|
2006-12-30 Sat 11:16
Title : ColourFul…8
Cast : Yama-P & Ryochan Author : nakane_honey bee กลุ่มก้อนเมฆดำทมึนเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วกระจายตัวแทนที่ท้องฟ้าโปร่งใสก่อนที่เม็ดฝนฉ่ำเย็นจะโรยตัวลงมาจนตามพื้นถนนแทบจ ะทุกหย่อมหญ้าเฉอะแฉะไปหมด....สองหนุ่มนักศึกษาวิ่งฝ่าสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างกับฟ้ารั่ว...เข้าใต้คอนโดสีขาวสูงตระหง่านเก ือบห้าสิบชั้น….. “แม่ง....ตกมาได้ไม่บอกไม่กล่าว....ดูเด่ะ ชีทเปียกหมดเลย ซวยชิบ!” “จะบ่นหาอะไรวะ ไอ้มารุ....บ่นแล้วตัวหายเปียก ชีทหายเปียกมั้ยเล่า???” เรียวว่าเพื่อนรักที่แหกปากโวยวายอยู่ได้ทั้งๆ ที่ก็เปียกด้วยกันทั้งคู่....ล้วงกุญแจในกระเป๋ากางเกงออกมาไขห้อง “อ้าว....ยามะพีกลับมาแล้วเหรอวะ เปิดเพลงซะดังเลย” ทันทีที่ก้าวเข้าห้องไป เสียงเพลงจากสเตอริโอชุดหรูก็กระหึ่มดังแข่งกับเสียงฝนข้างนอก เรียวเหลือบมองห้องที่ตัวเองนอนมาแล้วหลายคืน....บานประตูเปิดแง้มไว้อยู่ตามเคย....ยามะพีคงกลับมาแล้วจริงๆ แหละ.... “ยามะพี ๆ ๆ ....เฮ้ย ! โทษที ๆ” เร็วเท่าที่กับมารุพร่ำขอโทษขอโพยหลังจากเดินไปพลักประตูห้องยามะพี....เรียวแทบจะถลาตัวตามไป....มารุมันตกใจอะไรของมันอะ ? “ไม่มีอะไรหรอก...มารุ ไม่ต้องขอโทษด้วย ผมแค่นั่งคุยกันเฉย ๆเอง” “เพิ่งจะนั่งคุยกันเฉยๆ หรือว่ากำลังจะเริ่มทำอย่างอื่นกันแน่หละ ?” เรียวเชิดหน้าถามเมื่อเห็นว่ายามะพีอยู่กับใครในห้องนอน.....ส่งสายตาไม่พอใจให้ทั้งคนตัวใหญ่และยาสุดะแขกที่ยามะพีพามา “พูดอะไรน่ะ......เรียว ทำไมถึงคิดเป็นแต่ใส่ร้ายคนอื่นเค้า นิสัยอย่างเนี้ย....ใครเค้าอยากจะคุยด้วยกัน....ไม่ต้องไปฟังหรอกนะ ยาสุจัง...” ยามะพีพูดแทรกขึ้นด้วยสีหน้าไม่พอใจ “เฮ้ ! ไอ้เรียว ๆ ” กลับเป็นมารุซะเองที่ต้องเดินตามเรียวที่หุนหันเดินแยกออกมา...แต่เพื่อนรักตัวเล็กกลับตรงเข้าห้องน้ำไป แถมปิดประตูใส่หน้าเค้าซะปังใหญ่...มารุส่ายหัวเอือมระอากับพฤติกรรมของเรียว จริงอย่างที่ยามะพีว่าแหละ....ขี้โมโหก็ที่หนึ่ง พูดจาก็ไม่เคยรักษาน้ำใจใคร....แถมทำอะไรก็ไม่เคยไว้หน้าใครทั้งนั้น แล้วใครที่ไหนมันอยากจะคุยด้วยเล่า....มารุยอมเดินออกจากหน้าห้องน้ำไป เมื่อได้ยินเสียงฝักบัวถูกใช้การ.... สายฝนที่ชโลมทั่วทั้งตัวเรียวก่อนหน้ากลับเข้าห้องมา.......ถูกชะล้างด้วยน้ำจากสายฝักบัว เรียวเปิดน้ำรดตัวโดยที่ไม่ได้ถอดเสื้อผ้าออกสักชิ้น... คงไม่มีใครแยกออกหรอกนะ...ว่าเสียงที่ดังอื้ออึงอยู่ตอนนี้ จากสายฝนเม็ดหนาที่สาดเทลงมาอย่างบ้าคลั่ง....หรือจากสายน้ำประปาที่ไหลลู่ลงมาจากฝักบัว....หรือเสียงสะอึกสะอื้นจากการร้องไห ้ของเรียวกันแน่.... คนตัวเล็กปล่อยเสียงร้องไห้ที่แน่นในอกออกมา.... ไม่คิดกลัวว่าใครข้างนอกจะได้ยินหรือไม่.... เพราะมันไม่ไหวแล้ว....ทนกักเก็บความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับตัวเองไม่ไหวแล้ว.... และถึงใครข้างนอกจะได้ยินก็คงไม่มีใครมัวเสียเวลามาสนอกสนใจ....เสียเวลามาใส่ใจอยู่แล้ว กับแค่คนที่ไม่น่าคบอย่างเค้า....... ทีกับยาสุดะ....นายใช้น้ำเสียงราวกับเค้าคนนั้นเป็นแก้วเพชรเจียระไนแสนเปราะบาง....พูดกับเค้าอย่างนุ่มนวล อ่อนโยน ทำเหมือนกับว่าหากใช้ถ้อยคำและน้ำเสียงที่รุนแรงไปแค่สักนิดแล้วเค้าจะบุบสลายหรือแตกจนละเอียดไป... แต่ทีกับฉัน.....กับเรียวคนนี้ นายกลับใช้น้ำเสียงทั้งตะคอกทั้งกระโชกดุดัน....ราวกับฉันเป็นแค่เศษเสี้ยวเม็ดพลอยที่ไร้ค่า เป็นแค่เศษดินเศษทรายที่แสนต่ำต้อย ไม่แคร์สักนิดว่าถ้อยคำและวาจาที่หมางเมินและไร้หางเสียงพวกนั้นใช่จะต่างจากรอยฝ่าเท้าที่นายเหยียบลงมาบนเศษดินเศษทรายอย่างฉ ันซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนมันจะจมดินหายไปอยู่แล้วนะ.... เรียวครูดตัวลงกับพนังห้องน้ำหมดแรง....ร้องไห้จนเหนื่อย กอดขาทั้งสองข้างตัวเองที่สั่นเทา....แนบใบหน้าซบลงกับเข่าให้น้ำตาร่วงรินไปตามกางเกงยีนส์ที่เปียกชุ่ม.... เหมือนกับว่าเศษดินหนึ่งกำมือน้อยนิดกำมือนี้...กำลังจะละลายไปพร้อมกับสายน้ำที่เย็นยะเยือกยังไงยังงั้น ปังๆ ๆ ๆ “เฮ้ ! ไอ้เรียว....ตายรึยังวะ ไอ้เรียว !! ” ดวงหน้าที่ซบกับเข่าเงยขึ้นเมื่อเสียงเพื่อนรักแว่วทะลุบานประตูเข้ามา....ไอ้มารุ กลัวฉันจะตายรึไงกัน..... “ไอ้บ้า!...เงียบไปตั้งนาน เรียกก็ตั้งหลายครั้งกกว่าจะตอบนะ แม่ง!!.... จะอาบน้ำหรือจะฆ่าตัวตายกันแน่เนี้ย ” “ฉันไม่คิดสั้นอย่างนั้นหรอกหน่า ขอผ้าขนหนูหน่อยสิ” “เอ่อ ๆ รอแป่ป ” มารุหายเข้าไปหยิบผ้าขนหนูมาให้ เมื่อเรียวยอมเปิดประตูห้องน้ำออกมาหลังจากตะโกนเรียกอยู่ตั้งนานสองนาน.... “ยามะพีลงไปส่งแล้ว ....รีบอาบน้ำเข้าเหอะ” มารุยื่นผ้าขนหนูให้พร้อมกับบอกในสิ่งที่คิดว่าเพื่อนตัวเล็กกำลังคิดอยู่.....เมื่อเห็นว่าสอดส่ายสายตาไปยังหน้าห้องของยามะพ ี.... “ฉันไม่ได้อยากรู้สัก.....” “หยุดทำปากเก่งสักนาทีจะตายมั้ยวะ....รู้แล้วโว้ยว่านายมันแน่กว่าใครทั้งนั้นแหละ ไปเอาน้ำอุ่นรดตัวด้วย...ไปสิ” มารุดักคอคำอวดเก่งของเรียวอย่างรู้ทัน....จะบอกว่าไม่อยากรู้.... จะบอกว่าไม่สนใจยามะพีหละสิ....แล้วไอ้ที่ตาแดงก่ำจนบวมช้ำอยู่เนี้ย....มันคืออะไร เรียวเข้าไปห้องน้ำอีกรอบทำตามที่มารุสั่งอย่างว่าง่าย.....ก็มารุเป็นเพื่อนเค้านี่หน่า มันรู้ไปซะทุกเรื่องแหละ....โกหกไปก็เท่านั้น เฮ้อ !............ +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ สถานการณ์วุ่นวายเมื่อช่วงเย็นไม่ได้ถูกหยิบยกขึ้นมาพูดถึงอีก ซูบารุกับมารุนั่งดูทีวีอยู่กันกระหนุ๋งกระหนิ๋ง โดยที่เรียวก็ทำอะไรต่ออะไรไปเรื่อยเปื่อยกับคอมพิวเตอร์ตัวเก่ง...ส่วนยามะพีก็ปลีกตัวเข้าห้องนอนไปได้สักพักใหญ่แล้ว.... “เรียวจัง.....นมอุ่น ๆ ดื่มซะสิ เห็นว่าเมื่อเย็นตากฝนมานี่” “ขอบคุณฮะ....ตากฝนแค่นั้นสบายอยู่แล้ว ซูบารุไม่ต้องห่วงหรอกฮะ ” คน ตัวเล็กรับนมแก้วโตที่ซูบารุเอามาให้ถึงโต๊ะเขียนหนังสือขึ้นดื่ม.... “แต่ว่ากินยากันไว้ก็ดีนะ.... เมื่อกี้ฉันก็ให้มารุกินแล้วเหมือนกัน” “ฮะ....ไว้ผมจะกินก่อนเข้านอนล่ะกัน” “ตามใจเถอะ.... งั้นฉันขอตัวไปนอนก่อนละกัน พรุ่งนี้ต้องไปทำงานแต่เช้าอีก....โอยาสุมินะ เรียวจัง” “โอยาสุมิฮะ....” แล้วทีวีเครื่องใหญ่ก็ถูกเลิกใช้งานเมื่อมารุเดินตามคนรักตัวเองเข้าห้องนอนไปติดๆ เรียวได้แต่ยิ้มให้กับความรักความห่วงใยของคนทั้งคู่....เข้าใจอย่างท่องแท้แล้วว่าทำไม มารุเพื่อนเค้าถึงไปไหนไม่รอด.... จริงอย่างที่มารุมันพูดมาตลอด.....ในทุกครั้งที่เค้าถามว่า คบไปได้ยังไงผู้ชายด้วยกัน......ถ้าคอยดูแลกัน....ห่วงใยกัน......และอยู่เคียงข้างกัน.....แค่นี้ก็เป็นความรักที่น่าอิจฉาที่ สุดแล้วหละ..... เรียวปิดคอมพิวเตอร์ลง......ไม่ได้เริ่มง่วงหรอก เพียงแต่ไม่รู้จะทำอะไรแล้วต่างหาก....สวิทต์ไฟในห้องยามะพีไม่ได้ถูกเปิดขึ้นเพราะเรียวเคยชินกับทางที่จะเดินไปยังเตียงได้เน ื่องจากการจัดวางและการตกแต่งไม่ได้ต่างไปจากห้องของตัวเองสักเท่าไหร่..... นอนกับยามะพีอีกแค่คืนเดียว อีกคืนเดียวเท่านั้น....เพราะมารุบอกว่าจะกลับคอนโดตัวเองในวันพรุ่งนี้แล้ว..... เรียวเอนตัวลงนอนบนเตียงที่เจ้าของคือยามะพีโดยตามสิทธิ์....เอนลงนอนเคียงกับยามะพี....นอนอยู่ข้าง ๆยามะพี....แต่รู้สึกเหมือนระยะห่างของเค้ากับยามะพี ไกลสุดลูกหูลูกตาเสียยิ่งกว่า.....ขอบฟ้ากับเวิ้งน้ำทะเลที่ไม่ว่ากี่ชาติต่อกี่ชาติก็ไม่มีวันที่จะบรรจบพบกัน.... +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ KuRoSaGi Club [22:40 น.] “ฮัลโหล....มารุมีอะไรรึปล่าว ?” ยามะพีกรอกเสียงถามไปยังคนที่โทรมาพร้อมกับยกมือขอเวลานอกกับเหล่าพ้องเพื่อนที่กำลังนั่งดื่มสังสรรค์กันอยู่ในร้านคาราโอเกะ. ... “นายยังไม่กลับห้องอีกเหรอเนี้ย ?....” “พอดีมาดื่มกับเพื่อนๆ ต่อน่ะ มีธุระอะไรรึปล่าวหละครับ ?” “ฉันโทรเข้าเครื่องไอ้เรียวมันเป็นสิบๆ รอบแล้ว.....แต่ไม่มีใครรับสายเลย นึกว่านายอยู่ห้องแล้วซะอีก ไม่เป็นไรๆ ช่างเถอะ...” มารุบ่นอุบอย่างหัวเสีย....ทำให้คนฟังกระตุกใจคิดขึ้นมา รีบหามุมเงียบ ๆเพื่อจะถามเอาความจากมารุให้ชัดเจนกว่านี้.... “เกิดอะไรขึ้นรึปล่าว......บอกผมมาทีสิ มารุ” “เอ่อ.....คือ.....” “มารุ...ถ้าเกิดอะไรที่มันหนักหนากว่านี้จะทำยังไง รีบบอก ๆ ผมมาสิครับ” น้ำเสียงตอนนี้มารุจับได้ทันทีว่าร้อนรนแค่ไหน จึงตัดสินใจเล่าให้ฟังในที่สุด.... “ก็ไอ้เรียวนะสิ ไม่สบาย....เมื่อเช้าก็ยังรั้นจะไปเรียนอีก....กลับห้องตอนเย็นเลยยิ่งทรุดไปใหญ่ แล้วพอดีฉันกับซูจังก็กลับมานอนที่คอนโดแล้วด้วย ไม่รู้ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง....?? โทรไปตั้งแต่หัวค่ำแล้วไม่เห็นยอมรับโทรศัพท์เลย” คำพูดร่ายยาวของมารุดังวนเวียนอยู่ในหัวของยามะพีตลอดทางที่เค้าวิ่งกลับห้องมา.....ไฟทุกดวงไม่ได้มีร่องรอยของการเปิดใช้งาน. ....ทุกสิ่งทุกอย่างภายในห้องก็แน่นิ่งไปหมดจนดูผิดวิสัย.... ยามะพีกวาดสายตาหาคนที่ทำให้เค้าห่วงจนแทบใจคลั่งตาย.... “เรียวจัง !!!!...” ร่างเล็กที่นอนคดคู้อยู่บนโซฟาถูกอุ้มขึ้นพาเข้าไปยังห้องนอนใหญ่รวดเร็ว.... ยามะพีแตะมือกับหน้าผากคนที่หายใจรวยริน.... ตัวร้อนจี๋ยังกับโดนไฟอังยังไงยังงั้น... “เรียวจัง....กินยาก่อนนะ” หลังจากออกไปหายามาได้ ยามะพีช้อนศรีษะคนตัวเล็กให้ผงกขึ้นกินยาแก้ไข้เข้าไปก่อนจะจ่อแก้วน้ำกับริมฝีปากบางให้ดื่มน้ำตามลงคอไปอีก... “อือ...อือ...” คนป่วยครางออกมาด้วยพิษไข้ที่รุมเร้า....กระสับกระส่ายไปมาพลางปัดผ้าห่มผืนหนาที่ยามะพีจับคลุมตัวให้….. “เรียวจัง......ห่มผ้าสิ ” “ร้อน....มันร้อนอะ” คนตัวใหญ่ถอนใจเหยียดยาว... เมื่อห่มคลุมให้ใหม่....คนป่วยก็ปัดมันออก ๆ แถมยังเอาแต่บ่นว่าร้อนๆ อีก.... “แล้วจะเอายังไงเนี้ย.....ได้หนาวตายกันพอดี เฮ้อ ! ” ยามะพีเลยโยนผ้าห่มทิ้งไปยังปลายเตียงซะเริ่มหงุดหงิด...มองคนที่นอนคู้กอดรัดตัวเองเพราะพิษไข้อย่างใช้ความคิด..... ดื้อชะมัด กระทั่งตอนป่วยก็ยังดื้ออีกนะ.... “อือ....” เตียงกว้างที่เมื่อครู่มีเพียงร่างเล็กนอนพลิกตัวไปมาคนเดียว แต่ทว่าเวลานี้กลับเพิ่มไปอีกหนึ่ง..ยามะพีตัดสินใจล้มตัวลงไปนอนด้วย รวบร่างเล็กที่ตัวร้อนจี๋เข้ามากอดไว้ทั้งตัว.......เรียวดูจะยอมรับผ้าห่มผืนใหม่นี้มากกว่าผืนเก่าที่เอาแต่ปัดทิ้งๆ ..... ดวงหน้าซีดเซียวซุกเข้าหาอกแกร่งราวกับหาความอบอุ่นให้กับตัวเอง.... ยามะพีลูบเรือนผมดำขลับของคนในอ้อมกอดเบาๆ ปลุกปลอบเรียวให้สบายเนื้อสบายตัวที่สุด..... “ฉันขอโทษนะ.....เรียวจัง” +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ “ตื่นแล้วเหรอ ?....” เรียวปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก....ก่อนจะกระพริบมันอีกหลายรอบ...... เมื่อภาพของคนที่ถามเบลอ ๆ มัว ๆ อยู่มากนัก.....จนเริ่มเห็นเป็นเงาลาง ๆ “ยามะพี...” “ดีจัง... ที่ยังจำชื่อฉันได้ด้วย นึกว่าไข้ขึ้นจนลืมกันไปแล้วซะอีก” “ปล่อยเถอะ...” เรียวบอกเสียงแหบแห้งเนื่องจากไอร้อนภายในลำคอ เรี่ยวแรงที่มีน้อยนิดเต็มทีก็พยายามพลักคนที่กอดไว้ออก.... นี่เรามานอนให้ยามะพีกอดได้ยังไงกัน.... เรียวถูกปล่อยเป็นอิสระในชั่วนาทีต่อมา... ตั้งท่าจะลุกขึ้นแต่ก็กลับต้องล้มลงนอนอีกรอบ..... “ปวดหัวอะ...” “นอนก่อนก็ได้ เดี๋ยวฉันหาอะไรมาให้กิน.....แล้วจะได้กินยาอีก” ยามะพีจับคนตัวเล็กให้นอนดี ๆ “แต่ฉันต้องไปเรียนนะ... จะนอนต่อได้ยังไง ?....” “ขาดสักวัน มหาลัยก็ยังออกใบปริญญาให้หรอกหน่า...นอนซะ ! ” ดูเหมือนจะได้ผลที่ดีเชียว.....เรียวยอมนอนต่อตามที่ยามะพีสั่ง พลางนวด ๆ ตรงศรีษะที่ปวดตุ้บ ๆ.... ไม่ถึง 20 นาทีต่อมา....กลิ่นหอมกรุ่นของข้าวต้มก็โชยมาแตะจมูกแต่ไกลตั้งแต่หน้าประตู ยามะพียกถาดที่มีชามข้าวต้มร้อนๆ เข้ามา.... “กินซะ....เดี๋ยวจะได้กินยา” “ฉันกินเองได้....! ” เรียวดันมืออีกคนที่ทำท่าจะป้อนให้..... ยามะพีเลยส่งช้อนให้เรียวแทน เสียงกระแอมไอยังคงมีมาเรื่อยๆ ตลอดที่คนตัวเล็กกิน....ใบหน้าที่เซียวราวกับกระดาษเมื่อคืนดูมีเลือดฝาดขึ้นมานิด ๆแล้ว “นายทำเองเหรอ.....ข้าวต้มนี่น่ะ ?...” “”ชีวิตนี้ฉันชงกาแฟเป็นอยู่อย่างเดียวเท่านั้นแหละ...ส่วนเรื่องอื่นฝันไปเหอะ” ยามะพีพูดกลั้วขัน ๆแต่ผิดกับอีกคนที่เพิ่งฟื้นไข้.... จับจ้องหน้าคนพูดไม่เข้าใจ.... อ้าว ถ้ายามะพีไม่ใช่คนทำ แล้วใครทำหละ....??? “พอดีฉันโทรให้ยาสุจังมาน่ะ....ให้เค้าซื้อยามาให้แล้วก็วานให้ทำข้าวต้มให้นายกินด้วย” “แกร็ง !!!!” “เรียวจัง.... ทำไมไม่กินต่อ หึ??” ยามะพีขมวดคิ้วทันที เมื่อจู่ ๆคนตัวเล็กก็กระแทกช้อนลงกับชามปึงปัง “ไม่กินแล้ว.... ฉันไม่ตกอับถึงกับต้องให้แฟนนายมาทำข้าวให้กินหรอกนะ ” เรียวไม่ได้ตวาดเหมือนกับทุกครั้งชอบทำ.... เพียงแต่กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ.... ภาพของยาสุดะสะท้อนแล่นขึ้นมา.....เจ้าข้าวเจ้าของตัวจริงของยามะพีสินะ..... ล้มตัวลงนอนหลังอีกจากถาดข้าวต้มถูกยกออกไป หลับตาแน่นสนิท....ข่มความเจ็บปวดที่อัดแน่นขึ้นในอก.... เรียวอดที่จะมองยังบานประตูที่ยามะพีเพิ่งก้าวออกไปไม่ได้....ขอบใจที่ช่วยดูแลฉันแถมยังพาแฟนนายมาช่วยดูแลอีก... ดูแลฉันซึ่งเป็นแค่ผู้ร่วมอาศัยของนาย.... น้ำตาไหลลงมาช้า ๆ....พยายามบอกตัวเองอย่างนั้น... ไม่ทันแล้วใช่มั้ย.... เรา ? พาตัวเองให้กลับไปยืนยังจุดๆ ที่ไม่ให้คิดเกินเลยกับคน ๆ นี้ไม่ได้แล้วใช่มั้ย.... หัวใจดวงน้อย ๆ ที่ไม่เคยง้อใคร...ไม่เคยยอมใคร.... ตอนนี้ทุกจังหวะการเต้นของมันมีแต่ยามะพี ๆ อยู่จนเต็ม แม้กระทั่งลมหายใจก็ยังเป็น..... ยามะพี ........ ...... ... .. . ความรัก.... ที่มันห่างไกลจากคำว่า “ สมหวัง ” นี่เจ็บปวดเอาการเลยนะ.... To Be Con….part 9 +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ *วิธีการเม้น กด コメント:... อันที่สามของแถวข้างล่างนะค่ะ แล้วเม้น ช่องแรกใส่ชื่อ แล้วก็เม้นเหมือนสตอรี่ไทยปรกติ แล้วกด Submit แล้วมันจะขึ้นเป็นอีกหน้าสีขาว ๆ ก็กดปุ่มนูน ๆ ข้างล่างสุดค่ะเป็นอันเรียบร้อย ขอบคุณทีให้ความร่วมมือค่ะ.............  |
|
น้องพี๊~~~~!!!
ทำงี้ได้ไง๊!! โฮกกกกกกกก ทำไม่เป็นวันหลังก็เดินไปซื้อเองสิฟระ แง่ม เรียวจังจ๋า น่าสงสารจังเลย เงอออออ คนแต่งอ่ะ ให้สวีทได้ปิ๊ดเดียว ทำงี้กะเรียวจังอีกแล้ว พีบ้าาาาาาาาาาาาาา
โกรธแทนเรียวจังที่สุดในโลกกกกกกกกกกกก แง่งๆ แต่รักมารุจังเลย>< โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ
สงสารเรียวจังงงงงงงงงง แงงงงงงงงงงงงง เรียวจังเป็นเอามากนะเนี่ย
น่าสงสาร คิดไปเองได้อีก มะพีเค้าเป็นห่วงน้า แล้ววเพื่อนขา จะรีบกลับบ้านทำไมมม |
|
|
||
| 管理者だけに閲覧 | ||
|
|
||
