Title : Un - Finished ...

Cast : Nishikido Ryo-x-Yamashita Tomohisa
Pic design : Pla-kung
Author : nakane_honey bee

Request : harutoakira (หลานรัก)



Part 1 ....ฝังใจ ....


ร่างผอมบางของผู้ชายคนหนึ่งดึงดูดสายตาทุกคู่... ให้เบนความสนใจมายังที่เดียวกัน ดวงตากลมโตผิวเผินดูแล้วราวกับลูกแก้วใส ๆ แต่ลึกลงไปแฝงด้วยความหม่นหมองที่มองแล้วน่าใจหาย.... จมูกรั้นนิด ๆ รับกับริมฝีปากอวบอิ่มประกอบกับรูปหน้าเรียวเล็ก... หากโกหกว่าเป็นผู้หญิงร้อยทั้งร้อยยังพร้อมจะปักใจเชื่อแทบทุกราย...


เสียงเอ่ยทักทายพร้อมกับการคำนับตลอดทาง... บ่งบอกได้ดีว่า คน ๆ นี้ต้องมีตำแหน่งพ่วงท้ายที่ใหญ่โตเอาการ



"อรุณสวัสดิ์ค่ะ... คุณโทโมะ"


"อรุณสวัสดิ์ครับ... วันนี้ก็สวยเหมือนเดิมนะ เอริกะจัง" หญิงสาวในยูนิฟอร์มบริษัทก้มให้เมื่อบังเอิญต้องมารอลิฟท์ตัวเดียวกับชายหนุ่มเข้า...


"คาซึยะคงประชุมเสร็จแล้วใช่มั้ยครับ ?"


"ค่ะ... เมื่อกี้ก่อนฉันจะลงมาเห็นเข้าไปรอคุณโทโมะในห้องแล้วด้วย บ่นเหมือนเดิม"


"แย่แล้วสิ...ผมลืมเตรียมสำลีมาอุดหูเสียด้วยวันนี้ " ยามะพีหัวเราะน้อยๆ เมื่อนึกถึงคนที่เอ่ยถึง... ป่านนี้คงนั่งหน้าบูดรอสวดเขาอยู่เหมือนกับทุกวัน ไม่เบื่อบ้างรึยังไงนะ ?...


เอริกะแยกไปอีกทางเมื่อลิฟท์ขึ้นมาหยุดอยู่บนชั้นสูงสุดของตัวอาคาร.... ซึ่งเป็นสถานที่ตั้งของบริษัทโฆษณาชื่อดัง ยามะพีเปิดประตูเข้าไปในห้องทำงานห้องหนึ่ง ก่อนจะปั้นหน้าให้ราวกับคนเพิ่งตื่นนอน...


"เป็นลูกท่านประธาน... แถมเป็นน้องรักรองประธานแบบนายนี่ก็ดีนะ เข้าบริษัทตอน 10 โมงก็ไม่ยักกะมีใครว่า..."


"ก็มันตื่นสายนี่... ยังไม่ชินอีกเหรอ คาซึยะ ?" คนที่เพิ่งเข้ามานั่งลงกับเก้าอี้ประจำของตัวเอง เขี่ยเจ้าพวกแฟ้มเอกสารนับสิบ ๆ เล่มบนโต๊ะไว้ข้าง ๆ แล้วพาดแขนราบไปนอนหมอบเอาหน้าตาเฉย....


"ไอ้ชินนะมันก็ชิน... แต่เห็นแล้วมันหงุดหงิด เข้าใจมั้ย ?!"

"นี่นายโดนพี่ชายฉันกรอกวิญญาณรองประธานเข้าหัวมากเกินไปรึเปล่า... ถึงชอบทำตัวเป็นการเป็นงานกับฉันจัง"


"นี่โทโมะ... เมื่อไหร่จะเลิกทำตัวเหมือนเล่นขายของแบบนี้ซะที โตแล้วนะ... เรื่องอะไรไม่ควรยึดติดก็ทิ้ง ๆ ไปบ้างเถอะ... ฉันขอหละ" คาเมะถอนใจเมื่ออีกคนเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะฟังเขาเพียงนิด ๆ หน่อย ๆ ... แล้วเอื้อมมือไปหยิบกล่องบุหรี่และไฟแช็คออกมาจากกระเป๋า จุดสูบด้วยท่าทีไม่เป็นเดือดเป็นร้อนสักนิดกับคำพูดของเขา...


"โทมะโทรมาหลายรอบแล้ว... เห็นว่ามือถือนายติดต่อไม่ได้ ปิดหนีเขาอีกแล้วเหรอ ?" เพราะรู้จักกันมานานตั้งแต่สมัยเรียนจึงเข้าใจนิสัยของยามะพีเป็นอย่างดี... คาเมะจึงยกหัวข้อสนทนาขึ้นมาใหม่พร้อมกับแย่งมวนบุหรี่ในมือของอีกคนมาด้วย ทำให้ยามะพีจิ๊ปากขัดใจ... มองหน้าคนแย่งไปก่อนจะกระแทกหลังลงกับพนักเก้าอี้ ทั้งหงุดหงิดเรื่องบุหรี่และเรื่องของใครบางคนที่คาเมะเอ่ยถึง


"ไม่ได้ปิดหนี... แค่ขี้เกียจเปิดเท่านั้นเอง แล้วเขาว่าไงล่ะ ?"

"เห็นว่าหาโลเคชั่นได้ตามที่นายต้องการแล้ว เดี๋ยวรูปจะส่งมาให้ดูทีหลัง ส่วนเรื่องที่นายจะไปด้วยตัวเองก็ให้โทรหาเขา... จะมารับ"


"ตอนนี้เขาอยู่โอซาก้าเหรอ ?!"


"อืม... คงงั้น" สิ้นคำของคาเมะ... หนุ่มหน้าหวานที่ทำหน้าเบื่อโลกอยู่ก่อนหน้านี้ก็ดูกะตือรือล้นขึ้นมาทีเดียว ยามะพีล้วงมือถือที่เจ้าตัวกดปิดเครื่องมันไปเองกับมือเพื่อหนีอะไรต่ออะไรหลาย ๆ อย่าง...ขึ้นมาไล่หาเบอร์ของโทมะจนมือไม้สั่น... แต่ยังไม่ทันที่จะได้ทำตามเจตนารมณ์ คาเมะก็ฉวยมาแย่งมือถือของอีกคนไปแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย


"ตั้ง 5 ปีแล้วนะโทโมะ... ยังลืมไม่ได้อีกเหรอ ?"


"มันไม่ลืม... ทำอย่างไรมันก็ไม่ลืม ฉันพยายามแล้วนะ คาซึยะ นายก็รู้"


"ในเมื่อพยายามลืมหมอนั่นไม่ได้... ทำไมไม่ลองพยายามเปิดใจให้กับคนปัจจุบันหละ โทมะเขามีอะไรเสียหายนักหนา ฉันก็เห็นเขาดีกับนายทุกอย่าง ... โอ๋เช้าโอ๋เย็นเสียด้วยซ้ำ นายยังจะเอาอะไรอีก ?" ยิ่งพูดก็ยิ่งพาลให้ปรากฏภาพของผู้ชายที่ดีแสนดีเหลือเกินในสายตาของคาเมะ แต่ถึงให้ดียังไง ก็ไม่เคยอยู่ในสายตาของเพื่อนเขาได้เลย ดวงหน้าที่หม่นลงของยามะพีทำให้คาเมะถอดใจที่จะพูดเชียร์โทมะ... ผู้ร่วมงานอีกคนที่มีดีทั้งหน้าตา การศึกษา ชาติตระกูลและที่สำคัญก็รักเพื่อนของเขามานานแล้ว.... แต่อย่างว่าต่อให้ดีเท่าไหร่ รักมานานแค่ไหน ถ้ายามะพีไม่สนใจทุกอย่างของอิคุตะ โทมะก็เท่ากับเป็นศูนย์อยู่ดี...



"หมอนั่นมีอะไรดีนะ... นายถึงฝังใจขนาดนี้ ?"


"ไม่รู้เหมือนกัน ว่าคำว่าดีของคนอื่นคืออะไร... แต่สำหรับฉัน ฉันคิดว่าเขาดีมาก ๆ อย่างน้อยเขาก็รักฉัน..."


"มั่นใจ ?!"


"คาซึยะ... !"


"โทษที ๆ ... เอาเถอะ นายจะปิดหูปิดตากับปัจจุบัน.... แล้วจมอยู่กับอดีตที่นายคิดว่าดียังไงก็เรื่องของนาย ฉันขี้เกียจจะสนใจแล้ว แต่อย่าลืมว่านายมีหน้าที่อะไรบ้าง... ทำงานได้แล้ว..." คาเมะตีหน้าผากเพื่อนรักเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน คว้าแฟ้มสองสามเล่มที่ติดมือเข้าไปเตรียมจะกลับไปทำงานในส่วนของตัวเองบ้าง...


"ถ้าโทมะจีบฉัน... ป่านนี้เขาคงมีความสุขไปแล้ว เฮ้อ !..."


"เขาไม่จีบนาย.... นายก็จีบเขาเองสิ ขืนรอมีหวังไม่ได้แอ้มขาอ่อนโทมะหรอก"


"เหมือนกับที่นายเคยจีบหมอนั่นสมัยเรียนนะเหรอ... ไม่เอาหรอก กลัวมานั่งเจ็บฝังใจเหมือนกับนายทุกวันนี้... แล้วอีกอย่างโทมะเขาก็ไม่ใช่หมอนั่น ไม่เหมือนกัน"


"ใช่... โทมะเขาไม่ได้ใจร้ายเหมือนเรียว ไม่ใจดำเหมือนเรียว... และก็คงไม่มีวันทิ้งฉันไปเหมือนกับที่เรียวทำ..."


"โทโมะ..." คาเมะแทบทรุดฮวบลงกับเก้าอี้อีกครั้ง... เมื่อน้ำเสียงของอีกฝ่ายเริ่มไม่สู้ดีเอาเสียเลย แม้เรื่องราวจะผ่านมาถึง 5 ปีแล้ว แต่ก็รู้ดีทีเดียวว่า... สำหรับยามะพีก็ไม่ต่างอะไรจากวันแค่ 5 วัน ที่พอคิดจะลืมก็นึกถึง... พอจะคิดจะลบก็ยิ่งย้ำลงไปให้ฝังลึกอยู่กับใจมากขึ้นเท่านั้น....


"ฉันคิดถึงเรียว... คิดถึงเหลือเกิน คาซึยะ..." ยามะพีพึมพำพร้อมกับอัดควันของบุหรี่มวนใหม่ที่เพิ่งหยิบมาจุดเข้าปอดไปเต็มแรงก่อนจะระบายควันสีขาวฉุน ๆ ออกมาทางจมูกและปากอย่างคนที่สูบมันเสียจนเจนจัด...


"เขาจะรู้บ้างมั้ยนะว่าตลอด 5 ปีที่ผ่านมาฉันตามหาเขาจนแทบพลิกแผ่นดิน... โอซาก้าไม่ใช่เมืองเล็ก ๆ นะ เขาอยู่ส่วนไหน เขาอยู่ที่ไหน ฉันอยากเจอเขา..."


"เอ้า !... กลัวไม่ตายไวหรือไง..." คาเมะแย่งบุหรี่มาจากมือเพื่อนรักเป็นครั้งที่สองเมื่อเถ้ามันลามจนเกือบถึงปลายนิ้วเพรียวนั่นแล้ว.... ก็เจ้าตัวเล่นสูบมันเอาไปราวกับอดยากปากแห้งมานมนาม... กดมันลงกับที่เขี่ยบนโต๊ะ


"ถ้าตายแล้วลืมเขาได้... ก็เป็นทางเลือกที่น่าสนใจนะ"


"นายมันบ้าชะมัดเลย... โทโมะ ฉันหละเหนื่อยใจ"


"นายพูดเหมือนเรียวเลย... สมัยเรียนเวลาที่ฉันตื้อเขาหรือตามเขามาก ๆ จนเขาออกปากไล่ แต่ฉันก็ยังทำเหมือนเดิม ไม่สนใจ.... เรียวก็มักจะพูดว่า... เหนื่อยใจกับฉัน... แล้วก็ลูบผมฉันเบา ๆ... ยิ้ม... แล้วก็มองฉัน... ซึ่งมันตรงข้ามกับคำที่เขาพูดทุกอย่าง"


"จนนายคิดว่าหมอนั่นมันรักนายใช่มั้ย ?" คาเมะยักไหล่นิด ๆ ตัดบรรยากาศในอดีตฝันวันวานของอีกคนอย่างไม่คิดรักษาน้ำใจสักนิด


"แม้ว่าเรียวจะไม่เคยบอกว่ารักฉัน... แต่สิ่งที่เขาทำกับฉัน มันยังไม่ใช่อีกเหรอ ?"


"ถ้างั้นการหายตัวไปราวกับคนตายจากกันอย่างนี้ ก็เรียกว่า... เขารักนายมากสินะ" ยามะพีกัดริมฝีปากแน่น... ขอบตาเริ่มมีสีเรื่อ ๆ กับคำพูดประชดประชันของคาเมะที่กระทบใจเขาเข้าอย่างจัง.... จนทุกวันนี้ยามะพีก็ไม่เคยยอมรับว่าตัวเองโดนทิ้ง เวลาใครต่อใครถาม... ก็พูดแต่เพียงว่า "เลิกกัน" มีแต่คาเมะคนเดียวนี่แหละที่รู้ความจริงทุกอย่าง... ความจริงที่ว่า... เรียวทิ้งเขาไปอย่างใจร้ายใจดำที่สุด !



"แล้วจะไปโอซาก้าอีกใช่มั้ย...?" คาเมะลดน้ำเสียงตัวเองลงเมื่อเห็นดวงตาของคนตรงหน้าเริ่มมีน้ำใส ๆ เอ่อปริ่ม ๆ ... สีหน้าซีดเผือด.... อาการพวกนี้แม้จะเห็นมาจนชินตา แต่ด้วยความที่ยามะพีเป็นเพื่อนเขาถึงทำให้รู้สึกเจ็บไปด้วยไม่ได้ทุกที


"อืม"


"หวังปาฏิหาริย์สินะ...? ฉันหละงง เป็นแฟนกันประสาอะไร บ้านช่องห้องหอเขาอยู่ไหน พ่อแม่เขาชื่ออะไร ก็ไม่รู้จัก"


"ก็เรียวเขาไม่เคยบอกฉัน... รู้แต่ว่าที่บ้านเขาทำไร่"


"ไอ้ไร่ของบรรพบุรุษที่เขาจะกลับไปรับช่วงต่อน่ะเหรอ... เสียดายใบปริญญาวิศวะชะมัด แต่อย่างว่าแหละ หมอนั่นมันนักอุดมการณ์นี่น่า ป่านนี้ก็คงขุดดินขุดหญ้าสานฝันตัวเองอยู่บนภูเขาสักลูกละมั้ง "


"คาซึยะ...!!"


"โทษที ๆ... ฉันไม่ได้ตั้งใจ" ดูเหมือนว่าจะเพิ่งรู้ตัวว่าใช้คำพูดที่เพื่อนรักไม่พอใจออกไป... จึงรีบขอโทษ

"แต่วันที่เขาจากไป... นายก็ได้คุยกับเขาไม่ใช่เหรอ ... ที่อยู่ไว้ติดต่อสักนิดก็ไม่ทิ้งไว้ให้เลยเหรอ ?"


"ฉันผิดเองแหละ... วันนั้น เรื่องถึงเป็นแบบนี้"

"ที่นายอาละวาดใส่เขานะเหรอ ?"


"อืม... วันนั้นเขามาบอกว่า พ่อเขาเสียจะกลับไปทำไร่ จะไม่กลับมาโตเกียวอีก ฉันโมโห...เลยพูดแรงไป พูดเหมือนที่นายพูดเมื่อกี้แหละ เขาก็นิ่งไปเลย แล้วก็เดินไป ฉันไม่คิดจริงๆ ว่านั้นจะเป็นการเจอกันครั้งสุดท้ายระหว่างฉันกับเขา ... ฉันไม่ได้รับการติดต่อจากเขา... ไปหาที่หอพักเขาก็ย้ายออกไป... ฉันอุตส่าห์รอวันรับปริญญา มั่นใจว่ายังไงเรียวก็ต้องมา ต้องได้เจอกัน... เตรียมคำพูดมากมายจะง้อเขา... แต่สุดท้าย เรียวก็ไม่มารับใบจบ พอไปถามที่กองทะเบียนเขาก็บอกว่า... เรียวทำเรื่องจะมารับวันหลังกับเจ้าหน้าที่เอง..."


"แล้วเพื่อนที่หอเขา... ไม่มีใครรู้ที่อยู่เขาเลยเหรอ ??"

"ไม่เลย... ไม่มีใครรู้สักคน"


"สรุป... จะไปโอซาก้าอีกแน่ ๆ ใช่มั้ย ? ฉันจะได้สั่งให้เตรียมรถตู้ให้"


คาเมะยุติการรื้อฟื้นเรื่องราวความหลังที่แสนเจ็บปวดของเพื่อนรัก... เมื่อใบหน้าเศร้า ๆ นั่นชุ่มไปด้วยน้ำตา... ปาฏิหาริย์ที่เพื่อนเขาเฝ้ารอ... ความหวังที่แสนริบหรี่ที่ใกล้จะมอดดับเต็มที... แต่ถ้าเพื่อนเขายังไหว เขาก็คงช่วยได้แค่นี้แหละ


ยามะพีพยักหน้าให้... ก่อนจะมองออกไปนอกหน้าต่างเมื่อคาเมะก้าวกลับออกไปแล้ว... ภาพสมัยเรียน ระลอกแล้วระลอกเล่าราวกับหนังที่ฉายอย่างไม่ขาดตอน... มันอ่อนหวาน อบอุ่นและสุขใจทุกครั้งที่นึกถึง สุขเสียจนตัดใจลืมมันไม่ได้เสียที


"5 ปีที่ฉันตามหาเรียว... เรียวทำอะไรบ้างนะ... จะมีรักใหม่รึยัง... จะมีครอบครัวไปรึยัง หรือว่าจะยังรอพบฉันเหมือนที่ฉันรอพบเรียวมาตลอดรึเปล่า ?..." เปลือกตาสีช้ำค่อยๆ ปิดลงราวกับจะบรรเทาความเจ็บปวดที่ก่อเกิดในหัวใจ ปาฏิหาริย์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นเลยตลอด 5 ปี.... จะยังคงเป็นเช่นเดิมจริงๆ เหรอ... แล้วความหวังที่ริบหรี่จนเหมือนกับจะมอดดับ... จะต้องสลายหายไปจริงๆ ใช่มั้ย...


"ฉันจะไปหาเรียวอีกแล้วนะ... ไปหาทั้ง ๆ ที่ไม่รู้เลย ว่าเรียวอยู่ที่ไหน เลิกใจร้ายกับฉันสักทีเถอะ... หรือว่าต้องรอให้ฉันหมดแรงตายไปเสียก่อน... เรียวถึงจะยอมมาพบหน้าฉัน...? "


To Be Con.

+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+


*วิธีการเม้น

กด コメント:... อันที่สามของแถวข้างล่างนะค่ะ แล้วเม้น
ช่องแรกใส่ชื่อ แล้วก็เม้นเหมือนสตอรี่ไทยปรกติ แล้วกด Submit
แล้วมันจะขึ้นเป็นอีกหน้าสีขาว ๆ ก็กดปุ่มนูน ๆ ข้างล่างสุดค่ะเป็นอันเรียบร้อย
ขอบคุณทีให้ความร่วมมือค่ะ.............