|
2007-04-15 Sun 16:30
 Title : My Broken Wings 3.... Cast : Maruyama Ryuhei & Nishikido Ryo Author : nakane_honey bee Request : nutchie ( 50% ) ถ้าปีกของผีเสื้อถูกทำลายลง....แล้วเจ้าผีเสื้อจะมีชีวิตอยุ่ต่อไปเพื่ออะไร? “ใช่ที่นี่แน่เหรอวะ...ที่น้องสาวเรียวมันบอกน่ะ” ซูบารุเลิกคิ้วไม่แน่ใจเมื่อแหงนหน้าขึ้นอ่านชื่อคอนโดแล้วนึกถึงคำที่น้องสาวเรียวบอกมา....สามวันเต็มๆแล้วที่เรียวหายตัวไป ไม่ติดต่อหาใครซักคน.....แม้แต่จะโทรไปลางานกับผู้จัดการก็ไม่มี... พอพวกซูบารุติดต่อไปที่บ้านของเรียวก็ไม่มีใครรู้เหมือนกันว่าเรียวหายไปไหน... พวกเค้าลองหยั่งถามไปว่าธรรมดาแล้วเรียวชอบไปที่ไหนเป็นพิเศษรึเปล่า...โมเอะจังน้องสาวของเรียวเลยบอกมาว่า....บางที่เรียวอาจจะมาอยู่ที่คอนโดนี้.....ซึ่งเป็นคอนโดที่เรียวซื้อไว้.......เรียวซื้อคอนโดที่โอซาก้าไว้ด้วย....ดูจะเป็นข่าวใหม่สำหรับพวกเค้าเลยทีเดียว.... แต่กลับล้าหลังไปมากอยู่เมื่อน้องสาวของเรียวบอกว่า....เรียวซื้อคอนโดนี้ไว้ตั้งแต่สามปีที่แล้ว........ “คงไม่อยู่หรอก....กดออดตั้งนานแล้ว ไม่เห็นมีใครมาเปิดเลย” “แต่ฉันว่าถ้าเป็นคอนโดของเรียวจริงๆ....มันต้องอยู่ข้างในนี่หล่ะ ไปขอกุญแจสำรองจากทางคอนโดดีไหม..?” ฮินะเห็นตรงกันข้ามกับโอคุระที่คิดว่าไม่มีใครอยู่ข้างในหลังจากที่กดออดมาร่วม 10 นาทีแล้ว “ถ้างั้นฉันไปคุยกันประชาสัมพันธ์ข้างล่างเอง....พวกนายรออยู่นี่แหล่ะ” ยูเสนอตัวที่จะทำตามที่ฮินะว่าเอง เพราะเค้ามีลางสังหรณ์ว่า...หลังบานประตูทีเหมือนกับถูกปิดตายบานนี้ มีคนที่พวกคำลังตามหาอยู่ “ฉันไปด้วย” ยูพยักหน้าให้กับมารุที่ขอลงไปด้วย...ตลอดทางที่ลงลิฟต์ไป มารุและยูต่างก็มองหน้ากัน.... อึดอัดกับสถานการณ์ที่เป็นอยู่...ใจอยู่ไม่เป็นสุข.... กับคนที่หายสาบสูญ .... และรู้สึกผิดกับสิ่งที่ได้กระทำลงไป “ฉันไม่เคยคิดว่าจะดูแลใครได้....แต่ฉันจะพยายาม ถ้าได้เจอเรียวจังแล้ว” ก่อนที่ลิฟต์จะเปิด.... อยู่ดีๆมารุก็เอ่ยขึ้นกับยูด้วยน้ำเสียงจริงจัง......... “ทุกอย่างมันขึ้นอยู่ที่ตัวนายมากกว่าว่าจะทำให้เรียวยอมให้นายดูแลรึเปล่า แต่สำหรับฉัน....ฉันจะขอโทษเค้า แม้ว่ามันจะลบล้างกันไม่ได้เลย แต่ว่าฉันจะดูแลเค้าในฐานะพี่ชายคนหนึ่งอย่างดีที่สุด...” แล้วสองหนุ่มก็ตรงไปยังประชาสัมพันธ์เพื่อติดต่อขอกุญแจสำรองทันที.... แม้จะไม่ใช่เรื่องง่ายที่อ้างว่าเป็นแค่เพื่อนแล้วทางคอนโดจะมอบกุญแจให้...ยูจำต้องพูดบางอย่างที่ประชาสัมพันธ์ปฏิเสธที่จะไม่ให้ไม่ได้จริงๆ “เค้ากำลังอยู่ในภาวะที่เสียใจ..อาจถึงขั้นคิดสั้นก็ได้ ถ้าคุณไม่ให้กุญแจสำรองกับเรา....คอนโดคุณอาจจะลำบากทีหลัง” พูดไปก็นึกกลัวเองอยู่ลึกๆ....ยูกลั้นใจพูดจนจบ...ทั้งที่ในใจก็ภาวนาว่าอย่าให้เรียวทำอย่างที่เค้าพูดเลย....เพราะถ้าเรียวทำจริงๆ เค้าคงต้องรู้สึกผิดไปชั่วชีวิตแน่ๆ........... “เหมือนกับไม่มีใครอยู่เลยว่ะ แล้วก็เหม็นอับชิบ.... คนที่ไหนจะอยู่ได้วะ” ซูบารุทำหน้าเหยเกทันทีที่ได้กุญแจจากยูแล้วไขเข้ามา...สภาพห้องโถงตรงกลางเงียบสนิท ข้าวของต่างๆถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ....ยิ่งดูแล้วก็ยิ่งเหมือนวังเวงมากกว่าจะน่าอยู่อาศัย....คนอื่นๆแยกย้ายกำสำรวจทั้งห้องครัว...ระเบียง ห้องน้ำ แต่ก็ไม่พบคนที่พวกเค้าตามหา....เหลือเพียงบานประตูอีกห้องที่ถูกปิดไว้....ถ้าเดาไม่ผิด........ น่าจะเป็นห้องนอน “ฉันเปิดเอง...” ยาสุดะบอกก่อนจะค่อยๆเอื้อมมือไปจับลูกบิดแล้วหมุนมัน....เพื่อบิดเข้าไป “เรียวจัง!!!” แล้วในที่สุดการตามหาของพวกเค้าก็สิ้นสุดลง...แต่ดูจะเรื่องมากเกินไปไหม....ถ้าหากพวกเค้าจะวิงวอนต่อพระผู้เป็นเจ้า...ให้ได้พบกับเรียวในสภาพที่ดีกว่านี้.... ร่างกายผอมซีด...กับลมหายใจเข้าออกที่ดูอ่อนแรงเต็มที และดูเหมือนสิ่งทียูหวาดกลัวและภาวนาอยู่ลึกๆเมื่อครู่สุดท้ายก็ไม่เป็นผล....เรียวนอนอยู่กลางเตียงมือข้างหนึ่งจับกรอบรูปไว้แน่น ส่วนมืออีกข้างวางอยู่แนบลำตัวโดยที่มีเลือดสีแดงฉานไหลซึมเลอะไปทั่วทั้งที่นอน...เรียวกรีดข้อมือเพื่อหวังจะจบชีวิตตัวเองลง........... “ยังหายใจอยู่....เรียวยังหายใจอยู่ รีบพาไปโรงพยาบาลเร็วเข้าเถอะ!!” ฮินะตั้งสติได้ก่อนเพื่อนถลาตัวเข้าไปประคองเรียวขึ้น....ตรวจดูการหายใจของรุ่นน้องตัวเล็ก...โล่งอกไปเกือบครึ่ง ที่สวรรค์ยังยื้อลมหายใจของเรียวไว้...แม้มันจะเหลือน้อยมากก็ตามที +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ ภาพของเรียวที่นอนจมกองเลือดยังติดตาราวกับฝังไว้เป็นเนื้อเดียวกับเสี้ยวสมอง....เวลานี้ทั้งซูบารุ ฮินะ ยัสซัง โอคุระ ฮิโรกิ รวมทั้งยูและมารุต่างก็นิ่งเงียบ..... ได้แต่นั่งรอให้คุณหมอออกมาบอกอาการของเรียวที่ถูกส่งเข้าห้องไอซียูไปตั้งแต่ชั่วโมงที่แล้ว........... บานประตูห้องไอซียูเปิดออก...ทุกคนต่างปรี่เข้ามาฟังในสิ่งที่คุณหมอจะบอก “คนไข้ไม่ได้รับทั้งอาหารแล้วน้ำเข้าสู่ร่างกายมาหลายวัน....อีกทั้งยังเสียเลือดไปในปริมาณที่เรียกว่ามากทีเดียว....ตอนนี้ร่างกายคนไข้อ่อนแอมาก...แต่ก็ถือว่าพ้นขีดอันตรายแล้ว พวกคุณสบายใจได้..” ถ้าความผูกพันที่มีให้กับเรียวไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมโลก...พวกเค้าจะเจ็บขนาดนี้ไหม... ถ้าความผูกพันที่มีให้กับเรียวไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมวง... พวกเค้าจะเจ็บน้อยกว่านี้รึไม่... เพราะเรียวเป็นมากกว่านั้น...เป็นพี่....เป็นน้อง....และเป็นคนสำคัญของพวกเค้า ...ขอบคุณพระผู้เป็นเจ้า....ที่คืนคนสำคัญคนนี้ให้กับพวกเรา... วันต่อมาทางโรงพยาบาลได้ย้ายตัวเรียวไปพักฟื้นยังห้องพิเศษ...ซึ่งถือเป็นเรื่องดีที่แสดงให้รู้ว่า....เรียวจะยังอยู่กับพวกเค้าต่อไปอย่างแน่นอน ตารางงานของวงคันจานิเอทถูกเลื่อนไปในบางส่วน....สำหรับกรณีที่พอจะเจรจาได้....แต่บางกรณีก็ต้องทำไปทั้งๆที่มีแค่ 7 คน ทางต้นสังกัดแถลงข่าวแค่ว่า.....นิชิกิโด เรียว หนึ่งในสมาชิกของวงป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่จึงต้องทำการรักษาตัวโดยไม่มีกำหนด... เรียวสลบไปสองวันเต็มๆ จนมาฟื้นเอาในตอนบ่ายของวันที่สาม “เรียวจัง....เป็นยังไงบ้าง ?” ฮิโรกิที่คอยเฝ้าอยู่ข้างเตียง โดยที่มีโอคุระกับยัสซังงีบหลับอยู่ตรงโซฟาถามด้วยความห่วงใยเมื่อเห็นว่ารุ่นพีตัวเล็กฟื้นขึ้นมา “ฮิโรกิหรอ.....ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่หละ ทีนี่เค้าต้องมีแต่คนที่ตายแล้วไม่ใช่เหรอ...???” เสียงที่แหบแห้งของคนป่วยดูงุนงงไม่น้อยเมื่อพบว่าฮิโรกิยืนอยู่ตรงหน้า “ทำไมเรียวจังพูดแบบนั้นหละ....ตอนนี้เรียวจังอยู่ที่โรงพยาบาลนะ....ทัชชงกับยัสซังก็อยู่” “ไม่มีทาง!! ฉันต้องตายไปแล้วสิ...ฉันกรีดข้อมือตัวเองแล้วนี่...ฉันต้องตายๆ ฉันต้องตายไปแล้ว พวกนายดึงฉันกลับมาทำไม ??!!” ดวงตาของคนบนเตียงเบิกกว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง...ผิดหวังที่ไม่ตายตามที่ได้ตั้งใจไว้ เสียงโวยวายของคนป่วยทำให้โอคุระและยัสซังที่หลับหัวชนกันถึงกับตื่นขึ้นด้วยความตกใจ “เกิดอะไรขึ้นฮิโรกิ เรียวจังฟื้นแล้วเหรอ ??” “ฟื้นแล้ว แต่กำลังอาละวาดใหญ่เลย เรียกคุณหมอเถอะ” ตอบยัสซังโดยที่สองแขนพยายามกดลำตัวของเรียวที่ตั้งท่าจะลุกจากเตียงให้ได้ โอคุระเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเข้ามาช่วยฮิโรกิอีกแรง ปล่อยให้ยัสซังกดอินเตอร์คอมเรียกคุณหมอและพยาบาลเข้ามา ความชุลมุนในห้องพิเศษค่อยเข้าสู่สภาวะปกติ เมื่อคุณหมอฉีดยานอนหลับให้กับเรียว....น้ำเสียงโวยวายต่อว่าที่พวกฮิโรกิไม่ปล่อยให้ตัวเองตายจึงเงียบหายไปด้วยเมื่อยานอนหลับนั้นออกฤทธิ์ ตกเย็นฮินะ ซูบารุ ยู และมารุก็มา พอได้ฟังเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดจากปากของฮิโรกิก็ถึงกับถอนหายใจ “เพราะฉัน....เพราะฉันเรียวถึงเป็นแบบนี้” มารุเดินเข้าไปใกล้กับคนที่นอนหลับด้วยฤทธิ์ยาบนเตียง.....มือใหญ่ลูบที่แก้มขาวซีดราวกับกะดาษ...พร้อมกับร้องไห้ออกมา ด้วยสงสารสภาพของคนที่ตัวเองรักจับใจ แม้ทีผ่านมา....เรียวจะไม่เคยออดอ้อนเขา....ไม่เคยหัวเราะเล่นหัวกับเขา...มีแต่ทำตึงๆใส่ มีแต่ท่าทีเฉยเมยให้ ขนาดเวลาที่ยอมให้เขากอด....ให้เขาสัมผัสหรือเวลาที่มีอะไรกัน....เหมือนแค่คู่นอนกันธรรมดา.... แต่เรียวคนนั้นก็ยังดีกว่าเรียวคนที่นอนหมดสติคนนี้...ดีกว่าเรียว....คนที่ไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ต่ออีกแล้วตรงหน้าเขาตอนนี้.... ขอเรียวคนเดิมคนนั้น....คืนมาให้กับผมให้กับพวกเราด้วยไม่ได้เหรอ ?... “ฉันทำให้เรียวเป็นแบบนี้ก่อนนาย...ฉันทำร้ายเค้า ทั้งที่ปากบอกว่ารักแท้ๆแต่กลับฆ่าเขาได้อย่างเลือดเย็น ฉันมันเลวจริงๆ” ยูชกเข้ากับฝาผนังจนเลือดซึมเต็มหลังมือต่อว่าตัวเอง .... ตำหนิตัวเองขณะที่น้ำตาลูกผู้ชายก็ไหลออกมาเช่นกัน เคยคิดแต่ว่าที่เรียวทำมึนตึงใส่เค้า....ทำตัวออกห่างจากเขาไป คงเป็นเพราะเรียวอาจจะมีเหตุผลส่วนตัว...แต่ไม่ใช่เลย.....เรียวเป็นเช่นนั้นก็เพราะเค้า....เค้าทำลายความสัมพันธ์ของพี่กับน้องลงไปอย่างไม่สมควรได้รับการให้อภัยใดใดสักนิด............... เมื่อก่อนเรียวเปรียบเสมือนแก้วใบใสๆ...ที่ใครต่อใครก็อยากทะนุถนอม เพราะมันทั้งดูเปราะบางและสวยงามในเวลาเดียวกัน...…เรียวเป็นคนสดใส ขี้เล่น ขี้อ้อน....ใครเข้าใกล้ก็หลงรัก ดูก็ง่ายว่ากำลังอารมณ์ดี กำลังโกรธ หรือกำลังงอน...... ก็เปรียบเหมือนแก้วใบใสที่พอเทน้ำลงไป....ก็ดูออกทันทีว่าเป็นน้ำอะไรนั่นแหล่ะ ตอนนี้เรียวก็ยังคงเป็นแก้วใบใสๆใบเดิม เพียงแต่แก้วใบนี้ได้แตกละเอียดลงแล้ว....แตกเสียจนไม่เหลือชิ้นดี...และยังไม่เห็นหนทางใดที่จะต่อแก้วใบนี้ให้กลับมาเป็นแก้วที่สมบูรณ์ใบเดิมได้อีกเลย.............. “พวกนายสองคนจะมาโทษตัวเอง จะมามัวแย่งกันรับผิดกันเพื่ออะไรวะ....ถามหน่อยสิว่ามันจะได้อะไรขึ้นมาบ้าง...ทำอะไรลงไปแล้วไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม ก็ต้องหาทางออก...หาวิธีทีจะทำให้เรียวกลับมาเป็นเหมือนเดิมสิ!!!” “ซูบารุ หยุดเถอะ หยุดทุกคนนั่นแหละ...” เสียงทีเบาแสนเบาราวกับกระซิบดังขึ้นมาเมื่อซาบารุระเบิดอารมณ์ออกมาจนหมด....และเจ้าของคำพูดเมื่อกี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากคนที่นอนอยู่บนเตียงนั่นเอง....เรียวพยายามจะยันตัวลุกขึ้น.... ฮิโรกิกับยัสซังที่อยู่ใกล้ๆจึงช่วยกันประคองและปรับระดับเตียงทางส่วนบนขึ้น...เพื่อให้คนตัวเล็กได้อยู่ในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอนสบายตัวขึ้น “ยู....” เรียวเรียกรุ่นพี่ตัวสูงพร้อมกับยิ้มให้...ทุกคนจึงหลีกทางแต่โดยดี....หลีกทางให้ยูไปใกล้ๆกับคนป่วย “ฉันขอโทษ...เรียวจัง เรื่องเมื่อสามปี....” “ไม่ต้องพูดแล้วหล่ะ...ฉันลืมมันไปหมดแล้ว ลืมไปตั้งแต่วันที่ฉันเลิกเกลียดยูนั่นแหละ” รอยยิ้มเซียวประดับบนดวงหน้าเศร้า...เรียวมองรุ่นพี่ตัวสูงก่อนจะพูดสิ่งที่เก็บซ่อนไว้คนเดียวมาตลอด... “ฉันยอมรับว่าฉันเคยเกลียดยูมากๆ....เกลียดที่ยูทำแบบนั้นกับฉัน...ทั้งที่ฉันนับถือยูเป็นพี่ชายคนหนึ่ง....ยูดูแลฉัน...คอยสอนฉันในทุกๆเรื่อง...ตอนที่ฉันเข้ามาทำงานใหม่ๆฉันยังเด็กอยู่มากๆ ทั้งดื้อและก็ทั้งซน จนยูเองต้องดุอยู่บ่อยๆ จำได้ไหมตอนที่ฉันเคยบอกว่า...โตขึ้นฉันอยากจะเป็นเจ้าสาวของยู ตอนนั้นฉันพูดจริงๆนะ...เพราะฉันรักยู...ฉันคิดว่าถ้าฉันมียูชีวิตฉันก็จะต้องมีแต่ความสุข...ไม่ต้องทำอะไร เพราะพออ้อนหน่อย เดี๋ยวยูก็จะทำให้ ถ้าแกล้งร้องไห้อีกนิดๆ เดี๋ยวยูก็ต้องโอ๋ต้องปลอบ...แต่ทั้งหมดนั่นก็เป็นแค่ความคิดของเด็กคนหนึ่ง จนฉันโตขึ้น...คนรอบข้างฉันมากขึ้น...สังคมฉันก็กว้างขึ้น แต่ว่าจะกี่ครั้งที่ฉันกลับมามองยู ฉันก็จะเห็นยูคอยอยู่ข้างๆฉันเสมอ แต่ความรู้สึกดีๆทั้งหมดที่ฉันให้กับยู...ก็ถูกทำลายหมดไปภายในชั่วข้ามคืน....ตอนนี้ยูคงจะนึกออกแล้วสินะ....ว่าคืนนั้น คนที่ยูทำร้ายคือ....ฉัน” น้ำเสียงแหบแห้งขาดห้วงไป...เรียวยังคงมองและยังยิ้มให้กับยูเหมือนกับตอนแรก เพียงแต่ว่าเวลานี้ดวงตาสองข้างเริ่มรื้นขึ้นด้วยน้ำอุ่นใส....ยูเองก็ยังหลั่งน้ำตาออกมามากกว่าเก่า...แววตาของเรียวไม่ได้ฉายรอยต่อว่า...น้ำเสียงก็ไม่ได้แฝงไว้ด้วยความโกรธหรืออะไรอีกแล้ว....ยูก้มหัวให้คนตัวเล็กด้วยใจที่สำนึกผิดจริงๆ “ฉันขอโทษ...ขอโทษจริงๆ” “ฉันให้อภัยยูไปนานแล้ว....เพราะถึงจะเคียดแค้นไป....โกรธหรือเกลียดยูไปยังไง....คนรักของฉันก็ไม่มีวันกลับมาอยู่ดี....” เพียงแค่นึกหรือเอ่ยถึงคนที่รักสุดหัวใจ เจ้าน้ำตาร้อนๆที่พยายามฝืนไม่ให้ร่วงลงมา....ก็ไหลอาบแก้ม จริงอย่างที่เค้าว่ากัน........ ว่าคนเราต่อให้เข้มแข็งแค่ไหน...พยายามสร้างเกราะกำบังให้คนรอบข้างมองว่าเก่งมองว่าแกร่งอย่างไร แต่ก็ต้องมีสิ่งๆหนุ่มที่เป็นจุดอ่อนอยู่ดี... จุดอ่อนที่มีอานุภาพอย่างน่าอัศจรรย์ที่จะทำให้คนเข้มแข็งคนนั้นกลายเป็นคนอ่อนแอได้อย่างไม่น่าเชื่อทีเดียว... สิ่งนั้นก็คือ....ความรัก ถ้าโคเฮย์คือความรัก โคเฮย์ก็เป็นสิ่งที่ทำให้เรียวอ่อนแอได้สินะ...ในเวลานี้ .................................. ..................... ............. ....... ... .. “คนรูปนั่นน่ะเหรอ....คนรักของนาย ?” To Be Con.....End Part .... +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ *วิธีการเม้น กด コメント:... อันที่สามของแถวข้างล่างนะค่ะ แล้วเม้น ช่องแรกใส่ชื่อ แล้วก็เม้นเหมือนสตอรี่ไทยปรกติ แล้วกด Submit แล้วมันจะขึ้นเป็นอีกหน้าสีขาว ๆ ก็กดปุ่มนูน ๆ ข้างล่างสุดค่ะเป็นอันเรียบร้อย ขอบคุณทีให้ความร่วมมือค่ะ.............  |
|
ดีแล้วที่เปลี่ยนใจจากยู ไม่งั้นยูก็เปนพระเอกอะดิ อิๆ ไปอ่านต่อๆๆๆๆๆๆ |
|
|
||
| 管理者だけに閲覧 | ||
|
|
||
