|
2006-12-30 Sat 11:13
Title : ColourFul…6
Cast : Yama-P & Ryochan Author : nakane_honey bee เรียวค่อย ๆก้าวขึ้นเตียง... พยายามบังคับการเคลื่อนไหวของตัวเอง เพราะไม่อยากให้คนที่นอนหลับอุตุอยู่รู้สึกตัวขึ้นมา... พอหัวถึงหมอนได้ก็เล่นเอาโล่งอกที่ทำได้สำเร็จ... ดวงตาดำขลับเหลือบมองคนข้าง ๆ ที่นอนตะแคงตัวเองอยู่ก่อนแล้ว........ ทำไมหมอนี่ถึงทำให้เค้าใจสั่นทุกทีนะเวลาได้อยู่ใกล้ ๆ “เขยิบเข้ามาอีกก็ได้ เดี๋ยวก็ได้ตกเตียงไปกันพอดี” “เฮ้ย ! ไม่ต้องกอด ๆฉันเขยิบเองได้น้า” เรียวแกะมือใหญ่ที่รวบเอวดึงให้เขยิบเข้าไปยังกลางเตียงมากขึ้น... ยามะพียอมปล่อยแต่โดยดีแต่กลับเขยิบตัวเองเข้าเบียดคนร่างเล็กจนแทบจะเรียกได้ว่าจะนอนทับกันก็ว่าได้ “จะเขยิบเข้ามาทำไมเล่า... ที่ข้างๆ นายก็มีตั้งเยอะ” “ก็ฉันนอนดิ้นอะ... กลัวพลิกตัวไปแล้วตกเตียง... บาดเจ็บไปมันไม่คุ้มกันเท่าไหร่” “ฉันไม่ชอบนอนเบียดกับใคร ....... เข้าใจมั้ย?... นายไม่เขยิบ ฉันเขยิบเองก็ได้” เร็วเท่ากับที่พูด... เรียวสปริงตัวออกห่างจากยามะพีประมาณเท่าตัว ฉวยคว้าหมอนข้างที่กลิ้งไปยังปลายเตียงมากั้นระหว่างกลางไว้อีก “ค่อยหลับตาลงได้หน่อย” “เฮ้อ!... ทำหวงตัว ยังกับเป็นสาวเป็นแส้ไปได้” คนอีกฟากหนึ่งของหมอนข้างสบถออกมาก่อนจะพลิกตัวหันไปอีกทาง... บรรยากาศกลับไปเงียบสงบเหมือนกับตอนแรกที่เรียวเยื้องย่างเข้ามา... คนตัวเล็กเพิ่งจะรู้ตัวว่าตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีครั้งไหนต้องนอนเกร็งเท่ากับครั้งนี้เลยและกว่าจะข่มตาให้ยอมหลับลงได้... ก็เมื่อได้ยินเสียงผ่อนลมหายใจเข้าออกที่สม่ำเสมอของคนข้าง ๆนั่นแหละ... ทำไมชะตาชีวิตของนิชิกิโด เรียว..ต้องมาเจออะไรเล่นตลกแบบนี้เนี้ย ??(หมดแล้วแหละ.... เห็นมั้ยว่าไม่มีไรเกิดขึ้น555+) +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ ลมหายใจแผ่วเบาสัมผัสรดอยู่ตรงท้ายทอย... ก่อนจะไล้ขึ้นมา...จนรู้สึกอุ่น ๆ นุ่มๆแตะเบาๆ ตรงซอกคอ... เหมือนใครกำลังไล้ริมฝีปากอย่างอ่อนโยนอยู่บนตัวเรา ...รู้สึกดีจังแหะ... “เอ๊ะ!....” นัยน์ตาดำขลับเบิกกว้างขึ้นเมื่อรวบรวมสติได้... หันควับยังคนที่คิดว่าทำให้เค้าเคลิ้บเคลิม... ไม่ใช่สิ...ทำให้เค้าขนลุกขนพองต่างหากหละ... แต่สิ่งที่เจอกลับเป็นยามะพีที่ยังปิดเปลือกตาสนิทราวกับไม่รู้จักเบื่อกับการนอนหลับนี้เอาเสียเลย หรือว่าจะแค่ฝันไปนะเรา?... เรียวลูบตรงท้ายทอยตัวเองสำรวจหาหลักฐานที่ทำให้ตื่นเมื่อครู่... ยังรู้สึกอุ่นๆ อยู่เลยอะ... เหมือนจริงๆ นะ... เหมือนกับว่ามีใครมาจูบ... มาซุก มาไซร้... “สงสัยฝันไปจริงๆ แหละเรา” ส่ายหัวไปมา... ขี้เกียจคิดไปให้ปวดสมอง มองนาฬิกาเจ็ดโมงกว่าแล้ว... จึงตัดสินใจลุกขึ้นจากที่นอนซะเลย ยามะพีแอบลืมตาทันทีที่รู้ว่าตรงที่นอนข้าง ๆ ว่างเปล่าเพราะแรงยวบของเตียงที่แสดงให้รู้ว่าอีกคนก้าวลงไปแล้ว...เห็นเรียวหมุนลูกบิดประตูอยู่ก่อนจะเปิดมันออก... แต่แล้วคนตัวใหญ่ต้องต้องกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งเมื่อเห็นว่าเรียวก้าวกลับเข้ามาพร้อมกับปิดบานประตูลงเหมือนเดิม... ด้วยสีหน้าและแววตาก็ตื่นตระหนกคล้ายกับเจออะไรที่น่าตกอกตกใจสักอย่างข้างนอกห้อง... “เป็นอะไรไป... ทำหน้ายังเห็นผีแน่ะ” “ก็ ๆ ...ก็ไอ้มารุกะซูบารุน่ะสิ ยืนจูบกันซะดูดดื่ม ตรงหน้าประตูใหญ่อะ...ไม่อายผีบ้านผีเรือนบ้างเลย” “โธ่เอ้ย!... แค่นี้เอง ก็ต้องตกใจด้วย... นึกว่าอะไรซะอีก” ยามะพีล้มตัวลงนอนตามเดิม “ก็คนมันไม่เคยเห็นผู้ชายกะผู้ชายจูบกันนี่... ผิดด้วยเหรอ???” “งั้นมานี่สิ... มา ๆ จะได้ไม่ตกยุคไปกว่านี้อีก” คนที่นอนอยู่กวักมือเรียกราวกับเรียกเด็ก ๆ ให้มารับขนมยังไงยังงั้น... เรียวละล้าละลังอยู่ประมาณสองนาทีเห็นจะได้ ก่อนจะเดินเข้าไปหาคนที่กวักมือเรียก... ก็อยากรู้นี่ว่ายามะพีจะทำยังไงให้เค้าไม่ตกยุคไปกว่านี้.... “เฮ้ย!... ทำบ้าอะไรอะ อุ๊บ!... อื่อ ๆ” เรียวโดนดึงให้ล้มลงไปทับอยู่บนตัวยามะพีก่อนที่จะถูกพลิกให้เป็นฝ่ายโดนทับในตอนหลัง ริมฝีปากหนากดปิดลงรวดเร็ว... โดยที่เรียวไม่มีเวลาแม้แต่จะตั้งตัว... ยามะพีบดเบียดจุมพิตเร่าร้อนและลึกซึ้งขึ้น... จนเรียวยอมเผยอริมฝีปากเปิดรับอย่างยากจะขัดขืน... เพราะเรี่ยวแรงหมดไปตั้งแต่ชั่วแว่บแวกที่โดนแนบริมฝีปากแล้ว คนตัวใหญ่ดูดดื่มริมฝีปากบางอย่างรุนแรง... หิวกระหายให้สมกับที่ข่มจิตข่มใจให้หยุดแค่ความคิดอยากจะทำมาตั้งแต่พบกับเรียวครั้งแรก... ขบกัดทั้งปลายลิ้นสอดแทรก...ดุนดัน...ดูดกลืน...ช่วงชิงแม้กระทั่งลมหายใจของคนใต้ร่าง... “เร... เรียวจัง” น้ำเสียงปนหอบของคนที่ได้ลิ้มรสความหอมหวานอย่างเอาแต่ใจเรียกชื่อคนที่นอนตัวสั่นแผ่วเบาหลังจากถอนจุมพิตแรกระหว่างกันออกอย่ างอดเสียดายไม่ได้.... เรียวไม่ได้ขานรับ... หรือแม้แต่พูดอะไรทั้งนั้น พยายามสูดลมหายใจเข้าแรงๆ ราวกับคนขาดออกซิเจนมาแรมปี...รู้สึกได้เพียงริมฝีปากที่บวมเจ่อกับร่างกายที่อ่อนระทวยของตัวเองเท่านั้น... “เรียวจัง...” ยามะพีไม่เข้าใจตัวเองเหมือนันว่าทำไมถึงเรียกชื่อคนๆ นี้ซ้ำไปซ้ำมาทำไมแต่ก็ลิงโลดทุกครั้งที่ได้ใช้สรรพนามที่ดูสนิทชิดเชื้อกันอย่างนี้ โดยที่อีกคนไม่ท้วงไม่ค้านเลยสักนิด “ชอบมั้ย?” “_____” “อยากให้ฉันทำอีกมั้ย?” “_____” “เรียวจัง” พร่ำเรียกพร่ำถามอยู่อย่างนั้น... แม้อีกคนจะเอาแต่นอนนิ่ง ๆ แต่ไอ้การไม่ตอบรับและไม่ปฏิเสธิแบบนี้... ยิ่งทำให้ยามะพีได้ใจไปใหญ่... ก๊อกกกกกก.... เสียงระฆังแห่งสรวงสวรรค์ของเรียวช่วยชีวิตไว้แท้ๆ แต่สำหรับยามะพีกลับเหมือนเสียงนกหวีดจากกรรมการในสนามให้ยุติการแข่งขันเกมส์ที่เพิ่งแค่จะเริ่มต้นเท่านั้น...เรียวผลักคนที่ นอนทับไว้ออก ดีดตัวลุกขึ้นไปเปิดประตูภายในชั่วพริบตาเดียวเห็นมารุยาม่ายืนยิ้มแฉ่งจนเห็นฟันขาวเรียงกันทั้ง 32 ชัดอยู่หน้าห้อง “เห็นว่าสายแล้วยังไม่ลุกสักที... เลยมาเคาะเรียกอะ คาบเช้าชม.อาจารย์ทาโมรินะโว้ย!” “เอ่อ ๆ ตื่นแล้ว... กำลังจะออกไปพอดี ขอบใจนะที่มาปลุก” “เอ๊ะ!... ทำไมปากดูบวม ๆ ว่ะ ไอ้เรียว โดนอะไรกัดมารึปล่าวเนี้ย????” มารุชี้ ๆ แถวริมฝีปากที่เจ่อแดงของเพื่อนรัก... แล้วก็ต้องยิ้มออกมาเมื่อสบเข้ากับสายตากระหยิ้มหยิ่มย่องของยามะพีที่นอนเอาศอกยันกับเตียงไว้....เข้าใจแหละๆ ว่าเพื่อนเค้าโดนตัวอะไรกัด... “ท่าทางจะตัวใหญ่ซะด้วยนะ... งานนี้ ฮาฮาฮา” “หุบปากไปเลย.... ไอ้มารุ! ใครจะเหมือนนายที่ยืนจูบกันประเจิดประเจ้ออย่างนั้นหละ” “อ๋ออออออ... ต้องจูบกันบนเตียงแบบลับตาคนอย่างที่นายทำใช่มั้ยหล่ะ...เอาไว้ฉันจะใช้เป็นแนวทางในครั้งต่อไปละกันนะ” คำตอกกลับของมารุเล่นเอาเรียวหน้าชาไปเลย...จนมุมที่จะต่อปากต่อคำด้วยอีก... ทำไมไอ้เจ้าเพื่อนคนนี้มันแสนรู้อย่างนี้ฟร่ะ... ไม่ว่าเค้าทำอะไรคิดอะไรเป็นต้องรู้ไปซะหมด... คนตัวเล็กเลยเดินชนมารุผู้รอบรู้ไปจนกระเด็น... ก็มันหมั่นไส้นี่หว่าหมายจะเข้าไปเอาเสื้อผ้าในห้องนอนตัวเองเพื่อจะอาบน้ำ... แต่เจ้ามารุก็ยังไม่วายตะโกนแหกปากไล่หลังตามมาอีก “เฮ้!....ไอ้เรียว แล้วที่คุยกันไว้เมื่อคืน ตกลงตามนั่นอะป่ะ????” “ฉันไปตกลงอะไรกับนายไว้ตอนไหนว่ะ” “อ้าว! ก็เรื่องที่ว่าจะซักผ้าปูที่นอนพร้อมกันไงล่ะ....สรุปได้ทำเปื้อนเปล่าวะ???” “ไอ้บ้า!!!!!!........คืนนี้นายหาที่นอนใหม่เลยนะแก ฉันไม่ค้างแล้ว!!!!” +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ ทั้งสามหนุ่มเดินออกมาพร้อมกันจนถึงหน้าสถานีรถไฟ มารุจัดแจงซื้อตั๋วให้ทั้งตัวเองและเพื่อนรัก.... “นายไม่ไปรถไฟฟ้าแล้วจะไปยังไงละ?” หลังจากยื่นตั๋วให้กับเรียวเรียบร้อยมารุจึงหันมาถามยามะพีที่ปฏิเสธิความหวังดีที่เค้าจะซื้อตั๋วให้... “พอดีผมนัดคนรู้จักให้มารับแล้วน่ะ... เพราะถ้าไปรถไฟฟ้ามันไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่” “เหรอ? โอเค ๆไว้เจอกันตอนเย็นละกัน” “อืม... ไว้เจอกัน” ยามะพีโบกมือให้กับเพื่อนใหม่...แล้วก็ไม่ลืมจะส่งยิ้มลาให้กับคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วย เรียวเพียงพยักหน้าให้น้อยๆ “เฮ้ย!... นั่นมันคนที่เห็นอยู่กับยามะพีที่คลับคืนก่อนนี่หว่า” มารุโพล่งขึ้นเมื่อมองส่งยามะพีอยู่ดีๆ ดันเห็นคนที่เปิดประตูรถลงมารับ... ผู้ชายร่างเล็ก ผิวขาวๆ ผมซอยสั้นแต่ดีไซน์แสนเฉียว ยิ้มหวานให้กับยามะพีทันทีที่เห็นว่าอีกคนเดินเข้าไปหา “สงสัยแค่คนรู้จัก ... อย่างที่ยามะพีบอกไว้ละมั้ง อย่าคิดมากเลยเพื่อน” “ทำไมต้องพูดยังกะปลอบคนอกหักอย่างนั้นแหละ ฉันไม่ได้คิดอะไรกับหมอนั่นทั้งนั้น! มารุ... รีบไปเรียนกันเถอะจะเก้าโมงแล้ว เร็วเซ่” เรียวบอกปัด ๆไปพลางเร่งให้มารุรีบขึ้นรถไฟ.... แต่ก็แอบหวังนะ แอบหวังให้เพื่อนเค้าไม่ทันเห็นว่าตอนที่เค้าพูดประโยคที่ดูไม่ใส่ใจนั่น แววตาเค้าสั่นระริกแค่ไหน.... คน ๆ เดียวกัน.... ที่ทำให้เค้าได้ลิ้มรสความซาบซ่านจากรสจูบที่เร่าร้อนราวกับได้โบยบินไปยังปุยเมฆสีขาวฟู่ฟ่อง....กลับเป็นคนๆ เดียวกัน... ที่ทำให้เค้าได้ลิ้มรสความรวดร้าวจากภาพบาดตาบาดใจที่เหมือนเข็มเป็นร้อยเป็นพันเล่มทิ่มแทงลงมาไม่ยั้ง... ทำไมถึงเจ็บได้ถึงมากขนาดนี้นะ... แค่เห็นว่ายามะพียิ้มให้กับคนอื่นๆ ที่ไม่ใช่เรา... +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+- [23:33 น.] “ท่าทางจะไม่กลับแล้วมั้ง... นายไปนอนเลยดีกว่า เรียว” “ฉันก็ไม่ได้รอสักหน่อย... แค่ยังไม่ง่วงต่างหากละ นายอยากนอนก็ไปนอนเถอะ” เรียวปิดตำราที่นั่งอ่านมาตั้งแต่หัวค่ำ... เอ่ยปากไล่มารุที่อุตส่าห์นั่งอยู่เป็นเพื่อนตั้งนาน...รู้นะ ว่าเจ้าเพื่อนตัวดี อยากจะเข้าไปนอนกอดคนรักของตัวเองใจจะขาดอยู่ร่อมร่อ... “เอ่อๆ ... ดีเหมือนกัน นายก็รีบไปนอนเถอะ ยามะพีมันก็มีกุญแจ คงไขเข้าห้องได้หน่า” “ก็บอกว่าไม่ได้รอหมอนั่นยังไงเล่า... เชื่อกันบ้างเซ่!!” “เอ่อ! ไม่รอ ก็ไม่รอวะ ปากแข็งชะมัด เพื่อนใครวะเนี้ย?????” มารุสะบัดหางเสียงบ้างเมื่อเรียวขึ้นเสียงมาก่อน อยากจะพูดเหลือเกิน... ว่าโกหกใครต่อใครก็โกหกได้แต่โกหกหัวใจตัวเองน่ะ...ฆ่าให้ตายก็ทำไม่ได้หรอก แล้วสาเหตุที่ทำให้ต้องมาทำเป็นคร่ำเคร่งอ่านตำราเป็นบ้าเป็นหลังอยู่อย่างนี้เป็นเพราะฆ่าเวลารอให้ยามะพีที่ยังไม่ยอมกลับ ห้องต่างหาก ทำไมจะสังเกตไม่เห็นกัน.... ว่าเรียวเปิดหนังสือค้างไว้หน้าหนึ่งอะนานร่วมชม. ๆ เพราะสมาธิมัวแต่เอาไปจดจ่ออยู่ตรงหน้าประตูใหญ่เสียมากกว่า แล้วเจ้ายามะพีก็เหลือกำเหลือเกินจริงๆ จะกลับดึกหรือไม่กลับยังไงก็ไม่ยอมโทร.มาบอกกันบ้าง ปล่อยให้คนอื่นเป็นห่วงอยู่ได้... เรียวพลิกตัวไปมาอยู่หลายสิบรอบ หลังจากตัดสินใจเข้ามานอน ตามที่มารุแนะ แต่พยายามยังไง... พยายามมากแค่ไหน... มันก็ไม่ยอมหลับสักที เพราะจิตใจที่ว้าวุ่นอยุ่ตอนนี้ละมั้ง เตียงกว้างจัง.... ทั้งที่ก็เคยนอนคนเดียวมาตลอดทั้งชีวิต แต่ทำไมวันนี้กลับรู้สึกโหว่งๆ แปลกๆ ....แค่ได้นอนกับยามะพีเมื่อคืนเพียงคืนเดียวเท่านั้น... พอมาคืนนี้กลับต้องมานอนคนเดียวเข้าอีก... ราวกับว่าอะไรสักอย่างมันขาดหายไปยังไงก็ไม่รู้ แกร็กกกกกก...... เรียวสะดุ้งตัวทันทีที่ได้ยินเสียงลูกบิดประตูหมุนขึ้นลง... ยามะพีกลับมาแล้ว ไปอี๋อ๋ออยุ่กับหนุ่มน้อยหน้ามลคนนั้นจนหลงลืมเวลากลับเลยนะ...ไอ้ถึกบ้า “เรียวจัง....หลับแล้วเหรอ?” เสียงกระซิบถามดังชิดอยู่ตรงใบหู ไม่ต้องมาทำเป็นพูดดีเลยนะ... ไอ้คนเถลไถล...เมื่อไม่มีเสียงตอบรับ ยามะพีก็ค่อยๆ สอดตัวเข้าใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันกับเรียว ไม่ได้รั้งเข้ามากอด... เพียงแค่เบียดไปชิดกับคนตัวเล็กแทบจะทุกตารางนิ้วเท่านั้นเอง... เรียวก็ไม่ได้ขยับหนี.... ไม่แม้แต่กระดิกตัวให้ห่างออกมา...ปล่อยให้ตัวเองนอนเบียดกับยามะพีไปอย่างนั้น... ตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมถึงปล่อยไว้ ทั้งที่เป็นเมื่อก่อนคงจะไม่ยอมง่ายๆ อย่างนี้หรอก เกลียดหมอนี่ชะมัด!... ที่ทำให้เค้ากลายเป็นคนอารมณ์แปรปรวนได้ขนาดนี้ +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ tlu...tlu...tlu...tlu...tlu... มือน้อยควานสะเปะสะปะหาเจ้าวัตถุที่ส่งเสียงร้องรบกวนการนอนอย่างหงุดหงิดใจ.... “ฮัลโหล....” เรียวกรอกเสียงไปแบบงัวเงียๆ “ฮัลโหล... พีคุง แย่แล้ๆ เมื่อคืนฉันทำกำไลข้อมือหายน่ะ... ไม่แน่ใจว่าตกอยู่ตามกระเป๋าเสื้อพีคุงบ้างรึปล่าว หาดูให้ทีสิ...” เปลือกตาที่ปิดอยู่เปิดขึ้นโดยอัตโนมัติ มือถือยามะพีเหรอ... ดันเผลอรับซะได้... แต่เอ๊ะ! กำไลข้อมือ... เมื่อคืน...ต้องเป็นคนที่อยู่ด้วยกันจนดึกจนดื่นแน่เลย... “กำไลข้อมืออะไรเหรอ?” เรียวแสร้งดัดเสียงให้เข้มๆ กรอกถามกลับไป “ก็เส้นที่พีคุงซื้อให้ตอนวันเกิดฉันปีที่แล้วยังไงละ จำได้มั้ย?” “อ๋อออ.....” คนตัวเล็กสวมวิญญาณนักแสดงมืออาชีพทำเป็นเออออห่อหมกนึกออก โดยที่ฝ่ามืออีกข้างกำผ้าห่มไว้แน่น...แน่นจนแทบจะขาดติดมือมา “ช่วยดูทีนะ... ไว้เจอกันตอนเย็น ตามที่นัดกันไว้ละกัน บายๆ “ “อืม...บาย” เสียงฉอเลอะสยองหูปลายสายตัดปิดไปก่อน... เรียวโยนมือถือที่ไม่ใช่ของตัวเองไปยังหัวเตียง...พลางกวาดสายตามองหาเจ้าของมัน.... ตื่นเร็วแห่ะ คิดว่ายามะพีคงตื่นก่อน...เพราะไม่ปรากฏแม้แต่เงาหัวของคนตัวใหญ่ในห้อง “ตื่นแล้วเหรอว่ะ.... ไอ้เรียว?” พอออกไปนอกห้องนอนก็โดนทักทายจากมารุที่นั่งเล่นเกมส์อยู่กับยามะพีอย่างเมามัน... ที่แท้ก็ตื่นมาเล่นเกมส์นี้เอง... “ซูบารุไปทำงานแล้วเหรอ?” “อืม... ไปตั้งแต่เช้าแล้ว รีบอาบน้ำสิ... เดี๋ยวจะได้ไปเรียน ฉันเรียบร้อยหมดแล้วนะ” เรียวพยักหน้ารับคำสั่ง...เหลือบมองคนที่นั่งข้างๆ มารุ... ชั่งใจว่าจะบอกดีมั้ยว่ามีคนโทรหา.... “เอ่อ.... ไอ้มารุ เย็นนี้ทำหม้อไฟกินกันมั้ย.... คราวที่แล้วกินที่ห้องนาย ยังไม่จุใจเลย ว่าไง???” ทั้งที่ใจกะจะบอกเรื่องที่มีคนโทรหากับยามะพีแท้ๆ แต่ปากเจ้ากรรมดันเอ่ยชวนมารุให้ทำหม้อไปกินซะอย่างนั้น “ก็ดีเหมือนกัน.....” “ถ้างั้นนายไปรับซูบารุที่ทำงานละกัน....ส่วนฉันจะอาสาไปซื้อของที่ซุปเปอร์กับยามะพีเอง ... ไปอาบน้ำก่อนนะ” คนตัวเล็กสั่งรวดเดียวเสร็จสรรพ ก่อนจะเดินหายเข้าห้องน้ำไป ปล่อยให้มารุกับยามะพีมองหน้ากันเลิ่กลั่ก... มาโหมดแปลกแห่ะ เช้านี้.... “มีการชวนนายไปซื้อของกันสองต่อสองด้วย เมื่อคืนมันกินอะไรก่อนนอนว่ะ?” “ไม่รู้สิ... ทีเมื่อก่อนผมชวนไปไหนแต่ละที บ่นแล้วบ่นอีก... ทำไมคราวนี้ชวนเองเลย....ผมว่ามันแปลกๆ นะมารุ จะหลอกผมไปฆ่าทิ้งรึปล่าวก็ไม่รู้” ยามะพีวางจอยเกมส์ในมือ ขอความคิดเห็นจากอีกคน... “ถ้าฟันก่อนแล้วค่อยฆ่าทิ้ง นายจะยอมมั้ยล่ะ???” “ฮาฮาฮา.... ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ ผมจะรีบไปซะตั้งแต่ตอนนี้ เลยด้วยซ้ำ” คำสันนิษฐานเบื้องต้นของมารุ เล่นเอายามะพีหัวเราะออกมาด้วยประกายแพรวพราวในดวงตา...ก่อนจะตั้งต้นเล่นเกมส์กันใหม่อีกรอบ เสียงหัวเราะที่ดังล้งเล้งตรงหน้าทีวี... เล็ดลอดยังคนทีอาบน้ำอยู่ได้ยิน บรรยากาศคึกครื้นที่อบอวลอยู่ภายนอก ช่างผิดกับคนข้างในนั้นลิบลับ ... วินาทีเรียวเองรับรู้ได้เลย.... ว่าตัวเองเปลี่ยนไป ไม่เหมือนเดิม... จากที่เคยวางเฉยกับเรื่องของคนอื่นๆ เสมอมา... แต่ตอนนี้คงต้องอกแตกตายแน่ๆ หากปล่อยไว้เฉยๆ ยังไงซะ... เค้าจะไม่ยอมให้ยามะพีไปตามนัดกับคนที่โทรมาเด็ดขาด... ขืนลองไปดูสิ จะยกเลิกสัญญาแบ่งเช่าห้องเลย... คอยดู ฮึ่ม!!!!!...... To Be Con…..part 7 *วิธีการเม้น กด コメント:... อันที่สามของแถวข้างล่างนะค่ะ แล้วเม้น ช่องแรกใส่ชื่อ แล้วก็เม้นเหมือนสตอรี่ไทยปรกติ แล้วกด Submit แล้วมันจะขึ้นเป็นอีกหน้าสีขาว ๆ ก็กดปุ่มนูน ๆ ข้างล่างสุดค่ะเป็นอันเรียบร้อย ขอบคุณทีให้ความร่วมมือค่ะ.............  |
|
เรียวตลกจังเลย
อ๊ายยยยยยยยยยยยย
น้องพีอัพเลเวลการตกยุคให้เรียวจังกันด้วยวิธีนี้เลยเร๊อะ? โฮกกกกกก ชอบ แต่เรียวจังจ๋า ไอ้อาการตอนหลังๆ เนี่ย แถวบ้านเรียกหึงค่ะเรียวจัง ออกอาการหึงอย่างเห็นได้ชัดเลย
เนี่ยถ้าไม่บอกว่าเป็นเพื่อนร่วมห้องนะ นึกว่าเป็นเจ้าชีวิตนะเนี่ย ไม่ให้ไปไหนเลย ยามะพีก็น่ารักซะจริงๆ เลย หึงหวงค่ะหึงหวง
!!!!!!!!!!!!!!!!! 5555 พีจังได้ทีมันก็รุกใหญ่! น้องเรียววววขี้หึงอย่างแรงคร่า
ตะหนุ่มหน้ามลนั่นมันใคร นั่นเรียวจัง อุเคะเข้าสิงแล้ววค่า
มะพีเอ้ยยย ระวังไว้ แต่เรียวจังจ๋า มะพีอาจมีเรื่องจำเป็นนน้า ระวังมะพีโกรธล่ะ มารุขา อย่ายั่วเรียวจังมากนัก เด๋วจะเป็นจริง อิอิ |
|
|
||
| 管理者だけに閲覧 | ||
|
|
||
