไม่กล้ามองยามะพีในสภาพอย่างนั้นได้ แถมยังรู้สึกร้อน ๆ แปลก ๆ ที่หน้าอีก บ้าไปแล้วเรียว เราเป็นอะไรไปอ่ะ... ไอ้หมอนั่นก็ผู้ชายเหมือน ๆ กับเรานะ จะอายทำไมกัน !! “เดี๋ยวช่วยไปซื้อของใช้เป็นเพื่อนหน่อยสิ... ได้มั้ย?” “เฮ้ย !...” คนตัวเล็กถอยหลังกรู เมื่อจู่ ๆ ยามะพีก็มายืนตรงหน้า ยิ่งระดับสายตาที่มองไปมันก็แค่หน้าอกคนที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จได้ แล้วจะเห็นอะไรล่ะ... นอกจาก... แผงอกเปลือยเปล่าที่ชโลมไปด้วยหยดน้ำ ไม่อยากบอกเลย... ว่ามันทำเอาใจแมน ๆ ของเค้าสั่นได้ไม่น้อยเลย “ไม่สบายรึป่าวเนี้ย... หน้าแดง ๆ ไว้ไปวันหลังก็ได้” “ไม่ ไม่เป็นไร ๆ ไปได้ ๆ ไปซื้อวันนี้แหละ” เล่นเอาพูดซะตะกุกตะกัก... เรียวเสมองไปทางอื่นหน้าเราแดงเหรอเนี้ย... ยามะพีถึงถามแบบนั้น โอ้ย!... ไอ้มารุนะไอ้มารุ เพราะนายคนเดียวทำให้ฉันเป็นแบบนี้(มารุมันทำอะไรนายอ่ะเรียว??) “ไม่เป็นไร ไปวันหลังก็ได้ ฉันไม่รีบ” ยามะพีบอกอย่างเกรงใจ พลางเช็ดผมที่ยังเปียกหมาด ๆ ไปเรื่อย “ขืนรอให้นายรีบ สบู่กับแชมพูฉันคงหมดก่อนละมั้ง จะหลอกใช้ของฟรีก็บอกว่าเหอะ” “งกชิบ!” “ว่าไรนะ... กล้าว่าฉันเหรอ นาย” เรียวถลึงตาใส่... ได้ยินแว่ว ๆ กับคำที่อีกคนพูด แต่ยามะพีกลับไม่ตอบอะไร หมุนตัวเดินเข้าห้องตัวเองไปหน้าตาเฉย “ไอ้ถึก... กลับมาเคลียร์ให้รู้เรื่องก่อนเซ่ ด่าฉันว่าไร เฮ้ย! ไอ้บ้าแก้ผ้าทำไมเนี้ย??” เรียวดึงประตูห้องอีกคนปิดควัน เมื่อก้าวตามเข้าไปได้เพียงสองก้าว... ยามะพีก็สลัดผ้าขนหนูที่พันเอวไว้ทิ้ง แล้วมันจะเห็นอะไรได้ล่ะ... นอกจาก ( โปรดใช้ดุลยพินิจคิดต่อเอาเองน่ะคร้า ) “ก็ฉันจะใส่เสื้อผ้า... ผิดตรงไหนเนี้ย?” “แล้วทำไมไม่บอกก่อนเล่า... ไม่เห็นเหรอว่าฉันเดินตามมาน่ะ?” ยังเถียงกลับคนในห้องไม่ยอมพยายามลบภาพที่ติดตาเมื่อกี้ออก “แล้วใครใช้ให้เดินตามมาล่ะ... อยากเห็นก็ไม่บอกกันดี ๆ ไม่เห็นต้องแอบตามมาเลย” “ไอ้บ้า... ใครตาม? ไม่พูดแล้ว เถียงกับนายสู้เถียงกับแมวน้ำดีกว่า” เรียวสบถหัวเสียเดินหนีออกจากตรงหน้าห้องยามะพี รอให้อีกคนแต่งตัวเสร็จก่อนจะไปซื้อของด้วยกัน The EnD….to be con.part 3 *วิธีการเม้น กด コメント:... อันที่สามของแถวข้างล่างนะค่ะ แล้วเม้น ช่องแรกใส่ชื่อ แล้วก็เม้นเหมือนสตอรี่ไทยปรกติ แล้วกด Submit แล้วมันจะขึ้นเป็นอีกหน้าสีขาว ๆ ก็กดปุ่มนูน ๆ ข้างล่างสุดค่ะเป็นอันเรียบร้อย ขอบคุณทีให้ความร่วมมือค่ะ..........................  |
|
อิอิ เรียวน่ารักจังเลยอะ
 น่ารักจังเลย กัดกันตลอดเลย
แต่จริงๆ แล้วรักกันใช่ไหมเนี่ย ยามะพีนี่ก็นะ
รุกได้รุกเอาไม่มียัง้! 5555 เรียวจังงง >< น่ารักปากแข็งงง กรี๊ดดดดดดดดดดดด
ชอบบบบบ น่ารักกกกกกกกกกกกก ยามะเจ้าเล่ห์มั่กๆ เนื้อเรื่อง
น่ารักจังเลย เอ่อ เรียวจังขาคิดได้ไงอะ ฮาฮา
มะพีเอ้ยยย แกล้งเค้าเข้าไป มะพีมาทำไรอะ ลึกลับจังเลย ดูมารุ ทำเรียวจังคิดมากเลยเห็นไหม ทำเรียวจังหน้าร้อนไปเลยด้วย อิอิ |
|
|
||
| 管理者だけに閲覧 | ||
|
|
||
