Title : ColourFul…3

Cast : Yama-P & Ryochan
Author : nakane_honey bee


"ทำไมไม่ซื้อของใหญ่ไป ๆ เลยหละ จะได้ไม่ต้องมาซื้อบ่อย ๆ " เรียวบอกคนที่คว้าขวดแชมพูขนาดเล็กจากเชลล์สินค้า... แล้วแต่ละอย่างที่หยิบใส่ตะกร้ามากับขนาดเล็ก ๆ ทั้งนั้น

"ขวดเล็กก็พอ ใช่ว่าฉันจะอยู่ที่นี่นานซะหน่อย เดี๋ยวก็ต้องกลับแล้ว"


"กลับไหน"


"ถามฉันจริง ๆ เหรอ" ยามะพีชี้ตัวเอง... มองคนตัวเล็กที่เดินอยู่ข้าง ๆ ไม่อยากคิดไปเองเลยว่าเรียวทำเหมือนสนใจในตัวเค้าขึ้นมา...

"ก็.....ก็ถามเฉย ๆ ตามมารยาท จะตอบหรือไม่ตอบมันก็เรื่องของนายสิ"

"ถ้าไม่อยากรู้จริง ๆ งั้นฉันก็ไม่ตอบให้เปลืองน้ำลายหรอก เอ.....ต้องซื้ออะไรอีกน้า"

ยามะพีแกล้งเปลี่ยนเรื่องไปดื้อ ๆ ปล่อยคนที่มาด้วยยืนใบ้กินอยู่อย่างนั้น ไม่ตอบก็ไม่ตอบสิไม่เห็นอยากรู้สักหน่อย... ว่านายจะไปจะมาหรือจะไปตายที่ไหนบ้าง !

"จะเอาไปทำโรงงานโยเกิร์ตหรือไง ซื้อยกโหงขนาดนั้นน่ะ" เรียวโวยวายเสียงดัง... เมื่อเห็นยามะพีกอบโยเกิร์ตลงมาแทบจะหมดเชลล์...


"ไม่ได้เอาไปทำโรงงาน... แต่จะเอาไว้เพิ่มพลังงานต่างหากหละ... เนี่ยคุณประโยชน์สูงนะจะบอกให้... ไม่ได้ขาดสารอาหารเหมือนกับบ๊วยเค็มของนายหรอก" แจกแจงให้คนตัวเล็กฟังเสร็จสรรพ... แถมตบท้ายด้วยการแขวะกับถุงบ๊วยเค็มขนาดใหญ่สุดที่เรียวถือติดมือมา...

"ขาดสารอาหารตรงไหนกัน อร่อยจะตายไป... เออ ๆ เรื่องของนายแล้ว... จะซื้ออะไรก็ซื้อไปเถอะ รำคาญ ! " เรียวกอดถุงบ๊วยเค็มเดินฉับ ๆ นำไปจ่ายเงิน...


"เฮ้ย....ไอ้เรียว ทางนี้โว้ย" คนที่ถูกเรียกด้วยสรรพนามนำหน้าสุดเพราะหูหันรีหันขวางหาต้นเสียงนั้น

"มาซื้ออะไรวะนาย"

"ก็พวกของใช้... ขอบกินน่ะ... แล้วนายหละ" เรียวถามกลับมารุยาม่า เหล่ตาลงมองในมือเห็นหิ้วถุงใบใหญ่ซะพะรุงพะรัง...


"ว่าจะทำหม้อไฟกินน่ะ... เจอนายก็ดีแล้วไปกินด้วยกันสิ"

"นี่ถ้าไม่ซวยเจอกัน นายก็คงไม่ชวนฉันใช่มั้ย???"

"ไม่ใช่อย่างนั้นซะหน่อย ก็กะว่าซื้อของเสร็จจะโทรไปชวนอยู่แล้ว... ไปเถอะ" มารุยาม่าพยายามชวนอีก... แต่เพื่อนรักก็สุดจะเล่นตัวเหลือเกิน จนนึกอยากจะเตะสักทีสองทีให้ได้...

"เสร็จแล้ว กลับกันเถอะ"

"เดี๋ยว ๆ ๆ" เรียวขืนตัวไว้เมื่อยามะพีคว้าแขนลากให้เดินไป

"อะไร จะซื้ออะไรอีกเหรอ"

"คือ.....คือ...." คนตัวเล็กอึกอักอยู่พักหนึ่ง... ยิ่งสายตาเจ้ามารุยาม่าที่มองหน้าเค้าทีมองหน้ายามะพีที... ก็รู้ทันทีว่าเครื่องหมายคำถามคงลอยเต็มอยู่ในหัวมันไปหมด...

"ใครวะ ไอ้เรียว หรือว่า...." มารุยาม่าทำลากเสียงยาว

"นี่เพื่อนฉัน... มารุยาม่า... ส่วนนี่ยามะพี นั่นแหละที่เล่าให้ฟัง" เรียวบอกรวดเดียวจบ... เขม่นตาดุ ๆ ให้มารุยาม่าเลิกทำหน้าล้อเลียนสักที...


"อ๋ออออออออ.....คนที่นายให้อยู่กินด้วยน่ะเหรอ"

"ไอ้มารุ !!!!" เรียวฟาดถุงบ๊วยเค็มที่เพิ่งจ่ายเงินมาเข้าใส่เพื่อนรักเต็มแรง... ปากนะปาก... ถ้าเป็นแม่มันจะจับขี้เถ้ายัดใส่ปากตั้งแต่วันแรกที่โผล่หัวออกมาดูโลกแล้ว...


"ใช่ ๆ ผมยามะชิตะ... โทโมฮิสะ คนที่เรียวเค้าให้อยู่กินด้วยนั่นแหละ... ถูกต้องที่สุดแล้วครับ"เอาเข้านั่น... ยามะกลับเออออไปด้วย ยื่นมือมาจับทักทายมารุยาม่า กระดี๊กระด๊าเป็นการใหญ่


"นี่ ๆๆๆ... วันหลังถ้าอยากรู้อะไรเกี่ยวกับไอ้หมอนี่ ส่งสายตรงฮอตลายกับฉันได้เลยนะ ยินดีให้คำปรึกษาทุกกระบวนคำถามเลย หุหุ..."

"หยุดบ้ากันได้ยัง... ไม่งั้นฉันกลับก่อนนะ" เรียวขึงตาใส่สองหนุ่มที่พ่นน้ำลายใส่กันราวกับรู้จักมักจี่กันมาแรมปี เริ่มไม่สบอารมณ์กับท่าทางเข้าคู่เข้าขากันจนออกนอกหน้าของสองคนตรงหน้า... ไม่รอให้ใครตอบอะไรด้วย... เดินฉับฝ่ากลางวงหนีไปเลย ยามะพีกับมารุยาม่าตามหลังเรียวออกมาติด ๆ ก่อนจะพูดจาตกลงกัน ( แบบภาษาคน )... ไปห้องของมารุยาม่าทำหม้อไฟกินกัน

"มองอะไรนักหนา... อยากลงไปอยู่ในหม้ออย่างนั้นเหรอ" เรียวหยุดมือที่กำลังค้นหม้อซุบ หันมาถามยามะพีที่นั่งเท้าคางอยู่กับโต๊ะ... มองมาทางเค้านานแล้วตั้งแต่มารุยาม่าพามาถึงห้องแล้วขอตัวออกไปรับซุบารุที่ทำงานก่อน ว่าจะไม่เสวนาด้วยแล้วเชียว แต่การที่ยามะพีเอาแต่จ้องอยู่อย่างนั้นมันทำให้อึดอัดชอบกล


"เห็นอย่างนี้ไม่น่าเชื่อว่าจะทำอาหารเก่ง"


"เห็นอย่างนี้.....แล้วมันอย่างไหนกัน ?... พูดให้เคลียร์เลยนะ"

"________" กวนกันชัด ๆ ยามะพีใช่จะตอบ... กลับส่งยิ้มแฉ่งหน้าเลิ่ดหน้าลอยกลับมา


"กลับไปเลยปะ... ไม่ต้องกงต้องกินมันแล้ว เดี๋ยวเททิ้งให้หมดเลย"


"เฮ้.....ล้อเล่นหน่า อย่าทิ้งนะ" เรียวคว้าหมับยกหม้อทำท่าจะเททิ้งจริง ๆ จังหวะพอดีกับที่ยามะพียื่นมือมายื้อไว้... จนน้ำซุปที่เดือดอยู่หกลดมือของเรียวเต็ม ๆ ส่วนยามะพีกลับโดนเพียงนิดเดียว


"โอ้ย......"


"ได้เรื่องเลย เห็นมั้ย" ยามะพีทำหน้ายังกะผู้ใหญ่ดุเด็ก... ลุกพรวดจากโต๊ะตรงเข้าไปหาดึงมือข้างที่โดนลวกของเรียวมาดู...

"ไปล้างน้ำก่อนดีกว่า เดี๋ยวได้ปวดแสบปวดร้อนแน่หละงานนี้" คนตัวเล็กโดนลากไปยังซิงค์ล้างจานใกล้ ๆ ปล่อยให้ยามะพีจัดการทุกอย่าง น้ำจากก๊อกไหลลงมาพร้อมกับมือของคุณหมอจำเป็นคอยลูบไปลูบมาล้างรอยน้ำซุปให้อย่างแผ่วเบา...

"เขินเหรอ??" เรียวตวัดสายตาจากมือขึ้นมองหน้าคนถามคำถามเมื่อครู่ จนเจอกับสายตาของยามะพีที่จ้องอยู่ก่อนแล้ว...


"เขินบ้าเขินบออะไร ฉันไม่ใช่เด็กพวกผู้หญิงจำพวกนั้นหรอกนะ"

"ก็ไม่ได้ว่าเป็นเด็กผู้หญิงสักหน่อย แค่ถามว่าเขินเหรอที่ฉันทำแบบนี้ให้น่ะ"


"ไม่...!!!!" คนตัวเล็กตอนนี้หน้าแดงก่ำไปหมด... ชักมือกลับทันควัน ยามะพีมองไปรอบ ๆ ห้องของมารุยาม่าเพื่อหาตู้ยา ก่อนจะเห็นว่าถูกติดตั้งไว้ตรงหน้าห้องน้ำ ร่างสูงเดินไปทรุดนั่งลงใกล้ ๆ กับเรียว... แบมือให้คนตรงหน้า


"ส่งมือมา จะทายาให้"

"__________"


"ถ้าไม่รีบทาไว้ก่อน พรุ่งนี้จะปวดมากนะ" เรียวละล้าละลังอยู่พักใหญ่ จนในที่สุดก็ยอมยื่นมือออกไปให้ยามะพีทายาให้ เพราะไม่อยากจะต้องทนกับอาการปวดมาก ๆ อย่างที่ยามะพีขู่ไว้ อุณหภูมิรอบ ๆ ฝ่ามือเริ่มร้อนขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อยามะพีนวดคลึงเพื่อให้ตัวยาซึมเข้าไปกับผิวหนังบริเวณที่เรียวโดนน้ำซุปลวก


"มือเล็กนิดเดียวเอง "


"มือนายใหญ่เกินไปต่างหากหละ"

"แต่นิ้วเรียวสวยดีนะ ..."


"__________" พอถูกชมเข้าให้ คนตัวเล็กจำต้องหลบสายตาจากคนชมอย่างช่วยไม่ได้... ไม่มีใครพูดอะไรอีก ยามะพียังคงจับมือของคนเจ็บไว้อย่างนั้น...


"กลับมาแล้วววว ... เอ้ะ !... โอว ! " เสียงเจ้าของห้องเปลี่ยนไปหลายคีย์ เมื่อเปิดประตูห้องเข้ามาเจอเข้ากับช็อตเด็ดพอดี... เรียวชักมือกลับโดยอัตโนมัติ ผละตัวออกห่างจากยามะพีเกือบเมตรครึ่ง ( ?? )


"พอดีเรียวเค้าโดนน้ำซุปลวกมือน่ะครับ ผมเลยทายาให้อยู่ "


"อ๋อออออ...." ยารุยาม่าลากเสียงยาวเท่ารางรถไฟชินคันเซ็น ส่งสายตาล้อเลียนไปยังเพื่อนตัวเองที่ปิดปากเงียบ จนเรียวถลึงตาใส่...


"หยุดความคิดอุบาทในหัวกลวง ๆ ของนายไปเลย... ไอ้มารุ แค่ทายาเท่านั้น !!!"

"อย่างนี้เค้าเรียกกินปูนร้อนท้องนะเนี้ย สักติ๊ดเดียวฉันก็ยังไม่ได้คิดสักหน่อย ใครกันแน่ที่คิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ววววว...."


"มารุอย่าแกล้งเพื่อนอย่างนั้นสิ" คนที่ก้าวเข้ามาพร้อมมารุยาม่าติเข้าให้ ราวกับเสียงบุพการียังไงยังงั้น มารุยาม่าสงบปากสงบคำลงได้...

"ไม่เป็นอะไรมากใช่มั้ย เรียวจัง" ซุบารุถามเองบ้าง


"ฮะ... ขอบคุณฮะที่ห่วง ไม่เหมือนบางคน.... เพื่อนกันแท้ ๆ ดีแต่เห่ากับกัด" เรียวแสร้งพูดไม่เจาะจงใคร แต่เท่าที่มีกันอยู่ในห้อง จะมีใครได้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเพื่อนของเค้านอกจากมารุยาม่า...

"ไอ้เรียว ว่าฉันเป็นหมาเหรอฟะ"


"แล้วไส้เดือนบ้านนายมันเห่าได้อย่างนั้นเหรอ ซื่อบื้อไม่เสื่อมคลายจริง ๆ "


"ไอ้เรียว !!!!!!!"

"เลิกเล่นได้แล้วมารุ... ไปช่วยฉันทำหม้อไฟดีกว่า เรียวจังเค้าเจ็บอย่างนั้นคงทำต่อไม่ไหวหรอก"
ซุบารุฉุดชายเสื้อคนรักอ่อนวัยไปทางครัวเมื่อเห็นมารุยาม่าทำท่าจะถลาเข้าไปขย้ำตัวเรียวทีทั้งหลอกด่าตรง ๆ และด่าอ้อม ๆ ได้อย่างสง่างาม...


"ขำอะไรของนาย ท่าจะบ่า" เรียวตวัดหน้าไปทางยามะพีที่นั่งหัวเราะจนตัวงออยู่ข้าง ๆ

"เชื่อปากนายเลยจริง ๆ นึกว่าจะเถียงแต่กับฉัน ขนาดเพื่อนตัวเองก็ยังไม่ยอมเลยให้ตายสิ 555+ "

"ไม่ต้องมาวิพากษ์วิจรณ์ตัวฉัน เดี๋ยวก็หัวเราะจนช็อคตายหรอก หยุดได้แล้วไอ้ถึกบ้า" คนตัวเล็กทั้งขู่ทั้งส่งเสียงเฉียบขาด... จนยามะพีรีบเม้มปากแน่น... แต่ก็หลุดหัวเราะพรืดใหญ่ออกมาอีก...


"โอ้ย เจ็บนะ ... ปามาได้" เสียงหัวเราะถูกกลืนหายไปกลายเป็นร้องโอดครวญแทน เมื่อหลอดยาที่ยามะพีหยิบมาจากตู้สามัญประจำบ้านถูกเรียวคว้าหมับมาปาใส่ตัว ... เคืองไม่น้อยที่กลายเป็นตัวตลกให้อีกฝ่ายหัวเราะจนน้ำหูน้ำตาไหล...


"โอ้ย... เจ็บนะ ปาใส่ฉันทำไม" เรียวเป็นฝ่ายร้องเองบ้าง เมื่อยามะพีเอาหลอดยาหลอดเดียวกับที่เรียวปาใส่เค้านั่นแหละ ปากลับไปยังคนตัวเล็ก...

"จะได้รู้ไงว่ามันเจ็บ จะได้ไม่ปาข้าวของใส่คนอื่นอีก 2 ครั้งแล้วนะที่นายนิสัยเสียแบบนี้น่ะ "


"2 ครั้ง???? "

"ก็วันแรกที่เจอกัน นายก็เขวี้ยงลูกเบสบอลใส่ฉัน เจ็บไม่ใช่เล่นนะ ตอนนั้นน่ะ " ยามะพีชี้หน้า ดวงตาเข้มขรึมจ้องเรียวเขม็ง...


"อย่ามาชี้หน้าแบบนี้ ฉันไม่ชอบ" คนตัวเล็กปัดมือยามะพีลง

"ก็เหมือนกันที่ฉันไม่ชอบให้ใครมาปาใส่นั่นแหละ! "“ บอกห้วนจัด... พาลให้เรียวตัวแข็งทื่อไปเลย ก่อนที่ร่างสูงจะลุกขึ้นเดินตามเข้าไปช่วยซุบารุ และมารุยาม่าในครัว


-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+


เรียวเรียงถ้วยโยเกิร์ตสองแพ๊คใหญ่ที่ยามะพีซื้อมาจากซุปเปอร์มาร์เก็ตไม่รีบร้อน พลางสลับกับเหลือบไปมองทางประตูห้องน้ำที่เจ้าของโยเกิร์ตพวกนี้หายเข้าไปในนั้นตั้งนานสองนานแล้ว..


"ทำไมต้องเป็นฉันด้วยที่รู้สึกผิดคนเดียว" กระแทกโยเกริตถ้วยสุดท้ายเข้าไปในตู้เย็น ตามด้วยผลักมันปิดด้วยโครมใหญ่... ยิ่งนึกถึงตอนกินหม้อไฟกับพวกมารุยาม่าและซุบารุ ยังเจ็บใจไม่หายทั้ง ๆ ที่เค้ารู้จักมักคุ้นกับสองคนนั้นมาก่อนหน้ายามะพีด้วยซ้ำ... แต่ดันกลายเป็นส่วนเกินของวงสนทนาในตอนนั้นไปโดยปริยายยิ่งมารุยาม่ายิ่งไปกันใหญ่ ยกเรื่องโน้นเรื่องนี้มาพูดกับยามะพีไปเรื่อย... ไม่มีสักนิดที่จะหันไปสนใจเค้า


"เอ่อ.....อยู่ตัวคนเดียวก็ได้วะ ไม่เห็นจะง้อเลย ชิร์" คนตัวเล็กย่นจมูกทำไม่สนใจตามอย่างที่คิด กำลังจะเดินเข้าห้องนอนตัวเอง... แต่ดันได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมา... ไม่ใช่เสียงโทรศัพท์ของเค้าแน่นอน ดวงตาคมเข้มมองลอดเข้าไปยังช่องของประตูที่ถูกเปิดไว้ทางห้องนอนของยามะพี

"จะทำอะไรน่ะ "

"ป.....เปล่าซะหน่อย แค่เดินผ่านมาเฉย ๆ" เรียวลดมือที่จะผลักบานประตูห้องของผู้ร่วมอาศัยด้วยความตกใจ เมื่อยามะพีโผล่มายืนซ้อนอยู่ข้างหลัง...


"ช่วยหลบหน่อยสิ มือถือฉันดังไม่ได้ยินหรือไง"


"___________" คนตัวเล็กถอยออกมาทันที หลีกทางให้อีกฝ่ายเดินเข้าประตูไป ร้อยวันพันปีไม่เคยรู้สึกเสียหน้ามากขนาดนี้มาก่อน...

ทำไมเราต้องกลัวกลับท่าทีมึนตึงของยามะพีด้วยนะ !!!!...


เรียวหยุดเท้าที่จะก้าวกลับห้องตัวเองลง เมื่อได้ยินเสียงของคนในห้องดังเล็ดลอดออกมา ทีอย่างนี้ทำน้ำเสียงสดใสเชียวนะ คนที่โทรมาคงสำคัญสิท่า ถึงทำให้คนที่ตีหน้ายักษ์ตั้งแต่ออกมาจากห้องมารุยาม่าเปลี่ยนเป็นร่าเริงซะขนาดนั้น....


"อืม....พอดีไปกินข้าวบ้านเพื่อนของคนที่แบ่งห้องให้เช่าน่ะ " เรียกฉันให้ดีกว่านั้นหน่อยมันหนักหนานักหรือไง เรียวนึกฉุนไม่น้อย...


"ยังไม่รู้เลย....อาจจะช้ากว่าที่บอกไว้ด้วยซ้ำ เพราะเพิ่งยื่นเอกสารไปเองน่ะ "


"ไม่ต้องห่วงหรอก ผมดูแลตัวเองได้ ว่าแต่อย่าลืมดินยาให้ครบทุกเวลาด้วยหละ อยู่ไกล ๆ แบบนี้ ผมเป็นห่วงนะ "


"ครับ คิดถึงเหมือนกัน ไว้พรุ่งนี้ผมจะโทรหาอีกแล้วกัน กู๊ดไนท์นะครับคนดีของผม"


เรียวยกผ้าห่มขึ้นคลุมตัวจนถึงหน้าอก พลิกตัวไปมาอยู่อย่างนั้นร่วมสิบ ๆ รอบบนเตียงนอนของตัวเองประโยคที่ยามะพีกรอกไปตามกระบอกโทรศัพท์ ดังวนเวียนอยู่ในหัวคล้ายกับถูกกดกรอให้เล่นอยู่แค่ตรงนั้นซ้ำไปซ้ำมา....


คงจะเป็นคนสำคัญจริง ๆ สินะ ทั้งน้ำเสียงและน้ำคำถึงอ่อนโยนถึงเพียงนั้น...


เรียวปิดเปลือกตาลงพยายามข่มใจให้หลับ ไม่อยากเก็ยเรื่องของยามะพีและเรื่องของคนสำคัญของยามะพีมาคิดให้หนักหัวอีก...


ท่องไว้ เรียว เค้าไม่เกี่ยวกับเรา แล้วเราก็ไม่เกี่ยวกับเค้า
เค้าจะทำอะไร จะมีใคร ก็ไม่ใช่เรื่องสักนิดที่ต้องสนใจ
แต่ทั้ง ๆ ที่พร่ำสั่งให้หยุด ให้เลิกสนใจ
แต่ทำไมข้างในมันถึงต่อต้านและขัดคำสั่งตัวเองอย่างนี้นะ



To be con.part 4 <<<<<<<<<<<<<<


*วิธีการเม้น

กด コメント:... อันที่สามของแถวข้างล่างนะค่ะ แล้วเม้น
ช่องแรกใส่ชื่อ แล้วก็เม้นเหมือนสตอรี่ไทยปรกติ แล้วกด Submit
แล้วมันจะขึ้นเป็นอีกหน้าสีขาว ๆ ก็กดปุ่มนูน ๆ ข้างล่างสุดค่ะเป็นอันเรียบร้อย
ขอบคุณทีให้ความร่วมมือค่ะ..........................