|
2006-12-30 Sat 11:10
Title : ColourFul…5
Cast : Yama-P & Ryochan Author : nakane_honey bee เปลือกตาค่อย ๆ เปิดขึ้นเผยให้เห็นดวงตาดำขลับที่ยังสะลึมสะลือไม่ตื่นดี อาจจะเป็นเพราะเมื่อคืนดื่มไปมากอยู่และกว่าจะหลับก็ดึกซะเกือบครึ่งค่อนคืน......ทำให้ขี้เกียจที่จะลุกจากที่นอนหนานุ่มอย่าง ที่สุด..... เรียวเหลือบมองนาฬิกาตั้งโต๊ะตรงหัวเตียงที่เป็นรูปตัวสุนัขสีดำ อีกสิบนาทีก็จะเก้าโมงเช้าพอดีพอดิบพอดี...... "ดีนะที่เป็นวันอาทิตย์.... " เพราะเป็นวันหยุดที่ไม่มีเรียนจึงไม่เดือดเนื้อร้อนใจที่ตื่นเอาสายโด่งป่านนี้ .... เรียวชะงักเท้าไว้ตรงหน้าประตูห้องตัวเอง..... ทันทีที่เปิดมาแล้วเห็นยามะพีนอน หลับเป็นตายอยู่บนโซฟาหน้าทีวี .... "หมดสภาพเชียวนะ " ย่นจมูกใส่....... เมื่อสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าคนตัวใหญ่.......ผมเผ้ายุ่งเหยิง...... กระดุมเสื้อตั้งแต่เม็ดแรกจนเม็ดสุดท้ายหลุดออกจนหมด...... ไหนจะหัวเข็มขัดที่ไปคนละทิศละทางกับปลายสาย..... รวมถึงกลิ่นเหล้าที่เหม็นคละคลุ้งนั่นอีก ..... "ทุเรศชะมัด ! " เมินไปซะอย่างนั้น ไม่อยากเสียสายตาทนมองอะไรที่ชวนให้การเริ่มต้นของวันใหม่ไม่สดใสเอาซะเลย.... เกือบเที่ยงได้แล้ว หลังจากเรียวอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็จัดการเก็บกวาดห้องที่ทำเป็นประจำทุกครั้งที่มีเวลาว่างหรือไม่มีเรียน.... ข้าวมือเช้าก็เรียบร้อยไปแล้วด้วยการเข้าครัวทำกินเอง .... "ฟื้นได้สักทีนะ...เกะกะลูกกะจะตายอยู่แล้วจะดูทีวีก็ไม่ได้ดู"คนตัวเล็กว่าเข้าให้เมื่อยามะพีที่นอนเหยียดยาวบนโซฟาเริ่มงัวเ งีย ๆ ผงกตัวลุกขึ้น...... ฝ่ามือใหญ่ทุบท้ายทอยอยู่สองสามที "ปวดหัวจัง ...นี่กี่โมงแล้วเนี่ย?" "เที่ยงกว่าแล้ว นอนทีกินบ้านกินเมืองซะ แล้วก็สมควรจะปวดหัวอยู่หรอก กลิ่นเหล้าเหม็นซะขนาดนี้ ....คงดื่มหนักหละสิท่า " "นี่....ช่วยเงียบหน่อยได้มั้ย ฉันจะปวดหัวหนักก็เพราะเสียงบ่นของนายนี่แหละ " ยามะพีเอ่ยบ้างพลางถอดเสื้อที่ยับยู่ยี่ผิดกับสภาพตอนออกไปลิบลับ.... ลุกเดินเข้าห้องน้ำไป เรียวหลุบตาเสมองพื้นไปเรื่อย ๆ รู้สึกหน้าร้อนขึ้นมาแปลก ๆ เมื่อยามะที่เดินผ่านหน้าไปโดยสภาพที่เปลือยท่อนบน..... พร้อมพับตะขอกางเกงที่เจ้าตัวเล่นแกะตั้งแต่ยังนั่งอยู่ตรงโซฟา..... ยิ่งได้ยินเสียงน้ำจากฝักบัวไหลซ่าดังเล็ดลอดออกมาจากห้องน้ำอีก..... จินตนาการถึงคนที่อยู่ใต้สายน้ำก็บรรเจิดไปถึงไหนต่อไหนใหญ่ .... รูปร่างสูงได้มารตฐานผู้ชายทั่วไป.... ดวงหน้าหล่อเหลา.... เรือนผมสีดำเข้ม.... เปียกลู่โลมไปตามสายน้ำที่รินไหลจากฝักบัว.... ไหล่แกร่งบึกบึน.... มัดกล้ามตามลำแขน.... แผ่นอก... และหน้าท้องแข็งไร้ซึ่งไขมัน.... เวลาชะโลมพร่างพราวไปด้วยหยาดน้ำจะเป็นยังไงบ้างนะถ้าได้เห็น.... "นี่ ๆ ช่วยหยิบผ้าขนหนูให้ทีสิ " เรียวสะดุ้งตัว.... ความคิดฟุ้งซ่านที่จมจ่ออยู่เมื่อกี้ถูกฉุดให้กลับมาเมื่อคนในห้องน้ำแง้มประตูตะโกนออกมา .... "อะไรเล่า... หยิบเองเซ่ !...ฉันไปเป็นคนรับใช้นายตั้งแต่เมื่อไหร่กันห๊ะ " "ไม่เป็นไร ๆ เดี๋ยวฉันเดินโทง ๆ ออกไปทั้งที่ไม่ได้ใส่อะไรอย่างนี้แหละ " ยามะพีท่าจะเอาจริงเสียด้วย เปิดประตูให้กว้างขึ้นจนเห็นร่างเปลือยเปล่าแว้บ ๆ ... "เรื่องของนายสิ! ผู้ชายด้วยกัน.... ฉันไม่แคร์หรอก " แล้วเรียวก็ตั้งท่าเอาจริงเหมือนกันที่จะไม่หยิบให้.... นั่งฉับลงบนโซฟา เปิดทีวีกดเลือกช่องรายการต่าง ๆ ไปเรื่อย ... "เฮ้ย! ไอ้บ้า... ไอ้วิปริต!!!! " เสียงทีวีถูกกลบไปด้วยคำโวยวายของคนตัวเล็ก ก็ยามะพีน่ะสิ... เล่นเดินโทง ๆ ตัวเปล่าเล่าเปลือยผ่านหน้าไปเฉย... ไม่มีความกระดากอายสักนิด.... ก่อนจะผลุบหายเข้าห้องตัวเองไป ....แต่ปากที่ขยับด่าไปนั้น ...น่าจะตามด้วยอารมณ์โกรธเป็นฟินเป็นไฟ... แต่กลับกันนี้ เรียวกลับหน้าร้อนผละผล่าวราวกับกองไฟทั้งกองตั้งอยู่ตรงหน้าแทน ....ก็เพิ่งจินตนาการคิดภาพคนตัวใหญ่ใต้สายน้ำอยู่เมื่อครู่เอง.... ไม่ทันตั้งตัวด้วยว่าจะได้เห็นของจริงในระยะเผาขนขนาดนี้ โอ้ย!... ทำยังไงก็ติดตาชะมัด ใครก็ได้ช่วยลบภาพผีเปรตทุเรศ ๆ ออกไปทีเถอะ .... +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ ปิ๊งป่องงงงงงง เรียวเปิดประตูห้องหลังจากเสียงออดดังติดต่อกันอยู่สองสามครั้ง.... พบกับพนักงานส่งพิซซ่าที่มาพร้อมกับกล่องสี่เหลี่ยมที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นขนาดใหญ่สุด .... "ผมไม่ได้สั่งนะ ...ส่งผิดแล้วมั้งครับ " คนตัวเล็กดันกล่องพิซซ่าคืน "ก็ห้อง3009 ถูกแล้วนี่ครับ ผู้สั่งชื่อยามะชิตะ โทโมฮิสะนะครับ " "อ๋อ... ครับ ๆ ถ้างั้นก็ใช่แล้วหละ " เรียวจำต้องรับมาแต่โดยดีแถมยังควักกระเป๋าเงินให้ก่อนอีก... เพราะขี้เกียจเรียกอีกคนให้เสียเวลาไม่ถึงชั่วโมงต่อมา ยามะพีโผล่ออกมาจากห้องได้สักที.... "อะไร? " ยามะพีถามเมื่อเรียวยื่นมาตรงหน้า ทันทีที่นั่งลงยังโซฟาตัวข้าง ๆ พร้อมกับแก้วกาแฟสีเข้ม ... "2000 เย็นค่าพิซซ่า ฉันออกไปให้ก่อน " "เดี๋ยวค่อยหยิบให้แล้วกัน เงินอยู่ในห้อง " "เกินหกโมงเย็น ฉันคิด2500... โอเคมั้ยหละ " "ที่บ้านทำนาเกลือก็ไม่บอก เออ ๆ 2500 ก็ 2500 ฉันไม่เบี้ยวหรอก " ยามะพีเบ้หน้าให้กับความสุดจะงกของคนตัวเล็ก ค่อย ๆ จิบกาแฟดำลงคอ เพื่อคลายอาการ แฮงค์ที่ค่อยยังชั่วขึ้นบ้างแล้ว... บรรยากาศยามบ่ายแก่ ๆ กับแสงแดดที่สะท้อนแจ่มจัดจับเต็มกรอบบานประตูระเบียงคงจะร้อนน่าดูหากเดินเตร่อยู่ตามถนนข้างนอก... แต่อากาศในห้องที่เปิดแอร์ไว้จนช่ำเย็นช่วยทำให้ช่างเป็นบ่ายวันอาทิตย์ที่แสนผ่อนคลายดีทีเดียว..... ช่องสถานีถูกสับเปลี่ยนไปจนวนกลับมายังช่องเดิม เรียวโยนรีโมททีวีลงบนโต๊ะตัวเล็กตรงหน้าเซ็ง ๆ... "ไม่มีอะไรน่าดูเลย... เบื่อชะมัด! " ยามะพีเหลือบมองเจ้าของห้องตัวเล็กที่ทำหน้าเบื่อหน่าย... ปากก็กินพิซซ่าไป "ดูหนังมั้ยหละ... ฉันเพิ่งซื้อมาใหม่สามสี่เรื่องแน่ะ " "ก็แล้วแต่สิ คงดีกว่าดูรายการไร้สาระพวกนี้หน่อยหนึ่งหละ " เรียวยกขาทั้งสองข้างขึ้นไว้บนโซฟาวาดวงแขนมากอดไว้หลวม ๆ รอยามะพีที่เดินหายเข้าห้องไป สงสัยจะหยิบหนังที่บอกไว้หละมั้ง... ไม่ถึงอึดใจดี วีซีดีสี่แผ่นก็ปรากฏให้เห็นในมือของคนตัวใหญ่ ยามะพีพลิกดูอยู่หลายครั้งว่าจะดูแผ่นไหนดี ...จนในที่สุดก็ตัดสินใจเลือกเอาแผ่นหนึ่งใส่ลงไปในเครื่องเล่น.... "ทำไมต้องนั่งตรงนี้ด้วย อึดอัด " เรียวบ่นอุบอิบเมื่อยามะพีเดินเข้ามานั่งลงข้าง ๆ "ก็มันตรงกลางจอทีวีพอดี จะได้ดูหนังถนัด ๆ อะ อย่าคิดไปไกลสิ " คนตัวเล็กปิดปากเงียบไปเลย นับหนึ่งถึงสิบในใจไม่ให้ยกมือขึ้นบีบคออีกคนให้หายหงุดหงิด สักพักหน้าจอทีวีขนาด 30 นิ้วก็ปรากฏชื่อเรื่องของหนังขึ้นมาจนเต็มหรา....LOVEXXX.....เอ้ะ! ทำไมชื่อเรื่องถึงส่อขนาดนี้เนี่ย .... "เฮ้ย! หนังโป๊เหรอ?? " "อ้าว! ผู้ชายเค้าก็ดูกันอย่างนี้ทั้งนั้นแหละ หรือว่านายไม่ดู? " ยามะพีพิงหลังลงกับพนักโซฟา... ทำเป็นพูดเรื่องปกติธรรมดา เรียวถึงกับนั่งตัวตรง หายใจแทบไม่เป็นจังหวะ เมื่อภาพในจอเริ่มเคลือนไหว ....ร่างกายขาวโพลนของหญิงชายกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันให้นัวเนีย เสียงครวญครางซ่านกระเส่าสยิวหูนั่นอีก..... ยิ่งพลอยทำให้เรียวถึงกับสมองอื้ออึงไปหมด ใช่ว่าไม่เคยดูสักหน่อย ทั้งดูคนเดียว... กับไอ้มารุ .....หรือแม้กับเพื่อนคนอื่น ๆ ก็ทำออกบ่อย แต่ทำไมก็ไม่รู้เหมือนกัน พอคนที่ดูด้วยคราวนี้เป็นยามะพี..... เล่นทำเอาสูญเสียความเป็นตัวของตัวเองไปเลย "เฮ้ย!ทำบ้าอะไรอะ.... อย่าแม้แต่จะคิดเชียวนะ " คนตัวเล็กสะดุ้งโหยงเมื่อยามะพีวาดแขนข้างหนึ่งมาพาดไว้ตรงบ่า... ถ้าจะพูดให้ถูก ๆ ก็คือ จริง ๆ พาดไว้บนพนักโซฟานั่นแหละ แต่มันบังเอิญโดนตัวเค้านี่... "ก็แค่เมื่อยแขน เลยพวดไว้เฉย ๆ คิดว่าสฉันจะทำอะไรกัน ลามกจริง ๆ เลยนายเนี่ย " "_________ " เรียวจำต้องเงียบปากอีกเป็นครั้งที่สอง เมื่อเหตุผลของยามะพีทำให้ถึงกับเถียงไม่ออก ดวงตาคมขลับมองหน้าจอทีวีตามเดิม... น้ำลายถูกกลืนลงคออึกใหญ่ทันทีที่บทรักในหนังเริ่มมีท่วงท่าที่ถึงพริกถึงขิง.... ใจอยากจะลุกไปให้พ้น ๆ ซะแต่ก็เกรงว่าจะโดนทับถมจากเจ้าของแผ่นทีหลัง เลยกัดฟันนั่งดูต่อ ... "เรียวจัง..." "อะไร? " เจ้าของชื่อขานรับห้วน ๆ แต่ไม่ได้กรรโชกเหมือนตอนแรก "ถามหน่อยสิ....ว่าเวลาดูหนังพวกนี้แล้วมีอารมณ์บ้างมั้ย? " "ฉันผู้ชายนะ ทำไมดูแล้วจะไม่มีหละ ถามอะไรโง่ ๆ " เรียวพยายามตอบให้เป็นธรรมชาติที่สุด ทั้งที่กว่าจะหลุดออกมาแต่ละคำนั้นแสนจะลำบากยากเย็น ยามะพีใช้มืออีกข้างที่เหลือเอื้อมมือมาเก็บปลายผมด้านข้างของคนตัวเล็กเข้าทัดกับใบหู..... "ถ้าอย่างนั้น.... ตอนนี้เราก็มีความรู้สึกตรงกันน่ะสิ " ลิ้นสากแตะลงเบา ๆ ตรงติ่งหูที่แดงก่ำ.... ยามะพีเลียและงับมันด้วยความจงใจ... "ไอ้บ้า!!!!.. ไอ้วิปริต!!!.. ถ้าดูแล้วเล่นลงไม่เลือกอย่างนี้ อย่ามาดูกับฉันเชียว ไอ้คนทุเรศ!!! " หมอนหนุนข้างตัวถูกฉวยปาเข้าใส่หน้ายามะพีอย่างแรง เรียวลุกพรวด ก่อนจะก้าวเร็ว ๆ ผลุบเข้าห้องตัวเองไป ....รอยยิ้มสุขสมใจฉายผุดขึ้นบนใบหน้าของคนที่เปิดแผ่นหนังเองกับมือ ....มองบานประตูที่กระแทกปิดลงปังใหญ่.... หลังจากเรียวก้าวเข้าไป "ตั้งใจว่าจะแกล้งนิดเดียว ดันเผลอห้ามใจไม่อยู่ซะได้เรา " +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ ก๊อกกกกกกกก เรียวมองออกไปนอกหน้าต่าง...ท้องฟ้ามือสนิท....นี่ดึกแล้วเหรอเนี่ย เสียงเคาะประตูห้องยังคงดังต่ออีก...จนคนตัวเล็กจำต้องเดินไปเปิดมันอย่างขัดไม่ได้ ... "มีอะไร? " "มารุกับซูบารุมาน่ะ....เห็นว่ามีเรื่องขอให้ช่วย " ยามะพีโบ้ยไปกลางห้องที่มีแขกผู้มาเยือนนั่งอยู่... เรียวเพียงพยักหน้าให้ขอบใจที่มาเรียก.... "มาซะดึกเลย ...มีอะไรวะไอ้มารุ????" "พอดีที่ห้องฉันช่างเค้าเพิ่งทาสีใหม่อะ มันเหม็นมากจนทนอยู่ไม่ได้เลย ว่าจะมาขออาศัยสักวันสองวันได้ปะวะ " "ก็ขนกระเป๋าสัมภาระมาแล้วนี่ ถึงฉันไม่ให้นายก็อยู่อยู่ดีแหละ ตามสบายนะฮะซูบารุ ....คิดซะว่าเป็นบ้านของตัวเองแล้วกัน " เรียวมิวายแขวะเจ้าเพื่อนรักเข้าให้ทีหนึ่ง ... "ขอบใจนะเรียวจัง " "ไม่เป็นไรฮะ สำหรับซูบารุคุง..... ผมเต็มใจเสมอ " รอยยิ้มของเจ้าของบ้านส่งให้แขกที่มาเยือนด้วยความจริงใจ ... "ว่าแต่จะให้ฉันนอนตรงไหนอะ.... ห้องที่เคยว่างนายก็ให้ยามะพีเช่าไปแล้วนี่ " "เออ ....จริงว่ะ ไม่เป็นไร ๆ นอนห้องฉันก็ได้ เดี๋ยวฉันปูที่นอนนอนข้างล่างเอง " เรียวบอกมารุโดยไม่คิดติดใจอะไร แต่จู่ ๆ ก็ถูกสะกิดตรงแขนเบา ๆ .... "มีอะไรอีกหละ? " เรียวถามยามะพีที่สะกิดเรียก ....ก่อนจะโดนดึงให้ตามไปคุยยังนอกระเบียง "จะบ้าเหรอ แทนที่จะให้แฟนเค้านอนกันตามลำพัง ดันจะไปนอนเป็นก้างเค้าอีก " "แล้วจะให้ทำยังไงเล่า ก็ฉันไม่มีที่นอนนี่ " เรียวโวยวายกลับบ้างแต่ก็พยายามไม่ให้แขกทั้งสองได้ยิน เพราะจะกลายเป็นเสียมารยาทไป.... ยามะพีทำท่า ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะดีดนิ้วออกมาดังเปาะ ... "นึกออกแล้ว " "นึกได้ว่าไง " เรียวเท้าสะเอวถาม...... แต่อีกฝ่ายกลับไม่ตอบ เดินตรงเข้าไปหามารุและซูบารุที่นั่งรออยู่ที่เดิม.... "เดี๋ยวนอนกันตามสบายเลยแล้วกัน ....เพราะเรียวเค้าจะไปนอนห้องผมแทน " "เฮ้ย!..... ใครบอกนายยังงั้น มั่วชะมัด " คนตัวเล็กหันขวับส่งสายตาขุ่นไม่ยอมตกลง แต่พอเหลือบไปเห็นเพื่อนรักกับแฟนทำสีหน้าลำบากใจเข้า ก็สงบปากสงบคำทันที .... "ถ้ารบกวนก็ไม่เป็นไรหรอก..... ฉันไปเช่าโฮเทลนอนเองก็ได้ " "เฮ้ย! อย่าคิดอย่างนั้นเซ่ รบกงรบกวนอะไรกัน นายเป็นเพื่อนฉันนะโว้ย ส่วนซูคุงฉันเองก็เคารพนับถือ.... ใครจะปล่อยให้ตกระกำลำบากอย่างนั้นเล่า นอนในห้องฉันนั่นแหละ เดี๋ยวฉันไปนอนกับยามะพีเอง " "ขอบใจนะ เพื่อน / ขอบใจนะเรียวจัง " แขกทั้งสองคนขอบอกขอบใจเป็นการใหญ่ ก่อนจะขอตัวไปเข้านอนเพราะดึกเต็มที อีกไหนซูบารุจะต้องตื่นไปทำงานแต่เช้าอีก ....เป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนแล้ว เรียวยังคงนั่งดูทีวีไปเรื่อย ๆ มารุกับซูบารุเงียบไปเลยตั้งแต่พาเข้าไปส่งในห้องนอน ส่วนยามะพีพออาบน้ำเสร็จก็บ่นว่าง่วง .....เลยแยกตัวไปนอนอีกคน ความจริงเค้าก็เริ่มง่วงแล้วเหมือนกัน แต่ยังทำใจให้เดินเข้าไปนอนร่วมเตียง ....ไม่ใช่สิ เอาให้เพราะหูหน่อย...... ก็ทำใจให้เข้าไปร่วมห้องกับคนตัวใหญ่ไม่ได้สักที .... "ยังไม่นอนอีกเหรอวะ ...ดึกแล้วนะ " มารุที่สวมเพียงกางเกงขาสั้นตัวเดียวเดินมาหยุดถามอยู่ข้าง ๆ โซฟา .... "กำลังจะไปนอนแล้ว....ว่าแต่นายเถอะลุกมาทำอะไร หิวน้ำเหรอ? " "อืม... พอดีเสียเหงื่อนิดหน่อย " มารุก้าวไปเปิดตู้เย็น หยิบขวดน้ำขึ้นเทพรวดลงคอจนพร่องไปเกือบครึ่งขวด .... "นี่ที่นอนชาวบ้านก็ไม่เว้นนะแก .....พรุ่งนี้ซักเปลี่ยนให้ด้วย " "เออ ๆ เดี๋ยวให้ซูจังเค้าซักให้..... แต่ว่าจะรอซักพร้อมของนายด้วยแล้วกัน จะได้ไม่ต้องปั่นหลายรอบ " "รอพร้อมของฉัน ....อะไรวะ????? " เรียวเลิกคิ้วขึ้น งงกับคำพูดของเพื่อนรัก "ก็เผื่อคืนนี้ที่นอนห้องยามะพีจะเปื้อนด้วยน่ะสิ จะได้รอซักพร้อมกัน 555+ กู๊ดไนท์นะ ไอ้อุเคะเพื่อนรัก " "ไอ้บ้า !!...ไม่น่าให้มันนอนเลย ให้ตายสิ " พอเข้าใจจนแจ่มแจ้งว่ามารุหมายถึงอะไรก็ฉุนขึ้นมา..... แต่เจ้าเพื่อนตัวดีไหวตัวหนีกลับเข้าห้องไปซะก่อน ....เรียวกดปิดทีวี เพราะไม่มีอะไรจะให้ดูแล้วจริง ๆ มองบานประตูห้องนอนของยามะพีที่ตัวเองจะต้องเข้าไปนอนแน่วนิ่ง ถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า .... "ไม่มีอะไรหรอกหน่า เค้าก็ผู้ชาย เราก็ผู้ชาย ไม่เห็นมีอะไรต้องห่วงเลย " พยายามพร่ำเรียกกำลังใจให้ตัวเอง..... จนยอมยกมือไปจับลูกบิดประตู แล้วบังคับให้หมุนเพื่อจะเปิดมันเข้าไปในที่สุด ... TO Be Con...part 6 +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ *วิธีการเม้น กด コメント:... อันที่สามของแถวข้างล่างนะค่ะ แล้วเม้น ช่องแรกใส่ชื่อ แล้วก็เม้นเหมือนสตอรี่ไทยปรกติ แล้วกด Submit แล้วมันจะขึ้นเป็นอีกหน้าสีขาว ๆ ก็กดปุ่มนูน ๆ ข้างล่างสุดค่ะเป็นอันเรียบร้อย ขอบคุณทีให้ความร่วมมือค่ะ.............  |
|
สนุกมากเลยขอบอก
อ๊ายยยยยยยย น้องพีให้เรียวจังดูอะไร๊
เสียผู้ใหญ่ตัวเล็กๆ หมด กรั่กๆๆ ว่าแต่...มารุรุนไม่มีเกรงใจเลยนะเธอ ว่าแต่อีกครั้ง.....จะรอดเงื้อมมือไอ้น้องพีมั้ยอ่ะเนี่ยยยยย ไอพีนิสัยเลวววววว
555555555 LOVEXXX สุดยอดดด!! มารุนี่ก็สนับสนุนจังงง เรียวก็เริ่มหวั่นไหว (ไม่เริ่มอ่ะความจริง 555) งี้ดดดดดดดดดดดดดดด
ยามะรุกมั่กๆๆ ชอบบบบบบบบบบ ฮามากค่า ทำไมมารุแกล้งเรียวจังได้แบบนี้
มะพีขา มาแบบเหนือเมฆนะ รู้อยู่ว่าเรียวจังข่มไม่ได้ เรียวจังขา แมนมากค่า หน้าแดง ตาร้อนแบบนั้นอะ แมนมาก |
|
|
||
| 管理者だけに閲覧 | ||
|
|
||
