Title : Can’t you feel my heart ?

Cast : Ryo -x- Hiroki
Author : NakAnE_hoNeY Bee



การให้ความหมาย....กับการตั้งความหวัง....
แตกต่างกันมากแค่ไหนนะ....แล้วถ้าความรักจำเป็นต้องมีสิ่งใดสิ่งหนึ่งเท่านั้น

เป็นคุณ.....คุณจะเลือกใช้คำไหนดี ?...




“เฮ้!!...ไอ้เรียว คืนนี้ที่เดิม โอเคเปล่าวะ ?” นิ้วยาวๆที่กำลังไล่เสียงกีตาร์หยุดชะงักลง...เรียวเงยหน้ามองโยโกที่เพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จหลังจากเล่นคอนของวันนี้จบ...ก่อนจ ะเหลือบไปสบตากัับคนรักร่างบางที่ง่วนอยู่กับการเก็บของลงกระเป๋า


“ว่าไง....ไปไม่ไป ?”

“อื้อ....ไป ไว้เจอกัน...” ในที่สุดก็รับปากออกไป พอได้รับคำตอบโยโกก็เดินตัวปลิวออกจากห้องแต่งตัว....ยาสุดะเห็นภาพเดิมๆที่เกิดขึ้นเป็นประจำก็ลอบถอนหายใจ....จะเที่ยวอะไรกันนักหนานะสองคนนี้....


“ถอนหายใจทำไมยัสซัง....เรื่องของตัวเองก็ไม่ใช่”


“ก็เพราะว่าไม่ใช่เรื่องของฉันยังไงล่ะ...ถึงต้องถอนหายใจ ลองถ้าฉันเป็นฮิโรกินะ.....เรียวมันไม่ได้ไปเที่ยวทุกวันแบบนี้หรอก!!” หนุ่มตัวเล็กบ่นอย่างหงุดหงิด...จนซูบารุเองก็ต้องถอนหายใจตาม....


“ปล่อยพวกเขาไปเถอะ....ก็ยังเห็นคบกันดีนี่”

“เพราะอย่างนี้ใช่ไหม....ฮินะถึงต้องเลิกกับโยโก”

“เรื่องของคนสองคน..เหตุผลมันมีร้อยแปดพันเก้าทีจะคบที่จะเลิกกัน คิดไปยุ่งไปก็ปวดหัวเปล่าๆน่า...กลับกันเถอะ เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว” ซูบารุสะพายกระเป๋าขึ้นไหล่...ชักชวนรุ่นน้องช่างซักให้กลับเสียที....จนปัญญาที่จะตอบอะไรต่ออะไรที่เค้าเองก็ไม่ได้รู้ตื้นลึกหนาบางสักเท่าไหร่... อีกทั้งไม่อยากจะให้เรื่องทียาสุดะถามเค้าอยู่กระทบเข้าหูคนที่ตกเป็นหัวข้อสนทนาเอาด้วย.....ฮิโรกิเช็คดูความเรียบร้อยของตัวเองก่อนจะคว้ากระเป๋าเตรียมจะกลับบ้าง


“ฮิโรกิ...” ข้อมือข้างหนึ่งถูกดึงไว้...เรียวรั้งร่างคนรักเข้ามาจนลำตัวแนบชิดกัน

“ฉันจะกลับแล้ว....เหนื่อย เรียวอยากจะไปไหนก็ไปเถอะ”

“ถ้าฮิโรกิบอกว่าไม่ให้ไป....ฉันก็จะโทรไปปฏิเสธยู” เรียวลูบแก้มเนียนๆของคนรัก....กระซิบยื่นเงื่อนไข....เงื่อนไขที่เค้าพร้อมจะทำมันอย่างที่สุด.....

“แล้วแต่เรียวสิ...โตๆกันแล้ว” ฮิโรกิผละออกไป..... ปล่อยให้อีกคนยืนมองตามอยู่ข้างหลัง.....ประตูถูกปิดลงพร้อมกับร่างของฮิโรกิที่หายลับไป ......



......มีแต่คนอิจฉาที่เค้ามีแฟนอย่างฮิโรกิ.....
แฟนอย่างฮิโรกิ....ที่ไม่จู้จี้ ..... ไม่จุกจิก.... ไม่โทรเช็ค .... โทรถาม ....
จะไปไหนก็ไป....และไม่เคยรบเร้าที่จะตามไปไหนต่อไหนด้วยเลยสักครั้ง....


แต่เค้าก็อิจฉาเพื่อนตัวเองเหมือนกัน.....

.....................
.............
.......

...........................................ที่แฟนๆของพวกนั้นไม่ได้เป็นอย่างฮิโรกิ...;....



+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+



Eden club


“เป็นอะไรไปวะไอ้เสือ...นั่งทำหน้าเหม็นเหล้าอยู่ได้...?” โยโกตบบ่ารุ่นน้องที่ตั้งแต่เหยียบเข้าคลับมาก็นั่งนิ่ง... เหล้าหมดแก้วก็ไม่ยอมชงต่อ... แถมหยิบมือถือขึ้นมาทำท่าจะกดอยู่หลายรอบแต่ก็ไม่ยักจะกดไปไหนสักที.....


“เซ็ง!!....เบื่อ!!....เฮ้อ!!...”

“เรื่องอะไรอีกหละ....อย่าบอกนะว่าเรื่องฮิโรกิอีก”

“อื้อ....ทำไมฮิโรกิถึงไม่เป็นเหมือนคนอื่นบ้างนะ...เค้าเฉยเกินไป เฉยจนฉันเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเค้ารักฉันบ้างรึเปล่า ?”

“ถ้าไม่รัก....แล้วเค้าจะมาคบกับแกหาซากอะไรวะ คิดมากไปได้ ดื่มๆเหอะ....งานกร่อยกันพอดี” หนุ่มผิวขาวชงเหล้าให้กับเพื่อนรุ่นน้องเสียเอง....ครั้นจะให้เค้าช่วยแก้ปัญหารักๆใคร่ๆก็เห็นจะยากเกินกำลังเต็มที....เพราะขนาดเค้าเองก็ยังเอาตัวไม่รอด.......ไปๆมาๆ เรียวก็ขอตัวกลับก่อนทั้งๆที่เพิ่งจะสี่ทุ่มเศษๆ..อารมณ์ตอนนี้เค้ารู้ตัวดีว่าไม่เหมาะกับการดื่มสังสรรค์เอาเสียเลย...ใจมันจดจ่ออยู่แต่ทีใครบางคนเท่านั้น....


ก๊อกๆๆ....


“เข้ามาเลยฮะ” ฮิโรกิตะโกนบอกคนที่เคาะประตูห้องตัวเอง....คิดว่าไม่น่าจะเป็นได้ใครนอกจากผู้เป็นแม่ แต่ก็อดที่จะแปลกใจไม่ได้ที่ว่าทำไมดึกป่านนี้แล้วแม่ถึงยังไม่นอนอีก...

“เรียวจัง....มาได้ยังไงน่ะ ?!” ร่างบางละมือจากคอมบนโต๊ะ...มองคนรักที่โผล่มากลางดึกกลางดื่น แต่ยังไม่ทันจะได้คำตอบก็ถูกอุ้มตัวปลิวลงไปทีเตียงอย่างรวดเร็ว.....

“คิดถึง....ฉันคิดถึงฮิโรกิ…”

“เมามารึไง....เรียว นี่มันบ้านฉันนะ อย่ามาทำรุ่มร่ามที่นี่เด็ดขาด...ลุกสิ!!” เสื้อยืดสีขาวพอดีตัวถูกถอดออกทางศีรษะ... เรียวกดริมฝีปากลงไซร้กับซอกคอขาว หลังหู..ละเรื่อยมาตามหัวไหล่....ไม่ฟังเสียงร้องห้ามใดๆทั้งนั้น.....


“เป็นบ้ารึไง....เรียว ฉันไม่ชอบนะ หยุด!!!”

“เราเป็นแฟนกันใช่เหรอ....ฮิโรกิ เรื่องแบบนี้แฟนที่ไหนเค้าก็ทำกัน....นอกจากว่านายไม่ได้เห็นฉันเป็น...แฟน” ตาสองคู่จดจ้องกัน..เวลานี้เรียวไม่ได้เมาอย่างที่ฮิโรกิกล่าวหา..เพราะดื่มไปได้แค่แก้วสองแก้วเท่านั้น....แต่ที่เป็นแบบนี้้ก็เพราะฮิโรกิต่างหาก....

“นายเห็นฉันเป็นแฟนจริงๆรึเปล่าฮิโรกิ ... เคยสนใจฉันบ้างไหม... เคยใส่ใจฉันบ้างไหม...ฉันจะไปเมาหัวราน้ำที่ไหน นายเคยสนใจบ้างรึเปล่า...ในสายตานายฉันเป็นอะไรกันแน่ ?...” น้ำเสียงเย็นเฉียบของเรียวแผ่วลงจนแทบไม่ได้ยิน...เมื่อคำถามที่เค้ากลัวเหลือเกินกับคำตอบหลุดปากออกไป...ระยะเวลาปีกว่าที่ตัดสินใจคบกัน มีแต่เค้าที่วิ่งไล่ตามในขณะที่ฮิโรกิเอาแต่ยืนอยู่กับที่...ไม่แม้แต่จะก้าวตามเค้าบ้าง...

........................
..............
...................... แม้แต่สักก้าวเดียว

..........................................
........................
.............

สักก้าวเดียวก็ไม่เคยเลย...................


“ถ้าฉันไม่เห็นเรียวเป็นแฟน....จะยอมให้ทำแบบนี้ไหม ถ้ามันยังไม่พอฉันก็ไม่รู้จะต้องทำยังไงแล้ว…” ฮิโรกิผลักอกคนรักออก...คว้าเจ้าเสื้อตัวน้อยมาใส่ตามเดิมแล้วล้มตัวลงนอนโดยหันหลังให้...สักพักเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นก่อนจะ ตามด้วยเสียงงับปิดลง เรียวกลับไปแล้ว....กลับไปโดยที่ไม่พูดอะไรอีกเลย


น้ำตาหยดน้อยหยดลงบนหมอนใบนุ่ม...หยดแล้วหยดเล่า...พร้อมกับสียงสะอื้นไห้เบาๆ ใครว่าฉันไม่สนใจเรียว....ใครว่าฉันไม่ใส่ใจเรียว....ในหัวของฉันมีแต่เรื่องของเรียวเสียด้วยซ้ำ.... แต่ฉันไม่กล้าที่จะแสดงความรู้สึกพวกนั้นออกไป....เพราะฉันกลัว...กลัวว่าเรียวจะแบกรับมันไว้ไม่ไหว.....ฉันรักเรียว มากว่าที่เรียวคิดนะ....



+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+



ภายในห้อมซ้อมวันถัดมา...เหล่าคันจานิเอทก็ซักซ้อมคิวของตัวเองเพื่อความแม่นยำสำหรับคอนเสิร์ตในอาทิตย์หน้าที่จะมาถึงกันอย่างขะมักเขม้นตามปกติ....


“ฮิโรกิ....หลับเหรอ ?” ฮินะเพิ่งจะสังเกตเห็นว่ารุ่นน้องในวงฟุบหลับอยู่กับโต๊ะริมห้อง

“เห็นเมื่อเช้าก็บ่นว่าง่วงๆอยู่...สงสัยคงจะนอนน้อยมั๊งฮะ" โอคุระเป็นคนตอบให้เสียแทน แล้วหันไปซ้อมคิวของตัวเองต่อ...ก่อนที่คนอื่นๆจะกลับไปสนใจกับคิวของตัวเองบ้างเหมือนกัน.....ยกเว้นเสียแต่ใครบางคน....

เรียวเดินเข้าไปใกล้คนรักที่ตั้งแต่เช้ายังไม่ได้คุยกันเลยสักคำ...ค่อยๆพับผ้าขนหนูผืนหนาแล้วยกศีรษะร่างบางขึ้นให้หนุนลงกับผ้าขนหนูที่เค้าบรรจงพับแทนท่อนแขนของเจ้าตัวอย่างระมัดระวัง.... ไม่ให้อีกคนรู้สึกตัวตื่น....เกลี่ยปอยผมเส้นเล็กเบาๆ...เปลือกตาที่บวมช้ำของคนรักบ่งบอกได้ดีว่าเมื่อคืนฮิโรกิคงจะร้องไห้... .



.....นายร้องไห้เพราะอะไร....ฮิโรกิ.....ร้องไห้ที่ฉันยังวุ่นวายกับชีวิตนายอยู่....
....ร้องไห้ที่ฉันยังรั้งนายไว้...ใช่ไหม ??....


..................................
.......................
.................

...........................ถึงเวลาแล้วสินะ....ที่ฉันต้องปล่อยมือจากนายเสียที.....




“ตื่นแล้วเหรอ....เจ้าหนูขี้เซา?"

“อ้าว....กลับกันหมดแล้วเหรอ ว่าจะงีบนิดเดียวเอง” ฮิโรกิขยี้ตาหนักๆให้คลายง่วง ก่อนจะหาวอยู่สองสามฟอด...กว่าจะตื่นเต็มตัว

“ใครจะมารอนายกันหละ....ให้มาซ้อมดันมาหลับซะได้” ฮินะโยกหัวคนเพิ่งตื่นเบาๆ อดเหน็บแนมไปไม่ได้... ฮิโรกิแกล้งปัดข้อมืออีกคนออกไปไม่จริงจังนักพลางสอดส่ายสายตาหาใครบางคน....ฮินะเองก็พอจะเดาได้ว่าฮิโรกิมองหาใคร...

“เรียวกลับไปแล้วแหละ...มีปัญหากันรึเล่า เห็นเจ้านั่นก็เงียบไปเลย..” ฮินะทรุดลงกับเก้าอื้ข้างๆฮิโรกิ...พยักเพยิดให้อีกคนดูผ้าขนหนูที่เจ้าตัวนอนหนุนมาร่วมสองชั่วโมง


“เรียวมันทำให้น่ะ" ฮิโรกิเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อเห็น....เรียวยังดีกับเค้าเสมอ...เป็นห่วงเป็นใยเค้า....ดูแลเค้าไม่เคยเปลี่ยน.....

“คนเราคงไม่ลงเอยเหมือนกันเสมอไปหรอก...นายกับฉัน...เรียวกับโยโก....มันไม่เหมือนกัน....”

“แต่ผมกลัว...ฮินะ... ผมกลัวว่าถ้าผมแสดงความรู้สึกลึกๆของผมออกไป...เรียวเค้าจะอึดอัดแล้วก็ทนไม่ได้...จนไปจากผม” น้ำเสียงขลาดๆที่ได้ยินไม่บ่อยนักจากคนอย่างฮิโรกิ...ทำให้ฮินะเอื้อมไปบีบมือทั้งสองข้างนั้นไว้.....


“อย่าให้เรื่องของฉันมันทำร้ายพวกนายสองคนเลย....ฮิโรกิ ฉันกับโยโกยังรักกันอยู่ แต่รักในอีกความหมายหนึ่งก็เท่านั้น....นายก็เห็นว่าฉันกับเค้ายังคุยกันดี....ทำงานร่วมกันดี...เพราะฉันกับโยโกเหมาะที่จะเป็นเพื่อนกันมากกว่า ....”

“แต่ที่ฮินะเลิกกับโยโกก็เพราะคาดหวังมากไม่ใช่เหรอฮะ....ก็เหมือนกับที่ผมกำลังเป็นอยู่....ผมไม่อยากให้เรียวเค้าไปไหน....ไม่อยากให้เที่ยว...ไม่อยากให้ไปสนใจคนอื่น....อยากให้เค้ามีแต่ผม....มองแต่ผม....ซึ่งมันหนักเกินไปที่เค้าจะทำให้ผมได้”


“นายจึงเลือกที่จะอยู่เฉยๆ...เพื่อจะได้ไม่เรียกร้องเรื่องพวกนั้น?”

“ฮะ…” ร่างบางพยักหน้า....ก่อนที่ตนจะมาคบกับเรียวจริงๆจังๆ.... ภาพของโยโกกับฮินะรักกันมันติดตาอยู่จนลึก...การคบกันของโยโกและฮินะเป็นเรื่องดีสำหรับวงเรา สองคนนี้รู้จักกันมาเป็นสิบปี ไล่ตามความฝันมาด้วยกัน..สนิทกันจนวันที่มาคบกันในฐานะคนรัก ทุกอย่างดูสวยงามจนน่าอิจฉาแต่ก็แค่เวลาไม่นาน...มันเร็วจนน่าใจหาย คนทั้งคูเลิกกันด้วยเหตุผลที่ไปด้วยกันไม่ได้....แต่จากสายตาคนอื่นๆ พอจะเดาได้ โยโกเป็นคนรักสนุก...รักเที่ยวรักดื่ม....รักชีวิตอิสระ พอถึงจุดที่ฮินะเรียกร้องให้อีกฝ่ายหยุด....แทนที่เรื่องพวกนั้นจะหยุด....กลับกลายเป็นความรักของคนทั้งคู่หยุดลงเสียแทน....


“ทำไมไม่พูดกับเรียวดู..เจอกันครึ่งทางก็ได้นี่นา...” ฮินะลองแนะออกไป

“ผมไม่ยากทำตัวเหมือนไร้เหตุผล...แค่เค้าเที่ยวเค้าดื่มมันก็แค่เรื่องปกติ ใครๆก็ทำกัน....แล้วอีกอย่างนั่นก็เป็นชีวิตของเรียวเค้าเอง...เค้าพอใจแบบนั้น”

“แต่เรียวมันไม่ได้ตัวคนเดียวแล้ว....ในเมื่อริจะมีแฟน ก็ต้องปรับตัว...ถ้าคบกันแล้วพากันแย่ พากันอึดอัดจะคบกันทำไม ?”


“ผมไม่อยากเลิกกับเค้า...ผมรักเรียวจัง” ดวงตาใสแป๋วคลอด้วยน้ำอุ่นใส...ช้อนขึ้นสบกับฮินะ...ฮิโรกิคนนี้ไม่ได้เข้มแข็ง....ไม่ได้องอาจเหมือนที่ใครต่อใครเห็น....จริงแล้วก็แค่คนขี้ขลาด....ที่หวาดกลัวเป็นคนหนึ่งเท่านั้น.....


เค้ากลัวว่าถ้าเรียกร้องอะไรออกไป.......

.....................
...............................เรียวจะเดินจากไปในสักวันหนึ่ง.....



“ฮิโรกิ....นายกำลังดูถูกคนที่นายบอกว่ารักอยู่นะ...รู้ตัวไหม?” ไม่ได้ตั้งใจจะพูดทำร้ายน้ำใจอีกฝ่าย....แต่บางครั้งฮิโรกิก็ทำอะไรที่เค้าหงุดหงิดใจเหลือเกิน



การเอาเรื่องรักที่จบลงไม่น่าสวยงามของเค้ากับโยโกเป็นปณิธานมันไม่ผิด
.....แต่ไม่ใช่ให้เอามาเป็นตัวตัดสินความรักของตัวเองแบบนี้.....




ฮิโรกิกำฝ่ามือจนแน่น....คำพูดเตือนสติของฮินะกระทบหัวใจเข้าอย่างจัง



“ผมจะลองพูดกับเรียวเค้าดูฮะ.....”



+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+





อุณหภูมิความรัก....หากร้อนนัก หนาวนัก ก็ยากที่จะเป็นสุข

แล้ววันนี้ก็คงจะยังไม่สายเกินไปที่จะเริ่มปรับให้องศามันอุ่นๆ...
......เพื่อคนสองคน......




“โมชิ...มีอะไรรึเปล่า ฮิโรกิ ?" เรียวเคาะเถ้าบุหรี่ทีไหม้จนเกือบจะถึงนิ้วออกข้างหน้าต่างรถ....แปลกใจกับการที่ฮิโรกิโทรหาเค้า

“เรียวอยู่ไหนน่ะ....ถึงบ้านหรือยัง ?”

“ยังหรอก....อยู่แถวสวนสาธารณะน่ะ มีอะไรรึเปล่า ?”

“มารับฉันกลับได้ไหม...ไม่อยากกลับเอง แล้วอีกอย่าง....ฉัน....” เสียงทางปลายสายเงียบไปอยู่ชั่วครู่หนึ่ง...เรียวเองก็ใจจดใจจ่อรอฟังว่าคนรักจะพูดอะไร...หรือว่าจะบอกเลิกกันนะ...นายคงอึดอัดมากแล้วสินะ.....ฮิโรกิ.....


“ฉันอยากไปค้างบ้านเรียว....ได้ไหม หรือว่ามีนัดไปไหนรึเล่า ?” คำพูดตะกุกตะกักนั่นทำให้เรียวแทบไม่อยากจะเชื่อหู....

“มีนัดแล้วแต่เดี๋ยวโทรไปปฎิเสได้...รอฉันที่สตูนั่นแหล่ะนะ เดี๋ยวฉันไปรับ”

“จะไปก็ได้นะ....ฉันไม่ว่าอะไรหรอก แต่เสียดายจัง ว่าจะให้เรียวนอนกอดฉันสักหน่อยคืนนี้...”


“ห๊ะ!!! เมื่อกี้นายว่ายังไงนะ พูดใหม่สิ...”

“ไม่พูดแล้ว...ของดีมีแค่ครั้งเดียว มารับเร็วๆละกัน...อยากให้เรียวกอดฉันจะแย่แล้ว” ทิ้งท้ายไว้แค่นั้นฮิโรกิก็ตัดสายไป....ปล่อยให้เรียวอึ้งอยู่นาน


ท่าทางวันนี้พายุคงจะเข้าถล่มเกาะญี่ปุ่นละมัง....ฮิโรกิถึงเปลี่ยนเป็นคนละคนแบบนี้



+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+



ฮิโรกิขยับกายเมื่อรู้สึกถึงแรงยวบของเตียง...ค่อยๆลืมตาขึ้นมา


“ทำอะไรอยู่ตั้งนานน่ะ...กว่าจะขึ้นมาได้?” ร่างบางปรือตาถาม...น้ำเสียงก็งัวเงียเต็มที ทั้งที่ตั้งใจมาค้างที่บ้านขอเรียวแท้ ๆ...แต่ก็ต้องขึ้นมานอนก่อนเพราะเรียวมัวแต่คุยกับคนในครอบครัวอยู่.....

“พอดีคุยเรื่องโมเอะจะแยกบ้านออกไปน่ะ...โทษทีที่ปล่อยนายไว้คนเดียว ว่าแต่นายยังไม่ได้บอกเลย....ว่าอยู่ดีๆเป็นอะไรขึ้นมา ถึงมาค้างกับฉัน?" (*หมายเหตุ : โมเอะจังเป็นชื่อน้องสาวแท้ ๆ ของเรียวจังค่ะ)


“คนเป็นแฟนกัน....มาค้างด้วยกันมันผิดด้วยเหรอ...หรือว่าเรียวไม่ได้เห็นฉันเป็นแฟน ?” ฮิโรกิพลิกตัวเข้าหาคนรัก...ซุกหน้าลงในอ้อมกอดอบอุ่น...

“นั่นมันคำพูดฉันไม่ใช่เหรอ....อย่าเอามาย้อนถามกันสิ ใครกันแน่ไม่เคยเห็นฉันเป็นแฟน ?”

“ฉันขอโทษนะ...เรียว ขอโทษทีฉันทำเหมือนไม่สนใจเรียวมาตลอด แต่นายก็ยังทนฉันได้อยู่อีก” เรียวจูบลงกับหน้าผากเนียนแผ่วเบา...คำขอโทษจากอีกฝ่ายอย่างน้อยก็ทำให้เค้ารู้สึกตัวว่า....เค้ายังสำคัญ


“ฉันไม่เข้าใจนายจริงๆ....ว่านายเป็นอะไร ทำไมถึงคอยแต่จะถอยห่างออกจากฉันตลอด....?”

“ถ้าให้ฉันพูดจริงๆ....เรียวต้องรับปากนะ ว่าจะไม่โกรธ” ร่างบางยันตัวลุกขึ้น...ขอคำยืนยันจากคนรัก เรียวพยักหน้าให้ทันที...อยากรู้ใจจะขาดอยู่แล้ว ว่าที่ผ่านมาคนรักเค้าเป็นอะไร...

พอฟังจบ.....เจ้าของห้องก็รั้งคนที่เพิ่งสารภาพทุกอย่างเข้ามากอดอีกรอบ

“ให้ตายเถอะ...นายมันบ๊องจริงๆเลย ฮิโรกิ”

“ก็ฉันกลัวนี่....เห็นตัวอย่างมาจากฮินะ....เห็นฮินะร้องไห้ เห็นโยโกเจ็บปวด เห็นพี่ตัวเองเป็นแบบนั้น ฉันก็เลยไม่กล้าที่จะพูดความรู้สึกของฉันออกไป...”


“รู้ไหม...ฉันรอให้นายทำแบบนั้นอยู่ตลอด รอให้นายขอให้ไม่ไปเที่ยว....ขอไม่ให้ไปหัวทิ่มหัวตำที่ไหน... แต่จนแล้วจนรอดนายก็ไม่ทำ....จนฉันคิดว่านายไม่รักฉันซะอีก...” เรียวค่อยๆเก็บผมเส้นสีน้ำตาลอ่อนทัดเข้าข้างใบหู.... มองดวงหน้าของคนรักให้เต็มๆตา คำที่ไม่คิดว่าจะได้ยิน.... ความรู้สึกที่คิดว่ามีแต่ตัวเองที่เป็น.....พอได้ฟังจากปากฮิโรกิ....มันทำให้เค้ามีความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

.....................................
...........................
..................
...........
.....



แสงจันทร์ด้านนอกส่องผ่านบานหน้าต่างเข้ามา...ส่งให้เห็นชายหนุ่มสองคน....บนเตียงขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่..... เรียวลูบไล้ใบหน้าเนียนสวยของคนรักช้าๆ....ปลายนิ้วระเรื่อยจากพวงแก้ม....ผ่านปลายจมูกโด่งรั้นมาหยุดตรงริมฝีปากบางได้รูป.... ก่อนจะถึงปลายคาง...ค่อยๆดันใบหน้าของฮิโรกิเงยขึ้น....



“วันหลังอย่าคิดแบบนั้นอีกนะ....รู้สึกยังไง คิดอะไรก็พูดออกมา เราสองคนคบกันแล้ว....ก็ต้องรับฟังซึ่งกันและกัน รับปากฉันได้ไหม...ฮิโระ ?” เรียวถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง ฮิโรกิเองที่ตอนนี้หัวใจก็เต้นไม่เป็นจังหวะ พยักหน้าให้น้อยๆ พอได้คำยืนยันจากคนรัก เรียวก็ก้มลงมาจูบแผ่วเบา.....ละเลียดช้าแต่ไม่ได้รุกล้ำภายใน....


เรียวถอนริมฝีปากออกมองคนรักที่หลับตาพริ้มอยู่ อยากจะมองฮิโรกินานๆ....อยากจะจดจำภาพของคนๆนี้ไว้ให้ลึกๆในหัวใจ... หัวใจที่เข้าใจดีแล้วว่ารักไม่ต่างกัน.....

“ถ้าฉันรุนแรง...นายจะว่าอะไรไหม ?” กระซิบถามเสียงพร่าตรงใบหูเล็ก ฮิโรกิลืมตาโพลงทีเดียว...แต่ก็ต้องรับหลุบหนีเมื่อเจอกับดวงตาคมวาวเข้า ที่ผ่านมาไม่เห็นเคยถามสักนิด....รุนแรงไปจนไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว แล้วครั้งนี้จะทำมาเป็นถามให้ฉันอายทำไมกัน....เรียวจังคนบ้า!!



“ทำไมไม่ตอบหละ ?”

“จะทำอะไรก็ทำไปเถอะน่า...ฉันก็ยอมเรียวอยู่แล้ว เลิกพูดสักทีสิ....ฉันเขินนะ!!” ร่างบางช้อนตาเคืองๆให้เข้าบ้าง...ถ้าขืนเรียวยังเล่นถามตอบอยู่ไม่เลิก...เค้าจะลุกหนีกลับบ้านให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย....


เสียงหัวเราะเบาๆดังอยู่ในลำคอเจ้าของห้อง...ภาพของคนรักที่ยอมรับออกมาตรงๆว่าเขินทำให้หัวใจชุ่มชื่นได้ไม่น้อย....สุดท้ายก็พลิกตัวขึ้นคร่อม.....ก้มลงจูบกับซอกคอขาวหนักขึ้นตามอารมณ์ที่คุกรุ่นมาตั้งแต่แรก เสื้อผ้าค่อยๆถูกถอดทีละชิ้นจนเหลือแต่ร่างเปลือยเปล่า....ฮิโรกิเคลิบเคลิ้มไปกับการเล้าโลมที่เชี่ยวชาญ ร่างกระตุกวาบเมื่อลิ้นของเรียวแลบเลียอยู่ตรงหน้าท้อง .... ชวนให้เสียวซ่านไปทุกส่วนประสาทในร่างกาย


“อา....” เรียววกกลับขึ้นมาจูบริมฝีปากบางอีกครั้ง....ไม่ได้เพียงผิวเผินเช่นตอนแรก แต่คราวนี้กลับเป็นจูบหนักหน่วงเร่าร้อนจนฮิโรกิเองแทบสำลักลมหายใจ.... เรียวไม่ได้เป็นแค่นักเที่ยวนักดื่มอย่างเดียว...แต่ยังเป็นนักรักที่หาตัวเปรียบยากเหลือเกิน ทุกครั้งที่ตกอยู่ในอ้อมกอดของคนๆนี้.... ฮิโรกิต้องสูญเสียความเป็นตัวของตัวเองเสียทุกครั้งไป


เรียวเร่งเร้าสัมผัสจนร่างในอ้อมกอดบิดส่ายลำตัวไปมา...ทรมาน ไม่อาจอยู่นิ่งเฉยได้ ตอบสนองไปตามแรงอารมณ์ที่อีกคนส่งมา.... สุดท้ายเมื่อส่วนนั้นของตนถูกเรียวใช้ริมฝีปากคลอเคลียหนักเข้าก็สะท้านเกร็งเกินกว่าจะทนกดเก็บไว้อีกต่อไป....


“เร เรียว......อา~~~” ฮิโรกิแอ่นลำตัวจนหลังลอยขึ้นจากพื้นเตียง....ปลอดปล่อยตามการชักพาของคนรัก เสียงหอบหนักๆ เหนื่อยอ่อน...เนินอกแบนราบกระเพื่อมขึ้นลง เรียวกดจุมพิตแรงๆกับหน้าผากชุ่มเหงื่อร่างสวย....


“ให้เวลาพักเบรก 5 นาทีนะ...”

“จะบ้าเหรอ...แค่แปบเดียวเอง.... ขอนอนเลยไม่ได้เหรอ ฉันไม่มีแรงแล้ว...” ฮิโรกิต่อรองจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์...หายใจเข้าออกก็ยังไม่ค่อยจะเป็นจังหวะดีเลย แต่ดูท่าจะเป็นการหาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ...คำต่อรองจึงกลายเป็นย่นวลาพักเบรกให้สั้นลงเสียเปล่าๆ....


“ต่อรองดีนัก....ไม่ต้องพักมันเลยหมดเรื่อง”

“โหย....เรียวน่ะ ไม่เห็นใจฉันเลย....” ฮิโรกิค้อนให้ทันทีที่คนรักขยับขาของตัวเองให้กางออก... จับสะโพกยกขึ้นเพื่อเปิดทางให้ทำการบางอย่าง....บางอย่างที่แสนคุ้นเคย..... สัญชาตญาณของฮิโรกิบอกได้ทันทีว่าตนจะต้องเหนื่อยหนักกว่าเดิมหลายเท่าทีเดียว...


“นายนั่นแหล่ะ ไม่เห็นใจฉัน จะคลั่งตายอยู่แล้ว ขอฉันเถอะนะ... ฮิโรกิ” เรือนร่างขาวกระจ่างตาของคนข้างใต้พาให้เรียวสุดจะทานรับความต้องการที่ถาโถมอยู่จนแทบจะระเบิด....ยิ่งเมื่อฮิโรกิไม่คัดค้านอะไรอีกก็แนบริมฝีปากกับยอดอกนุ่มพร้อมกับขมฟันเย้ามันแรงๆ ปากและลิ้นเชี่ยวชาญปลุกเร้าร่างสวยย้วนตาอีกรอบ....จนถึงนาทีที่เรียวรู้ว่าฮิโรกิพร้อมแล้วสำหรับเค้า .... สะโพกเพรียวกระตุกขึ้นน้อยๆ เมื่อเรียวแทรกกายเข้ามา....


“อ๊า...” ฮิโรกิโถมเข้ากอดร่างชุ่มเหงื่อของคนรัก...ตัวสั่นเทากับแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านอยู่ในตัว เรียวขยับกายเข้าออกช้าๆ เพิ่มความปั่นป่วนให้อีกฝ่ายด้วยการขยับหมุนวน .... จนฮิโรกิส่ายหน้าไปมากับอารมณ์บ้าคลั่งที่หวานล้ำ.... เรียวรู้ทุกอย่างว่าจะทำยังไงให้ฮิโรกิมีความสุขที่สุด....

“อา.......เร เรีย ววว.............อ๊ะ~~~~” สีหน้าราวกับจะขาดใจ หน่วยตาสองข้างคลอด้วยหยาดน้ำตาสะท้อนลอยเด่นกับแสงจันทร์ด้านนอก... ยิ่งเป็นตัวกระตุ้นแรงอารมณ์ของเรียวจนสุดจะกักเก็บไว้เต็มที....มือหยาบตะปบสะโพกเนียนไว้มั่น ขยับดันตัวเองเข้ารุกรานเต็มแรง....


“อ๊ะ...อ๊า......เรียว!!” ฮิโรกิยกมือขึ้นปิดปากตัวเองกลั้นเสียงร้องที่จะเล็ดลอดออกไปไกลจนคนในครอบครัวของเรียวจะได้ยิน....ผนังอ่อนนุ่มบีบรัดคนรักทุกครั้งที่สอดกายเข้ามา... เกร็งตัว.... จนเหมือนว่าตัวเองจะแตกเป็นเสี่ยงๆ...จนท้ายที่สุดก็ก้าวผ่านความทรมานไปพร้อมๆกัน...


.....................................
...........................
..................
...........
.....



“เฮ้!! ไอ้เรียว คืนนี้ที่เดิมโอเคเปล่าวะ ?” หลังจากการทัวร์คอนครั้งสุดท้าย โยโกก็เลิกคิ้วถามเพื่อนรุ่นน้องด้วยท่าทีสบายอารมณ์แบบทุกที ... ยาสุดะพอได้ยินเข้าก็ชะงักมือที่กำลังเก็บของหันมามองทันที...รวมทั้งคนอื่นๆที่เหลืออีก มันจะเทียวอะไรกันนักหนานะ....เล่นคอนมากันหลายรอบไม่เหนื่อยบ้างรึไง...?

แต่แล้วทุกคนก็ต้องเบิกตากว้างทีเดียว.....เมื่อฮิโรกิเดินเข้าไปกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างกับเรียว....แล้วเดินหายออกจากห้อง ไป


“ว่าไง...ไปไม่ไป ?” โยโกยังคงถามต่อ...

“ฉันขอตัวดีกว่า...มีเรื่องอื่นให้ต้องทำอีกเยอะ” บอกแค่นั้นเรียวก็ยกกระเป๋าพาดบ่าก้าวฉับๆตามคนรักออกไป....ปล่อยให้โยโกทำหน้าเซ็งจัดอยู่คนเดียว


“ฮิโรกิกระซิบอะไรกับเรียวจังน่ะ...หมาป่ารักเที่ยวถึงเปลี่ยนเป็นลูกแมวเชื่องๆไปเลย....” ยาสุดะเกาหัวแกรกๆหันมาถามกับซูบารุที่เก็บของอยู่ข้างๆ

“จะไปรู้เหรอ....ก็อยู่ด้วยกันตรงนี้ สงสัยมีข้อแลกเปลี่ยนดีๆละมัง....ช่างเถอะ... จะกลับรึยัง เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว” ซูบารุรูดซิบปิดกระเป๋าเตรียมจะกลับ.....ยาสุดะส่ายหัวงงๆก่อนจะรีบเก็บข้าวของตัวเองบ้าง.....

ห้องแต่งตัวเงียบกริบหลังจากทุกคนแยกย้ายกลับจนหมด เว้นเสียแต่โยโกที่นอนเอกเขนกอยู่บนโซฟา...หมดเพื่อนเที่ยวก