|
2006-12-30 Sat 11:33
Title : Colourful... part 13
Cast : Yama-P & Ryochan Author : nakane_honey bee ดึกมากแล้ว... แต่ยามะพียังคงนั่งกำหลอดยาไว้ในมือพร้อมกับมองแผ่นหลังบอบบางของคนที่ตั้งป้อมจะนั่งแช่บรรยากาศยามค่ำคืนราวกับไม่รู้ว่ามันถ ึงเวลาที่สมควรจะนอนมาตั้งนานแล้ว... "ไม่คิดจะนอนจริง ๆ เหรอ.... เรียวจัง ??" ยามะพีถามย้ำเป็นครั้งที่สามกับคนตัวเล็กที่นั่งเงียบอยู่ปลายเตียง... ครั้นพอจะอาสาทายาให้ก็บ่ายเบี่ยงว่าหายแล้วอีก... "ฉันบริสุทธิ์ใจพอน่ะ... แม้ว่าไอ้ที่เคยทำกับนายไปมันจะไม่ก็เหมือนตามเหอะ" "จะพูดเรื่องนั่นทำไม ?... จะทาก็ทาไปเลยไป !" เรียวหน้ามุ่ยทันที... ดวงตาดำสนิทตวัดจ้องใส่คนตัวใหญ่ไม่พอใจ จะขุดเรื่องน่าอายพวกนั้นขึ้นมาเพื่ออะไรกัน... ไอ้ถึกบ้า !! ไฟดวงน้อยทางหัวเตียงค่อนข้างจะหรี่แสงจึงไม่สว่างเท่ากับไฟกลางห้องที่ถูกปิดไปแล้วเท่าไหร่นัก... แต่ก็ยังพอเห็นลาง ๆ ให้รู้ว่าอะไรเป็นอะไร ยามะพีจัดการทายารอบที่สองของวันให้คนตัวเล็กที่ยอมจำนนให้เค้าทายาให้สักที...หลังจากเลี่ยงโน้นเลี่ยงนี่มาร่วมชั่วโมง... เรียวเบือนหน้าหนีไปอีกทาง... เมื่อยามะพีเขยิบเข้ามาใกล้แล้วเริ่มทายา สัมผัสจากปลายนิ้วของคนตัวใหญ่บริเวณหน้าขายังเรียกอาการหนาว ๆ ร้อน ๆ ให้เรียวได้อยู่เหมือนเดิม... ถึงแม้มันจะไม่ใช่จุดที่เรียกว่าลึกลับซับซ้อนเท่าไหร่นักแต่ก็กระตุ้นอารมณ์บางอย่างได้ดีทีเดียว... เรียวกัดริมฝีปากตัวเองโดยไม่รู้ตัว.... เมื่อปลายนิ้วที่แต้มเนื้อยาลากไล้อยู่ใกล้ ๆ กับต้นขาด้านใน.... พระเจ้า ! อยู่ดี ๆ ก็เหมือนกับจะหายใจไม่ออกซะอย่างนั่นแหละ... "เป็นอะไร... เรียวจัง ตัวสั่นเชียว ?" ทำไมยามะพีจะไม่รู้ว่าคนอวดเก่งตรงหน้ากำลังเป็นอะไรแกล้งถามหยอก ๆ ไปอย่างนั้น... ไม่ว่าจะอ่อนต่อโลกหรือว่าเชี่ยวชาญแค่ใด ถ้าลองได้โดนสัมผัสในที่ที่ใต้ร่มผ้าแบบนี้... ร้อยทั้งร้อยก็ต้องอ่อนปวกเปียกเป็นขี้ผึ้งโดนไฟลนกันทุกราย...(~>//<~) "อยากปากแตกหรือไง ยามะพี... ทาเร็ว ๆ ได้มั้ย ?!" "ก็มันมืดนี่ มองก็ไม่ค่อยจะเห็น เกิดรีบทาแล้วเลยไปโดนส่วนอื่นเข้า นายนั่นแหละจะเดือดร้อน..." "ยามะพี !!..." เรียวหันมาถลึงตาใส่เขียวปัด... ทั้งโกรธทั้งโมโหยิ่งอีกคนถือไพ่เหนือกว่าอ้างว่าทายาให้แบบนี้ก็ยิ่งตอกกลับหรือต่อว่าอะไรไปไม่ได้เลย... แล้วอีกอย่าง รู้เลยว่าที่ตัวเองสั่น... สั่นเพราะอะไร ? ธรรมชาติของมนุษย์เรานี่น่า... จะให้นิ่งให้เฉยเหมือนคนตายด้านได้ยังไง ไหนจะภาพทีเคยใกล้ชิดกับยามะพีถึงขั้นลึกซึ้งเมื่อวันที่เป็นไข้ผุดขึ้นมาในหัวอีก คนเคยมีอะไรกัน... แล้วมาถึงเนื้อถึงตัวกันขนาดนี้ ไม่รู้สึกอะไรก็แปลกแล้วหละ... "เสร็จแล้ว..." ยามะพีปิดฝาหลอดยาแล้ววางไว้บนหัวเตียง ก่อนจะถึงชายกางเกงนอนของเรียวไว้ตามเดิม... คนตัวเล็กกระถดหนีทันทีที่มือใหญ่ดึงให้นอนลง.... "เฮ้ย !... จะทำอะไร ?... อย่าแม้แต่จะคิดนะ ยามะพี !!" "ใครกันแน่ที่คิด... ฉันก็แค่จะให้นายนอน แค่เนี้ย... ผิดตรงไหนอะ ??" แรงที่มีเยอะกว่าอยู่แล้วดึงเพียงครั้งเดียวคนตัวเล็กมีหรือจะขืนไว้ไหว... เรียวหงายหลังไปนอนอยู่ข้าง ๆ ยามะพีโดยไม่ทันจะขืนตัวหรือตั้งสติอะไรทันเสียด้วยซ้ำ... ทั้งอารมณ์ตกใจ... ทั้งอาการหนาว ๆ ร้อน ๆ ที่พุ่งพล่านอยู่ในตัวเล่นเอาควบคุมตัวเองไม่อยู่ไปกันยกใหญ่... "จะไม่มีอะไรไปมากกว่านี้นะ... เรียวจัง ฉันสัญญา" ยามะพีซุกหน้าลงกับไรผมดำขลับ... วาดวงแขนตัวเองกดเอวเล็ก ๆ ของคนที่พยายามดิ้นจะลุกขึ้น... พอเรียวยิ่งดิ้น ยามะพีก็ยิ่งกดแรงขึ้นจนสุดท้ายก็รั้งเข้ามากอดไว้เป็นการตัดปัญหา... "นายไม่รู้เหรอไง... ว่าไอ้การยิ่งดิ้นเนี้ย มันก็เหมือนกับยิ่งยั่วกันนั่นแหละ... ดิ้นต่ออีกสิ !" เรียวถึงกับตัวแข็งทื่อ... ค้อนตาควับใส่คนเจ้าเล่ห์ที่อ้างโน้นอ้างนี้มาได้หน้าไม่อาย... แถมยังก้มมากระซิบข้าง ๆ ใบหูอีก แกล้งกันชัด ๆ "ถ้าดิ้นอีกครั้ง... ถือว่านายยั่วฉันนะ" "จะเกินไปแล้วนะ... ยามะพี เห็นฉันเป็นอะไรกันแน่ ห๊ะ ?!" "ก็เห็นว่าเป็นคนที่น่าทำมากกว่าแค่กอดน่ะสิ..." "ไอ้... อุ้บ !!" กลีบปากบางที่หลุดคำด่าออกมาได้แค่พยางค์เดียวถูกประกบปิดรวดเร็ว จูบร้อน ๆ ที่หมายจะแค่ลงโทษวาจาที่ไม่เพราะหูในตอนแรก กลายเป็นจูบที่ทำเอาแทบละลายไปในชั่วพริบตา.... ยามะพีเบียดกายเข้าหากดลำตัวแบบบางของคนที่เริ่มดิ้นขลุกขลักอีกครั้งทันทีที่เค้าจูบแนบชิดกับตัวเองจนแทบจะเป็นร่างเดียวกัน. .. สองมือน้อย ๆ ของคนสู้ยิบตาไม่หมดความพยายามง่าย ๆ ออกแรงดันอกกว้าง ๆ ของยามะพีออกเมื่อดันไม่เป็นผลก็กระหน่ำทุบลงไปไม่ยั้ง... แม้จะยอมรับด้วยความสัตย์ว่า... รู้สึกดีต่อยามะพีมากแค่ไหน แต่ยังไงซะ คนอย่างเค้าก็ไม่ได้ง่ายๆอย่างที่ใครคิดนะ... "อือ... อือ" ฝ่ามือใหญ่สอดเข้าใต้ท้ายทอยบังคับให้คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นเพื่อรับจุมพิตที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นจากตัวเอง... ริมฝีปากอิ่มบดขยี้กับกลีบปากบางอย่างเร่าร้อน... เรียวถึงกับตาโตทีเดียวเมื่อมันแตกต่างจากทุกครั้งที่ยามะพีเคยจูบเค้ามา ....ราวกับจะโดนกระชากลมหายใจให้หมดจากตัวไปเสียเดี๋ยวนั้น... เสียงประท้วงในลำคอเปลี่ยนเป็นครางหวิว ๆ เมือ่ลิ้นร้อน ๆ ของคนตัวใหญ่กระหวัดพันอยู่ในช่องปาก... เหมือนกับคนตายอดตายอยากมาจากไหนไม่รู้... แต่ที่รู้ ๆ จูบแบบนี้ของยามะพีกำลังจะทำเค้าตายอยู่แล้วมะร่อมมะร่อ... มือสองข้างของเรียวที่ยันอกยามะพีออกเมื่อครู่ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อตัวบางที่อีกฝ่ายสวมไว้... ยิ่งไอร้อนที่ยามะพีส่งผ่านมามากเท่าไหร่เรียวก็ยิ่งขยุ้มตรงอกเสื้อของยามะพีแน่นขึ้นเท่านั้น... มันเหมือนกับตัวกำลังลอยสูงขึ้น ๆ สูงเสียจนพาลสะท้านสั่นไปหมด..... ปฏิเสธิไม่ได้เลยจริงๆ .... ว่าโหยหาสัมผัสแบบนี้จากยาะมพีตั้งแต่วันแรกทีรู้ตัวว่ารักไปแล้วเต็ม ๆ ... ก็รัก... ก็อยากได้... ก็อยากเข้าใกล้... ก็อยากโดนสัมผัส มันผิดด้วยเหรอ... ถ้าไม่รักแล้วอยากได้นั่นสิแปลกอยู่เชียว "ผิดสัญญาไปนิดหนึ่งแล้ว... ไม่เป็นไรนะ" ยามะพีถอนจูบที่ยังเก็บเกี่ยวรสหวานไม่ชุ่มปอดตัวเองดีออกอย่างตัดใจ... ก็กลัวว่าเรียวจะหายใจไม่ออกเสียก่อน คนตัวใหญ่คลี่ยิ้มมองคนที่ไม่ยอมสบตาเค้าเอาแต่จ้องอยู่ตรงอกเสื้อ... พร้อมกับหอบหนัก ๆ.... กำลังอายอยู่สินะ เรียวจัง... ทั้งที่ในใจก็กำลังโกรธด้วย... โกรธที่สู้เค้าไม่ได้.... "ฝันดีนะ... เรียวจัง" กดหัวคนตัวเล็กลงกับอกตัวเอง... เรียวดูท่าจะทั้งหมดแรงและหมดฤทธิ์จริง ๆ ยอมซุกหน้าอยู่กับอกยามะพีแต่โดยดีอาการพยศดึงดันหายไปเป็นปลิดทิ้ง... เพราะว่าลำพังจะควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติยังยากเต็มทีไหนจะหัวใจตัวเองที่เต้นแรงอยู่ไม่เลิกอีก... หัวใจของเรียวตอนนี้เต้นแรง... แรงจนก้องสะท้อนอยุ่ในหูจนอื้ออึงฟังอะไรไม่ออกเลย... และที่ยอมซูกหน้าอยู่กับอกของยามะพีอย่างว่าง่ายนั่นก็เพราะว่า.... เพราะว่าได้ยินเสียงหัวใจของยามะพีก็เต้นแรงพอ ๆ กัน.... นะสิ นี่ยามะพีก็ใจเต้นเหมือนเค้าเลยเหรอ ...? ถ้าจูบโดยไม่คิดอะไร... คนเราจะใจเต้นได้เท่านี้มั้ยนะ...? รู้ตัวว่าตัวเองก็รัก... และรู้ว่าเค้าก็รัก อ้อมกอดที่หาซื้อไม่ได้ด้วยเงินทองนี้ ก็ทำให้กลายเป็นคืนแรกที่หลับตาลงพร้อมกับคำว่าฝันดีอย่างที่สุดจริง ๆ ฝันดีเหมือนกันนะ... ยามะพี... +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ รุ่งเช้า “ไม่ได้ล๊อคน่ะ... แต่ว่าฉันจะเจอช๊อตเด็ดอะไรเปล่าก็ไม่รู้ เมื่อวานตอนบ่ายก็ทีหนึ่งแล้ว”มารุคาดเดาแล้วหวนนึกถึงภาพหวานแหว๋วของยามะพีกับเรียวที่โซฟาเมื่อวานหลังจากเคาะประตูห้องนอนข องเพื่อนตัวเล็กแล้วไม่มีใครเดินมาเปิดเสียที....เพราะว่ายังไม่ได้เอากระเป๋าสตางค์ตัวเองเลย ทั้งที่ตั้งใจไว้ตั้งแต่เมื่อเย็นด้วยซ้ำ.... “บ้าน่า... มารุ สายป่านนี่แล้วคงไม่มีอะไรหรอก รีบ ๆ เข้าเถอะฉันต้องไปทำงานอีกนะ” ซูบารุดุเข้าให้กับความคิดแบบนั้นของคนรัก.... แต่ก็ไม่แน่เหมือนกัน เพิ่งคืนดีกันได้ด้วยสิ ไม่รู้ว่าจะง้องอนกันด้วยวิธีไหน>///< แล้วเสียงผ่อนลมหายใจหนัก ๆ ของมารุก็ทำให้ซูบารุโล่งอกไปเป็นกอง... เมื่อมารุชะโงกหน้าเข้าไปดูลาดเลาแล้วหันมา.... บอกให้รู้ว่าไม่มีอะไรที่ต้องทำการเซ็นเซอร์อย่างแน่นอน.... “อ้าว มารุเองเหรอ.... มีอะไรหรือเปล่าครับ ?” ยามะพีปรือตาขึ้นมาถามคนที่เดินเข้าห้องมาด้วยน้ำเสียงงัวเงีย....ความจริงเริ่มรู้สึกตัวตื่นตั้งแต่เสียงเคาะประตูครั้งแรก ๆ แล้วด้วยซ้ำ.... แต่เมื่อคืนกว่าจะหลับตาลงได้ก็ค่อนสว่างไปแล้วเลยลุกจากที่นอนไม่ไหว....ลองใครได้มานอนกอดคนตัวนิ่ม...ตัวหอม...น่ารักไปทั้ง ตัวอย่างเรียวไว้แบบเค้าดูบ้างสิ ใครหน้าไหนมันจะข่มตาให้หลับลงได้ง่าย ๆ กันหละ...... “โทษที ๆ พอดีจะเข้ามาเอากระเป๋าสตางค์น่ะ นายนอนต่อเถอะ..... เดี๋ยวหาเจอพวกฉันก็จะกลับเลย” “ถ้าจำไม่ผิด.... ผมเห็นมันวางอยู่บนโต๊ะนั่นนะครับ” “จริงด้วยสิ... ขอบใจมากนะ” กระเป๋าสตางค์สีดำวางอยู่บนโต๊ะตัวที่ยามะพีบอกจริง ๆมารุหยิบมันมาแล้วยัดเก็บใส่กระเป๋ากางเกงทันที..... พลางเหลือบมองเพื่อนตัวเองที่หลับเป็นตายอยู่ในอ้อมกอดยามะพี....ดวงหน้าหวาน ๆ ที่ชอบทำแต่บึ้งตึง....ซุกอยู่กับแผ่นอกกว้างคนตัวใหญ่เห็นเพียงกลุ่มผมดำสนิทที่โผล่พ้นผ้าน่วมผืนหนาออกมา....ท่าทางดูหลับสบ ายมากเลยนะ ไอ้เรียวเอ้ย..... “เดี๋ยวผมลุกไปส่งหละกัน....” “บอกว่าไม่ต้องไง... นอนอยู่นั่นแหละ ไอ้เรียวมันกำลังหลับสบายเลย” มารุยิ้มเจ้าเล่ห์....ทีเมื่อตอนหัวค่ำทำอิดออดจะเป็นจะตายไม่ยอมนอนห้องเดียวกับยามะพีท่าเดียว ไหงพอตอนเช้า.....ถึงมานอนให้เค้ากอดอยู่อย่างนี้ได้ละ..... “ยังไงก็บอกเรียวมันด้วยหละ... ว่าฉันกับซูจังขอตัวกลับก่อน ไว้เจอกัน” “ครับ....” ยามะพีพยักหน้าให้.... มองมารุค่อยๆ เดินออกไป พอประตูห้องถูกปิดลงดวงตาเข้มก็ก้มลงมองคนที่ซุกตัวอยู่ในอ้อดกอดเค้ามาตลอดคืน... ถ้าเมื่อคืนเป็นคืนที่ฝันดีอย่างที่สุด..... เช้านี้ก็ต้องเป็นเช้าที่มีความสุขที่สุดเช่นกัน ยามะพีกดริมฝีปากลงกับหน้าผากคนขี้เซา.... เรียวอึมอัมพอรู้ตัวบ้างมีอะไรยุกยิกอยู่บนร่างกายแต่ก็ยังคงหลับอยู่อย่างเดิม....น่ารักเป็นบ้าเลย ให้ตายสิ....แล้วยามะพีก็แอบขโมยหอมแก้มนุ่ม ๆ ของคนน่ารักอีกฟอดหนึ่ง...ก่อนจะหลับลงตามเดิม +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ เปลือกตาคนขี้เซาถูกขยี้เบา ๆ แสงสว่างของแดดยามสายแยงม่านตาคนเพิ่งตื่นให้แสบอยู่ไม่น้อยทีเดียว.....เรียวป้องมือหาวหวอด ๆ พลางมองหาคนที่คิดว่าถ้าตื่นมาน่าจะเจอ.... แต่ก็ไม่มี เค้านอนอยู่เตียงเพียงคนเดียว....ยามะพีลุกออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ....? บานประตูห้องที่เปิดแง้มไว้เป็นฝีมือยามะพีแน่นอน เป็นโรคอะไรก็รู้ถึงไม่ชอบปิดประตูให้สนิท... คนตัวเล็กลุกจากที่นอนหลังจากบิดตัวคลายความเมื่อยอยู่สองสามที..... Tlu….tlu…..tlu…..tlu…..เสียงมือถือที่เรียวจำได้แล้วว่าเป็นของยามะพีดังขี้นทันทีที่เดินออกไปข้างนอกห้องนอน....มองหาเจ้ าของของมันก่อนจะรู้ว่ายามะพีกำลังอาบน้ำอยู่.... “ยามะพี....โทรศัพท์” เรียวตะโกนบอกไปจนได้เมื่อมันดังติด ๆ กันจนน่าปวดหู “รับให้ทีสิ... ฉันอาบใกล้เสร็จแล้ว” “จะบ้าเหรอให้คนอื่นรับโทรศัพท์ให้.....ออกมารับเองสิ” “นายไม่ใช่คนอื่นสักหน่อย...รับ ๆ ไปเหอะน่า” คนตัวเล็กบู้หน้าใส่กับบานประตูห้องน้ำ...อยากจะถามกลับไปนักว่าถ้าไม่ใช่คนอื่นแล้วเป็นอะไร....แต่ก็ขี้เกียจหาเรื่องต่อ...เ ดินดุ่ม ๆ ไปรับมือถือที่แผดเสียงร้องอยู่บนโซฟากลางห้องแทน.... ยาสุดะโทรมา... “มัวทำอะไรอยู่น่ะ พีคุง.... รับช้าเป็นบ้าเลย หรือว่ามัวแต่ฟัดนายลูกหนูนั่นอยู่ ??!!” “ยามะพีอาบน้ำอยู่....ไม่ได้ฟัดใครทั้งนั้นแหละ มีอะไรฝากไว้หรือเปล่า ?!” เรียวสะกดอารมณ์ให้เย็นเข้าไว้ก็ไอ้ลูกหนูที่ยาสุดะว่ายามะพีฟัดอยู่มันหมายถึงเค้าชัด ๆ ... นี่สองพี่น้องเห็นเค้าเป็นอะไรกันเนี่ย ??... เรียวย่นหัวคิ้วอีกเมื่อทางปลายสายหัวเราะร่วนใส่มา..... “โทษทีๆ...ไม่ได้ฟัดก็ไม่ได้ฟัง แต่ยังไงก็ช่วยบอกพีคุงเค้าด้วยละกันให้โทรกลับหาฉันด้วย...มีธุระสำคัญมาก ๆ” “อือ....เดี๋ยวบอกให้” “เดี๋ยว ๆ บอกพีคุงนะว่าเรื่องของ.....ริวจัง แค่นี้แหละ บายๆ” เรียวโยนมือถือของคนที่ยัสซังเรียกว่าพีคุงลงไว้กับโซฟาตัวเดิม....เรื่องของริวจัง...ริวจังไหนอีกหละ...?? “ใครโทรมาเหรอ....?” คนตัวเล็กผงะหนีเมื่อยามะพีโผล่มายืนซ้อนอยู่ข้างหลัง....ชอบมาประชิดตัวตอนเผลอ ๆ ประจำเลย... เจ้าถึกบ้านี่ ! “พี่นายนั่นแหละ... เห็นบอกว่าให้โทรกลับด้วยมีธุระสำคัญเรื่องของ.... ริวจังอะไรก็ไม่รู้” “ริวจังเหรอ....?!” ลำพังตอนที่ได้ยินชื่อนี้ผ่านทางโทรศัพท์เมื่อครู่ก็สร้างความสงสัยให้เรียวพอแล้ว....แล้วนี่ยิ่งมาเจอสีหน้าตกใจของยามะพี อีก...ยิ่งทำให้เรียวเกิดคำถามขึ้นในใจขึ้นเป็นกอง.... ริวจัง...คือใครกันนะ ? ยามะพีคว้าโทรศัพท์ที่นอนนิ่งอยู่บนโซฟาแล้วเดินแยกไปทางห้องของตัวเองเงียบ ๆ .... +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ F.T.O University “เป็นบ้าอะไร.... ไอ้มารุ จะดมตัวฉันอีกนานไหมเนี่ย??” เรียวผลักตัวเพื่อนรักออกอย่างรำคาญไม่รู้ว่าเกิดบ้าอะไรขึ้นมาพอเค้าเหยียบเข้าห้องเรียนมาก็ทำมาเป็นดมโน้นคนนี่ที่ตัวเค้าอย ู่ได้.... “มีแต่กลิ่นยามะพีแหะ.... อย่างว่าแหละน้า เล่นนอนกอดกันกลมดิกซะขนาดนั้น” “เฮ้ย!....หุบปากเลยนะ ไอ้มารุ ถ้าไม่หยุดฉันฆ่านายแน่ ๆ ” เรียวถลึงตาให้ทั้งที่หน้าตัวเองก็ร้อน ๆ ขึ้นมา...กะไว้แล้วว่ามารุมันต้องแซวเรื่องนี้เพราะก่อนออกจากคอนโดมา....ยามะพีก็บอกไว้แล้วเรื่องที่มารุเข้าไปเอากระเป๋าสตา งค์เมื่อเช้า.... “ไม่รู้ไอ้ลูกหนูตัวไหน... มันบอกว่าไม่อยากนอนร่วมห้องกับยามะพี แต่พอเช้ามาหลับตาพริ้มซะ อยู่ในอ้อมอกเค้า” “ไอ้มารุ !...บอกให้หยุด!!....” “อุ้น...อุ่น....~~~” “เดี๋ยวฉันเลี้ยงข้าว...จะหยุดพูดได้ยัง ?!” ไม้เด็ดไม้ประจำที่ใช้ยุติยุทธวิธีการกวนประสาทของมารุได้เสมอมา...และยังคงใช้ได้อยู่เป็นอย่างดี เรียวเสนอจะเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าวเจ้าเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดเมื่อเริ่มทนให้คนอื่น ๆ ในห้องเรียนเพ่งมองมาไม่ไหวแล้ว....ก็เล่นเสียงดังกันอยู่สองคน ใครจะไม่สนใจได้ยังไงหละ... “รวมน้ำกับขนมด้วยหรือเปล่า ?....” “โห้ย !.....ไอ้งก....เออ ๆ ก็ได้วะ....” “โอเค.....ฮาฮาฮา” เสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งของมารุป่วนมวลสมองให้กับเรียวจนอยากจะกระโจนเข้าไปบีบคอเจ้าเพื่อนรักให้ตายคาเมื่อเสียจริง .....แต่ทำยังไงได้เล่า ในเมื่อมารุเล่นถือไพ่เหนือกว่าอยู่แบบนั้น... “เออ....เมื่อกี้ซูจังโทรมาบอกว่าที่ทำงานเค้าให้ตั๋วเที่ยวออนเซนมา 2 ใบแหละ ที่สำคัญฟรีตลอดงาน...ไปไหมวะไอ้เรียว ?....” “2 ใบก็นายกับซูบารุพอดีไม่ใช่เหรอ....จะมาชวนฉันทำไม ?” บทสนทนาของสองหนุ่มเริ่มลดระดับน้ำเสียงลงเมื่ออาจารย์ทาโมริจอมหน้านิ่งเดินเข้มา...เตรียมจะเริ่มทำการสอน “ก็หนึ่งใบมันสองคน..... นี่ 2 ใบก็ 4 คนไงเล่า ไปนะเว้ย ชวนยามะพีไปด้วย” มารุไม่ได้รอฟังคำตอบใดใดเพราะเสียงพูดใส่ไมค์โครโฟนจากอาจารย์ทาโมริดังขึ้นเสียก่อน.....ต่างคนต่างก็หันไปตั้งอกตั้งใจเรียน เรียวชำเลืองมองคนออกปากชวนสลับกับตัวอักษรที่ฉายอยู่บนแผ่นสไลด์หน้าห้อง.... ออนเซนอย่างนั้นเหรอ ?.... +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ ตกดึก... ” คบกันแล้วสินะ.... “ ซูบารุเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่ผุดขึ้นใบหน้า..... ขณะที่กำลังเช็ดปลายผมที่ชุ่มน้ำหลังจากอาบน้ำเสร็จ..... มารุค่อย ๆ เอนศรีษะนอนลงบนตักนุ่ม ๆ ของคนรัก..... “ ก็คงงั้นแหละ.... เห็นเมื่อตอนเย็นยามะพีก็มารับที่หน้ามหาวิทยาลัยด้วย.... ถ้าซูจังเห็นนะ.... ต้องหัวเราะแน่ ๆ ไอ้เรียวมันเขินจนหน้าแดงใหญ่เลยตอนที่เดินออกมาพร้อมฉันแล้วเจอยามะพียืนรออยู่.... “ “ ดีแล้วหละ..... แล้วเรื่องออนเซ็นบอกเรียวจังหรือยัง? “ “ อืม...บอกไปแล้ว แต่มันก็ยังไม่ได้ตอบอะไรมา พอดียุ่ง ๆ เรื่องเรียนกับเรื่องรายงานน่ะ.... ไว้พรุ่งนี้ฉันจะถามให้อีกทีแล้วกัน “ ” บางทีการไปออนเซ็นคราวนี้.... อาจช่วยให้ยามะพีกับเรียวเข้าใจกันมากขึ้นก็ได้.... ว่าไหมมารุ..... อ๊ะ! เดี๋ยวสิมารุ ผมฉันยังไม่แห้งเลย “ ซูบารุโวยวายเข้าให้เมื่อพูดเรื่องของยามะพีกับเรียวอยู่ดี ๆ.... คนที่นอนหนุนตักตัวเองก็ลุกพรวดขึ้นมา.... ผลักเค้าลงไปนอนบนเตียง..... แค่สายตาที่มองมาก็รู้แล้วว่ามารุจะทำอะไร..... “ ปล่อยสองคนนั้นไปเหอะ.... สนใจเรื่องของเราดีกว่า...... รักกันนะ “ ถ้าหน่วยรบนาวีมีสัญญาณลับเฉพาะเวลาติดต่อสื่อสารกัน.... มารุกับเค้าก็มีสัญญาณลับ ๆ แบบนั้นเหมือนกัน.... ก็มารุพูดว่า.... รักกันนะ.... ทีไร ต้องเป็นเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับเสื้อผ้าประจำสิหน่า.....แล้ว แสงโคมไฟทางหัวเตียงดับลงพร้อมกับเสียงครางหวิว ๆ แว่วให้ได้ยินอยู่เบา ๆ..... ไปตลอดคืน.....(#^_^)…… +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ YamaPee & RyoChan Room “ เรียวจัง.... เมื่อไหร่จะนอนสักที “ นิ้วเล็ก ๆ ยังคงรัวเคาะลงกับแป้นคีย์บอร์ดราวกับไม่ได้ยินเสียงงัวเงียที่ถามมาเป็นรอบที่สิบแล้วเห็นจะได้.... ก็รายงานที่อาจารย์เพิ่งสั่งมาเจ้าปัญหานี่สิ.... อยากรีบ ๆ ทำให้มันเสร็จ ๆ ไปซะ “ ง่วงก็นอนไปสิ... ใครใช้ให้มานั่งรอเล่า อ้าว!.....หลับแล้วเหรอ? “ พอหันมาดูอีกทีคนที่รบเร้าให้เค้าไปนอนก็หลับฟุบอยู่กับโซฟาเสียแล้ว.... เรียวจัดการปิดคอม.... เดินเข้าไปปลุกคนตัวใหญ่ “ ยามะพี ๆ..... ลุกไปนอนในห้องสิ ฉันจะไปนอนแล้วนะ “ “ อือ ๆ “ แม้จะสะลึมสะลือเอามาก ๆ แต่ก็ยังลุกขึ้นแต่โดยดี “ เฮ้ย!..... เดินตามฉันมาทำไม ห้องนายอยู่โน้น! “ เรียวชี้ไปยังห้องของยามะพีที่ทำสัญญาแบ่งเช่าไปจากเค้า.... เมื่ออีกคนทำท่าจะเดินตามเข้าไปในห้องเค้า.... “ ก็จะนอนห้องนี้กับนาย.... นอนไม่ได้เหรอ? “ “ ไม่ได้! “ ” เรียวจัง.... จะเอายังไงเนี่ย เรื่องยาสุจังก็จบไปแล้วนะ “ ” ก็....เอ่อ..... “ คนตัวเล็กอึกอักขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ยามะพีพูดถูกเค้าไม่เถียงแต่..... นอนด้วยกันเนี่ยนะ?.....นอนแบบไหนกันเล่า?..... ” นอนเฉย ๆ นะยามะพี.... อย่าคิดแม้แต่จะตุกติกอะไรทั้งนั้น! “ ” คบกันนะ.... เรียวจัง “ ยามะพีตอบกลับมาคนละเรื่องเลย.... คราวนี้เรียวอาการหนักยิ่งเสียกว่าอึกอักไปใหญ่ หลบสายตาของอีกฝ่ายที่มองมา แม้ยามะพีจะไม่พูดแบบนี้..... เรียวก็รู้โดยสัญชาตญาณของตัวเองอยู่ดีว่าหลังจากวันนี้ไปเส้นบรรทัดฐานระหว่างเค้าสองคนต้องเปลี่ยนไป.... ต้องก้าวข้ามขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง.... ไปในขั้นที่ตัวเองก็รู้ดีอยู่แก่ใจ.... ว่าคืออะไร ? .......................................... ......................... ................. ........... ....... ... To Be Con….part 14 (ใกล้จบเต็มที่แล้วเน้ออออ.....) *วิธีการเม้น กด コメント:... อันที่สามของแถวข้างล่างนะค่ะ แล้วเม้น ช่องแรกใส่ชื่อ แล้วก็เม้นเหมือนสตอรี่ไทยปรกติ แล้วกด Submit แล้วมันจะขึ้นเป็นอีกหน้าสีขาว ๆ ก็กดปุ่มนูน ๆ ข้างล่างสุดค่ะเป็นอันเรียบร้อย ขอบคุณทีให้ความร่วมมือค่ะ.............  |
|
ดีใจจังเลยที่ได้อ่านแล้ว
น่ารักมากๆๆๆ ต่อไป จะเป็นยังไงน้า ยิ่งใกล้จบแล้วด้วย ลุ้นๆๆๆๆๆๆๆ ขอบคุณที่ต่อนะค่ะ มะพีชอบแกล้งเรียวจังหง่ะ
สนุกมากมายเลยค่ะ ใกล้จบจะแล้วเหรอ จะเป็นไงต่อไปนะ มาต่อเร็วๆนะค่ะ 頁冓鑑咲匚稻争よ�
�置操斑蚋鑑�僥 甬茵臺蚤鑑よ� 犹膵〉菟с�稻蛛悼如臙裕郵笈淀四泰莵个萸 เรียววววว >[]<!!!
น่ารักไม่ไหวแล้วคุณชาย อิจฉายามะ ได้กอดเรียว กี๊ซๆ ต่อไวๆนะคะ >.<!! ไดสวยมากคับ...ชอบๆ
เอ...ตอนนี้อ่านแล้วนี่นา... ไดสวยดีคะชอบมากเลย
ไดสวยดีคะ
ตามมาจากไดเก่าคับ~
ไดใหม่สวยจังเลยคะ> < สบายตาดีจัง สู้ๆนะคะ เป็นกำลังให้.. รอ Colourful part 14 ต่อไปคับ~ ตามมาจากบอร์ดเก่าค่ะ เรียวจังยังน่ารักเหมือนเดิม ไม่ใช่สิ ต้องน่ารักกว่าเดิม
เห็นเพื่อนบอกว่า อุจิ จะได้กลับมาตอนหลังปีใหม่ใช่ไหม หวา ข่าวเราช้าไปรึปล่าวเนี่ย อยากอ่านเรื่อง เหตุผลของคนหลอกลวง ต้องทำไงอ่ะค่ะ เราตามมาแล้วคับ
เมื่อไรเรียวจังจะเปิดรับพีได้เต็มหัวใจซะทีน่ะ แต่ทำไมพีชอบมีอะไรให้เรียวติดใจบ่อยใจ คราวนี้ "ริว" คือใครอีกละเนี่ย เฮ้อแล้วสองคนนี้จะลงเอยยังไงหนอ เอาใจช่วยคนแต่งฟิกล่ะกัน (ไม่งั้นไม่ได้อ่านเนอะ) โอ้ ไดสวยอย่างแรง ชอบอ่ะ มาอัพต่อไวไวนะ จะรอค่ะ
บอร์ดสวยจิงๆอ่ะน๊ะ
แต่ว่ายากอ่ะ (แบบว่าฉลาดน้อย เหอๆๆ) อ่านตอนนี้ตั้งนานแล้วอ่ะ มานอนรอ unfinish ได้ป่าวค่ะ อยากอ่านมากกกกกกกกก จารอน้า...;P บล๊อ# |