|
2007-03-22 Thu 18:14
ใครไม่ชอบคู่นี้ไม่ต้องอ่านให้เสียอารมณ์นะ แต่คนแต่งชอบด้วยอ่า จะแต่งๆๆๆๆ(ไม่อยากอ่านคอมเม้นที่ทำร้ายจิตใจกัน ==")
----------------------------  Title : My Broken Wings.... Cast : Maruyama Ryuhei & Nishikido Ryo Author : nakane_honey bee Request : nutchie ( 50% ) ถ้าปีกของผีเสื้อถูกทำลายลง....แล้วเจ้าผีเสื้อจะมีชีวิตอยุ่ต่อไปเพื่ออะไร? “พอแล้วน่า…มารุ เดี๋ยวพวกฮินะก็จะมาแล้ว” เสียงเล็กๆท้วงขึ้นพร้อมกับยกมือดันหน้าเจ้าของชื่อเมื่อครู่ให้ห่างออก... เพราะว่ามันจ้องจะซุกซบอยู่แถวๆซอกคอตัวเค้าตลอด “ก็ได้ๆ... แต่ว่าเรียวจังต้องรับปากก่อนว่าจะไปค้างทีห้องฉันคืนนี้” “สรุปว่าฉันก็เสียเปรียบอยู่ดีแหล่ะ ไม่ว่าจะหยุด... หรือไม่หยุดก็ตาม” คนตัวเล็กยันตัวลุกขึ้นนั่งดีๆ พลางจัดเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยไปถึงไหนต่อไหนให้เรียบร้อย... แต่ก็ไม่วายค่อนขอดเอากับคนที่ยื่นข้อเสนออย่างอดไม่ได้ ... มารุเองพอลุกขึ้นก็สำรวจดูตัวเอง ... พอเห็นว่าเรียบร้อยแล้ว ก็เอื้อมมือมาปัดๆผมให้คนตัวเล็กที่คงจะลืมไปว่านอนลงกับโซฟาแล้วดิ้นไปดิ้นมาขนาดนี้ ... ผมจะต้องยุ่งเหยิงพอตัว “ยังรับปากไม่ได้นะ ขอดูก่อนก็แล้วกัน” “อืม...” ไม่ถึงนาทีดีพวกสมาชิกที่เหลือก็เปิดประตูห้องซ้อมเข้ามา มารุและเรียวต่างหันไปให้ความสนใจกับสิ่งอื่น ราวกับมีอะไรเกิดขึ้น... เป็นอย่างนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ หนึ่งปี...สองปี...หรืออาจจะนานกว่านั้น กับความสัมพันธ์ลึกซึ้งแต่ยังคงบรรทัดฐานของการเป็น “เพื่อน” ไว้อย่างเดิม เพื่อน... เค้าคนนั้น...นิชิกิโด เรียว...ค้าบอกว่าให้ผมได้แค่เพื่อน แต่ผมรู้ว่า...เค้าเข้าใจดี ว่าผมทำอย่างที่เค้าต้องการไม่ได้… ผมบาปมากไหมนะ... ที่รัก...เพื่อนของตัวเอง “เฮ้!! มารุ เสียงเบสของนายน่ะ ช่วยปรับให้มันไปกันได้กับเพลงหน่อยสิวะ เหม่ออยู่นั่นแหล่ะ” ยาสุดะหัวเสียจนได้ เมื่อตั้งแต่เริ่มซ้อมกันมา...มารุเองยังไม่มีสมาธิในการซ้อมเท่าที่ควร...เล่นเพี้ยน และเพื้ยนอยู่อย่างเดียว “โทษที...ยาสุ พอดีฉันคิดเรื่องอื่นอยู่น่ะ” เหตุการณ์เดิมๆ...บรรยากาศเดิมๆ...และจากคนๆเดิม ไม่ใช่เพียงแค่ยาสุดะหรอก ที่ต้องมาหัวเสียกับเรื่องพวกนี้ เพราะคนอื่นๆไม่ว่าจะซูบารุ ฮินะ โอคุระ ฮิโรกิหรือแม้แต่ยูเองก็เคยเจอกับอาการแบบนี้ของมารุมาตลอด โดยเฉพาะสองปีหลังมานี้....... “ถ้าได้มาแค่ตัวแต่หัวใจเค้าเป็นของใครก็ไม่รู้...มันก็เจ็บแบบนี้แหล่ะ” ยูตบบ่ามือเบสประจำวงพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังหลังจากที่ซ้อมเสร็จ คำพูดเดิมๆ ประโยคเดิมๆ และกับคนเดิมๆ ถามว่ายูเบื่อไหมกับการทำอะไรซ้ำๆซากๆพวกนี้...เบื่อสิ...เบื่อมากทีเดียว แต่ทำยังไงได้ในเมื่อคนที่ทำให้เค้าเบื่อคนนี้...เป็นเพื่อนของเค้าเอง “ทำไมจนป่านนี้แล้ว...เรียวยังไม่ยอมพูดอีก ว่าเค้าไปเจอเรื่องร้ายๆอะไรมา...ทุกวันนี้เวลาเค้ายิ้ม มันทำให้ฉันพลอยรู้สึกดีไปด้วย แต่พอเผลอ...เค้าก็เอาแต่เหม่อเหมือนเดิม แล้วก็แอบร้องไห้ ชอบทำเหมือนว่าตัวเองอยู่คนเดียว ไม่มีใคร...แล้วฉันหล่ะ ฉันยืนอยู่ตรงนี้ ยืนอยู่ตรงหน้าเขา อยู่ข้างๆเขามาตลอด แต่เค้ากลับมองผ่านฉันไปเหมือนฉันเป็นอากาศ.... ฉันไม่ชอบจริงๆนะยู” “ไม่ชอบก็เลิกยุ่งสิ ... ไม่มีใครบังคับนายนี่” หนุ่มผิวขาวไม่ตั้งใจจะยั่วโทสะเพื่อนสักนิด เพียงแต่จนปัญญาที่จะพูดอะไรที่ดีกว่านี้แล้ว “ถ้าทำได้ง่ายๆก็ดีสิวะ” พอสงบสติอารมณ์ได้มารุก็ลดน้ำเสียงลงพลางเก็บกระเป๋าเตรียมจะกลับ “แล้วนี่...เจ้าเปี๊ยกนั่นหายไปไหน ไม่กลับกับนายเหรอ ?” “ไม่รู้สิ...เห็นรับโทรศัพท์แล้วก็เดินออกไปเลย คงไม่กลับกับฉันหรอก” ตอบยูพร้อมกับรีบยัดของใส่กระเป่า... จะมีสักกี่คนกันที่มองออกว่าคนที่นิสัยขี้เล่น ... หัวเราะสนุกเฮฮาไปวันๆอย่าเค้า ... ลึกๆข้างในมันมีแต่บาดแผลที่ต่อให้ยาวิเศษขนาดไหนก็ไม่รักษาให้หายได้ ... บาดแผลจากการรักใครข้างเดียวนี้มันเจ็บปวดเอาการเหมือนกันนะ... “เรียวจัง...” มารุชะงักเท้าลง เมื่อเห็นร่างของคนที่เค้าคิดว่าน่าจะกลับไปแล้วยืนพิงรถของเค้าอยู่ที่ลานจอด... “งั้นแยกตรงนี้แหล่ะ... ไว้เจอกันตอนซ้อมใหญ่พรุ่งนี้” ยูขอตัวแยกไปทันที...ปล่อยให้เพื่อร่วมวงทั้งสองคนได้กลับด้วยกัน ถ้าเป็นแค่เพื่อนร่วมวงอย่างเดียว...อะไรต่อมิอะไรมันคงจะดีกว่านี้เยอะทีเดียว พอพ้นจากลานจอดรถออกมาได้ซักพัก ยูก็หักพวงมาลัยจอดรถเข้าข้างทาง ก่อนจะล้วงบุหรี่ในกระเป๋าขึ้นมาจุดสูบ ในฐานะที่เค้าเป็นพี่...จะดูยุ่มย่ามเกินไปไหมที่จะเสนอหน้าไปเป็นห่วงเป็นใยเรื่องของสองคนนั้น... ดูผิวเผินมารุกับเรียว ก็เป็นแค่เพื่อนร่วมวงกันธรรมดาติดจะออกไปในทางที่ไม่ค่อยได้สนิทกันเท่าไหร่เสียด้วยซ้ำ แต่ตื้นลึกหนาบางจริงๆ...กลับตรงข้ามกันสิ้นดี เหตุการณ์เมื่อสองปีก่อน...มันยังคงเด่นชัดอยู่ในความทรงจำของเค้าไม่เคยลืม เช้าวันที่ต้องเข้าห้องอัดเพื่อการเดบิวส์ครั้งแรกของวง ทุกคนมาพร้อมกันตามเวลาที่นัดเว้นแต่เรียวที่มาสายไปเกือบสองชั่วโมง...ซึ่งนั่นไม่ใช่นิสัยของเรียวเลย ทุกคนไม่มีโกรธ ไม่มีใครโมโหกลับห่วงกันจนนั่งกันแทบไม่ติด... สุดท้ายพอเจ้าตัวโผล่มาก็เล่นเอาทุกคนตกใจหนักกว่าเดิม ใบหน้าซีดเซียว...ตาสองข้างที่บวมช้ำ...อีกทั้งตามร่างกายที่มีแต่รอยฟกช้ำเหมือนกับถูกทำร้ายมาอยู่เต็มไปหมด ตอนนั้นพวกเค้าทั้งถาม...ทั้งคาดคั้นกับเรียวว่าเกิดอะไรขึ้น แต่คนตัวเล็กเอาแต่ปิดปากเงียบ...ไม่ยอมตอบอะไรทั้งนั้น จนเหตุการณ์นั้นผ่านพ้นไป การเดบิวส์ของพวกเราได้การตอบรับที่ดีเยี่ยม... ทุกวันเต็มไปด้วยตารางงานที่แน่นขนัด เหมือนทุกอย่างจะดีไปหด แต่ยกเว้นเรียว...ที่บ่อยครั้งมักจะนั่งเหม่อ...ไม่พูดไม่จากับใคร และก็บ่อยครั้งเหมือนกันที่เค้าต้องเห็นเรียวร้องไห้ออกมา แต่เรียวก็ยังดื้อและรั้นเช่นเดิม ไม่ยอมเล่า...ไม่แม้แต่จะปริปากระบายอะไรออกมาแม้กับเค้าที่เป็นพี่ชายก็ตามที.... “ทำอะไรอยู่วะ เปิดช้าชะมัดเดี๋ยว...” น้ำเสียงหงุดหงิดของยูหายไปดื้อๆหลังจากมารุมาเปิดประตูคอนโดที่เค้ากระหน่ำทั้งเคาะ ทั้งทุบอยู่ร่วมสิบนาที ภาพของเรียวที่นอนหลับซุกตัวอยู่ในผ้าห่มผืนหนา...บนเตียงของมารุ...ในคอนโดของมารุ เล่นเอาเค้าตั้งสติแทบไม่อยู่ ถ้าเป็นแค่เพื่อนกันมาค้างด้วยกันมันก็คงไม่ผิดอะไร แต่การนอนเปลือยแล้วเสื้อผ้ากระจัดกระจายอยู่ข้างๆเตียงแบบนี้...คิดได้อยู่อย่างเดียวจริงๆว่ามารุกับเรียวได้ก้าวกระโดดจากคำว่าเพื่อนไปจนน่าตกใจ....... แต่ความตกใจของยูมันยังไม่หยุดแค่นั้น เมื่อวันต่อมาได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจากปากของมารุเอง “เรียวเค้าบอกว่า...ไม่คิดอะไร ให้ฉันกับเค้าทำตัวเหมือนเดิม” “บ้ากันไปใหญ่แล้ว...ทั้งนายทั้งเจ้าเปี๊ยกนั่นน่ะแหล่ะ ทำไมทำอะไรกันไม่คิดอย่างนี้วะ” ยูระเบิดอารมณ์ทันที่หลังจากมารุเล่าจบ...ว่ามีอะไรกันเพราะเมา “ฉันขอโทษจริงๆยู...ฉันรู้ว่านายรักเรียวมาก แต่เมื่อคืนนี้ฉันก็ควบคุมสติไม่ได้จริงๆ เรียวเค้าขอร้องให้ฉันดื่มเป็นเพื่อนเค้า...ดื่มไปดื่มมา พอมารู้ตัวอีกทีก็เป็นอย่างที่นายเห็นนี่แหล่ะ” “พูดง่ายชิบ...นายก็รู้ว่าเจ้าเปี๊ยกนั่นไปเจอเรื่องร้ายๆมา มันลืมไม่ได้ ต้องการเพื่อน...ต้องการคนพึ่งพา ไม่ใช่ไปทำร้ายมันซ้ำให้หนักกว่าเดิมอย่างนั้น” “หยุดเถอะ...ยู เรื่องที่เกิดขึ้นมารุเค้าไม่ผิด ถ้ายูจะต่อว่า...ก็มาว่าฉันคนเดียว” บทสนทนาของสองหนุ่มถูกแทรกขึ้นมาจากคนที่ตกเป็นหัวข้อนั่นเอง เรียววางกระเป๋าลงกับโตะในห้องซ้อมประจำของวง มองหน้ายู...คนที่เป็นเหมือนพี่ชายแท้ๆของตัวเองกึ่งขอร้อง “ตามใจพวกนายแล้วกัน...ฉันมันคนนอกอยู่แล้วนี่!!” เป็นอันว่าวันนั้นยูก็ขอลาหยุดไป ยกเลิกการซ้อมทุกอย่าง ใช่...มารุพูดถูกว่า เค้ารักเรียว...รักมาก เรียวเป็นน้องชายที่เค้ารักและดุแลมาตลอดตั้งแต่ออดิชั่นเข้า Jr. มาใหม่ๆ แค่เรื่องที่เรียวโดนทำร้ายแล้วร้องไห้ตาบวมเมื่อตอนเข้าห้องอัดวันนั้นโดยทีเขาไม่สามารถช่วยอะไรได้ มันก็เจ็บปวดพอแล้ว... แต่นี่ต้องมาเจอแลรับรู้ว่าน้องชายที่เค้ารักมากคนนี้...ทำตัวราวกับตัวเองไม่มีค่า ปล่อยชีวิตไปวันๆ มีอะไรกับใครก็เห็นเป็นเรื่องขี้ผง จะรู้บ้างไหมว่าพี่ชายคนนี้เจ็บเสียยิ่งกว่าเจ็บแค่ไหน... สติของยูกลับมา เมื่อรถของมารุที่ขับไล่หลังมาบีบแตรให้...เลื่อนกระจกข้างลงแล้วยิ้มให้พร้อมกับชูมวนบุหรี่ในมือให้ดู ... มารุจึงยอมเคลื่อนรถจากไปเมื่อเข้าใจว่ายูคงจอดรถเพียงเพื่อนสูบบุหรี่เฉยๆ “ตกลงมันจะเอายังไงกันแน่วะ....ไอ้คู่นี้” ยูพึมพำออกมาก่อนจะทึ้งก้นบุหรี่ลงข้างทาง เมื่อกี้คนที่นั่งข้างมารุก็คือเรียว ... น้องชายของเค้า... หากแต่ว่าไม่ใช่น้องชายคนเดิมที่ขี้อ้อน...ขี้เล่น ช่างพูดและจอมป่วนคนเดิมอีกต่อไป... เมื่อไหร่นายจะยอมเล่าสักทีนะเจ้าเปี๊ยก...ว่าเมื่อสามปีก่อน นายไปเจอกับเรื่องอะไรมา? -“-“-“-“ -“-“-“-“-“-“-“-“ -“-“-“-“-“-“-“-“ “อาบเสร็จแล้วเหรอ?...ถ้านายจะนอนก็นอนเลยก็ได้นะ แต่ถ้ายังไม่ง่วง ดูดีวีดีนั่นก็ได้ฉันเพิ่งซื้อมาเมื่อวันก่อน...” มารุพยักเพยิดหน้าไปยังตะกร้าเหล็กใบย่อมตรงหน้าทีวีที่เต็มไปด้วยดีวีดีสิบกว่าแผ่น ก่อนจะดินสวนคนตัวเล็กเข้าห้องน้ำไป เรียวมองเตียงนอนสลับกับสิ่งที่มารุบอกตรงหน้าทีวี...เพิ่งจะสามทุ่มกว่าเอง อีกทั้งพรุ่งนี้ก็มีอัดรายการตั้งบ่ายโมง...ดูดีวีดีก่อนสักแผ่นสองแผ่นก็ยังมีเวลานอนถมเถไป “นายช่างรู้ใจฉันจริงๆ มารุ...” เรียงยิ้มเมื่อเห็นว่าดีวีดีที่มารุซื้อมาล้วนแต่เป็นเรื่องที่เค้าชอบทั้งนั้น...ไม่ว่าจะเป็นสารคดีชีวิตสัตว์ตั้ง 5-6แผ่น แล้วก็พวกหนังแนวที่เค้าโปรดปรานอีก... ราวกับว่าตอนที่มารุไปซื้อได้แอบมานั่งอยู่ในใจเค้ายังไงยังงั้น “เช็ดผมด้วยนะ...เรียวจัง ห้ามนอนทั้งอย่างนั้นนะ” “รู้แล้วน่า...เดี๋ยวดูจบค่อยเช็ด” คนตัวเล็กที่นอนเกยคางอยู่กับหมอนใบนุ่มตรงปลายเตียงตอบมาแบบขอไปที ... ตาใสแป๋วก็จดจ่ออยู่แต่ภาพเคลื่อนไหวในจอ “เช็ดไปด้วยดูไปด้วยไม่ได้หรือไง ดูจบผมจะได้แห้งพอดี” “อย่าบ่นเป็นตาแก่ได้ไหมมารุ บอกว่าจะเช็ดเดี๋ยวก็เช็ดเองแหละน่า...” “ตามใจๆ ขี้เกียจจะยุ่งแล้ว” เจ้าของห้องยอมยกธงขาวแต่โดยดี เหนื่อยใจที่จะบังคับต่อ พลางทิ้งตัวลองนอนข้างๆ... “อย่าเตะขามาโดนฉันนะ..” มารุเตือนเมื่อตอนนี้ขาของคนตัวเล็กมันดันอยู่ตำแหน่งเดียวกับหน้าเขาพอดี เรียวได้แต่จิ๊ปากเป็นนัยๆให้รู้ว่า...รู้แล้วล่ะน่า...แต่พอเห็นว่ามารุเงียบไปเสียงก็เหลียวหน้ามาดู..... “อ้าว...นึกว่าหลับแล้วซะอีก เห็นเงียบๆไป” หันมาพูดแค่นั้นแล้วก็กลับไปดูดวีดีต่อ เมื่อคนที่คิดว่าหลับไปแล้วตั้งศอกไว้บนหมอนแล้วมองทางทีวีอยู่ ... เรียวคิดว่ามารุดูทีวี แต่เปล่าเลย....มารุดูคนตัวเล็กอยู่ต่างหาก ตอนนี้นายอยู่ใกล้ฉัน...ใกล้จนฉันสามารถแตะต้องนายได้ จะคว้านายมากอดก็ยังได้ แต่กำแพงที่มองด้วยตาเปล่าไม่เห็นระหว่างฉันกับนายมันก็ยังไม่หายไปสักที... ฉันแตะเนื้อต้องตัวนายได้...แต่เข้าถึงหัวใจนายไม่ได้...สักนิดเดียวก็ทำไม่ได้ เวลาที่ฉันกอดนาย...นายก็กอดตอบ เวลาฉันจูบนาย...นายก็จูบตอบ เวลาฉันสัมผัสนาย...นายก็สัมผัสตอบ แต่ทำไมเวลาที่ฉันรักนาย...นายถึงไม่รักฉันตอบบ้างนะ...เรียวจัง หลังจากวันที่ก้าวข้ามความสัมพันธ์ไกลห่างออกจากคำว่า “แค่เพื่อน” มาด้วยความเมา เค้ากับเรียวก็ยังคงทำสิ่งๆนั้นต่อมาเรื่อยๆ... แต่ไม่เคยพูดเรื่องคบกันให้เป็นจริงเป็นจัง หรือตกลง...ผูกมัดอะไรกันเลย... ยอมรับว่าพื้นฐานแล้วเค้าเองก็เป็นคนรักสนุก รักชีวิตโสดแบบนี้ที่สุด ... แต่ ณ วันนี้เค้ารู้สึกว่าเค้า...พอแล้ว...กับชีวิตสนุกชั่วครู่ชั่วคราวแบบนั้น เค้ายากพูดกับเรียวเรื่อง...คบกัน...ให้จริงจังซักที “เรียวจัง...คบกันไหม?” “หืม...ว่าไงนะมารุ บ่นอะไรอีก...” “ฉันถามว่า...คบกันไหม คบแบบคนรักน่ะ” ปฏิกิริยาที่เรียวตอบสนองกลับมา ไม่ต้องบอกออกมาเป็นคำพูด มารุก็เข้าใจดี ว่า...ไม่ “เราเคยคุยเรื่องนี้กันแล้ว ไม่ใช่เหรอ...มารุ ? ถ้านายไม่พอใจกับที่ทุกวันนี้เป็นอยู่ เราก็ห่างกันไปเถอะ...กลับไปเป็นแค่เพื่อนร่วมวงธรรมดาๆ...ก็เท่านั้น” เรียวลุกขึ้นทันที...กอดหมอนใบนุ่มไว้แล้วเดินไปนอนลงบนโซฟาแทน... “ทำไมล่ะเรียวจัง...ทำไมนายถึงไม่อยากคบกับฉัน ทั้งๆที่เราสองคนก็เกินเพื่อนกันมาตั้งนานแล้ว” “ฉันไม่เคยคิดกับนายเกินเพื่อน...มารุ แค่มีอะไรกันเฉยๆไม่ได้รึไง ทำไมนายต้องคิด ... นายก็ให้ความสุขฉัน ฉันก็ให้ความสุขนาย... ไม่มีใครได้เปรียบเสียเปรียบอะไร ... นายไม่ชอบรึไง?” เหตุผลของคนตัวเล็กทำเอามารุหน้าชาทีเดียว...แต่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เรียวพูดแบบนี้หรอก เขาฟังมันมาตลอด...แต่เมื่อก่อนกับตอนนี้มันไม่เหมือนกัน... “ฉันรักนาย...เรียวจัง” ตุ๊บ!! “อย่าพูดแบบนี้อีก...ไม่งั้นฉันจะเกลียดนาย จำไว้!”ประโยคสุดท้ายที่เรียวตะโกนใส่เค้าดังก้องอยู่ในหูพร้อมกับหมอนใบที่เรียวเขวี้ยงใส่หน้าเค้าเต็มแรง... มารุรีบกระโจนคว้าตัวร่างเล็กไว้เมื่ออีกฝ่ายตั้งท่าจะวิ่งออกจากห้อง “ปล่อย...ฉันจะกลับ!!” “กลับยังไง วิ่งไปเหรอ อย่าบ้าไปมากกว่านี้ได้ไหม ฉันขอหละ...เรียวจัง” “ไม่...ฉันจะกลับ ฉันไม่อยากอยู่กับนายแล้ว ปล่อยสิ!!” เรียวพยายามแกะมือคนที่กอดตัวเองเอาไว้แต่ก็ไม่เป็นผล ... เมื่อแรงตัวเองกับแรงมารุต่างกันลิบลับ “นายทำแบบนี้กับฉันแค่คนเดียว...หรือมีเก็บไว้อีกหลายคนกันแน่เรียว ตอบสิ.. ตอบให้ฉันหายโง่ที!!” สิ่งที่มารุอยากรู้มาตลอด...ในที่สุดก็หลุดออกจากปากไปจนได้ ที่ผ่านมาเค้าไม่เคยเป็นฝ่ายโทรไปหาเรียวหรือโทรไปตามหาเรียวก่อนเลย...เพราะเรียวบอกว่าไม่ชอบ ถ้าอยากมาก็จะมาเอง มันเหมือนกับว่า...เค้าเป็นแค่ของตายของคนตัวเล็กยังไงยังงั้น... “ฉันนับไม่ถูกหรอก...พอใจกับคำตอบรึยัง ปล่อย!!” วินาทีนั้นหากมารุยับยั้งชั่งใจสักนิด...มองแววตาของคนพูดสักหน่อย.... คงจะไม่โยนคนตัวเล็กขึ้นไปบนเตียงแล้วกดทับไว้... จนร่างเล็กๆนั้นแทบจะจมหายลงไปกับที่นอน “ใครๆก็บอกว่านายน่าเอ็นดู....น่าสงสาร...แต่ฉันว่ามันแค่ภาพลวงตาซะแล้วล่ะมั้ง จริงๆแล้วนายมันจิ้งจอกชัดๆ” คางเล็กๆถูกบีบจนแทบแหลกคามือคนโมโห มารุพูดเสียงเฉียบเย็น...แล้วทึ้งเสื้อผ้าของเรียวออกจากหมด สงครามย่อยๆของคนสองคนบนเตียงดูจะจบเร็วเกินคาด...เรี่ยวแรงที่เรียวงัดขึ้นมาขัดขืนการกระทำหยามน้ำใจของมารุหมดลงทั้งที่ยังไม่พ้นห้านาทีดี...แปรเปลี่ยนเป็นการนอนเฉยๆ....ยอมให้มารุทำตามแต่ใจทุกอย่าง... “ในที่สุดนายก็ง่ายเหมือนเดิม...เรียว” การกระทำหยามศักดิ์ศรี คำพูดที่เหยียบย่ำคุณค่าความเป็นคน...พาให้คนตัวเล็กต้องน้ำตาร่วงลงมาอย่างยากจะฝืนหรือสั่งให้หยุดอีกต่อไป... ผมทำอะไรผิดนักหนา...พระผู้เป็นเจ้าถึงต้องให้ผมพบเจอกับเรื่องราวเลวร้ายแบบเดิมถึงสองครั้งสองหน... ร่างกายผมสกปรกมาครั้งหนึ่งแล้ว พระผู้เป็นเจ้ายังไม่พอใจใช่ไหม ? แล้วครั้งนี้หล่ะ...ร่างกายผม...หัวใจของผม...โดนเหยียบย่ำพร้อมๆกันจากคนที่ผมกำลังพยายามจะเปิดใจให้เค้า... มันจะพอทำให้พระผู้เป็นเจ้าสาแก่ใจรึยัง ? To be Con....Chapter 2.... +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ Author Talk. คงแปลกใจสำหรับใครที่แวะเวียนเข้ามาบลอกฟิคเราบ่อย ๆ ว่ามันอัพเรื่องใหม่อีกแล้ว ทั้งที่เรื่องเก่ายังไม่จบสักที เหอๆๆ คุณคิดผิดแล้วคับป๋ม ...เรื่องนี้นากาเนะแต่งเสร็จและอัพลงไว้เฉพาะทีบอร์ดเรียวตันอย่างเดียว 4 ตอนจบ... เพิ่งมีฤกษ์งามยามีเอามาลงที่บลอกตัวเองสักที... ฟิคมารุกับเรียวจัง... ไม่ใช่คู่แปลกใหม่สำหรับนากาเนะแต่งอย่างใดเพราะโดยส่วนตัวแล้ว ชอบคุ่นี้เช่นกัน เราประทับใจมารุในคอนสปิริตมาก ๆ นับแต่วันนั้นผู้ชายคนนี้ก็อยู่ในสายตาเราตลอด หุหุ(ไม่เคยบอกใครนะเนี่ย>///<) จะทยอยเอามาลงจนครบทั้ง 4 ตอนให้นะคะ ใครชอบอ่านฟิกเราโดยไม่ได้เจาะจงว่าต้องเป็นคู่นั้นคู่นี้เท่านั้นเชิญอ่านได้ค่ะ นากาเนะเคยพูดไว้หลายครั้งแล้ว... ว่าบลอกนี้ไม่ได้ขึ้นตรงต่อลัทธิใดทั้งนั้น ฟิคทุกเรื่องเกิดจากความรู้สึกอยากแต่งและอยากจับคู่เท่านั้น !!! Ps.นัทชี่ถ้าหลงเข้ามาอ่านใหม่อีกรอบก็ได้นะจ๊ะ จุ๊บๆๆ *วิธีการเม้น กด コメント:... อันที่สามของแถวข้างล่างนะค่ะ แล้วเม้น ช่องแรกใส่ชื่อ แล้วก็เม้นเหมือนสตอรี่ไทยปรกติ แล้วกด Submit แล้วมันจะขึ้นเป็นอีกหน้าสีขาว ๆ ก็กดปุ่มนูน ๆ ข้างล่างสุดค่ะเป็นอันเรียบร้อย ขอบคุณทีให้ความร่วมมือค่ะ.............  |
|
หลงเข้ามาแล้วแหละ
ด้วยความคิดถึงเจ๊  แต่หลงเข้ามาก็ช้ำอีกแล้ว สงสารที่รัก  "เราประทับใจมารุในคอนสปิริตมาก ๆ นับแต่วันนั้นผู้ชายคนนี้ก็อยู่ในสายตาเราตลอด หุหุ(ไม่เคยบอกใครนะเนี่ย>///<)" เหอ ๆๆๆ ของนัทเจ๊ มารุของนัท อิอิ  ยังไม่ได้อ่านต่ะ เม้นก่อนๆๆ
เด๋วนี้พี่ผึ้งไม่ไปเม้นบล๊อกไห้ต่ายเลย TAT ลืมกันแล้วชิ T T... ต่ายเนี้ยคู่ไหนก็อ่านได้ เรียวจะรับหรือรุกไม่เกี่ยง แต่เรียวรับดีกว่านะ >___< เอิ๊กกกก ต่ายชอบภาษาของพี่ผึ้งมากเลยง่ะ ไว้จะมาอ่านน้า รอลงไห้ครบ 4 ตอนก่อน ไม่อยากค้างต่ะ >.< ไปแระ มีสๆ 払片項稚打熔
罫篩欽Ж亠虱о�様倪値第勍衡� 爬膾倉＜�菫刮� 倉笈沃仲陪腔よ侏岱｜揄蝿勗俥紫溝僥筵笈淀氏悼罵� �懆堺� ยังมะได้อ่าน แต่มาเม้นต์ก่อนอ่ะ
คราวก่อนก้อลืมแบบว่าพออ่านน้องพีจอมเฮี้ยวแล้วก้ออมยิ้มปิดไปเฉยเลย เหอๆๆๆ ขออำภัยเน้อ ^_^!! ปล.ยังคงรอเรื่องอื่นๆที่ค้างอยู่เน้อ เรื่องที่ชื่อประมาณว่ายังไงก้อยังมะจบอ่ะ รู้ใช้ป่าว อิอิอิ... ง่า เศร้า จบเศร้าจัง สงสารเรียว มีไรไมไม่พูดเล่า อ๊ากกไปอ่านต่อก่อนจ้า ติดๆๆๆ |
|
|
||
| 管理者だけに閲覧 | ||
|
|
||
