|
2006-12-30 Sat 11:18
Title : ColourFul…9
Cast : Yama-P & Ryochan Author : nakane_honey bee “จะกินหรือไม่กินเนี่ย.....ดื้อเหมือนที่พีคุงพูดไว้ไม่มีผิด !” “ฉันไม่ใช่เด็กอนุบาล..... ที่จะมาใช้คำว่าดื้อนะ....แล้วเรื่องข้าวเรื่องยาเดี๋ยวฉันจัดการหากินเองได้ ไม่ต้องไหว้วานคนอื่นอย่างนายหรอก !!! ” “เฮ้อ ! ….” ยาสุดะถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งจัด.... ถ้าไม่ติดว่ายามะพีขอร้องไห้ช่วยดูแลแทนในช่วงที่ต้องไปทำธุระสำคัญจริงๆ ..... จ้างซักร้อยเยนพันเยน.... คนอย่างยาสุดะก็ไม่มาทนให้เรียวพูดจาห้วน ๆ ไม่มีหางเสียงใส่อยู่อย่างนี้หรอก..... “พีคุงห่วงนายมากนะ..... หัดทำตัวให้เค้าสบายใจบ้างสิ” “เพี้ยนรึปล่าวเนี้ย อยู่ดีๆ มาบอกว่าแฟนตัวเองห่วงชาวบ้านชาวช่องเค้า” เรียวยังตั้งแง่ไม่ยอมสงบศึกด้วยอยู่ดี.....แต่ก็ยอมหยิบยาในถาดที่ยาสุดะเอาเข้ามาให้กลืนลงคอไป.....เพราะอยากหายไข้หรอกนะ ไม่ได้กลัวใครทั้งนั้น “นี่ ๆ .... นาย” “อะไร ?....รำคาญ คนจะพักผ่อน ! ” เรียวที่นอนหันหลังให้คนเฝ้าไข้จำเป็น...เบี่ยงไหล่หลบเมื่อยาสุดะสะกิดเรียก “ฉันยกแฟนฉันให้เอาป่ะ ?...” “ห๊ะ ?.......” คนบนเตียงสปริงตัวพลิกหันมาเดี๋ยวนั้น...... ดวงหน้าตื่นตระหนกตกใจ....หูแว่วหรือหูฝาดไปแน่ ๆ แต่ยาสุดะกลับเอาแต่หัวเราะอย่างเดียว.... “ฮา ๆ ๆ ..... ถ้าขอดี ๆ ฉันก็จะให้ สนใจมั้ยหละ ?” “นายพูดยังกับว่าไม่ได้รักยามะพีอย่างนั้นแหละ” “ไอ้รักน่ะมันก็รักรักอยู่.... แต่ว่าเริ่มเบื่อ ๆ แล้วอะ” ยาสุดะกอดอกพูดคล้ายกับเอ่ยถึงของเล่นชิ้นหนึ่งที่เจ้าตัวเบื่อหน่ายที่จะเล่นมันแล้วยังไงยังงั้น.... “แล้วฉันก็ดูออกด้วยว่าพีคุง....เค้าก็ชอบพอนายอยู่ไม่น้อยทีเดียว ว่าแต่ฉันไม่แน่ใจน่ะสิ... ว่านายคิดกับพีคุงของฉันถึงขั้นไหน?....” คำว่าพีคุงของฉันทำเอาเรียวถึงกับชาวาบอยู่ในอก..... จะย้ำไปถึงไหนกัน ว่ายามะพีเป็นของนายน่ะ.... ยัยบ้า !.... “ฉันไม่ได้ชอบเค้าสักหน่อย !!... ต่อให้นายยกให้แถมข้าวสารฉันยังขอเอาไว้แต่ของแถมเลยด้วยซ้ำ !! ” “จริงเหรอ ?....” คนเฝ้าไข้ถามเสียงขึ้นจมูก “พูดครั้งเดียวไม่รู้เรื่องรึไง พูดภาษาคนแท้ๆ ....ฉันจะนอนแล้ว ออกไปซะทีสิ” เรียวย้อนด้วยคำพูดแบบเดียวกับที่ยาสุดะเคยใช้กับตนเมื่อครั้งที่เจอกันที่ซุปเปอร์มาเก็ต.....ก่อนจะเอ่ยปากไล่ให้ออกจากห้องไ ป “ฉันไม่ได้อยากได้ของของใครทั้งนั้น... ” ริมฝีปากบางขยับพูดเสียงแผ่วเบาก่อนจะผล็อยหลับไป.... +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ “เรียวจัง.....เช็ดตัวนะ’ “อืม ๆ...” นัยน์ตาดำขลับปรือตามองคนที่แตะแก้มเบา ๆ....กลับมาแล้วเหรอยามะพี....แล้วแฟนนายหละ....แฟนนายกลับไปแล้วใช่มั้ย.... “เย็น....เย็น เอ๊ะ !....ทำอะไรน่ะ ?” เรียวกระเด้งตัวลุกขึ้นทันที....เขยิบหนีมือของอีกคนที่สะเปะสะปะลูบไล้ไปทั่ว.... “ก็จะเช็ดตัวให้....เห็นยาสุจังบอกว่า ไม่ยอมเช็ดตัวเลยทั้งวัน” “ไม่ต้อง !!...เดี๋ยวฉันเช็ดเองแหละ ” ส๊วบบบบบบ...... เรียวตัวแข็งนิ่งค้าง....ดวงตาสวยเบิกโต เมื่อยามะพีไม่ยอมฟัง ล้วงมือที่มีผ้าขนหนูชุบน้ำพอหมาดๆ เข้าไปใต้เสื้อ....ผ้าเย็น ๆ ลากไล้ไปบนหน้าอกเล็กเบาๆ ต่ำลงมาทั่วหน้าท้องเนียน.... เรียวสะดุ้งอีก เมื่อยามะพีจัดแจงถอดเสื้อเค้าออก....เพื่อจะได้เช็ดตัวได้สะดวกขึ้น..... “หันหลังมาสิ...” นึกอะไรไม่ออกอีกแล้ว เรียวยอมหันหลังให้ตามที่อีกคนสั่งแต่โดยดี.... ร่างเล็กสูดลมหายใจเข้าแรงลึก.... จนการเช็ดตัวเสร็จสิ้นลง....แต่สัมผัสที่วนเวียนบนแผ่นหลังขาว ๆ ยังไม่มีทีท่าว่าจะยุติลงด้วย....ยามะพีไล้มือไปตามแนวกระดูกสันหลังแผ่วเบา ก่อนจะบรรจงส่งความอุ่นร้อนบนเนื้อเนียนนั้นด้วยริมฝีปากตัวเองแทน.... “ยามะพี....อ ย่า....” จุมพิตนุ่มนวลผละจากแผ่นหลังขาวขึ้นมายังท้ายทอยเกลี่ยนิ้วกับปลายผมที่ยาวละต้นคอ....แล้วกดประทับรอยจูบร้อนวาบลงไปแทน...... .ที่หลังถูกสัมผัสอยู่ตอนนี้เริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ “อือ...” เหมือนกับเช้าวันนั้นไม่มีผิด.... เรียวฉุกคิดถึงวันที่ต้องตื่นด้วยรสสัมผัสที่คลับคลายกับจูบของยามะพีในตอนนี้..... “นายเองใช่มั้ย ?... ที่ทำฉันตื่นวันนั้นน่ะ” “หึหึ.... ถ้าไม่ใช่ฉันแล้วจะเป็นใครหละ แต่วันนี้ฉันจะไม่หยุดแค่นั้นหรอกกนะ เรียวจัง....” ยามะพีรวบมือทั้งสองข้างที่เตรียมจะผลักเค้าออกทันที่ที่จับคนตัวเล็กกว่าให้หันมา ตวัดสายตามองลึกเข้าไปในดวงตาที่ฉายความสับสนของเรียว.... “แต่นายมีแฟนแล้วนะ” เรียวเบี่ยงหน้าหลบ....พยายามบิดมือตัวเองให้หลุด “ตอนนี้มีแต่ฉันและนาย ....เท่านั้น อย่าคิดเรื่องของคนอื่นเลยนะ” “ฉันและนายแค่ตอนนี้เหรอ ?....” เรียวแค่นหัวเราะ..... สบตาอีกคน .....ถ้าคนอื่นคนนั้นที่นายหมายถึง....ไม่ใช่แฟนของนายก็คงจะดีกว่านี้หรอก..... ยามะพี เวลานี้ฉันเห็นว่าเงาของฉันสะท้อนอยู่ในดวงตาของนายเพียงคนเดียว.....แต่ตรงหัวใจของนาย ฉันไม่เห็น....ฉันไม่สามารถจะเห็นได้จริงๆ ว่ามันสะท้อนเงาของใครไว้..... ริมฝีปากหนาประทับลงบนกลีบปากบางอีกครั้ง.....คล้ายกับคลายความหนักอึ้งที่เรียวกำลังเผชิญ.... ก่อนจะบดเบียดให้เร่าร้อนขึ้น....เรียวเผยอยอมรับรสจูบครั้งที่สองระหว่างเค้ากับยามะพี แผ่นหลังบอบบางเปลือยเปล่าค่อยๆ ถูกวางลงบนที่นอนกว้าง..... เรียวนึกอยากจะร้องไห้แต่ก็ร้องไห้ออก.....การยอมยามะพีที่เช่นนี้ไม่ต่างอะไรจากการทำร้ายตัวเองชัดๆ เพราะมันไม่ใช่เพียงการเผลอใจให้กับคนที่มีเจ้าของเหมือนกับที่ผ่านมาอีกต่อไปแล้ว..... ยังเป็นการเผลอตัวให้ไปอีก “มองหน้าฉันสิ....เรียวจัง มองแต่ฉันคนเดียว” ยามะพีเชยคางคนตัวเล็กขึ้นเพื่อให้จับจ้องกัน “อือ....” ดวงตาดำขลับช้อนขึ้นสบหน้าคนนอนคร่อม......เมื่อส่วนอ่อนไหวตัวเองถูกลูบไล้....อาการหนาวๆ ร้อนๆ เกินจะควบคุมได้เกิดขึ้นยังบริเวณหน้าขา สะโพกมนแอ่นยกขึ้นตอบรับกับฝ่ามือใหญ่ที่กำลังปฏิบัติกับส่วนๆ นั้นเฉกเช่นกับที่เค้าเองเคยสร้างความสุขสมให้ตัวเอง.... “ไม่แล้ว......หยุด.... ยามะพี....หยุ ด ....” “ถ้าหยุดแล้วคนที่แย่.... คงจะไม่ใช่ฉันแน่นอน นายกำลังต้องการฉันนะ เรียวจัง” “ไม่....อือ....อือ...” แม้ว่าจะส่ายหน้าราวกับไม่ยอมรับในสิ่งที่ยามะพีพูด.....แต่ร่างกายที่บิดเร้า บดเบียดเข้าหาคนตัวใหญ่....ทำให้น้ำตาที่ร่วงรินอยู่ในอกแล่นรื้นขึ้นมายังปลายหางตาอย่างช่วยไม่ได้.....เกลียดตัวเอง....เกลี ยดที่ซื่อตรงกับความรู้สึกตัวเองไม่ถูกที่ถูกเวลาเอาเสียเลย.....ปฏิเสธิไม่ได้ว่าต้องการยามะพีจริงๆ เพียงชั่วครู่ที่ฝ่ามือใหญ่เคล้นคลึงก่อนจะเลื่อนลงใช้ปลายลากไล้รอยแยกตรงเบื้องล่าง...... “ยา ม ะ พี ...อึก ” เรียวถอยหนีเมื่อยามะพีแทรกปลายนิ้วอุ่นเข้ามา “แค่นิ้วเดียวเอง...... เรียวจัง นายต้องเจ็บกว่านี้อีกนะ ถ้ามันไม่ใช่แค่นิ้วเท่านั้น” “หยุดพูดได้แล้ว.... น่าเกลียด อึก.....” ร่างเล็กสะดุ้งเฮือก.....โถมตัวเข้ากอดยามะพีอีกครั้ง .....ตกใจกับสิ่งที่อีกคนส่งเข้ามาภายในแทนปลายนิ้วตามที่บอกไว้.... ร่างสองร่างแน่นิ่งชั่วขณะคล้ายกับรอให้ต่างฝ่ายต่างปรับสภาพรับซึ่งกันและกัน.... ลมหายใจหอบกระชั้น.....เสียงครางทุ้มต่ำ....ร่างกายร้อนผ่าวสอดประสาน......ทุกการรุกรานที่ยามะพีกดย้ำลงไป....ก็เหมือนกับตอกย้ำให้เรียวฝั่งความเป็นยามะพีคนนี้ลงไปในหัวใจให้ลึกมากขึ้นเท่านั้น.... . หากนี้เป็นกับดักที่ยามะพีวางไว้....ไม่ว่าสิ่งที่ยามะพีคาดหวังไว้คืออะไร.....แค่ให้ชอบ.... ให้ถึงกับหลง.....หรือถึงขั้นที่เรียกว่ารัก.....นิชิกิโด เรียว คนนี้ก็ก้าวออกจากกับดักนี้ไม่ได้อีกแล้ว นี่เค้าคงติดกับแล้วจริง ๆ ใช่มั้ย ? ..... ความปรารถนาที่เหนือการยับยั่งชั่งใจ......ความต้องการที่เหนือความผิดชอบชั่วดี.....ได้ชักนำให้เรียวแปรเปลี่ยนสถานะภาพเป็น ........ ...... ... .. . แค่ผู้ชายที่ใจง่ายดีๆ นี้เอง.... ถ้าตอนนี้มีแค่ฉันและนาย.....แล้วพรุ่งนี้หละ.....จะเป็นยังไง พรุ่งนี้....ตรงนั้นของหัวใจนายจะเป็นใครกันเหรอ....ยามะพี ?...... +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ เรียวนอนลืมตาในความมืด..... ยังไม่ได้หลับไปแม้สักนาทีเดียว ผิดกับอีกคนที่หลับไม่รู้เรื่องไปตั้งแต่บทรักเร่าร้อนนั้นจบลง.... ในที่สุดเรียวก็ขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงช้า ๆ.... ด้วยความเจ็บหน่วง ๆ ตรงช่วงเอว....รอยแดงเป็นจ้ำ ๆ ปรากฏอยู่บนเนื้อผิวแทบจะทุกตารางนิ้ว...ก่อนจะสวมเสื้อผ้าที่ยามะพีเป็นคนถอดออกเองกับมือเข้าตามเดิม..... “อืม....ขอบใจมากนะ มารุ ไว้พรุ่งนี้เจอกัน” คนตัวเล็กวางโทรศัพท์หลังจากโทรถามเรื่องเรียนกับเพื่อนรักในส่วนที่เค้าขาดไปถึงสองวัน.....พรุ่งนี้ก็คงไปเรียนได้แล้วหละ... . นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่เอาตำรามานั่งอ่าน.... จนได้ยินเสียงยามะพีเปิดประตูห้องนอนของเค้าออกมา..... “ทำไมไม่นอนหละ..... ยังไม่หายดีเลยนะ” แค่ได้ยินเสียงของยามะพีดวงตาที่จับจ้องตัวหนังสือก็แสบพร่าไปหมดน้ำตาเจ้ากรรมพาลจะไหลออกมาเอาเสียดื้อๆ .... “ฉันนอนมาทั้งวันแล้ว..... อยากอ่านหนังสือมากกว่า” “เรียวจัง..... คือ ฉันกับยาสุจังน่ะ....” “ฉันรับปากว่าจะไม่ทำให้นายกับแฟนนายต้องผิดใจกันหรอก.....เพราะฉันจะไม่พูดเรื่องนี้เด็ดขาด...นายสบายใจได้... ขอตัวก่อนนะ” เรียวกล่าวรวดเดียวจบลุกขึ้นฉับแยกเข้าห้องนอนที่ยามะพีเพิ่งจะเดินออกมา....แม้เสียงเคาะประตูจะดังติดต่อกันอยู่หลายที....แต ่ก็ทำเป็นว่าไม่ได้ยินไปซะ.... ริมฝีปากบางถูกผู้เป็นเจ้าของกัดจนได้รสคาวเลือด ......น้ำตาที่กั้นไว้อย่างสุดฤทธิ์ตรงโซฟาระหว่างที่คุยกับยามะพีร่วงลงมาจนได้....ยิ้มเยาะให้กับการกระทำที่น่าสมเพชของตัวเ อง.... จะทำได้จริงเหรอ.....เรา ? จะทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้จริง ๆ เหรอ ? สัมผัสที่ยามะพีมอบให้ไม่ใช่แค่ความพิเศษที่มีให้กับเรียวคนเดียว.... ข้อนี้เรียวรู้ดี เพราะเป็นสิ่งที่ยามะพีมีให้กับยาสุดะด้วย..... แต่สัมผัสที่เรียวมอบให้ยามะพีนั้น.... ยามะพีจะรู้มั้ยว่ามันเป็นสัมผัสพิเศษที่เรียวมีให้กับยามะพีเพียงคนเดียว..... คนเดียวจริง ๆ +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ F.T.O. University “เอาเลคเชอร์ฉันไปลอกป่ะ....แล้วนี่ก็ชีทของอาจารย์นากาอิเมื่อวาน” มารุยื่นสมุดเลคเชอร์ของตัวเองพร้อมกับแผ่นกระดาษเอสี่ประมาณห้าแผ่นให้กับเพื่อนรัก.... “หายไข้แล้วจริงๆ เหรอว่ะ..... ดูซึม ๆ เซื่อง ๆ ยังไงไม่รู้” “ไม่หายแล้วจะมานั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้เหรอ.....ถามอะไรแปลก ๆ ” เรียวแกล้งตอบกลับกวน ๆ แต่ดูยังไงก็ไม่เหมือนเดิมอยู่ดี....มารุมองเพื่อนตัวเองที่เริ่มจับปากกาลอกเลคเชอร์....ทว่าเห็นไม่ผิดใช่มั้ย ว่ามือเล็กนั้นสั่น ๆชอบกล... “ไอ้เรียว !....เป็นอะไรรึปล่าววะ บอกกันตรง ๆ เหอะ” “________” “หรือไม่เห็นฉันเป็นเพื่อนนายแล้ว ?” มือที่ขยุกขยิกเขียนอยู่เมื่อครู่ชะงักค้างไว้...เงยหน้าขึ้นมองมารุ “ฉันแพ้แล้ววะ..... มารุ แพ้ราบคาบเลย หึหึหึ” “แพ้อะไรของนายวะ.....ไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย” “ก็แพ้ในสิ่งที่ฉันเคยบอกไว้กับนายไง .....ว่าฆ่าให้ตายฉันก็ไม่มีทางรักผู้ชายด้วยกัน และไม่ทางยอมมีอะไรกับผู้ชายด้วยกัน ! ” “ไอ้เรียว !!!! ” มารุที่เคยมีแต่สีหน้าระรื่นกลับสลดจนซีดเผือด.....มองหน้าเพื่อนรักราวกับคนไม่เคยรู้จัก... เพราะถ้าเป็นเรียวจริงๆ คงจะไม่มาพูดเล่นแรงๆ แบบนี้เป็นแน่.... แต่แววตาที่สื่อให้รู้ว่าเป็นเรื่องจริงจากเรียว พาลให้มารุต้องถอนใจเฮือกใหญ่... “แล้วนายจะทำไงต่อ ?” “ไม่ทำไง.....ปล่อยไปอย่างนี้แหละ ” เรียวกลั้วหัวเราะ แต่มารุรู้ทีเดียวว่าเรียวไม่ได้กำลังมีอารมณ์นึกขันตามที่แสดงออกมาเลย..... ความแข็งแกร่งที่เรียวพยายามสร้างมันขึ้นมา.....ก่อตัวหนาเป็นกำแพง เพื่อให้ใครต่อใครเห็นว่าเรียวเป็นคนเข้มแข็ง.... ณ เวลานี้มันยังคงหลอกสายตาของคนอื่นๆ ได้ เหมือนกับที่เคยหลอกมาได้ตลอด.... แต่มารุไม่มีสักครั้งที่จะสัมผัสแก่นเนื้อแท้ของความรู้สึกข้างในของเรียวไม่ได้.... เรียวคนนี้ไม่ได้อ่อนแอ..... ใช่ .....เรียวไม่ใช่คนอ่อนแอ..... แต่ก็ใช่ว่าจะเจ็บปวดไม่เป็นนี่ “แล้วยามะพีว่ายังไงบ้าง ? ” “เค้ามีแฟนเป็นตัวเป็นตนแล้วนะ..... มารุ จะให้เค้าว่ายังไงได้” “แต่มีแฟนแล้วมามีอะไรกับคนอื่นอย่างนี้ มันไม่ถูกนะ..... แม่ง !...นึกหน้ามันแล้วอยากอัดเข้าสักเปรี้ยง” “หยุดบ้าได้แล้วมารุ.... ฉันไม่ใช่สาว ๆ ที่เสียเวอร์จิ้นนะ แล้วอีกอย่างฉันก็ยอมเค้าเองด้วย” เรียวเอื้อมมือไปแตะลงกับฝ่ามือเพื่อนรักที่กำหมัดขึ้นด้วยความโมโห....พยายามพูดให้มารุลดความครุ่นเคืองลง..... “ไม่ใช่สาว ๆ ที่เสียเวอร์จิ้น แต่ก็เป็นครั้งแรกที่เสียให้ผู้ชายไม่ใช่เหรอ ?.... แล้วมันจะต่างกันตรงไหนวะ ?” ดวงตาดำขลับจ้องหน้าเพื่อนเขม็ง.... รู้มั้ยว่าที่นายพูดน่ะ มันสะกิดใจฉันขนาดไหน.... ฉันไม่รู้หรอกว่าความต่างที่ว่า..... มันคืออะไร แล้วถึงมันจะต่างกันจริงๆ .....ฉันเรียกร้องอะไรได้ด้วยเหรอ.... มารุ เรียวก้มหน้าก้มตาลอกเลคเชอร์ต่อ....เพราะไม่อาจทนสู้หน้า.... สู้สายตาเพื่อนได้อีก..... คำพูดและท่าทางที่เข้มแข็งใครจะรู้บ้าง..... ว่ามันซ่อนอะไรไว้ข้างใน ใครจะรู้บ้าง ว่าตอนนี้เรียวกำลังอ่อนแอลงเรื่อยๆ .... อ่อนแอต่อความพ่ายแพ้... อ่อนต่อความไม่รักดี.... รวมถึงอ่อนแอต่อหัวใจที่ง่าย ๆ ของตัวเองด้วย...... ต่อไปจะต้องเจออะไรอีก.... เรียวคนนี้ยังจะต้องเจอกับอะไรอีกบ้าง..... แล้วมันจะถึงขั้นปางตายมั้ยนะ ?.......... ความรักนี่มันเกิดขึ้นอย่างไม่รู้ตัวจริงๆ .... บางทีมันก็โฉบผ่านไปมา.... บางทีมันก็พุ่งเข้ามาชนอย่างจังจนตั้งตัวไม่ติด... กระทั่งหัวใจก็ยังยั้งไว้ไม่ทันเลยด้วยซ้ำ....... To Be Con….part 10 +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ *วิธีการเม้น กด コメント:... อันที่สามของแถวข้างล่างนะค่ะ แล้วเม้น ช่องแรกใส่ชื่อ แล้วก็เม้นเหมือนสตอรี่ไทยปรกติ แล้วกด Submit แล้วมันจะขึ้นเป็นอีกหน้าสีขาว ๆ ก็กดปุ่มนูน ๆ ข้างล่างสุดค่ะเป็นอันเรียบร้อย ขอบคุณทีให้ความร่วมมือค่ะ.............  |
|
อะฮึก ทำไมทั้งๆ ที่ได้สิเหน่หากัน
แต่มันเศร้างี้อ่ะ เรียวจังจ๋า ฟังน้องพีหน่อย เขามีอะไรจะแถลงไขน้า ทำไมไม่ลองฟังที่ยามะพีพูดบ้าง
เรียวจัง มันอาจจะทำให้เรียวจังรู้สึกดีกว่านี้ ก็ได้นะ เพราะยามะพีน่ะรัก เรียวจังจริงๆ นะ โกรธเข้าไปเรียวจัง
สนับสนุน! หมั่นไส้ยามะพีอย่างบอกไม่ถูก - -" ฮ่าๆๆๆ แต่รักมารุคุงง แง้วๆๆๆ เดาว่ายามะพีคงไม่เลวอย่างที่คิดหรอกน้า
น้องเรียวใจเย็นๆ ทำไมเรียวจังไมฟังที่มะพีจะพูดล่ะ
แล้วต้องเป็นแบบนี้ไปอีกนานไหมคะ เรียวจังน่าสงสารมากน้า น้ำตาไหลเลยอะ เป็นถึงขั้นนั้น มะพีมาดูใจด่วน (เรานะ ไม่ใช่เรียวจัง อิอิ) |
|
|
||
| 管理者だけに閲覧 | ||
|
|
||
