|
2006-12-30 Sat 11:26
Title : ColourFul…10
Cast : Yama-P & Ryochan Author : nakane_honey bee ...การไม่รู้ตัวว่ารัก .... กับการรู้ตัวว่ารัก ... ใช้อะไรวัดได้ว่าสิ่งไหนเจ็บปวดน้อยกว่ากัน... ...หากว่าคนที่เรารัก .... ไม่สามารถแบ่งพื้นที่ในหัวใจให้ได้แม้แต่สักตารางเดียว... “ กลับมาแล้วเหรอ? “ เพียงก้าวเข้าห้องไป เรียวก็โดนถามทันที “ อืม.... “ ” แล้วกินข้าวมาหรือยัง ฉันซื้อมาเผื่อ วางอยู่บนโต๊ะในครัวน่ะ “ ” อืม.....ขอบใจ“ ” เดี๋ยว เรียว..... เป็นอะไรไป ทำไมไม่ยอมมองหน้าฉัน “ ยามะพีดึงแขนคนตัวเล็กที่กำลังจะเดินเข้าห้องนอน เรียวขืนร่างไว้เล็กน้อยสื่อให้อีกคนรู้ว่า....ให้ปล่อย ! แต่แรงบีบที่ท่อนแขนกลับเพิ่มขึ้นจนเริ่มเจ็บ ทำให้เงยหน้าขึ้นมองคนที่ใช้กำลังทำให้ตามอำเภอใจ “ จะมองหน้าหรือไม่มองหน้านาย มันเป็นปัญหาสำหรับการที่ฉันจะเข้าห้องฉันเองด้วยเหรอ? “ “ เมื่อไหร่จะเลิกทำตัวอย่างนี้สักทีนะ เรียว รู้มั้ยว่ามันทำให้คนรอบข้างเค้าเหนื่อยใจ “ ” ใครใช้ให้นายเหนื่อยใจกับฉันเล่า “ เป็นอีกครั้งที่เรียวระเบิดน้ำเสียงออกมา นัยน์ตาดำจดจ้องใส่อีกคนขึงขัง ใครใช้ให้นายมายุ่ง... ใช้ให้ก้าวเข้ามาในชีวิตฉัน... ก้าวเข้ามาในโลกของฉัน... ใครใช้ให้นายก้าวเข้ามาในหัวใจของฉันกันเล่า... ยามะพี ? “ ถ้าฉันทำอะไรไม่พอใจ ก็ขอโทษแล้วกัน... แต่ถ้าเป็นเรื่องเมื่อคืน ฉันไม่ขอโทษเพราะฉันไม่ได้ทำลงไปแค่อารมณ์ชั่ววูบ... ฉันจริงจังมากนะ เรื่องนาย “ เรียวหยุดขืนท่อนแขนตัวเองที่ออกแรงให้หลุดจากการบีบรัดของยามะพีอยู่เป็นนาน... เหมือนกับคิดทวนคำพูดของอีกฝ่ายให้แน่ใจ “ หลอกเด็กอมมือยังง่ายกว่านี้เลย ฉันเรียนมหาลัยแล้วนะ เลิกปั่นหัวฉันสักที แล้วก็อย่าเอาคำพูดพล่อย ๆ พวกนี้ไปใช้กับใครอีก ถ้านายยังมีแฟนเป็นตัวเป็นตนอยู่ มันเห็นแก่ตัวชัด ๆ “ ” เดี๋ยวเรียวจัง ๆ trululu…..” ยามะพีดันบานประตูห้องคนตัวเล็กไว้ไม่ให้ปิดตั้งท่าจะตามเข้าไปคุยให้รู้เรื่อง แต่มือถือในกระเป๋ากางเกงก็ดังแทรกขึ้นมา ... ยามะพีล้วงหยิบขึ้นดู มองหน้าจอมือถือแล้วหัวคิ้วพาลต้องขมวดมุ่น ลังเลที่จะกดรับหรือจะตัดสายทิ้งไปดี... ในทางกลับกัน... เรียวที่ปึงปังจะปิดประตูลงให้ได้เมื่อครู่... กลับยืนง้างบานประตูไว้เช่นนั้น รอการตัดสินใจของอีกฝ่าย... ถ้าเดาไม่ผิดคงจะเป็นยาสุดะโทรมาหละสิ.... ความรู้สึกที่อยากชั่งน้ำหนักความสำคัญของตัวเอง แล่นวาบเข้ามาในหัว.... เรียวมองยามะพีโดยไม่กระพริบตาเลยสักนิด ตอนนี้แหละที่จะตีความหมายในคำว่าจริงจังของยามะพีได้.... ....ไม่มากเกินไปใช่มั้ย.... กับแค่สักหนึ่งนาทีที่นายจะเห็นว่าฉัน..... สำคัญกว่า... ถ้าคำว่าจริงจังของนายมันคือ ความรู้สึกที่หัวใจของนายเป็นจริงๆ ... “ ฮัลโหล.... ว่าไงยาสุจัง “ ถ้าไม่รู้ว่ารักเข้าไปแล้ว การรับโทรศัพท์ครั้งนี้ของยามะพีคงจะเป็น เรื่องธรรมดาเหลือเกินสำหรับเรียว…. ประตูห้องที่ถูกยื้อยุดไว้ไม่ให้ปิดอยู่ก่อนหน้านี้ ค่อย ๆ เลื่อนปิดลงด้วยมือน้อยที่สั่นอย่างยากจะบังคับไหว เรียวปิดประตูลง เมื่อยามะพีกดรับโทรศัพท์จากคนรัก.... แล้วเดินแยกไปคุยยังระเบียงข้างนอก แผ่นหลังบางครูดลงกับบานประตูไม้ฮวบแรงภายในห้องที่คุ้นเคย ข้าวของเครื่องใช้ที่คุ้นตา.... แต่ทว่าเรียวกลับเหมือนอยู่ในที่ที่ไม่เคยพบพานมาก่อน.... รอบกายว่างเปล่า ......... ..... ... สำนึกตัวเองราวกับไม่มีตัวตน ......... ..... ... ขนาดในห้องของตัวเองแท้ ๆ ยังเหมือนกับจะอยู่ไม่ได้.... แล้วพื้นที่ในหัวใจของใครบางคน หวังสูง เกินไปสินะ ที่จะขอแบ่งเพื่อ..... ......... ..... ... .........หยัดยืน…….. +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ ซูบารุเฝ้ามองคนรักอ่อนวัยที่ลุก ๆ นั่งๆ ตรงโซฟาหน้าทีวีมาร่วมชั่วโมงกว่า อาการนั่งไม่ติด....เดินไปเดินมาเป็นหนูติดจั่นแบบนี้.... เข้าใจดีทีเดียวว่าเป็นอะไร ถ้าไม่ใช่เป็นกังวัลเรื่องของเพื่อนรักตัวเล็กที่ชื่อนิชิกิโด เรียว.... ที่เค้าเองเพิ่งจะได้รับฟังเรื่องที่ไม่ค่อยสู้ดีนักเมื่อช่วงเย็น.... “เรียวจังเค้าโตแล้ว.... เชื่อเถอะว่าเค้าจะหาทางออกกับเรื่องนี้ได้” เดินเข้ามาทรุดนั่งลงข้างๆ คนรัก....ทาบมือลงบนหลังมือใหญ่คล้ายกับช่วยคลายความหวั่นวิตกอยู่ในที.... “ซูจังรู้มั้ย.... ว่าเรียวน่ะ จริงๆ แล้ว มันน่ารักมากเลยนะ” มารุหันไปยิ้มให้....แม้ว่าแววตาจะไม่ได้แสดง การยิ้มด้วยเลย.... “เห็นมันปากร้ายยังงั้น แต่ใจดีใช่เล่นนะ.... รู้มั้ยว่าตอนม.ต้น ที่เรียวมันมาเที่ยวบ้านฉัน ตอนนั้นที่บ้านไม่มีใครอยู่เลย แล้วแมวที่บ้านฉันเลี้ยงไว้ก็เกิดป่วยขึ้นมา จู่ๆ มันก็นอนนิ่งไป กะว่าจะพามันไปหาหมอแต่แขนฉันก็ดันเข้าเฝือกเพราะรถล้ม เรียวมันเป็นคนอุ้มเจ้าเหมียวนั่นไปเอง ทั้ง ๆ ที่เรียวมันเกลียดแมวจนขึ้นสมอง ฉันจำได้ดีทีเดียว.... ว่าตลอดทางที่จะไปคลินิก เรียวมันบ่นตลอดว่าเจ้าเหมียวตัวหนัก....เจ้าเหมียวตัวเหม็น....โดนขนมันแล้วคันๆ ..... ไหนจะเจ้าเหมียวน่าเกลียดน่ากลัวอีก.... แต่ก็เห็นว่ามันคอยลูบขนเจ้าเหมียวนั่นให้รู้ว่ามีคนห่วงมันอยู่.... นั่นน่ะเหรอ คนที่ใจดำอย่างที่คนอื่น ๆชอบว่ามัน...” มารุแค่นหัวเราะเมื่อเล่าถึงความทรงจำที่ตัวเองเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดี.... ต่อเพื่อนรักที่ชื่อนิชิกิโด เรียว “แล้วที่เห็นมันแข็งๆ ไม่ยอมลงให้ใครอย่างนั้น เพราะเรียวมันเจอแต่เรื่องเลวร้ายมาตลอดช่วงชีวิตวัยเด็ก.... ตอนประถมสาม เด็กคนหนึ่งต้องเสียแม่ไปอย่างกะทันหัน ด้วยอุบัติเหตุรถชน.... แม่ที่อยู่ด้วยกันเพียงสองคนตั้งแต่เรียวมันลืมตาดูโลก.... ไม่ใช่มันไม่มีพ่อ แต่เพราะพ่อของมันไปหลงผู้หญิงอื่นตั้งแต่เรียวมันยังอยู่ในท้องอ่อนๆ อยู่เลย.... พอขาดแม่ที่พึ่งเพียงคนเดียวไป เรียวมันถึงไม่ไว้ใจใคร แล้วก็ ต้องย้ายไปอยู่กับพ่อ... พ่อที่ไม่เคยทำหน้าที่ของคำว่าบุพการีเลยสักครั้งเดียว ไปอยู่กับครอบครัวใหม่.... ไปอยู่กับแม่ใหม่...อยู่กับพวกน้องๆ ที่มีสายเลือดเดียวกันเพียงครึ่งเดียว โดยที่อีกครึ่งก็คือสายเลือดของคนที่ทำให้ชีวิตของมันกับแม่ต้องเศร้าเสียใจ....ในที่สุดพอจบม.ปลาย มันก็ตั้งใจที่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยเพื่ออยากจะหลุดพ้นจากสภาพบีบบังคับและคำว่าครอบครัวจอมปลอมพวกนั้น..... ดีที่ว่าพ่อของเรียวมันมีฐานะดีทีเดียว.... จึงทำเรื่องซื้อคอนโดให้มันอยู่ แต่ใครก็ดูออกว่าเป็นวิธีที่ทำให้เรียวมันออกจากบ้านมาให้พ้นหูพ้นตาต่างหากหละ.... เพราตลอด 10 ปีที่เรียวมันอยู่บ้านหลังนั้น..... มันไม่เคยยอมลงให้ใครเลย แม้แต่แม่ใหม่ของมันเอง รู้มั้ยว่าทุกเย็นเรียวมันจะมาคลุกตัวอยู่บ้านฉันจนมืดค่ำเพราะไม่อยากกลับ.... แล้วเสาร์อาทิตย์ถ้าไม่มีเรียนพิเศษหรือไม่ไปไหน มันก็เอาแต่ขังตัวเองอยู่ในห้องคนเดียว.... ฉันรู้ .... ว่ามันเป็น 10 ปีที่ทรมานมาสำหรับมัน..... คนที่ปิดกั้นตัวเอง คนที่ไม่เคยไว้ใจใคร... ไม่เคยคิดเชื่อใจใคร..... ณ วันหนึ่ง พอเปิดรับ....เปิดใจให้กับใครสักคน ทำไมถึงต้องมาเจอกับเรื่องเลวร้ายพวกนี้ด้วย.... ทำไมเรียวมันต้องเจอแต่เรื่องพวกนี้ด้วยนะ.... ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ ซูจัง....” คนฟังถึงกับตัวชา.... เรื่องราวมากมายที่พรั่งพรูออกมาจากปากคนรักอ่อนวัย... ทำเอาแทบทรงตัวให้ นั่งไม่อยู่ นัยน์ตาโศกที่ว่างเปล่า... ยามเค้าสบตากับเรียวแม้จะไม่บ่อยครั้งนัก..... แต่พาลให้น้ำตารื้นขึ้นมาเมื่อนึกถึง.... เด็กคนนี้มีภูมิหลังที่น่าอดสูจนไม่คิดอยากจะเชื่อเลยจริง ๆ.... “เรียวมันรักยามะพี.... ฉันดูออก... ฉันรู้ว่ามันรักยามะพีแล้วเต็มๆ ” หากเวลานี้มารุมีโอกาสได้พบกับยามะพี.... เค้าไม่คิดจะต่อยจะตี....ไม่คิดจะทำร้ายไปตามที่พูดไว้หรอก... แต่จะเดินเข้าไปหา.... แล้วก็บอกเพียงว่า.... ......... ..... ... อย่าทำให้เพื่อนเค้าเสียใจไปมากกว่านี้ก็พอ..... ขอแค่นี้จริงๆ +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ เรียวช้อนตาขึ้นมองคนที่เดินมาหยุดอยู่ข้าง ๆ โต๊ะเขียนหนังสือ... พลอยให้การลอกเลคเชอร์ที่มารุให้หยิบยืมมาต้องหยุดลง ยิ่งเห็นแก้วน้ำกับกระปุกยาในมือยามะพีก็ยิ่งไม่เข้าใจไปกันใหญ่... "ถึงจะไปเรียนได้แล้ว แต่ไข้ในตัวนายมันยังไม่หายขาดหรอก ยังไงก็กินยาอีกเถอะ..." "ฉันหายดีแล้ว..." "ฉันบอกให้กินก็กินไปเถอะหน่า... ! หรือจะต้องให้ป้อน ?" "ไม่ต้อง !... ฉันกินเองได้" เรียวสวนกลับไปห้วนจัด คว้าแก้วน้ำจากมือยามะพีมา... แต่ทว่าติดจะเป็นแย่งซะมากกว่า จังหวะที่คว้ามาน้ำในแก้วที่อีกคนรินมาจนเกือบเต็มจึงกระฉอกหกใส่เสื้อที่สวมอยู่ "ได้เรื่องเลย... เห็นมั้ย ?! ทำไมถึงทำอะไรให้มันนุ่มนวลเหมือนคนอื่นหน่อยไม่ได้ ห๊ะ ?" "ฉันก็เป็นของฉันอย่างนี้... จะดีจะแย่มันก็ตัวฉัน อย่ามายุ่ง !!" "เรียว !... "คนตัวเล็กที่กำลังง่วนอยู่กับการใช้ทิชชู่เช็ดคราบน้ำที่เปียกเป็นวงกว้างตรงอกเสื้อ ตวัดหน้าขึ้น...ตกใจเมื่อจู่ ๆ ยามะพีก็เรียกชื่อเค้าเสียงเข้ม "ฉันจะไม่ยุ่งกับนายสักนิด... ถ้าฉันไม่ได้ห่วงนาย จากตรงนี้ " ยามะพีจับฝ่ามือเล็กทาบลงตรงบริเวณหน้าอกข้างซ้าย... ซึ่งเป็นตำแหน่งตรงหัวใจพอดิบพอดี เสียงการเต้นของก้อนเนื้ออุ่น ๆก้อนนั้นของคนตัวใหญ่ซึมผ่านฝ่ามือน้อยๆ ดวงตาสองคู่จดจ้องกันราวกับจะให้เงาของกันและกันส่งสะท้อนด้วยอีกฝ่ายให้ยาวนานที่สุด... ถ้าไม่หยุดซะตอนนี้... ก็จะถอยหลังไม่ได้ตลอดไปแล้วนะ เรียวชักมือกลับเมื่อจิตใต้สำนึกในส่วนที่ยังรักตัวเองดังขึ้นมา... ต้องรักตัวเองให้ได้ก่อน ถึงจะปีกกล้าขาแข็งพอที่จะรักคนอื่นได้... ! ใครจะรู้บ้าง ว่านี่แหละคือ คำที่เรียวใช้เสี้ยมสอนตัวเองมาตลอดตั้งแต่พลาดไปวันนั้น... "ฉันจะกินยา... แล้วอ่านหนังสือต่อ นายไปนอนเถอะ..." ช่วยออกห่างฉันไปซะตอนนี้ ขืนถ้านายให้ตัวนายสะท้อนในดวงตาของฉันนานกว่านี้อีกแค่นิดเดียว... นายจะต้องลำบากใจนะ ยามะพี... เพราะว่าฉันอาจจะละโมบโลภมากไม่ให้ตัวนายมีโอกาสได้ไปสะท้อนในดวงตาของใครอีกเลย แม้แต่แฟนของนายเอง !!... เรียวตัดสินใจออกปากไล่ยามะพี... อีกคนก็ดูจะเข้าใจสถานการณ์ที่ยังลุ่ม ๆ ดอนๆ ระหว่างเค้ากับเจ้าของห้องตัวเล็กดีที่เดียว ...ผละแยกเข้าห้องนอนตัวเองไป ถ้ารู้ตัวว่า... รักช้ากว่านี้อีกนิด อีกนิดเดียวก็พอ จะเจ็บน้อยกว่านี้มั้ยนะ เรา ?... +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ ชีวิตในแต่ละวันที่เคยอยู่แต่กับความจำเจ... ตื่นเช้าไปเรียน ตกเย็นก็เที่ยวไปเรื่อยกับเพื่อน ๆ ที่คณะ... กับมารุ ยอมรับว่าเปลี่ยนไปจนเรียกได้ว่า จากหน้ามือเป็นหลังมือทีเดียว... หลังจาก กลางดึกคืนนั้น ที่มีบุคคลแปลกหน้าถือวิสาสะมาเคาะประตูโครม ๆ... ความสัมพันธ์ที่เริ่มจากความเข้าใจผิด... มีเรื่องวุ่นวายนิด ๆ ค่อยๆ ก้าวข้ามมาเป็นผู้ร่วมอาศัยที่ดูยังไงก็คนละขั้วเห็น ๆ แต่ท้ายที่สุดและที่สุด กลับผลิกผันไปเป็นความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งทางกาย แต่กลับไม่มีสักนิดที่จะลึกซื้งทางใจ... เรียวไม่เคยนึกอยากจะก่นด่าอีกฝ่ายเลย ที่ทำเรื่องพวกนั้น... เพราะตัวเองก็รู้ดีว่า ตนนั่นแหละที่ยินยอมพร้อมใจเอง ... ทั้ง ๆ ที่รู้ว่า ถนนสายใหม่สายนี้ทอดยาวออกไปไกลสุดลูกหูลูกตา มองไปก็เห็นแต่พื้นถนนลิบๆ แต่ทว่าไม่มีที่สิ้นสุด... ถ้ายังมีถึงสามคนที่พร้อมใจกันเดินอยู่บนถนนเพียงเส้นเดียว... หลังจากคืนที่ยามะพีบังคับให้กินยาคืนนั้น... ก็แทบจะเป็นคืนสุดท้ายที่ต่างฝ่ายต่างได้พบหน้าค่าตากันเรียวออกจากห้องในตอนเช้า เรียกว่าเช้ามากๆ... และกลับเอาซะดึก ปล่อยเวลาในแต่ละวันอยู่ที่มหาวิทยาลัยเป็นส่วนใหญ่ จนคนที่เดินผ่านไปผ่านมาแถว ๆ โต๊ะใต้ตึกคณะชินตากํบภาพชายหนุ่มตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งก้มหน้าก้มตาคร่ำเคร่งกับตำราอย่างเอาเป็นเอาตาย... กระทั่งตอนเย็น... การถ่วงเวลาที่ไร้สาระกับการเดินเที่ยวเตร่ไปเรื่อยตามย่านศูนย์การค้า... ตู้เกมส์...หรือสวนสาธารณะก็ดูจะเป็นสิ่งที่เรียวยึดเป็นส่วนหนึ่งของการหลบหน้ายามะพีไปด้วย... เจอกันให้น้อยที่สุด... เพื่ออะไรต่ออะไรมันจะดีขึ้นกว่าที่เป็นอยู่แม้มันจะเป็นการแก้ปัญหาของคนขี้ขลาดที่หนีความรู้สึกของตัวเองก็ตามที... ถ้ายามะพีอยู่ตรงไหน... เรียวก็จะไม่อยู่ตรงนั้น ยามะพีดูทีวี... เรียวก็เลือกที่จะปลีกตัวอยู่ในห้องนอนถ้ายามะพีอยู่ในห้องนอน... เรียวก็เลือกที่จะทำอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่ในครัว... ถ้ายามะพีอยู่ในครัว ...เรียวก็เลือกที่จะยืนรับลมอยู่นอกระเบียง... ถ้ายามะพีอยู่นอกระเบียง... เรียวก็เลือกที่จะอยู่ในห้อง... และถ้ายามะพีอยู่ในห้อง... เรียวก็เลือกที่จะออกมาข้างนอกซะ "หมู่นี้ขยันจังนะ... เรียว เห็นอ่านหนังสือทุกวันเลย" "อ้าว ยูเองเหรอ?... ก็ใกล้จะสอบแล้วนี่ ไม่ขยันก็สอบตกกันพอดี" เรียวเอ่ยตอบเพื่อนร่วมภาควิชาที่นั่งลงฝั่งตรงข้ามกับเค้า... "ติวให้ฉันบ้างสิ... ตอนนั่งเรียนเอาแต่หลับ ไม่ค่อยเข้าใจตั้งหลายบทแน่ะ" "อืม ๆ ได้สิ... ตรงไหนล่ะ ?..." คนตัวเล็กยิ้มกว้างอย่างที่ไม่ค่อยได้ยิ้มมาในรอบหลายวัน พยักหน้าให้โยโกจึงก้างหน้าหนังสือให้เรียวดูยังบทที่บอกว่าไม่เข้าใจ... คนออกปากจะติวให้จัดแจงขีด ๆ เขียน ๆ เน้นตรงส่วนสำคัญของแต่ละใจความให้เพื่อนพร้อมกับอธิบายร่ายยาวเท่าที่ตัวเองเข้าใจ โยโกก็พยักหน้าหงึก ๆเออออเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง จนมารู้สึกตัวกันอีกทีรอบๆ ตัวก็เริ่มมืดเสียแล้ว... "เย็นแล้วเหรอเนี่ย ?... กำลังสนุกเลย นายสอนเข้าใจกว่าพวกอาจารย์หน้ายักษ์นั่นอีก" "ว่าอาจารย์อย่างนั้น เดี๋ยวก็สอบตกหรอก ยู" "ห๊า ๆๆ ... ฉันล้อเล่นหน่า ขอบใจมากนะ วันนี้" โยโกกลั้วหัวเราะกับสีหน้าที่ตำหนิของเรียว พลางช่วยกันเก็บหนังสือและอุปกรณ์การเรียนต่างๆ ที่กระจัดกระจายเต็มโต๊ะลงกระเป๋า... ก่อนจะเดินออกมาจากตึกคณะจนถึงหน้ามหาวิทยาลัยด้วยกัน... แต่แล้วโยโกก็ต้องหยุดเท้าลงกึก... เมื่อคนที่เดินมาอยู่ข้าง ๆหยุดเดินเอาดื้อ ๆ "มีอะไรเหรอ เรียว ?" "เป... เปล่า ๆ ไปกันต่อเถอะ " เรียวคว้าแขนเพื่อนตัวเองให้รีบจ่ำเดินไปเร็วขึ้น จังหวะการก้าวเท้าซอยถี่จนโยโกนึกแปลกใจ พยายามขืนตัวไว้นิด ๆ กะจะถามให้หายสงสัยว่าเรียวจะรีบร้อนไปไหนกัน... แต่มือของใครคนหนึ่งที่ฉวยเข้ามาคว้าคนที่เดินนำอยู่ข้างหน้าติดจะเป็นกระชากจนเรียวเกือบจะเซล้มไปกองกับพื้น... "ฉันมารับ !!" "ไม่เห็นเหรอว่าฉันกลับกับเพื่อน... ไปเถอะยู ไปหาอะไรอร่อยๆ กินกัน" เรียวบิดข้อมือจนหลุดจาก ยามะพี... หันไปเร่งโยโกที่ยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่ให้เดินตาม... "แต่... เพื่อนนายมารับนี่ ไม่เป็นไร ๆ แยกกันตรงนี้ก็ได้" "ใครเพื่อนฉัน ?!... ถ้าจำไม่ผิด คน ๆ นี้ไม่เคยเป็นเพื่อนฉันเลย ไปกันเถอะ ฉันหิวแล้ว..." เรียวพูดเด็ดขาด ตวัดหางตายังยามะพีตรงคำว่าไม่เคยเป็นเพื่อน... เป็นนัยให้รู้ว่า ยามะพีไม่เคยได้รับแม้แต่คำว่าเพือนจากเค้านับจาก วันแรกที่เจอกัน... ก่อนจะลากโยโกไปเดี๋ยวนั้น เข้าใจบ้างมั้ย ?... ยามะพี คำว่าไม่เคยเป็นเพื่อนน่ะ... เข้าใจมั้ยว่า ฉันหมายถึงอะไร ...? To be con part 11... +-+-+-++-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ *วิธีการเม้น กด コメント:... อันที่สามของแถวข้างล่างนะค่ะ แล้วเม้น ช่องแรกใส่ชื่อ แล้วก็เม้นเหมือนสตอรี่ไทยปรกติ แล้วกด Submit แล้วมันจะขึ้นเป็นอีกหน้าสีขาว ๆ ก็กดปุ่มนูน ๆ ข้างล่างสุดค่ะเป็นอันเรียบร้อย ขอบคุณทีให้ความร่วมมือค่ะ.............  |
|
*น้ำตาพราก*
คนแต่งใจร้าย เมื่อไหร่เขาจะเข้าใจกัน น้องพีอย่ามัวแต่อ้ำอึ้งดิ ลุยเล้ยๆๆๆๆ รู้ใช่มั้ยว่าเรียวจังเข้าใจผิดอ่ะ ง้อเร็วๆ จิ ก้หมายความว่าเรียวจัง
อยากให้ยามะพีเป็นคนรักไง แต่ทำไมไม่พูดไม่บอกออกไปเลยล่ะ ส่วนยามะพีก็รีบๆ ทำอะไรหน่อยซิ ก่อนที่เรื่องจะวุ่นวายมากไปกว่านี้จริงๆ อ้าก
อ่านความหลังเรียวแล้วรักเรียววว ยิ่งเรื่องเจ้าเหมียวยิ่งกระชากใจ!!!! พีจัง T T ทำตัวดีๆดิ๊ สงสารน้องเรียววว ความหลังน่าสงสาร ฮึกๆๆๆ
สู้ๆนะยามะ คงต้องเหนื่อยหน่อยนะ ตะคุ้ม เชื่อจิ อิอิ แล้วจะเข้าใจกันไหมเนี่ย
คอยหลบหน้า ไม่ยอมรับฟัง แล้วเมื่อไหร่จะดีกันล่ะ จะสงสารใครดีล่ะคะ |
|
|
||
| 管理者だけに閲覧 | ||
|
|
||
