Title : Colourful... part 12

Cast : Yama-P & Ryochan
Author : nakane_honey bee




หลังจากมื้อเช้าผ่านพ้นไป... มารุก็ยังมีเรื่องให้ต้องทำโดยขัดไม่ได้อีก


"ช่วยเอายาไปให้ยามะพีกินทีสิ...มารุ กินข้าวเสร็จจะครึ่งชม.แล้ว" เรียวไหว้วานกิ่งบังคับเพื่อนรักที่กำลังก้ม ๆ เงย ๆ หาขนมกินไปเรื่อยตรงหน้าตู้เย็น...


"ก็เอาไปให้เองเซ่... ยามะพีก็นั่งหัวโด่อยู่โน้นน่ะ"


"ไอ้มารุ!... บอกว่าช่วยหน่อย ได้ยินมั้ย ?!"


"เฮ้อ... แถวบ้านนายเรียกว่าขอให้ช่วยเหรอเนี่ย ไอ้น้ำเสียงแบบนี้ นึกว่าขู่บังคับเสียอีก...เอามาสิ!" มารุจำต้องรีบยัดคุ๊กกี้ที่ค้นเจอในตู้เย็นเข้าปากจัดการเคี้ยวมันลวก ๆ ก่อนจะรับยาจากเรียวมาอย่างขัดไม่ได้... ใครจะกล้าขัดมันหละก็ดูมันทำหน้าเข้าสิ ไม่บอกไม่รู้ว่าชื่อนิชิกิโด เรียว.... ไม่งั้นคงเผลอเรียก ท่านฮิตเลอร์กิโด้ไปแล้วแน่ ๆ ...


"อะ... มีคนเค้าวานให้เอามาให้"


"ใครกันน่ะมารุ... ก็แค่ยาเอง ทำไมต้องวานด้วยหละ?" ยามะพีวางหนังสื่อพิมพ์ลง... ย่นหัวคิ้วงง ๆ กับคำพูดของมารุแต่ก็ยื่นมือไปรับยาและแก้วน้ำมา...


"จะใครได้หละ... ก็มีอยู่รายเดียวแหละ กิน ๆ ไปเหอะ เดี๋ยวคนที่ซวยจะเป็นฉันอีก... ถ้านายยังไม่ยอมกินตอนนี้" ว่าแล้วยามะพีก็กรอกยาลงคอไปเมื่อแทบจะไม่ต้องคิดมากว่าใครเป็นคนวานมา.. ก่อนจะขยิบตาเป็นการส่งซิกส์ให้มารุเขยิบเข้ามาใกล้ ๆ ...

"มีอะไร ?" มารุเอียงหูไปจนเกือบชิดกับปากยามะพี


"เรียวเค้าเป็นอะไรน่ะ...? เหมือนคนละคนกับเมื่อวานยังกับหน้ามือเป็นหลังมือแน่ะ" ในที่สุดยามะพีก็ทนเก็บความอยากรู้ไว้ต่อไปไม่ได้อีก ตั้งแต่กินข้าวเช้าแล้ว... เรียวก็เป็นคนลงมือทำเอง แถมไอ้อาการหน้านิ่งหน้าตายไม่รับรู้อะไรตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมาก็หายไปจนหมด


ถึงแม้ว่าจะไม่ยิ้มแย้ม... หัวเราะกับเค้าเหมือนที่ทำกับมารุ แต่เรียวก็ดูเป็นมิตรมากขึ้นจนผิดสังเกตุไปจริง ๆ ... มารุมองแววตาคาดคั้นของคนถามสลับกับเพื่อนตัวเองที่กำลังเดินไปที่โต๊ะคอม...ที่ตีหน้าเฉยทำเป็นไม่สนใจใครเลยนอกจากตัวเองทั้ง ๆ ที่ลึก ๆ ก็ห่วงยามะพีอยู่... ยิ่งทำให้มารุเองก็นึกหมั่นไส้นิด ๆ แต่พอนึกถึงเรื่องที่เรียวเล่าให้เค้าฟังเมื่อเช้าหลังจากที่เค้าเห็นเรียวยืนยิ้มบ้าอยู่คนเดียว... ก็พลอยโล่งใจไปด้วยไม่ได้อยู่ดี....

"ยาสุดะไม่ใช่แฟนของยามะพีแหละ... มารุ ได้ยินมั้ย ๆ ว่าเค้าสองคนไม่ได้เป็นแฟนกัน !"


เหมือนที่ใครต่อใครชอบพูดกันว่า....
ความรักเหมือนกับผีเสื้อ... ทีเมื่อใดที่เราวิ่งไล่ตามก็จะเตลิดหนี
เมื่อยามที่ไม่ใส่ใจ... ก็จะมาเกาะอย่างแผ่วเบาบนไหล่ของเรา
และเวลานี้มารุกำลังมองเหล่าผีเสื้อหลายต่อหลายตัว... บนไหล่เล็ก ๆ ของเพื่อนตัวเอง
ขอให้ผีเสื้อพวกนี้อยุ่กับนายนาน ๆ นะ... เรียวจัง


"เฮ้!... มารุ ได้ยินที่ผมถามมั้ยเนี่ย ?"

"ได้ยิน ๆ ... ก็คิดอยู่ว่าจะตอบยังไง ใจร้อนจังนายนี่" แขนเสื้อที่โดนกระตุกจากยามะพีเรียกสติของมารุให้วกกลับมา...ก่อนจะตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดให้ยามะพีฟัง...


"อะไรเนี่ย ?!...ผมพยายามพูดแทบตายจนถึงกับเลือดตกยางออกขนาดนี้ยังไม่ยอมฟังกันเลย... รู้งี้ให้ยาสุจังมาพูดให้ตั้งนานแล้ว"


"นายเพิ่งรู้เหรอ... ว่าไอ้เรียวมันดื้อ ชีวิตนี้มันเคยฟังใครซะที่ไหน ขนาดกับฉันเองก็ไม่ค่อยจะฟังเลย" มารุตบบ่าคนที่ทำหน้าไม่ถูกหลังจากฟังเรื่องจากปากเค้า... ผ้าสีขาว ๆ ทีพันอยู่บนศรีษะเป็นหลักฐานได้ดีว่า...คำว่าพยายามพูดแทบตายของยามะพีเป็นยังไง?...คนเจ็บถึงกับถอนใจออกมาเฮือกดัง


"รู้สิ... ผมรู้ว่าเรียวทั้งดื้อทั้งรั้น... แล้วก็ชอบฝืนทำให้ทุก ๆ เรื่องที่ตัวเองคิดว่าถูกเสมอ เอะอะอะไรก็เถียง...ไม่พอใจอะไรก็โวยวาย... เรื่องพวกนี้ผมไม่ถือสาหรอกกลับคิดว่าเป็นเสน่ห์ของเค้าเสียด้วยซ้ำ แต่ไอ้เรื่องเจ็บแล้วไม่พูด สงสัยอะไรแล้วไม่ถาม... แล้วตัดสินใจด้วยตัวเองน่ะ บางทีผมก็โมโหนะ"


"นั่นแหละ... คือ ตัวไอ้เรียวมัน แต่ถ้านายได้เห็นมันอีกหลาย ๆ มุม...รับรองนายจะต้องยอมมองข้ามนิสัยพวกนั้นไป... เชื่อฉันสิ" ฉันบอกนายได้แค่นี้แหละนะ... ยามะพี เพื่อนฉันนิสัยยังไงฉันก็บอกหมดแล้วที่เหลือมันขึ้นอยู่กับตัวนายเอง... ว่าจะทำให้ไอ้เรียวมันยอมรับนายด้วยหัวใจของมันจริง ๆ ยังไง... ก็เท่านั้น


"คุยอะไรกัน ?!...นินทาฉันรึเปล่า เห็นเอาหัวชนกันตั้งนานแล้วนะ !" มารุและยามะพีผละตัวออกจากกันราวกับติดสปริง...ส่ายหน้าส่ายหัวกันเลิ่กลั่ก เมื่อจู่ ๆ เรียวก็โผล่มายืนอยู่ข้างหลัง... ดวงตาดำสนิทจ้องมาอย่างเค้นจะเอาคำตอบให้ได้สองแขนยกขึ้นกอดอก...


"ไอ้มารุ... พูดอะไรรึเปล่า ?"

"ไม่รู้โว้ย !.... ถามกันเอาเอง ฉันจะกลับแล้ว" มารุลุกพรวดขึ้นเมื่อเรียวหันมาเพ่งเล็งเค้าเป็นคนแรก... แต่พอเห็นว่าเพื่อนรักจะกลับจริงคนตัวเล็กที่ฮึดฮัดอยู่เมื่อกี้ถึงกับเปลี่ยนท่าทีทันทีเหมือนกัน...


"เฮ้ย !... อย่าเพิ่งกลับเซ่ ไหงมาทำมารยาทดีรีบกลับซะงั้น เห็นทุกทีอยู่เป็นชาติกว่า" เรียวตามมาดึงแขนเพื่อนที่เดินมาถึงหน้าประตูห้องไว้...

"มารุ... จะกลับจริงเหรอ?"


"อืม... มีโอกาสได้คุยกันแล้ว ก็คุยซะ" บีบมือเพื่อนตัวเล็กเบา ๆ ย้ำและเตือนสติก่อนจะแกะออก แม้ใจจะอ่อนยวบไปมากอยู่กับสีหน้าและน้ำเสียงอ่อย ๆ ของเรียว.... ทำไมเค้าจะไม่รู้ว่าเรี่ยวยังไม่พร้อมจะอยู่กับยามะพีตามลำพัง แต่ถึงไม่เริ่มเสียตอนนี้ไม่ช้าก็เร็วสถานการณ์อึดอัดพวกนี้ก็ต้องมาถึงอยุ่ดี.... เฮ้อ... ไอ้เรียวที่เคยสู้ยิบตาหายไปไหนซะแล้วน้า


หลังจากมารุกลับไป... ห้องทั้งห้องก็เงียบกริบราวกับไม่มีใครอยู่ ยามะพียังคงนั่งอยู่ตรงโซฟาหน้าทีวีเหมือนเดิมแต่สายตากลับทอดมองยังอีกคน.... และรู้ว่าเรียวก็รู้ตัวว่าเค้ามองอยู่เช่นกัน



"เรียวจัง..." ยามะพี่ลองเรียกเบา ๆ ... แต่คำค้านรับอย่างที่ควรจะเป็นก็กลับไม่มีมาเรียวเอาแต่หันหลังทำทีเป็นชงกาแฟกินอยู่ตรงเคาว์เตอร์ที่ยื่นออกมาจากครัว.... เวลานี้หัวใจของเรียวกำลังคิดหาหนทางให้สู้หน้ากับคนตัวใหญ่ที่นั่งไม่ขยับไปไหนอยู่กลางห้องจนหัวแทบจะระเบิด.... จนไม่ทันได้ยินเสียงเรียกเบาๆ นั้น... ขนาดยามะพีเดินมายืนซ้อนอยู่ข้างหลังได้ครู่ใหญ่ ๆ แล้วก็ยังไม่ทันจะรู้ตัวเสียด้วยซ้ำ...


"เรียวจัง..."

"หืมห์... เฮ้ย !.... โอ้ย !!..." เพราะความที่เอาแต่เหม่อพอเสียงเรียกดังขึ้นอยู่ข้าง ๆ หูก็หันไปทันทีด้วยตกใจพาลให้ชนเข้ากับยามะพีเข้าอย่างจัง... แต่ที่แย่กว่านั้นก็เห็นจะเป็นแก้วกาแฟร้อน ๆ ในมือก็พลอยหกใส่ตัวเองอีก...



"เป็นอะไรมากมั้ย... เรียวจัง ??" ยามะพีฉวยแก้วใบเปล่าเพราะเจ้ากาแฟที่เพิ่งจะชงเสร็จหกรดคนชงเสียเองจนหมดแล้วทิ้งไว้ในซิงค์ล้างจาน


"ไม่เป็นไร... กางเกงมันหนาน่ะ" เรียวบอกปัด ๆ ทั้งที่จริงแล้วกางเกงที่ตัวเองสวมอยู่ก็แค่ผ้าเนื้อบาง ๆ แต่ดีที่ยังสวมบ๊อกเซอร์ไว้ข้างใน... แต่ถ้าให้ตอบตามความจริงตอนนี้ตรงบริเวณหน้าขาที่โดนกาแฟหกใส่ก็รู้สึกร้อน ๆ ปวด ๆ ขึ้นมาเหมือนกัน... ยามะพีเห็นสีหน้าของคนโกหกก็เหนื่อยใจขี้เกียจเค้นให้บอกอาการจริง ๆ ... ตัดปัญหาลากคนตัวเล็กไปยังห้องน้ำเดี๋ยวนั้น...



"เฮ้ย !!... จะทำอะไร มาที่ห้องน้ำทำไม ?!"

"ถ้าไม่รีบล้างน้ำสะอาด...แผลเน่าขึ้นมา ฉันได้คอยรับส่งนายไปขอทานตามสะพานลอยแน่ ๆ ...เข้าไปล้างแผลก่อนเถอะ" ยามะพีดักคอคนช่างเถียงอย่างรู้ทัน...พร้อมทั้งขู่ไว้จนคนตัวเล็กนึกเสียวสันหลังขึ้นมา เรียวมองหน้ายามะพีอย่างจนมุมสุดท้ายก็ยอมเข้าห้องน้ำไปดี ๆ

เล่นเอาตั้งตัวไม่ติดจริง ๆ นะ... บทจะได้เผชิญหน้ากันก็ต้องมามีเรื่องให้ได้อับอายกันอีก


ก๊อก ๆๆ...........


เรียวสะดุ้งตัวโหยง....เมื่อเสียงเคาะประตูห้องน้ำดังขึ้น

"จะนอนในห้องน้ำรึไง.... ล้างเสร็จแล้วก็ออกมาสิ จะได้ทายา" คนเคาะเองก็ทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน... เค้ายืนรอให้เรียวเข้าไปล้างตัวจนมันจะเลยมายี่สิบนาทีได้แล้ว... ทำไมป่านนี้คนตัวเล็กยังไม่ยอมออกมาสักที


"เรียวจัง.... เป็นอะไรอีก ทำไมไม่ยอมออกมา ?"


"เดี๋ยวออกไปแล้ว.... จะเร่งอะไรกันนักหนาเล่า !" เสียงที่ทำเป็นตะโกนตอกกลับไปจริง ๆ แล้วก็แค่กำลังกลบเกลื่อนความประหม่าไว้ต่างหาก... เวลานี้เรียวถอดกางเกงตัวนอกที่เปื้อนกาแฟจนไม่สามารถใส่มันซ้ำได้อีกแล้ว... เหลือแค่บ๊อกเซอร์ตัวจิ๋วตัวเดียวจะให้เดินออกไปเลยเหรอ... ถ้าหากคนข้างนอกเป็นมารุก็ว่าไปอย่างเค้าคงไม่มีขัดเขินหรือกระดากอายอะไรทั้งนั้นที่จะเดินโท่ง ๆ ออกไป... แต่นี่มันไม่ใช่นะสิ

สุดท้ายและท้ายสุดคนตัวเล็กก็กัดฟันออกจากห้องน้ำจนได้... และเหมือนยามะพีเองก็รู้ว่าเรียวกำลังรู้สึกเช่นไรแกล้งเป็นสังเกตุไม่เห็นเสียว่าเวลานี้เรียวคนเก่งมีเพียงเสื้อยืดพอดีตัวกั บบ๊อกเซอร์ตัวจิ๋วตัวเดียวสวมอยุ่เท่านั้น ...



"เฮ้ย!... จะทำอะไรอีกอะ ?!" เรียวกระถดตัวจนหลังชนกับพนักโซฟา...ปัดมือคนที่มีหลอดยาสีขาวถือไว้พัลวันทันทีที่ถูกลากให้มานั่งลง


"ก็จะทายาให้นะสิ... ถามได้!"


"บ้าไปใหญ่แล้ว... ไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนี้เลย ฉันทาเองได้น่ะ!!"


"แต่ฉันเป็นคนทำให้นายตกใจจนกาแฟมันหกใส่นะ... ถือซะว่าเป็นการขอโทษจากฉันละกันแล้วก็เป็นการขอโทษในหลายๆ เรื่องด้วย" คนที่นั่งยอง ๆ อยู่กับพื้นเงยหน้าขึ้นสบตากับคนบนโซฟา...น้ำเสียงจริงจังและดวงตามุ่งมั่นของยามะพีทำให้เรียวถึงกับอึกอักคิดคำเถียงอะไรไม่อ อก... สู้ให้นายเป็นบ้าอย่างเมื่อคืนฉันยังจะกล้าสู้กล้าเถียงมากกว่าการที่นายมาทำแบบนี้เสียด้วยซ้ำ... ยามะพี


พอรู้สึกอีกทีชายกางเกงบ๊อกเซอร์ตัวจิ๋วก็ถูกยามะพีค่อย ๆ เลิกขึ้น ...รอยแดงเป็นปื้นตรงบริเวณหน้าขาทั้งสองข้างลอยเด่นชัดขึ้นมา... เรียวแอบตกใจไม่น้อยเพราะมันแดงกว่าตอนที่ล้างในห้องน้ำตั้งเยอะ... ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นเมื่อนิ้วที่แต้มเนื้อยาสีขาวขุ่นค่อย ๆ ลากไล้ไปมาอย่างระมัดระวัง... ยามะพีทายาให้เงียบ ๆ จนเสร็จเรียบร้อย


"คงจะอาบน้ำไม่ได้สองสามวันด้วยนะ... รอให้แผลหายก่อนจะดีกว่า"


"อืม..." เรียวแค่อืมรับในลำคอเบา ๆ มองยามะพีเก็บหลอดยาไว้ในลิ้นชักหน้าชั้นวางทีวี....ทั้งที่คนตัวใหญ่เองก็ยังมีผ้าพันแผลหนาเตอะอยู่บนศรีษะ... แต่ก็ยังมาห่วงเค้าอีก



"เรียวจัง..." ยามะพีกลับมานั่งแบบเดิม... รวบมือทั้งสองข้างคนตัวเล็กมากุมไว้บีบเบา ๆ


"แม้ว่านายจะรู้เรื่องจากยาสุจังแล้ว... แต่ฉันก็อยากจะบอกให้นายฟังจากปากฉันเองด้วย... ก็อย่างที่บอก แม่ของยาสุจังแต่งงานกับพ่อฉันเมื่อ 5 ปีที่แล้ว เพราะฉะนั้นฉันกับเค้าเป็นพี่น้องกัน แล้วที่ฉันกับเค้าไปมาหาสู่กันก็ถือเป็นเรื่องปกติ...ไม่มีอะไรมากไปกว่านี้จริง ๆ"


"นายจะมาบอกฉันทำไม... ไม่ได้อยากรู้สักหน่อย จะเป็นอะไรกันก็เรื่องของนาย...ฉันไม่เกี่ยวอยู่แล้ว!!"


"เรียวจัง !..."


"จะขึ้นเสียงใส่ฉันทำไม?!..." เรียวโวยเข้าให้บ้างเมื่อยามะพีมาเรียกชื่อเค้าด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ


"ก็นายมันรวนนี่... ฉันกำลังอธิบายไอ้สิ่งที่นายเข้าใจผิดอยู่ ฟังดี ๆ ไม่ได้รึไง?"


"ดี ๆ ของนายอะแบบไหนหละ... ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้แหละ เนี่ยเรียกว่าดีแล้ว !!..." คนตัวเล็กจะชักมือกลับแต่ก็ถูกอีกคนยึดไว้ไม่ยอม... คราวนี้เรียวเลยตัดสินใจจะลุกขึ้นหนี จริง ๆ แล้วที่ทำไม่พอใจเนี่ยเพราะเขินจนไม่รู้จะเขินยังไงแล้วต่างหาก... ขืนนั่งให้ยามะพีเอาแต่จ้องอยู่แบบนี้ได้ฟอร์มหลุดแน่ ๆ...


"เฮ้ย!... มาซบทำไมเนี่ย ?" แต่แล้วเรียวก็หมดสิทธิ์ลุกหนีไปไหนทั้งน้น... เมื่อคนที่นั่งยอง ๆ อยู่กับพื้นจู่ ๆ ก็ซบหัวลงกับตักนุ่ม ๆ ของตน พร้อมกับวาดวงแขนมากอดเอวไว้เสียอีก...


"อย่าขยับสิ... ฉันเจ็บแผลอยู่นะ"


"เจ็บก็ลุกออกไปเซ่... ฉันจะไปหา...เออ..." เรียวไม่กล้าจะพูดต่อให้จบ...จะบอกได้ยังไงหละว่าจะไปหากางเกงใส่อะ... ยามะพีก็ลืมจริงหรือแกล้งกันแน่ก็ไม่รู้...ก็เห็นอยู่ว่าตอนนี้เค้ายังใส่แค่บ๊อกเซอร์ตัวจิ๋วอยู่แค่นั้น มันไม่ค่อยเหมาะที่จะคุยอะไรต่ออะไรเอาซะเลย... ให้ตายสิ


แอ็ดดดดดดดดด..................


"เฮ้ย... ไอ้เรียวเห็นกระเป๋าตังค์ฉันมั้ยว่ะ ??... อ้าว ! โทษที ๆๆ วันหลังค่อยมาหาใหม่ก็ได้" มารุหันหลังกลับเดี๋ยวนั้นเมื่อถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาเพราะความเคยชินที่เดินเข้าออกห้องเรียวเป็นว่าเล่น...แล้วเจอกับช๊อต เด็ดชวนจินตนาการไปไกลของยามะพีกับเรียวตรงโซฟาเข้าเต็ม ๆ ตา...


"เดี๋ยว....ไอ้มารุ อยู่ก่อน ๆ ๆ....อยู่ก่อนนะ"


"แต่...เออ" มารุต้องกระอักกระอ่วนใจไปใหญ่มองเพื่อนตัวเล็กที่ถลาเข้ามาคว้าแขนไว้ขอให้อยู่ก่อน...ไหนจะยามะพีที่จ้องมาทางเค้าด้วยสายตาแ ปลก ๆ อีก...ไม่ได้โง่นี่หน่า ว่ากำลังกลายเป็นก้างชิ้นโตอยุ่เชียว


"น้า... มารุจัง อยู่ก่อนนะ เอางี้...ฉันอยากกินหม้อไฟ เดี๋ยวเย็น ๆ โทรไปชวนซูจังมาด้วยนะ ขอร้องหละ...มารุจัง" คนโดนขอร้องพลอยต้องใจอ่อนอีกจนได้เมื่อเรียวใช้มุขเก่า ๆ เรียกเค้าว่า...มารุจัง...ซึ่งในรอบสิบปีที่รู้จักกันมาจะถูกคนตัวเล็กหยิบขึ้นมาใช้ก็แทบจะนับครั้งได้เลย...โดยเฉพาะเวลาอ้อน นี่แหละ


"อืม...ก็ได้" เรียวยิ้มกว้างทีเดียวเมื่ออ้อนมารุสำเร็จ...แม้ว่าเรื่องยาสุดะจะเคลียร์ไปแล้ว...แต่ระหว่างฉันกับนายมันยังคลุมเคลือเกินไปน ัก... ยามะพี ขอเวลาให้ฉันได้ทบทวนเรื่องของเราสองคนให้นานกว่านี้สักหน่อยเถอะ


ให้เวลาฉันหน่อยนะ... ยามะพี

เพราะฉันไม่คุ้นเคยกับคำว่า..."ความรัก"...มานานมากแล้ว
ฉันเคยเกือบจะมีความสุขดีอยู่แล้วในความเหงา...
เกือบจะลงตัวดีแล้วกับความว่างเปล่า...
แล้วจู่ ๆ นายก็เข้ามา.... มันเป็นช่วงเวลาน้อยนิดที่เราได้เรียนรู้...ได้อยุ่ด้วยกัน

ให้เวลาฉันหน่อย... ให้ฉันได้มั่นใจอะไรต่ออะไรระหว่างเราสองคนให้มากกว่านี้
แล้วถ้าหากวันข้างหน้ามันต้องเจอกับคำว่า "ผิดหวัง"...ขึ้นมา
ฉันจะได้ไม่ไปโทษใคร... เพราะฉันถือว่าฉันได้ตัดสินใจด้วยตัวของฉันเองแล้ว




+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+



ตกเย็น...


ควันสีขาวจาง ๆ ม้วนลอยตัวอยู่เหนือหม้อไฟหอมกรุ่นตรงกลางโต๊ะขนาดกระทัดรัด...โดยมีมารุ ซูบารุ ยามะพีและเรียวนั่งร่ายล้อมอยุ่รอบ ๆ ทั้งสี่มุมพอดี...


"กินบ่อย ๆ ก็เบื่อเหมือนกันนะ... ไอ้หมอไฟเนี่ย" มารุวางตะเกียบลงทำหน้าเซ็งจัดกับมื้ออาหารตรงหน้า


"แล้วจะกินอะไร... เรื่องมากจริง"


"ใครเรื่องมากกันแน่วะ... ไอ้เรียว อยู่ดี ๆ ก็ลากให้ฉันกับซูจังมา แถมจัดการเองทุกอย่างว่าจะกินอะไร !"


"อ้าว.... เดี๋ยวนี่พูดกับเพื่อนอย่างนี้แล้วเหรอวะ อุตส่าห์เลี้ยงทั้งที" เรียวโวยกลับ... เริ่มไม่สบอารมณ์กับท่าทีของเพื่อนรักที่เอาแต่บ่นเป็นหมีกินผึ้งอยู่ได้...ตั้งแต่คะยั้นคะยอให้โทรไปชวนซูบารุมาแล้ว ช่วยกันนิดช่วยกันหน่อยมันจะตายรึไงนะ... ไอ้บ้ามารุ...


"นายอย่ามาอ้างเรื่องอื่นได้มั้ย... ไม่กล้าอยุ่กับ อุ้บ !!"


"อะไรกันน่ะ... สองคนนี้ เล่นกันเป็นเด็ก ๆ ไปได้" ซูบารุส่ายหัวกับคนรักอ่อนวัยที่โดนเรียวเอามือตะปปปิดปากอย่างเอือม ๆ ....ก็เห็นต่อปากต่อคำกันมาตั้งแต่ตอนเย็นแล้ว


"ไม่มีอะไรหรอกฮะ... ซูจังกินต่อเถอะฮะ เดี๋ยวจะได้อาบน้ำแล้วค้างที่นี่"


"เฮ้ย!... ใครบอกว่าจค้างวะ ?" มารุปัดมือของเรียวออกเดี๋ยวนั้น...เมื่อคนตัวเล็กพูดเองเออเองอีกแล้ว... ไหนตกลงแค่ให้อยู่ด้วยให้นานที่สุดแต่ไม่ยักกะบอกว่าให้ค้างนี่หว่า....


"ค้างเถอะครับ... มารุ ซูบารุ"


"เอ๊ะ !!..." เสียงที่ผ่ากลางวงขึ้นมาทำเอาทั้งสามคนที่เถียงกันอยู่แปลกใจก็เห็นยามะพีนั่งกินเงียบ ๆ อยู่ตั้งนาน...บทจะพูดก็พูดขึ้นมาเอาดื้อ ๆ อุ้งมือใหญ่ของคนที่พูดประโยคสุดท้ายจับต้นแขนเพรียวของเรียวดึงให้เขยิบมานั่งดี ๆ เหมือนก่อนหน้าที่จะพรวดไปตะปปปากมารุ... แล้วลงมือกินต่อไปหน้าตาเฉย


เรียวคิ้วขมวดมองหน้ามารุสงสัย... ขยิบตาเป็นเชิงถามความคิดเห็นกับการกระทำของยามะพี มารุเพียงแต่ยักไหล่.... เข้าใจว่าเรียวต้องการคำตอบ แต่ใครจะไปตรัสรู้ได้หละว่ายามะพีคิดอะไรอยู่... เค้าก็งงอยู่ไม่น้อยทีเดียวว่ายามะพีจะมาไม้ไหนกัน ?

สรุปว่าหม้อไฟมื้อนั่นก็ดำเนินต่อไป... แม้จะมีเสียงหัวเราะคลออยู่ไม่ขาดแต่คนต้นคิดอย่างเรียวนี่สิ เล่นเอาหัวเราะไม่ออกเอาเสียเลย.... ยามะพีชวนมารุกับซูบารุค้างทำไม ทั้งที่ถ้าตามความเป็นจริงจะต้องรีบคะยันคะยอให้กลับเร็ว ๆ ซะด้วยซ้ำ....



"ห๊ะ ?!... อะไรนะ ให้มารุกับซูจังนอนห้องนาย แล้วนายจะมานอนห้องฉัน !!" แล้วไอ้เจ้าตะกอนคำถามที่คั่งค้างอยู่ตลอดการกินหม้อไฟก็ถูกเฉลยหลังจากทุกคนทยอยกันอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยยกเว้นก็แต่เรียวที่เ พียงแค่เช็ดตัวเท่านั้น...ยามะพีอมยิ้มน้อย ๆ ขณะพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูเป็นการเป็นงานเสียจนคนตัวเล็กหมั่นไส้เหลือทน... เล่นแบบนี้กับฉันเหรอ ยามะพี?!...


"แล้วนายจะให้มารุนอนกับนาย... แล้วให้ฉันนอนกับซูบารุอย่างนั่นรึไง?..." คราวนี้มารุแทบจะหลุดหัวเราะพรืดโต... เมื่อเข้าใจแจ่มแดงแจ๋ทีเดียวกับการที่ยามะพีออกปากชวนให้ค้างทีนี่... นายมันเกิดมาเพื่อปราบไอ้เรียวมันจริง ๆ เลยให้ตายสิ... ยามะพี



"เฮ้ย!... ไอ้มารุ จะเอาจริงเหรอ ?" คนตัวเล็กถามเสียงอ่อย... เมื่อเพื่อนตัวดีทำท่าจะลากคนรักเข้าห้องนอนยามะพีไปเดี๋ยวนั้น ไม่คิดจะอยู่แก้สถานการณ์ด้วยกันสักนิด


"หรือว่านายจะมานอนกับพวกฉัน... เดี๋ยวเกิดฉันคลำผิดคลำถูกคิดว่านายเป็นซูจังขึ้นมากลางดึก อย่ามาโว้ยนะ...โอ้ย!" ซูบารุหยิกเข้าให้กับต้นแขนคนรักที่พูดจาน่าไม่อาย


"แล้วมาหยิกฉันทำไมหละ... ซูจัง ฉันพูดอะไรผิดตรงไหนเนี่ย"


"พูดไม่ผิด... แต่พูดน่าเกลียด ไม่เห็นรึไงว่าเรียวจังกลุ้มใจอยู่"


"เดี๋ยวก็หายกลุ้ม... เชื่อเถอะหน่า" มารุก้มลงกระซิบกระซาบข้างหูคนรักพร้อมกับยิ้มเจ้าเล่ห์ให้อีก... ก่อนจะลากคนขี้ห่วงให้เข้าห้องไปนอนปล่อยให้เรียวกับยามะพีจัดการกับค่ำคืนที่เป็นคนริเริ่มกันขึ้นมาเอง...



To Be Con....part 13


*วิธีการเม้น

กด コメント:... อันที่สามของแถวข้างล่างนะค่ะ แล้วเม้น
ช่องแรกใส่ชื่อ แล้วก็เม้นเหมือนสตอรี่ไทยปรกติ แล้วกด Submit
แล้วมันจะขึ้นเป็นอีกหน้าสีขาว ๆ ก็กดปุ่มนูน ๆ ข้างล่างสุดค่ะเป็นอันเรียบร้อย
ขอบคุณทีให้ความร่วมมือค่ะ.............