|
2007-02-07 Wed 17:38
Intro Fiction For Happy BirthDay to Pukpods & Pink_Rabbit & Happy Valentine RyoHiroki.
Title : แค่รัก ...ไม่พอ Cast : Ryo -x- Hiroki -x- YamaPi Author : NakAnE_hoNeY bee แม้ว่าการรักเพื่อที่จะรัก... เพียงอย่างเดียว จะเป็นสิ่งที่ทรมานที่สุด แต่ถ้าความทรมานนี้ยังทำให้ผมมีเค้าอยู่ข้าง ๆ กาย เพิ่มขึ้นอีกแค่วินาทีเดียว... มันก็มากเกินพอแล้ว สำหรับผู้ชายธรรมดา ๆ คนหนึ่งอย่างผม แต่สำหรับเค้าแค่รัก... ไม่พอ "วันนี้ก็รับจ๊อปพิเศษอีกแล้วเหรอวะ... ไอ้เรียว ?" คำถามเดิมๆ ที่ดูท่าว่าคนโดนถามคงเบื่อที่จะคอยตอบแล้วเต็มที่แต่จะให้ทำยังไงได้ในเมื่อคนที่ถามมาก็เป็นเพื่อนสนิทของเค้าเอง... เรียวพยักหน้าให้มารุที่เดินมาถึงสถานีรถไฟพร้อมกัน "ให้ฮิโรกิเอาไปซื้อตั๋วคอนเสิร์ตไอ้นักร้องดังนั่นอีกละสิ ใจคอแกจะยอมเป็นทาสแฟนแกไปถึงเมื่อไรวะ ?!" "ก็คงจนกว่าเค้าจะไม่อยากอยู่กับฉันละมั้ง... แยกกันตรงนี้หละไว้เจอกันพรุ่งนี้ที่มหาวิทยลัย" เรียวตบบ่าเพื่อนรักเป็นเชิงลาพร้อมกับยิ้มให้... ยิ้มที่สร้างภาพให้เพื่อนรักเห็นว่าเค้ายังไหว... เค้ายังพอทำได้... ทำทุกอย่างที่คนที่เค้ารักต้องการ มารุกับเค้าต่างก็เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันอีกทั้งยังทำงานพิเศษที่ร้านราเมงที่เดียวกันอีกจึงทำให้พบเจอกันบ่อยและต่างคนก็รู้เรื่องราวซึ่งกันและกัน เค้าสองคนสนิทกันถึงขึ้นที่ว่าสามารถพูดคุยกันได้ทุกเรื่อง แต่เค้ารู้ดีว่ามารุไม่เคยสนิทใจกับฮิโรกิคนรักของเค้าเลย ...คงจะเป็นเพราะตั๋วคอนเสิร์ตเจ้าปัญหาเมื่อกี้ด้วยที่เป็นสาเหตุทั้งหมด ทั้งงานที่ราเมงและงานอื่น ๆ ที่เค้าขวนขวายทำมันตลอดเมื่อมีเวลาว่างหรือไม่ว่างก็ตามแต่เค้าก็จัดสรรปันเวลากระโจนลงไปทำจนได้ ก็เพื่อหาเงินมาให้คนรักของเค้าให้ได้ใช้... ได้มีในสิ่งที่เจ้าตัวเค้าต้องการ ฮิโรกิชอบใช้ของแพง ๆ ชอบใช้ชีวิตหรูหรา...และคลั่งไคล้นักร้องดัง ลำพังชีวิตนักศึกษาพอมีพอกินของเค้าทั้งคู่ก็จนปัญญาที่จะมีเหลือเฟื่อขนาดนั้น แต่เค้ายอมเหนื่อย... ถ้าหากว่า ฮิโรกิของเค้าจะมีความสุข "กลับมาแล้วเหรอ... เรียว ดึกจังเลยนะวันนนี้" ร่างบนเตียงพลิกตัวเข้าซุกกับอ้อมอกคนที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จแล้วก้าวขึ้นมานอน ดวงหน้าหวาน ๆ คลอเคลียราวกับลูกแมวน้อยที่รอให้เจ้านายของมันกลับมาจากข้างนอก ประจบประแจงราวกับกลัวเจ้านายมันจะไม่รักไม่เอ็นดู... เรียววาดวงแขนกอดคนรักแนบชิดมากกว่าเดิมเพื่อตอบรับความขี้อ้อนและแสนประจบประแจงนั่น ๆ และอีกอย่างที่เค้ายอมเหนื่อย... ถ้าหากว่า เค้ายังมีคน ๆ นี้ให้กอดเสมอเวลาที่กลับเข้าห้องมา เค้าก็ยอม "ได้จ๊อปเพิ่มที่ผับของรุ่นพี่น่ะ... ห่วงฉันเหรอ?" "อืม... ไม่ให้ห่วงเรียว แล้วจะให้ฉันไปห่วงใครเล่า ถามมาได้" ฮิโรกิค้อนส่งให้แต่เจ้าตัวจะรู้ไหมว่าไอ้ดวงตาใสแป๋วเวลายิ่งค้อนแล้วกลับยิ่งน่ารักมากกว่าเดิมเป็นสิบเป็นร้อยเท่าน่ะ... ในที่สุดก็อดใจไม่ไหวเรียวหอมแก้มเนียนที่หาจุดสิ้นสุดของความหอมหวานไม่ได้เสียที "เรียวไม่ต้องทำงานเยอะขนาดนี้ก็ได้... ฉันไม่อยากได้อะไรแล้วจริงๆ" "ไม่เป็นไรหรอก ก็หาเงินเก็บ ๆ ไว้เพื่อเดือนร้อนอะไรขึ้นมาจะได้ไม่ต้องไปเที่ยวหาเอาทีหลัง อีกอย่างฮิโระอยากได้เสื้อตัวใหม่ไม่ใช่เหรอ ?" "ฉันรักเรียวที่สุดในโลกเลย ~~~" ถ้อยคำที่เรียวปรารถนาจะมีมันตลอดไปชั่วชีวิตถูกเอื้อนเอ่ยออกมาจากปากคนน่ารักขี้อ้อนอีกครั้ง... ก่อนที่จุมพิตแสนดูดดื่มและตามด้วยบทรักอันเร่าร้อนจะเกิดขึ้น เป็นเฉกเช่นนี้มานานเท่าไหรแล้วนะ... กับการเติมเต็มความรักให้คนในอ้อมกอด ความรักที่ฮิโนกิตีค่าของมันด้วยสิ่งของและเงินเพียงอย่างเดียว... +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ "ให้ฉันไปรับไม่ดีกว่าเหรอ... อย่ากลับเองเลย" "เรียวก็รู้ว่าเพื่อนฉันไม่ชอบเรียว... เดี๋ยวฉันกลับเองดีกว่า คอนเสิร์ตคงเลิกประมาณ 3 ทุ่มน่ะ" "งั้นฉันไปรอรับทีสถานีรถไฟละกัน ... ฉันห่วงฮิโระจริง ๆ ฮิโระก็รู้" ชายหนุ่มปิดโทรศัพท์ลงหันมาตั้งใจกับงานในร้านราเมงต่อ "ได้ไปรับแค่สถานีรถไฟอีกแล้วหละสิ.. แฟนกันประสาอะไรวะ ควงกันไปไหนก็ไม่ได้" "ก็เพื่อนฮิโรกิเค้าเกลียดฉันยังกับอะไรดี ขืนไปเจอหน้ากันจะทำให้ฮิโรกิลำบากใจเปล่า ๆ" "เพื่อนฮิโรกิรังเกียจหรือว่าฮิโรกิเค้ารังเกียจแฟนอย่างแกกันแน่... ไอ้เรียวแกโง่จริงหรือแกล้งโง่กันแน่วะ" มารุที่เพิ่งยกบรรดาถ้วยกระเบื้องที่เพิ่งล้างเสร็จออกมาวางเรียงตรงหน้าเคาว์เตอร์ถามเอาตรงๆ ไม่อ้อมค้อม เห็นมากี่ครั้งแล้วหละ... กับการที่เรียวต้องคอยหลบคอยหลีกเลี่ยงการเจอหน้าเพื่อนของฮิโรกิแบบนี้ "อย่างหลังมั้ง..." หนุ่มหน้าเข้มตอบยิ้ม ๆ ติดจะอารมณ์ดีแต่ผิดกับเจ้าของคำถามเอง มารุถอนหายใจสุดเบื่อหน่ายกับอาการไม่รู้ร้อนรู้หนาวของเพื่อนตัวเอง ทำไมเค้าจะไม่รู้... ทำไมจะดูไม่ออกว่าเพื่อนเค้าโดนหลอก ...หลอกโดยใช้คำว่ารักคำเดียวมาล่อลวง... คำว่ารักที่เพื่อนเค้าบูชาเสียยิ่งกว่าอะไรดีแต่คน ๆ นั้น เอาแต่เหยียบย้ำเสียจนไม่เหลือชิ้นดีเหมือนกัน... "แกก็รู้ว่าฉันรักเค้า... ปล่อยฉันให้แกล้งโง่ต่อไปอย่างนี้แหละ มารุ ฉันยังไหววะ" +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ ผู้คนจำนวนนับหมื่นเบียดเสียดกันจนบริเวณหน้าโดมแสดงคอนเสิร์ตของนักร้องหนุ่มชื่อดังราวกับการจราจลขึ้น... ทันที่การแสดงจบลงเหล่าบรรดาแฟนคลับต่างก็ทยอยกันกลับ รวมทั้งสองหนุ่มหน้าหวานที่กำลังถกเถียงกันแค่เรื่องการเดินทางกลับด้วยเช่นกัน... "เดี๋ยวให้รถที่บ้านเราไปสั่งดีกว่าฮิโระ.. ขึ้นรถไฟคนเดียวอันตรายออก" "เกรงใจนายน่า คาเมะจัง ไม่เป็นไรหรอก" "ได้ไงเล่า... ฮิโระเป็นเพื่อนรักเราทั้งคนจะปล่อยให้กลับเองได้ไง หรือว่าทาสผู้ซื่อสัตย์ของฮิโระจะมารับ?" ฮิโรกิรีบส่ายหน้ารัวเมื่อคามะพูดถึงเรียวขึ้นมา... คนรักของเค้าถูกขานเรียกด้วยสมญานามว่า"ทาสผู้ซื่อสัตย์" โดยการตั้งให้ของคาเมะ เพราะอะไรน่ะเหรอ... ก็เพราะการที่เรียวยอมทำทกอย่างให้เค้างก ๆ ไม่บ่นไม่เถียงสักคำ ขนาดที่มหาวิทยาลัยถ้าเวลาเค้าเดินกับคาเมะ เรียวก็ไม่มีสักครั้งที่จะคิดมาเดินเคียงด้วย เพราะคาเมะเคยประกาศไว้แล้วว่าไม่อยากคบหาสมาคมกับคนจำพวกเรียวแต่สำหรับเค้าคือกรณียกเว้น... "เรียวไม่ได้มารับเราหรอก... ตกลงเรากลับกับคาเมะจังก็ได้" "ดี... รถที่บ้านเราคงรออยู่ข้างหน้าโดมแล้วแหละ ไปกันเหอะ โอ้ย!" ยังไม่ทันที่คาเมะกับฮิโรกิจะก้าวไปได้ไกลก็ถูกชนจากใครอีกคน... ผู้ชายร่างสุงใหญ่สวมหมวกและแว่นตาสีดำทีกำลังก้มเก็บของให้กับเค้าทั้งคู่ "โทษทีนะ... เจ็บตรงไหนหรือเปล่า ?" หนุ่มหล่อคนนั้นยื่นข้าวของที่ร่วงไปตกอยู่บนพื้นให้สองหนุ่มหน้าหวาน คาเมะและฮิโรกิตาแทบค้างกับบุคคลตรงหน้าไม่อยากจะเชื่อสายตาจริง ๆ ว่าใช่... ใช่คนที่พวกเค้าสองคนเพิ่งเสียเงินซื้อตั๋วเข้าไปดูคอนเสิร์ตเมื่อกี้ "ยามะพี!... ยามะพีจริง ๆ ด้วย" เป็นคาเมะที่เก็บอาการดีใจไว้ไม่อยู่ลืมตัวร้องเสียงดังขึ้นมาเมื่อเห็นชัดว่าคนที่เดินเข้ามาชนตัวองกับฮิโรกิคือ ยามาชิตะ โทโมฮิสะ นักร้องขวัญใจของเค้าสองคน "เบา ๆ หน่อยครับ เดี๋ยวคนอื่น ๆ ก็ได้ยินเข้าหรอก" นักร้องหนุ่มเอามือป้องปากคาเมะไว้ทันก่อนที่เจ้าตัวจะโวยวายหนักไปกว่านี้ "ไม่อยากจะเชื่อตัวเองเลยจริง ๆ ว่าจะได้มานั่งกินข้าวกับยามะพี" คาเมะกระซิบกับเพื่อนรักที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ภายในร้านอาหารชื่อดัง หลังจากยามะพีอาสาจะเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าวคนทั้งคู่เป็นการไถ่โทษที่เดินชนและเป็นการปิดปากคาเมะจอมตื่นตูมไปในตัว... "ฮิโระจังไม่ทานบ้างเหรอ... เห็นนั่งเงียบ ๆ อย่างเดียว" "พอดีผมมึน ๆ คนในคอนเสิร์ตเมื่อกี้อยู่เลยฮะ เลยทานไม่ค่อยลง" "หึหึ ไม่เห็นเหมือนคาซึยะเลย จะหมดจานอยู่แล้ว" "อ้าว... ไหงมาว่าผมหละ ก็ผมหิวนี่หน่า" แล้วเสียงหัวเราะรื่นหูก็ครอบคลุมโต๊ะอาหารที่ทั้งสามหนุ่มนั่ง...ก่อนที่จะเช๊คบิลเมื่อมื้ออาหารนั้นจบลง "จะกลับกันยังไงเนี่ย... รถที่บ้านของคาซึยะก็กลับไปแล้ว" นักร้องหนุ่มถามหลังจากเดินมาถึงลานจอดรถเพราะขามาเมื่อกี้เค้าเป็นคนพาทั้งสองหนุ่มมาเองโดยรถส่วนตัวของเค้า "เอางี้...เดี๋ยวผมไปส่งเองบอกทางมาละกัน คุณแฟนคลับผู้น่ารัก" แล้วผลก็เป็นเอกฉันท์เมือ่ยามะพีอาสาจะไปส่งทั้งคาเมะและฮิโรกิ ตลอดทางเสียงเจื้อยแจ้วของคาเมะไม่ขาดหายไปไหนคอยถามโน้นถามนี้ยามะพีอยู่ตลอดจนทีหมายซึ่งเป็นบ้านของคาเมะถึงก่อนเสียงพวกนั้นจึงหายไปโดยอัตโนมัติ... รถคันสวยของนักร้องหนุ่มแล่นฉิวอยุ่บนถนนเส้นยาวเมื่อหน้าที่ของสารถีรูปหล่อยังไม่หมดลง.. ยามะพีเหลือบมองคนที่นั่งอยู่เบาะข้าง ๆ ที่เค้าเรียกติดปากเสียแล้วว่า "ฮิโระจังๆ" หน้าตาที่กระเดียดมาทางผู้หญิง ดวงตาสีน้ำตาลเป็นประกาย จมูกโด่งรั้น ริมฝีปากบางเรื่อสีแดง ๆ และอุปนิสัยที่ดูจะเงียบกว่าคาเมะ ทำให้น่าค้นหาเหลือเกินในสายตาเค้า "เดี๋ยวจอดแค่ตรงสถานีข้างหน้าก็ได้ฮะ..." "ทำไมหละ... บ้านฮิโระจังอยู่ไหน เดี๋ยวผมไปส่งถึงที่เลย" เมื่อเจอคำมุ่งมั่นจากนักร้องหนุ่มเข้าฮิโรกิอึกอักขึ้นมาราวกับน้ำท่วมคอ... ไม่กล้าพอที่จะบอกออกไปว่ามีคนรอรับอยู่ที่สถานีรถไฟ "ถ้างั้นก็ตรงไปเลยฮะ... แมนชั่นสีขาว ๆ กลางซอย" ยอมบอกจุดหมายปลายทางที่สารถีรูปหล่ออยากรู้ไป แสงสว่างจ้ายังบริเวณสถานีรถไฟขณะที่รถยนต์คันโก้แล่นผ่าน ห้ามสายตาของฮิโรกิไม่ให้ลอบมองหาใครบางคนผ่านกระจกข้างไม่ได้... เสาของชานชลาต้นหนึ่งปรากฏร่างของผู้ชายทีคุ้นตาฮิโรกิเป็นอย่างดี ทำไมยังยืนรออยู่อีกนะ ...เรียว ทั้ง ๆ ที่มันเลยเวลาที่เค้าบอกไว้มาตั้ง 2 ชม.กว่าแล้ว "ขอบคุณมากฮะ..." "เปลี่ยนคำขอบคุณเป็นเบอร์โทรศัพท์ของฮิโระจังได้หรือเปล่า... ผมจะดีใจมากเลย" คนในรถยื่นข้อแลกเปลี่ยนทันที่ที่ขับมาจอดส่งอีกคนยังหน้าแมนชั่นสีขาว ๆ กลางเก่ากลางใหม่ "คือ... คือ" "ไม่เป็นไร ๆ ไม่อยากให้ฮิโระจังลำบากใจ แต่ยังไงก็เก็บเบอร์ผมไว้หละกัน ไว้วันหลังผมมีคอนเสิร์ตอีกผมจะให้เข้าไปดูฟรี" ร่างบางยื่นมือไปรับราวกับขัดไม่ได้รวมทั้งกระแสความลิงโลดในหัวใจที่ห้ามไม่ได้เช่นกัน... ยิ้มส่งให้จนรถของนักร้องหนุ่มถูกความมืดกลืนหายไปก่อนจะล้วงมือถือเครื่องน้อยของตัวเองออกมา... ฉันขอโทษนะเรียวที่ปิดเครื่อง... "เรียว..." สองขาเพรียวค่อย ๆ หยุดลงตรงหน้าสถานีรถไฟ เมื่อวิ่งมาถึงคนรัก "ทำไมกลับช้าจัง... ฉันโทรไปก็ฝากข้อความ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า ? แล้วนี่ทำไมเหงื่อซึมเต็มหน้าขนาดนี้ เหมือนวิ่งมาเลย" "ฉ... ฉันก็กลับมาตามเวลาที่บอกเรียวไว้นั่นแหละ แต่พอฉันมาถึงสถานีก็มองไม่เห็นเรียว มือถือก็แบตหมดอีก เลยเดินเข้าห้องไปก่อน คิดว่าเดียวเรียวคงตามกลับเข้าไป แต่นี่เห็นว่าจะเที่ยงคืนแล้ว เลยวิ่งออกมาดู... ฉันห่วงเรียวจะแย่" "อ้าว... นี่วิ่งมาจากแมนชั่นเหรอ? มันอันตรายไม่รู้หรือไง ความจริงชาร์ตแบตที่ห้องแล้วโทรมาบอกฉันก็ได้ว่าถึงห้องแล้ว ไม่เห็นต้องวิ่งออกมาอีกรอบเลย" "ฉันขอโทษ... ก็ฉันมัวแต่ห่วงเรียวนี่หน่า เลยไม่ทันคิด" "เอาเหอะ... ดึกมากแล้วรีบกลับกันดีกว่า อากาศก็เย็นเดี๋ยวฮิโระจะเป็นหวัดขึ้นมาอีก" เรียวตัดบทโดยการกุมมือคนรักเดินออกจากสถานีตรงกลับแมนชั่นของเค้าสองคน... ไม่มีบทสนทนาเฉกเช่นทุกครั้ง... ไม่มีคำถามเล็ก ๆน้อย ๆ ที่เคยมีเกี่ยวกับสิ่งที่ฮิโรกิไปพบเจอมาในแต่ละวัน... มีแต่แรงบีบกระชับที่ฝ่ามือทีแน่นเสียจนฮิโรกิเกือบจะชักมือกลับแต่ก็ไม่กล้าพอ...เรียวบีบฝ่ามือคนรักที่เดินเคียงข้างมาจนถึงแมนชั่นและทันทีที่เปิดประตูห้องเข้าไปเตียงหลังน้อยเตียงเดิมก็ต้องแบกรับน้ำหนักของคนสองคนที่แสดงบทรักแสนเร่าร้อน... รุนแรง... อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนตั้งแต่คบกันมา >>>>>To be con full part +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ Talk. ตอนแรกตั้งใจว่าจะลงทีเดียวแต่อยากรู้ความคิดเห็นก่อนว่าแต่งแนวนี้แบบนี้จะดีไหม?...ขอโทษเจ๊ปุ๊กและเจ้าพลอยใสที่แต่งฟิควันเกิดให้ออกมาไม่เรทไม่หื่น หุหุ... เพราะพอดีได้คุยกับหลาย ๆ คนทั้งนิค แนนและเห็นว่าจะแต่งฟิควาเลนไทน์กันทั้งนั้นแต่ละคนก็มาแนวหวาน ๆ ซึ้ง ๆ แน่นอน เลยแหวกแนวมาทางนี้คนเดียวดีกว่า... เป็น shortfic ที่ยาวน่าดูเรื่องนี้เพราะตอนนี้แต่งไปสิบกว่าหน้าแล้วยังหาบทจบไม่ได้เลย เหอๆๆ แต่จะพยายามค่ะ Happy BirthDay พี่ปุ๊กย้อนหลังและเจ้าพลอยวันนี้ ฟิคเรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจมาจากเพลง ไม่ใช่เจ้าชาย - Music Clay ขอบคุณคนร้องและคนแต่งเพลงนี้มาก ๆ คลั่งๆๆๆๆๆ เราใส่ไว้ในบล๊อกนี้ด้วยค่ะ เนื้อเพลง: ไม่ใช่เจ้าชาย อัลบั้ม: Music Clay อย่าฝากความหวังอะไรกับฉัน ว่าฉันจะเป็นเจ้าชาย อย่าฝากความหวังอะไรแบบนั้น ก็ฉันคงเป็นไม่ได้ ฉันก็เป็นแค่คนคนนี้ คนนี้ที่คิดรักเธอ ไปจวบจนวันสุดท้าย เท่านั้นเอง อย่าฝากความหวังอะไรกับฉัน ว่าฉันต้องดีเลิศเลอ อย่าฝากความหวังอะไรแบบนั้น ให้เธอน่ะจงเข้าใจ ฉันก็เป็นหนึ่งคนคนนี้ ที่คอยจะยืนข้างเธอ และคอยดูแลเสมอ เท่านั้นเอง เป็นเพียงคนของเธอ มีแค่เธอเท่านั้น ไม่ว่านานเพียงใดจะเป็นให้เธอได้ทุกสิ่ง เป็นความจริงให้เธอเป็นคนที่ รักเธอ เป็นทุกอย่าง เพื่อเธอไม่รู้ดีพอให้เธอรักไหม อย่าฝากความหวังอะไรกับฉัน ว่าฉันต้องดีมากมาย อย่าฝากความหวังอะไรแบบนั้น ไม่อยากให้เธอเสียใจ ฉันก็เป็นหนึ่งคนคนนี้ ที่มันจะคอยเฝ้าดู ไปจวบจนวันสุดท้าย ที่หายใจ เท่านั้นเอง ชอบสองบรรทัดสุดท้ายที่ซู้ดดดดดดดดดดด ขอบคุณทุกคนด้วยที่อ่านและทิ้งความคิดเห็นไว้ให้คนแต่งคนนี้ได้มีกำลังใจในการแต่งฟิคเรื่องต่อ ๆ ไปหรือตอนต่อๆ ไป โอกินิ *วิธีการเม้น กด コメント:... อันที่สามของแถวข้างล่างนะค่ะ แล้วเม้น ช่องแรกใส่ชื่อ แล้วก็เม้นเหมือนสตอรี่ไทยปรกติ แล้วกด Submit แล้วมันจะขึ้นเป็นอีกหน้าสีขาว ๆ ก็กดปุ่มนูน ๆ ข้างล่างสุดค่ะเป็นอันเรียบร้อย ขอบคุณทีให้ความร่วมมือค่ะ.............  |
|
猴呀致萢с冒菫凖о肪佑萸 鑑�僥^-^
耐т争箚虱菻喉輿匏僉繋臓萢� 疆蘿♂�... 預菻砺操致萢о∴呀拷� 値来匚預揶よ� ตะเองทำไมแต่งจี้ฉันนิสัยงี้เนี่ย
สงสารเรียวนะ อ่านแล้วเหนื่อยไปกับเรียว ที่ต้องมาทำอะไรให้จี้ตลอดเวลา ต่อเร็วๆนะ น่าสงสารเรียวอะทำทุกอย่างเพื่อฮิโระ
ฮิโระรักเรียวแบบที่เรียวรักฮิโระรึเปล่านะ มาต่อเร็วๆนะค่ะ อ๊าค!!!!!!!!!!!!!
อยากเปงจี้อ่ะ เรียวทำทุกอย่างจนถูกเรียกว่าทาสผู้ซื่อสัตย์ จี้จังจ๋านู๋คงไม่แอบนอกใจเรียวนะจ๊ะ สงสารเรียวเง้อ
อิจฉาจี้จังน้า 色付きの文字นี่กี่ตอนจบเหรอค่ะ
อยาหอ่านต่อมากเลยค่ะ แต่ก็สงสารเรียวอ่ะ จี้ทำไมทำอย่างนี้อ่ะ เรียวเห็นใช่ไหมอ่ะ ถึงได้บียมือจี้อ่ะ 太字の文เรียวบีบมือจี้ แต่คนอ่านบีบหัวใจอ่ะ นี่เราเขียนไรเนี่ยอายจัง ยังไงก็จะรออ่านนะค่ะ แย่จังเลยอ่ะ เรื่องนี้อุจจี้ร้ายอ่ะ ไม่ค่อยเจอเลยนะเนี่ย ส่วนใหญ่มีแต่เรียวร้าย
มาต่อเร็วๆนะ เฮ้ยยยย จี้ อย่านอกใจเรียวนะเว้ย เราปวดใจ T_T
สงสารเรียวมากๆเลย เห็นใจน่ะ เรียวทำทุกอย่างเพื่อจี้เลย จี้.. แกอย่านอกใจเรียวนะเว้ย(ต้องย้ำหลายๆรอบ ฮ่าๆๆ) ถึงยามะพีจะหล่อ รวย ถึงเรียวจะจนY-Y แต่เรียวก็รักจี้นะ อย่านอกใจเรียวนะจี้ รักเรียวให้มากๆๆๆนะ โฮๆๆ สงสารค่ะ อ่านแล้วเจ็บแทนเรียวเลย
ขอให้ตอนหน้าฮิโระเจ็บเหมือนที่เรียวเจ็บตอนนี้บ้าง แอบลำเอียงรักเรียวมากกว่าน่ะ เมะจัง ตอนนี้โป้งกันชั่วคราว ทำงี้ได้ไงฟะ สงสารเรียวจังอ่ะ เพลงบอร์ดเศร้าอ่านฟิก เศร้าได้อีก
ฮิโระ...ไม่สงสารเรียวเหรอ เด๋วถ้าพีเห็นเรียวจังจะหลงรักเปล่าเนี่ย55+(นอกเรือง) มาต่อเร้วๆเน้ สู้ต่อไปเรียวจัง แอบบีบเล็กน้อย
ให้ความรู้สึกกดดันอ่ะ จี้เหมือนฝืน พี่เรียวก็แบบต้องทน อ่านแล้วแอบเอาใจเข้าข้างพี่เรียวไปเลยอะ แต่มะพีมาสนใจจี้แบบนี้ไม่ดีเลยแหะ งื่มๆ ไม่อย่าให้เศร้าอะ อย่าเศร้าน้า อ่านแล้ว จี้ก็ไม่ได้ไม่รักเรียวนิ รึป่าว ??? รึนัทคิดไปเอง เหอ ๆๆๆๆๆๆ
แต่เรียวก็คงรักจี้มากสุดๆ แล้วคาเมะทำไมไม่ชอบเรียวอ่ะ แล้วเจ๊จาเอา มารุคาเมะ จิงเหรอ ??? อืมๆๆๆๆๆ ยังไงก็ขอให้ที่รักมีคุ่ด้วยเน้อ อิอิ จาตามติดต่อไป PS: เจ๊ ไม่ได้แต่งเรียวรุกมานานแล้วนิ เหอ ๆๆๆๆ PS2 : นี่ตี 3 แล้วยังอ่านหนังสือไม่จบเลย แต่แอบแว๊บมาเล่นเนท เหอ ๆๆๆๆๆ การแกล้งโง่เพื่อจะเก็บรักษาความรักไว้น่ะ
ไม่ผิดหรอก... แต่ว่าเมื่อไหร่ที่ความอดทนมันถึงที่สุดขึ้นมาล่ะ คนที่ไม่กล้าเดินเคียงข้างเรียว ก็ไม่เหมาะสมที่จะได้คำว่ารักไปจากเรียวหรอกนะ ... ต่อให้เป็นฮิโรกิก็เถอะ... 篩茲坿狹打菻�實�倔�忠丗箚薑航換實罫篩熔
狠嫗如膩剛顔犢熔罅臙僉燿蚋疆蘿行 �懆堺� ทำไมจี้จังทำแบบนี้อ่า
สงสารเรียวจังเลย..TT^TT ถ้าเรียวรู้ความจริงเรียวคงเสียใจน่าดู ยิ่งฟังเพลงยิ่งอิน55+ รีบๆมาต่อนะคะแล้วจะรออ่านค่ะ เนะถึงเราจะรู้ตอนจบจากนเล้วก็เถอะนะ ชักไม่แน่ใจแล้วสิ
เนะจ๋า...ห้ามเปลี่ยนตอนจบนะ จำไว้ๆฟิควาเลนไทน์นะ!!! ห้ามเปลี่ยนจริงๆด้วย ไม่เอานะๆๆ โอ๊ยยอ่านแล้วเครียด แทบจะเป็นเรื่องแรกๆเลยมั้งที่อ่านแล้วสงสารเรียวจังน่ะ เรียวทำทุกอย่างเพื่อจี้ เพื่อความต้องการของจี้ เพื่อความสุขของจี้ แต่จี้ล่ะเคยเห็นบ้างมั้ยว่าเรียวทำทั้งหมดเพราะอะไร เคยรู้บ้างมั้ยว่าเรียวรักจี้แค่ไหน ในขณะที่จี้ไปดูคอนเสิร์ตอย่างสนุก แต่เรียวกลับต้องมานั่งทำงาน สงสารเรียวสุดๆน่ะ ไหนจะมีมะพีเข้ามาเกี่ยวอีก แล้วจี้ก็ดันไปโกหกเรียวแบบนั้น แต่เราอ่านแล้วกลับรู้สึกนะว่าจี้ก็รักเรียวเหมือนกัน แต่คงมีเหตุผลอะไรของเค้าเองน่ะล่ะที่ทำแบบนั้นลงไป แต่ที่อยากรู้ที่สุดก็คือ ทำไมคาเมะไม่ชอบเรียวอ่ะ อย่าบอกนะที่ไม่ชอบเพราะเรียวฐานะต่ำกว่าตัวเอง ถ้าเป็นงั้นก็นะ ไม่ไหวจริงๆ จี้ไม่ต้องแคร์เมะนักหรอก คนที่ควรจะสนใจมากที่สุดน่ะ คือเรียวจังต่างหากเล่า!!! สงสารคุณคะ ฮิโระจังงงงงงงงงงงงงงไม่ไหวแล้ว - -
คาเมะจังมันน่าจับ.........มาเรียกเรียวแบบนั้นได้ไงยะ ! น้องพีอย่าเลยลูก เค้ามีเจ้าของแล้ว เป็นฟิดวาเลนไทน์ที่แหวกแนวมากๆเลยคะ ^^ รอตอนต่อไปน้า ธีมสวยเริ่ดจังเลยค่ะพี่ผึ้ง -*-
ต่ายก้อเคยทำของอันนี้นะ แต่ไปไม่รอด ภาษาญี่ปุ่นไม่ไหวเจงๆ T_T ไว้ว่างๆ อยากทำอีกจะไห้พี่ผึ้งสอนเทคกะนิคนะ ^.^ แบบว่ายังไมได้อ่านเรยนะฟิคง่ะ ขอเม้นก่อน แหะๆๆ >< รอ Colorful กั๊บผม อยากไห้รวมเล่มจังเลย ฟิคพีเรียวเล่มแรกของวงการ (?) ^-^ เรียวคนดีงะ สงสารเรียวจัง
อ๊ากกกก อ่านไปก็แบบว่า อึดอัดใจแทนจี้มากมาย เห็นใจจริงๆ คงรู้สึกแย่ใช่มั๊ย ก็นะ นี่แหละมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ใช่นางฟ้าแสนดี แต่ก็ไม่ใช่นางมารไร้หัวใจ โฮกๆๆ สะเทือนใจอ่ะ เรียวอ่ะ เรียวจังรักฮิโระ ถึงปานนั้น ยอมทำให้ทุกอย่าง ยอมแม้จะต้องกลายเป็นคนที่ไม่มีตัวตน เรียวคงแบบว่า เจียมตัวอะไรแบบนี้ใช่มั๊ย แบบว่าฉันไม่ดีเลิศเลอ พอสำหรับเธอ ก็หวังเอาแค่ความจริงใจ ความรักที่มี แต่ๆ ฮิโระก็ไม่ได้ร้ายกาจอะไรเลยนะ ตัวเอง –“- ออกจะน่าสงสารซะด้วยซ้ำ คงลำบากใจแย่เลย ที่ต้องทำแบบนี้ ก็ไม่ได้ตั้งใจจะหลอกใช้เรียวหรอก แต่ก็นะ (แก้ตัวไม่ถูก) เฮ่อ เรียวเห็นแล้ว ว่าฮิโระมากับใครคนหนึ่ง แต่เรียวคงไม่รู้ว่าเป็นยามะพี แต่ว่ายามะพีจะเข้ามาในชีวิตฮิโระมากน้อยแค่ไหน จะรออ่านนะจ๊ะ มาต่อเร็วๆก็ดี (โฮะๆๆ) ปล.อย่าหมั่นใส้ที่เข้าข้างฮิโรกิมากไปหน่อย เราพยามเกลียดแล้ |