|
2006-12-30 Sat 11:07
Title : ColourFul…4
Cast : Yama-P & Ryochan Author : nakane_honey bee แสงแดดยามบ่าย ๆ ที่สาดส่องเข้ามาทางตัวอาคารเรียนพาลให้ดวงตาของนักศึกษาแต่ละคนจวนจะปิดอยู่ร่อมร่อไหนจะเสียงพร่ำยาวราวกับบทสวดมนต์ของอาจาร ย์ทาโมริหน้าห้องอีก... ใครไม่ง่วงก็สุดยอดมนุษย์เต็มที... เรียวเหลือบมองอดีตเพื่อนรักที่นั่งอยู่อีกสามแถวถัดไป มารุยาม่านั่งผงกหัวหงึก ๆอยู่ข้าง ๆโยโก ไม่พูดก็ไม่พูดให้ตลอดนะแก... ไอ้มารุ ไอ้ลูกแง่ !!!!! ตั้งแต่วันที่กินหม้อไปที่ห้องของมารุ ซึ่งเป็นวันที่เกิดฉนวน่ของความไม่ลงรอยจนทำให้ไม่ได้พูดได้จากันอีกเลย เข้าวันที่สี่ที่ห้าไปแล้ว จากที่เมื่อก่อนนั่งเรียนด้วยกันตลอดทุกวิชา พักเที่ยงก็ไปกินข้าวด้วยกัน พาลเป็นไม่มองหน้ากันเสียด้วยซ้ำ... มือที่กำลังเก็บหนังสือลงกระเป๋าชะงักไว้นิดหนึ่ง เมื่อฮินะเดินมาหยุดอยู่ข้าง ๆโต๊ะ หลังจากหมดคาบเรียนได้ไม่นาน... "อ่ะ ... เรียว ฉันฝากคืนมารุมันหน่อยนะ พอดีเพิ่งลอกเสร็จเมื่อกี้เอง" "อะไรว่ะ???... ยืมกันเองก็คืนกันเองสิ ฉันไปเกี่ยวอะไรกับนายสองคนด้วยเล่า!!!!" เรียวบอกปัดเพื่อนร่วมภาควิชาอีกคนที่ฝากคืนเลขเชอร์ให้กับมารุ ... คำตอบของเรียวทำให้ฮินะเองถึงกับเซ็งจัด "แม่ง!... งอนกันยังกับผู้หญิง ปัญญาอ่อนชิบ ไม่สนไว้ย... ฉันต้องไปทำงานพิเศษแล้ว ฝากด้วย ๆ" "เฮ้ย!... อ้าว " เรียวมองหลังไหว ๆ ของฮินะที่รีบวิ่งไปก่อนจะก้มลงมองเลขเชอร์เล่มคุ้นตาบนโต๊ะ ใช้แล้วยังมีหน้ามาด่ากันอีก... มันน่าช่วยมั้ยเนี้ย????... กวาดสายตาไปรอบๆ ห้อง เหลือแค่นักศึกษาไม่กี่คน มารุคงออกไปแล้วตั้งแต่ตอนหมดคาบ... "แล้วจะเอาไปคืนที่ไหนว่ะเนี้ย????" +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ เรียวเงยหน้าขึ้นมองป้ายชื่อบริษัทตัวโตๆ ที่ติดหราไว้บนตัวตึกที่สูงราว ๆ 20 ชั้น... ก็ยังไม่อยากเจอไอ้มารุมันนี่... แต่ถ้าไม่คืนเลขเชอร์ให้วันนี้... ก็กลัวว่าไอ้อดีตเพื่อนตัวดีจะไม่มีอะไรไว้อ่านเพื่อสอบเก็บคะแนนของอาจารย์นากาอิพรุ่งนี้จะซวยไปกันใหญ่ "มาพบคุณชิบุทานิครับ... " เรียวบอกพนักงานตรงเคาว์เตอร์ประชาสัมพันธ์หลังจากก้าวเข้าไปในบริษัทของซูบารุ... ประชาสัมพันธ์สาวสวยต่อโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยให้เรียวนั่งรอตรงที่รับรองลูกค้า... ไม่นานนักคนที่ต้องการพบก็ปรากฏตัวออกมา... "มาถึงนี่... มีอะไรรึเปล่าเรียวจัง?" ซูบารุในชุดสูทสีเทาสมกับพนักงานบริษัทส่งเสียงถามมาตั้งแต่หน้าประตูลิฟท์... เรียวยื่นสมุดเลคเชอร์เจ้าปัญหาให้อีกคนโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรมาก... "พอดีเพื่อนที่ภาควิชา... เค้าฝากคืนเลคเชอร์นี่ให้ไอ้มารุมันนะฮะ... แล้ว เอ่อ คือ... แต่..." "แต่ว่าเรียวจังไม่อยากคืนให้กับมือมารุเองใช่มั้ยหล่ะ???" "อืม... ฮะ แต่เรื่องนี้ผมไม่ผิดสักหน่อยนี่" เรียวพยักหน้ารับ... แต่ก็ยังไม่วายหาข้อเถียงให้ตัวเองเป็นฝ่ายถูกกว่าอยู่ด "มารุก็พูดอย่างนี้แหละ... แต่ก็เห็นบ่นอยู่ทุกวันว่าเรียวอย่างโน้น... เรียวอย่างนี้ จนฉันยังอดคิดไม่ได้ว่า ใช่อาการของคนที่โกรธกันจริงรึป่าว?" "มันอ่ะน่ะ บ่นถึงผม ไม่มีทาง ๆ ผมขอตัวกลับก่อนละกันหมดธุระของผมแล้ว" "ตามสบายเถอะ... ไว้เจอกันวันหลังละกัน" "ครับ... ไว้เจอกันใหม่ครับ" ซูบารุถอนใจออกมา... ส่ายหัวน้อย ๆ ให้กับแผ่นหลังที่เพิ่งพ้นสายตาไป ปัญหาระหว่างคนรักตัวเองกับหนุ่มน้อยคนเมื่อกี้ คิดแล้วก็อยากจะหัวเราะเสียจริง... แล้วดูแค่นี้ก็รู้แล้วว่าต่างคนก็อยากจะพูดกันใจจะขาด แต่ติดไอ้ตรงคำว่า "ทิฐิ" เพียงคำเดียวที่ค้ำคอกันอยู่... เฮ้อ !!!!... +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ แกร็กกกกกก.... เรียวผงะตัวเล็กน้อย... เมื่อไอ้ยินเสียงเปิดประตูห้อง... นิ้วเพรียวสวยที่รัวเคาะแป้นคีย์บอร์ดอยู่ก่อนหน้านี้สำหรับเร่งพิมพ์รายงานก็พลอยหยุดไปด้วย เหลือบมองนาฬิกาบนโต๊ะเขียนหนังสือตรงหน้าปาเข้าไป 5 ทุ่มกว่าแล้ว...กลับดึกชะมัด !!!!.... แล้วสักพักก็ได้ยินเสียงประตูถูกเปิดและปิดลงอีก ยามะพีคงเดินเข้าห้องตัวเองไป... คนอะไรไม่มีมารยาทเอาซะเลย คนทั้งคนนั่งอยู่แท้ ๆ ทักสักนิดก็ไม่มี... เจ้าของห้องร่างเล็กยักไหล่.. ย่นจมูกใส่บานประตูห้องๆ นั้นด้วยไม่พอใจกับการกระทำของผู้ร่วมอาศัย แต่ก็ทำอะไม่ได้ เพราะสถานการณ์มันก็เป็นเช่นนี้มาหลายวันแล้ว... ดี !... ทีมหาวิทยาลัย... มารุก็ไม่พูดด้วย... พอที่ห้อง... ยามะพีก็ไม่พูดด้วยอีก ฝันไปเหอะ... ที่คนอย่างนิชิกิโด เรียว จะยอมง้อก่อน ... ชิร์ ๆ คนตัวเล็กจัดการปิดคอมพิวเตอร์... หลังจากตรวจทานบทรายงานจนแน่ใจแล้วเรียบร้อยดีทุกอย่าง เสร็จซะที... เฮ้อ !... เหนื่อยกับเจ้ารายงานนี้มาอยู่สองสามอาทิตย์ แต่พอคิดถึงตอนที่จะต้องออกไปยืนรายงานในคาบเรียนพรุ่งนี้... กลับต้องถอนใจออกมาเหยียดยาว... รายงานคู่กับไอ้มารุ... ก็ต้องออกไปยืนรายงานกับมันสินะ... จะทำยังไงดีเนี้ย ... +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ "อ้าว !... โทษทีนึกว่าห้องน้ำว่างซะอีก" ยามะพีทำท่าจะก้าวออกจากห้องน้ำทันทีที่พบว่าเรียวยืนล้างหน้าอยู่ตรงขอบอ่างกระเบื้องสีขาว "ไม่เป็นไร... ฉันทำธุระเสร็จแล้ว เชิญ !!!" คนตัวเล็กยกผ้าขนหนูขึ้นซับดวงหน้าที่ยังเปียกไปด้วยหยาดน้ำ ก่อนจะเดินผ่านตัวยามะพีไปโดยไม่มีการมองหน้ากันสักนิด นี่เค้าไม่ได้เป็นฝ่ายพูดก่อนนะ... เพราะฉะนั้น ยกนี้ถือว่าเค้าชนะเห็น ๆ... เรียวแต่งตัวเพื่อเตรียมไปเรียน... พลางเช็คสิ่งของที่ต้องใช้ในการรายงานวันนี้อยู่หลายรอบ... เพื่อให้แน่ใจว่าไม่ขาดหรือไม่หลงลืมอะไรไป... เห็นประตูห้องนอนของยามะพีเปิดแง้มไว้เหมือนกับทุกที... ท่าจะกำลังแต่งตัวอยู่... ไม่ได้แอบดูนะ... แต่บังเอิญเห็นเองต่างหากหล่ะ... "เอ๊ะ !.. กลิ่นอะไรไหม้ ๆ น่ะ???" เรียวทำจมูกฟุดฟิดเมื่อได้กลิ่นแปลก ๆ เหมือนอะไรไหม้ซักอย่าง... สายตาคมปราดมองห้องของยามะพีอย่างสงสัย แน่นอนแล้ว !... กลิ่นไหม้จะต้องมาจากห้องของคนตัวใหญ่ร้อยเปอร์เซ็นต์... ผลั๊วะ !!!!!!..... "นายทำอะไรไหม้น่ะ ???" เจ้าของห้องตัวเล็กผลักบานประตูเข้าไป โผลงถามน้ำเสียงตื่น ๆ ยามะพีที่ยืนคุยโทรศัพท์อยู่อีกทางฟากหนึ่งของเตียงหันมามองยังผู้บุกรุกเหรอหรา "บ้าชะมัด !!... นายวางเตารีดคาไว้บนเสื้อแบบนี้ได้ยังไง ไม่มีสมองคิดรึไงกัน ห๊า?????" เรียวถลาตัวเข้ายกเตารีดโลหะที่วางทับอยู่บนเสื้อเชิ๊ตสีขาวตัวโคร่งของอีกคน จนมีควันลอยติดขึ้นมา... พร้อมกับส่งสายตาตำหนิไปอย่างเหลืออดเหลือทน "พอดีคุยธุระอยู่นี่.... ลืมไปเลยว่ารีดผ้าค้างไว้ โทษที ๆ" "ถ้าช้ากว่านี้เกิดไฟไหม้ห้องฉันขึ้นมาจะทำยังไง ?... นายมันสะเพร่าที่สุด" "ก็บอกว่าขอโทษไงเล่า... คนมันไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย ไม่เห็นเหรอว่าเสื้อฉันก็พังได้ด้วย อ่ะ ...ซวยแล้วมั้ยล่ะ ยิ่งรีบ ๆ อยู่ เฮ้ย ... แค่นี้ก่อนนะโว้ยไอ้โทมะ... พายุทอนาโดพัดเข้าห้องฉันแล้วว่ะ บาย" ยามะพีบอกลาทางปลายสายเดี๋ยวนั้น... เดินเข้าไปดูเสื้อตัวเก่งของตัวเอง... ไอ้เรื่องรีดผ้าใช่งานถนัดของเค้าซะที่ไหนล่ะ... "แล้วนั้นจะทำอะไรอีกหล่ะ???" คนตัวเล็กยืนกอดอกถามอีก เมื่อเห็นยามะพีคว้าเสื้อเชิ๊ตตัวใหม่ออกมาจากตู้ แล้ววางลงบนที่รีดผ้าอีก... "ก็รีดผ้านะสิ...เห็นฉันจะตัดหญ้ารึไงเล่า... ต้องไปทำธุระ ใส่ยับ ๆไปไม่ได้หรอก" "เดี๋ยวก็ได้ไหม้อีกรอบกันพอดี" "แล้วจะให้ทำไงอ่ะ... ถ้ากลัวนักก็รีดให้เองสิ" "ตลกฝืดแต่เช้าแล้วนาย... ฝันไปเถอะที่คนอย่างฉันจะรีดผ้าให้อ่ะ" เรียวยืดคอกล่าวอย่างเหนือกว่า... ก้าวฉับๆ จนถึงหน้าประตูห้อง "ดี ... ถ้าไฟไหม้ขึ้นมาจริงๆ ฉันก็แค่หาที่ซุกหัวนอนใหม่ก็เท่านั้น แต่นายสิต้องแย่กว่า... ห้องหับก็ไม่มีให้อยู่ แถมต้องโดนข้อหาว่าเป็นห้องต้นเพลิงอีก คราวนี้ชีวิตได้วุ่นวายแน่ๆ หึหึ" ไม่รู้ว่าจะได้ผลมั้ยที่ขู่คนตัวเล็กไป... แต่ก็แอบเห็นนะ ว่าเรียวถึงกับนิ่งไปเลย... "น่ารำคาญชะมัด !!... คนอย่างนายของเจอแค่คนเดียวในโลกเถอะ!!" เรียวยอมเดินหันกลับเข้ามาแย่งเตารีดใสมือยามะพีไป... "นี่เป็นการพูดอ้อม ๆ รึปล่าวว่าชีวิตนี้จะมีแค่ฉันคนเดียวน่ะ" "ห๊ะ??... คิดได้ไงเนี้ย ไอ้ถึกหลงตัวเอง... ประกาศไว้เลยหากฉันต้องเลือกที่จะต้องอยู่คนเดียวกับอยู่กับนาย ฉันยอมเฉาตายอยู่ตัวคนเดียวดีกว่าอ่ะ!!!!" "แล้วจะคอยดู... อย่ากลืนน้ำลายตัวเองทีหลังละกัน...เรียว" ยามะพีตัดบทไป เมื่อเห็นเรียวเริ่มทำท่าทีฮึดฮัดจะไม่รีดเสื้อให้ต่อ... ได้แต่ลอบมองคนตัวเล็กที่ค่อยๆ บรรจงรีดเสื้อเชิ๊ตให้อยู่เงียบ ๆ กลับมาคุย... กลับมาต่อล้อต่อเถียงกันเหมือนเดิมก็ดีไม่ใช่น้อย... ยอมรับว่าตลอดหลายวันที่ผ่านมา... ทั้งที่เห็นว่าเรียวนั่งอยู่ในห้อง ดูทีวี... พิมพ์รายงาน.. หรือแม้กระทั่งทำความสะอาดห้อง... บ่อยครั้งที่อยากจะเข้าไปคุย เข้าไปทัก... แต่เพราะเรียวเองก็เอาแต่ทำสีหน้าบึงตึง.. เฉยเมย... จนกลัวหากว่าพูดไปก่อนแล้วอีกฝ่ายไม่ยอมเสวนาด้วย มีหวังได้หน้าแตกหมอไม่รับเย็บกันพอดี... "อ่ะ... เสร็จแล้ว" เสียงเล็ก ๆ ห้วนๆ ดังขึ้นฉุดให้ยามะพีหลุดจากภวังค์ความคิดเรื่อยเปื่อยลง รับเสื้อที่ถูกรีดจนหารอยยับไม่ได้สักตารางมิลมาจากคนทีเต็มใจ(??)อาสารีดให้... "ขอบใจนะ" "ไม่เป็นไร กองไว้ตรงนั้นแหละ" เอาเข้านั่นประไร... เรียวพยักเพยิดไปยังพื้นห้องเสมือนให้ยามะพีเอาคำว่าขอบใจทิ้งไว้ลงพื้นซะ... ก่อนจะเดินปึงปังออกไป คนตัวใหญ่ถอนใจออกมาเสียงดัง... หน่ายเหนื่อยใจกับการไม่ยอมลงให้ใครของเรียว... ไว้ไอ้ยามะพีคนนี้... สยบได้เมื่อไร... ดูสิจะเฉิดหน้าหนีได้อย่างนี้อีกรึปล่าว... เฮ้อ !!... +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ F.T.O University... หลังจากเทสต์เก็บคะแนนของอาจารย์นากาอิเป็นที่เรียบร้อย เรียวก็เตรียมจัดแจงเอกสารต่างๆ ที่จะต้องใช้ประกอบการรายงานในคาบบ่ายอยู่เงียบๆ ที่โต๊ะใต้ตึกคณะ "ส่วนของฉันหล่ะ?..." นัยน์ตาดำขลับช้อนขึ้นมองผู้มาเยือน มารุยาม่านั่นเอง... คนจะหมายถึงรายงานสินะ... เรียวหยิบปึกกระดาษเอสี่ร่วมสิบแผ่นส่งให้ "อ่านคนละครึ่งเท่ากัน..." "ให้ฉันอ่านมากกว่าก็ได้... เพราะฉันแทบจะไม่ได้ทำอะไรเลย" "ดี... ถ้างั้นเอาไปอีกซักห้าแผ่นเลย เอาป่ะ" เรียววางหน้าเฉย... พลางส่งกระดาษใส่มือมารุฝ่ายที่รับไปไม่ปริปากบ่นซักคำ... กลับค่อยๆ หย่อนตัวลงนั่งฝั่งตรงกันข้ามกับเรียว แล้วต่างฝ่ายต่างก็ใช้สมาธิในการทำความเข้าใจกับบทรายงานในมือโดยไม่ได้สนทนากันอีกจนเวลาล่วงเลยไปถึงคาบเรียน... การรายงานสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดีเกินคาด... ทั้งที่แทบจะไม่ได้ซักซ้อมการต่อบทรายงานกันเลยสักนิด... แต่พอเอาเข้าจริงกลับเข้าขากันได้อย่างน่าเหลือเชื่อ... คงเป็นเพราะความเป็นเพื่อนละมั้ง... ที่เชื่อมให้ทำทุกสิ่งทุกอย่างร่วมกันและผ่านไปได้ด้วยดี "จะกลับเลยเหรอ?... แวะไปหาอะไรกินกันหน่อยมั้ย???" มารุเสนอถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเพื่อนรักกำลังจะเดินออกจากคณะ เรียวเพียงหันหน้ามามองแว่บนึง... ปลายหางคิ้วเลิกสูงขึ้น... "ฉันเลี้ยงเอง" "________" "แม่ง... อย่าเล่นตัวมากได้มั้ยว่ะ เดี๋ยวปัด ถีบส่งเลย!" คนที่รวบรวมความกล้าเอ่ยชวนเริ่มโวยวายกับท่าทีที่เอาแต่นิ่งและนิ่งอย่างเดียวของเพื่อนร่างเล็ก "แล้วฉันบอกยังว่าจะไม่ไปอ่ะ... เร็ว ๆเซ่ หิวแล้วนะโว้ย " "อ้าว !...... เวร เห็นเงียบนึกว่ายังโกรธอยุ่ซะอีก" มารุเกาหัวแกร๊ก ๆเมื่อเรียวเร่งให้รีบเดินอะไรของมันฟร่ะ... บทจะวางฟอร์มก็เอาซะขรึมเชียว... บทจะเล่นหัวเล่นหางด้วยก็ไม่รู้เนื้อรู้ตัวเลย... มารุยาม่าละแสนจะงงคร้าบบบบบ.....(ดีกันง่ายเกินไปมั้ยอ่ะ...?????) +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ KuRoSaGi ' S Club... เสียงอึกทึกตึงตังจากเพลงจังหวะเมามัน(เพลงDj.Ozmaอ่ะค่ะ555+)...เพลงแล้วเพลงเล่าพาลให้น่าปวดหูเสียยิ่งกว่าอะไร แต่กลับช่วยความคึกคักให้กับเหล่านักเที่ยวราตรีได้ดีทีเดียว... เรียขยับตัวไปมาตามเสียงเพลงแดนซ์ในคลับอย่างสนุกสนาน... ยิ่งเห็นเจ้าเพื่อนรักมารุยาม่าเต้าไม่ลืมหูลืมตายิ่งทำให้ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาสุดจะสุขใจ... เหมือนกับว่าเป็นการทดแทนช่วงเวลาหลายวันที่มึนตึงกันไป... "เฮ้ย!... นั่นมันยามะพีใช่มั้ยว่ะ ดูเด่ะๆ ไอ้เรียว" คนถูกเรียกพยายามเพ่งมองตามทิศทางที่มารุชี้ให้ดู... ต่อให้แสงไฟจะสลัวมัวตาแค่ไหน... แต่ก็มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าจำไม่ผิดแน่นอน... ยามะพีในชุดเสื้อเชิ๊ตสีขาวตัวที่เค้ารีดให้กับมือเองเมื่อเช้า... แขนเสื้อถูกพับขึ้นมาจนถึงข้อศอก... กระดุมเม็ดบนจนถึงเม็ดที่สามถูกปลดออกให้อยู่ในลักษณะที่ทะมัดทะแม่งขึ้น... กำลังหัวเราะต่อกระซิกอยู่กับชายหนุ่มร่างเล็กที่ถือว่าหน้าตาดีทีเดียวแถมจะติดไปทางหวานๆ อย่างกับผู้หญิงด้วยซ้ำ... อยู่ตรงเคาว์เตอร์บาร์อีกฝากหนึ่งของคลับ "มากับใครว่ะ... ตัวเล็ก ๆ น่ารักดีอ่ะ" "น่ารักตรงไหนว่ะ... ดูก็งั้น ๆ แหละ" เรียวกระแทกแก้วเหล้าลงกับโต๊ะทำการต่อต้านในสิ่งที่มารุพูด... ส่งสายตาขุ่นขวางให้เพื่อนรักที่พูดอะไรไม่เข้าหูเอาซะเลย! "ทำเหมือนหึงเลยนะแก... ไหนว่าไม่คิดอะไรกับหมอนั่นไม่ใช่เหรอ???" "เทเหล้าเข้าปากไปเลยป่ะ... จะได้ไม่ว่างพอมาพูดเรื่องฉัน แล้วก็บอกไว้เลยนะ ว่าฉันไม่ชอบผู้ชายโว้ย!!... ฉันแมน เข้าใจมั้ย!!!!!" "แล้วฉันจะคอยดู..." มารุขี้เกียจต่อความยาวสาวความยืดกับเพื่อนที่ดื้อดึงของตัวเอง... รู้ดีเชียวแหละว่าไอ้คำพูดที่แข็งขืนบอกว่า.... ไม่.... ว่าไม่... อยู่เมื่อกี้ มันขัดกับแววตาที่กระสับกระส่ายและท่าทีที่ดูวิตกกังวลของเรียวขนาดไหน.... จึงกระดกเหล้าเอาปากไปอย่างปลง ๆ เพื่อนเค้าคงถึงจุดผลิกผันของชีวิตเข้าแล้วแน่ๆ .... งานนี้... To Be Con.part......5 *วิธีการเม้น กด コメント:... อันที่สามของแถวข้างล่างนะค่ะ แล้วเม้น ช่องแรกใส่ชื่อ แล้วก็เม้นเหมือนสตอรี่ไทยปรกติ แล้วกด Submit แล้วมันจะขึ้นเป็นอีกหน้าสีขาว ๆ ก็กดปุ่มนูน ๆ ข้างล่างสุดค่ะเป็นอันเรียบร้อย ขอบคุณทีให้ความร่วมมือค่ะ..........................  |
|
ตลกสุดๆๆเลยคะ ชอบมากเลย
ปากเธอแข็งรู้มั้ย~~
น้องพีจ๋าปากแข็งๆ แบบนี้มีวิธีให้หายแข็งนะน้องพี เอิ้กๆ *เรียวค้อนควั่บ* ปากไม่ตรงกับใจ เหมือนเพลงเลย
ที่แท้ก็รักเค้าเข้าแล้ว เรียวจัง ยามะพีก็รักเรียวจังนะ แค่พูดดีๆ กันหน่อย ต่างคนก็จะรู้เองว่ารักกันไหม กรี๊ดดด
ชอบมารุกะเรียวจัง ดูให้เห็นถึงมิตรภาพจริงๆนะ >__< อ่านแล้วซึ้ง !! ยามะพี -___- หมดคำบรรยาย เรียวน้อยขี้หึงนะเนี่ย อิอิ
เพื่อนกันดีกันง่ายถูกต้องแร้ว นี่สิเพื่อน แหมมม มารุขา พูดซะเวอร์อะ
เรียวจังแค่เต้นๆแค่นั้นเอง มะพีไปกะใครอะคะ ดีกันไม่ง่ายไปหรอกค่า แบบว่าหลายวัน เอาเข้าจริงก็เนียนแบบนี้แหละ ดี อิอิ มะพีขา อยากคุยกะเค้าแต่ไม่ยักกะง้อ |
|
|
||
| 管理者だけに閲覧 | ||
|
|
||
