Title : Un - Finished ...

Cast : Nishikido Ryo-x-Yamashita Tomohisa
Pic design : Pla-kung
Author : nakane_honey bee

Request : harutoakira (หลานรัก)



Part ' 3 ..." ปาฏิหาริย์ ".....




สองเท้าที่วิ่งไปอย่างไม่คิดชีวิต.... สองตาที่จดจ้องยังรถกระบะสีขาวกลางเก่ากลางใหม่ไม่กระพริบตา... กลัวเหลือเกิน.... กลัวถ้าเกิดคลาดสายตาไปเพียงเสี้ยววินาทีเดียว .... คนที่รอคอยมา 5 ปีเต็ม ๆ ..... จะหายไป...


เสียงแตรรถที่วิ่งสวนกันไปมาบนท้องถนนราวกับนัดกับกดจนดังล้งเล้ง.... เมื่อยามะพีเล่นวิ่งตัดหน้ารถคันแล้วคันเล่าไปโดยไม่มีกลัวสักนิดว่าอาจจะพุ่งชนเอาได้ จนกลายเป็นว่าการจราจรตรงละแวกนั้นชะงักไปโดยปริยาย


"เรียว !... เรียว เรียว"


พอวิ่งถึงตัวรถก็ทุบฝ่ามือลงกับกระจกรถฝั่งที่คิดว่าคนที่ตนตามหานั่งอยู่ .... ด้วยอาการกระหืดกระหอบนัยน์ตาฉายแววแห่งความรู้สึกหลากหลาย...ดีใจ.... ตื่นเต้น.... หวาดกลัวปนเปกันจนมั่วไปหมด...


"เรียว... เรียวเปิดประตูสิ !..." ร่างบางหายใจติดขัดเต็มทีแต่ยังพยายามทุบกระจกขอให้เจ้าของรถลงมาดูเหมือนว่าตอนนี้ไม่ใช่เพียงแค่การจราจรเท่านั้นที่ชะงักตัวลง ผู้คนที่เดินขวักไขว่อยู่ต่างหยุดนิ่งยืนปักหลักดูเหตุการณ์ที่แปลกประหลาด.... โดยไม่ยอมขยับเขยื้อนไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว.....บ้างก็สีหน้าตกใจและลุ้นว่าจะเป็นยังไงต่อ... บ้างก็ส่ายหน้าเวทนากับลักษณะอาการราวกับคนผิดปกติที่เกิดสติคลุ้มคลั่ง อยู่ดีไม่ว่าดีก็มาวิ่งทะเล่อทะล่าเอาอยู่กลางถนน...


แต่ยามะพีไม่มีแก่ใจที่จะมารักษาภาพพจน์หรืออธิบายอะไรต่ออะไรอยู่หรอกในเมื่อสิ่งที่รอคอย คนที่เค้าเฝ้าตามหา... มาอยู่ตรงหน้าแล้ว


ประดูรถฝั่งที่ถูกทุบรัวอย่างบ้าคลั่งจากยามะพีถูกเปิดออก... ก่อนที่ชายหนุ่มในชุดทะมัดทะแม่งแบบบ้าน ๆ กับหมวกแก็ปใบสีคะหมุกคะมัวคนหนึ่งจะก้าวลงมา...


"เรียว... เรียวจริง ๆ ด้วย" เสียงของยามะพีคล้ายกับเพ้อ เมื่อเห็นชัดว่าคนตรงหน้าคือ คนรักสมัยเรียนจริง ๆ ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นแล้ว .....คาเมะ ปาฏิหาริย์ที่จะช่วยต่อชีวิตฉันไปได้อีกนานแสนนาน...


"จำฉันได้มั้ย... เรียว จำได้มั้ย โทโมะ ไง..." ยามะพีเขย่าแขนคนที่เอาแต่นิ่ง... ไม่พูด ไม่ตอบ ไม่แม้แต่จะยิ้มอะไรเลย..... อาการพวกนี้เริ่มสร้างความหวั่นใจให้กับคนหน้าหวานไม่น้อยทีเดียว...



5 ปีที่ผ่านมา... ไม่มีสักวันที่ฉันไม่นึกถึงเรียว...
ฉันเฝ้าตามหา ....ตามหาอย่างไม่รู้จุดหมาย..... ปลอบใจตัวเองไม่ให้ท้อ...
ปลุกหัวใจตัวเองให้รอ.. รอ.....และรอมาจนถึงวันนี้.....

แต่ทำไมเรียวถึงทำราวกับว่า... ไม่เคยรู้จักฉันอย่างนี้หละ ?


ขอบตาสองข้างร้อนผ่าวคลอด้วยน้ำใส ๆ ..สองมือที่เขย่าแขนคนตรงหน้าเมื่อครู่ก็ร่วงลง เมื่อชายหนุ่มตรงหน้ายังยืนนิ่ง ... และทอดมองตอบมาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า.....

แต่สุดท้ายและท้ายสุดคนที่เอาแต่เงียบก็พูดออกมาจนได้



"จำได้..."




คำว่า "จำได้" ที่เรี่ยวหลุดปากออกมาแม้จะเบาแสนเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่กลับเรียกน้ำตาแห่งความดีใจที่ยามะพีไม่ได้สัมผัสกับมันมาตลอด 5 ปีเต็ม ๆ ...มันเกิดขึ้นแล้วจริง ๆ คาเมะ ปาฏิหาริย์... ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นแล้วจริง ๆ ...


เรียวถูกขอให้อยู่คุยกันก่อน... โดยที่ยามะพีวิ่งกลับไปที่รถตู้ที่ตนนั่งมาเพื่อสั่งความกับโทมะว่ามีธุระด่วน งานทุกอย่างที่วางแพลนกันไว้ให้โทมะจัดการไปเลย ดูท่าไม่เพียงโทมะจะงุนงง.... ทีมงานที่มาด้วยกันก็เก็บอาการอยากรู้อยากเห็นกันแทบไม่ไหว



"เรียบร้อย...." ยามะพียิ้มกว้างเมื่อกลับมายังรถของเรียวอีกครั้ง


"แน่ใจเหรอ... ว่าจะไม่โดนว่า ?"


"ไว้ฉันเคลียร์กับคุณพ่อทีหลังเองน่า... สบายมาก"


"ลืมไป... ว่าเป็นลูกเจ้าของบริษัท" ชายหนุ่มพูดคล้ายกับเยาะ ๆ พร้อมกับยักไหล่.....ก้าวขึ้นไปประจำที่คนขับ.... ยามะพีเม้มปากพยายามสะกดอารมณ์... ถ้าวันนี้ไม่ใช่วันที่รอคอยมานานแสนนาน คงได้อาละวาดใส่กันไปข้างหนึ่งแล้ว



แต่ยังไงซะ... เรียวก็คือ เรียวอยู่วันยันค่ำ
จะให้มาพูดหวานออเซาะ.... เอาอกเอาใจเค้าก็คงจะตลกน่าดู



+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+



สวนสาธารณะแห่งหนึ่งในตัวเมืองโอซาก้า... เป็นสถานที่ที่เรียวพายามะพีมาเพื่อพูดคุยกันตามที่อีกคนร้องขอ...


"เรียวดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมากเลยนะ... เท่ห์ขึ้นด้วย" ร่างบางรับกล่องทาโกะยากิจากชายหน่ม... พลางมองเรื่อยระทั่วทั้งตัวของเรียว จมูกโด่งคมซึ่งยามะพีชอบนักชอบหนาเพราะมันส่งให้เรียวดูเข้มกว่าใครต่อใคร... ดวงตาที่แฝงดุดัน จนถึงริมฝีปากที่เจ้าของชอบที่จะหุบสนิทไว้มากกว่าจะเปิดกว้างออกเพื่อเอ่ยโต้ตอบ.... คิดถึงเหลือเกิน คิดถึงจนจับหัวใจ...



"แล้วฉันหละ... เรียวว่าฉันเปลี่ยนไปบ้างมั้ย ?" พอยามะพีถามบ้าง เรียวถึงกับเลิกคิ้วหนา ๆ นั่นขึ้น


"ฉันน่ารักขึ้นมั้ย ?"


"หล่อขึ้น..."


"ไม่เอา... ฉันไม่อยากหล่อ ฉันอยากน่ารักอย่างเดียว !" คนหน้าหวานโวยแบบแกล้ง ๆ พยายามจะให้เรียวตอบตามที่ตัวเองต้องการให้ได้ แต่เรียวก็เพียงส่ายหัวแล้วก็หัวเราะเบา ๆ ...


"โอเค ๆ ไม่ตอบก็ไม่ตอบ ช่างมันเถอะ" เพราะขี้เกียจจะหาเรื่องกับเรียวอีก จึงหันไปจิ้มทาโกะยากิที่ชายหนุ่มซื้อมาให้เข้าปากเสียแทน เคี้ยวตุ้ย ๆ...


"มาโอซาก้าก็หลายครั้งแล้ว.... แต่ไม่เคยซื้อกินเองสักที มัวแต่ยุ่งเรื่องอื่น" ดูท่าแล้วเรียวจะไม่ติดใจอยากรุ้ว่าเรื่องที่ยามะพีว่ายุ่งนั่นคืออะไร... แล้วถ้าหากรู้ขึ้นมาจริง ๆ เรียวจะทำสีหน้ายังไงนะ... ว่าตลอด 5 ปีที่ผ่านมายามะพีเดินทางมายังโอซาก้าจนนับครั้งไม่ถ้วน เพื่อจุดประสงค์ ๆ เดียว... นั่นก็คือ เพื่อตาหาเรียว



"แค็ก ๆ ๆ..." จู่ ๆ คนพูดจ้อก็ไอออกมาเมื่อเจ้าขนมก้อนกลมยัดไส้ด้วยปลาหมึกแสนอร่อยเกิดติดคอเข้า เรียวรีบล้วงหยิบน้ำในถุงที่ซื้อติดมาด้วยจากคอนวีเนี่ยนก่อนเข้าสวนสารธณะ... กุลีกุจอส่งให้พร้อมกับช่วยลูบหลังให้เบา ๆ...



"จะรีบกินไปไหน... เหมือนเดิมทุกอย่างเลย นายนี่" เรียวส่ายหน้าเอือม ๆ กับพฤติกรรมการกินแบบรีบร้อนของยามะพี เพราะบ่อยครั้งเหลือเกินที่เค้าต้องนั่งดูร่างบางเกิดอาการสำลักหรือติดคอแบบนี้.... ซึ่งหนึ่งก็เกิดจากการคุยไปกินไปด้วยนี่แหละ....



"ขอบคุณ...." รับน้ำมาดื่มแล้วยิ้มร่าให้... ยิ้มที่เจ้าตัวเองก็จำไม่ได้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วของวันนี้ แต่ก็เหมือนกับเป็นการทดแทนที่มันขาดหายไปจากชีวิตเค้ามาเสียเนิ่นนาน....



"เรียวยังจำได้ว่าฉันชอบนำแดงมากกว่าน้ำโค้กด้วย ... ดีใจจัง" ยามะพียกกระป๋องน้ำอัดลมขึ้นมาแนบกับแก้มเอียงคอมองชายหนุ่มที่ซื้อมาให้.... ความใส่ใจเล็ก ๆ น้อย ๆ .... การห่วงใยที่ไม่ต้องมากแต่มีเสมอจากเรียว.... เคยทำให้ยามะพีมีความสุขยังไงวันนี้ก็ยังคงเป็นอย่างนั้น.... เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายยังจดจำได้ถึงของโปรดปรานของตนก็อดที่จะรู้สึกพองโตในหัวใจอีกไม่ได้...



"ตอนนี้เรียวทำอะไร... ได้ทำไร่อย่างที่บอกไว้สมัยเรียนรึป่าว ?"



"อืม.. " ชายหนุ่มหน้านิ่งเงียบคิดอยู่นาน.... แต่ก็พยักหน้าให้ช้า ๆ


"แล้วทำไร่อะไรเหรอ ?.... ผลไม้ หรือว่าพวกชา กาแฟ ?...."


"ผลไม้....."


"ดีจัง... ฉันชอบกินผลไม้ " ร่างบางคิดคำถามพื้น ๆ สร้างบรรยากาศไม่ให้ย่ำแย่มากนัก ถ้าเป็นคนอื่นที่มาได้ยินเรียวถามคำตอบคำแบบนี้... จะมีน้ำอดน้ำทนต่อนั่งคุยต่อได้สักเท่าไหร่นะ แต่อย่างน้อยก็เค้าคนหนึ่งหละที่นั่งอยู่ได้จนเกินยี่สิบนาทีมาแล้ว....



"ตอนนี้เรียวมีแฟนใหม่รึเปล่า ...?" อยู่ดี ๆ ก็โผลงถามออกไปแบบนั้น คนข้าง ๆ ดูจะชะงักนิ่งไปทันทีมองหน้าคนถามด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา....



คำขาดเพียงคำเดียวที่จะยุติหรือสานต่อ....ปาฏิหาริย์ที่เฝ้ารอมาตลอด 5 ปีเต็ม...


ถ้าเรียวตอบว่า.... ไม่มี.... เค้าจะกระโดดโผเข้ากอดแล้วก็บอกว่า ...
ขอบคุณที่รอเค้าเหมือนที่เค้ารอมา....


แต่ถ้าเรียวตอบว่า.... มี.... ออกมาหล่ะ ....
โทโมฮิสะคนนี้จะทำยังไงดี ....??



"ว่าไงหล่ะ.... ไม่มีใช่มั้ย ?"



"มี...."


กระป๋องน้ำแดงที่นำพาความชื่นใจมาให้อยู่หยก ๆ ลอยหวือเฉียดใบหน้าของเรียวไปอย่างรวดเร็ว... แรงของมันพาปลิวไปจนไกลก่อนจะชนกับต้นไม้ที่ห่างกับม้านั่งไปสองช่วงตัว... อาจจะเป็นเพราะสัญชาตญาณ... สั่งให้เรียวเอี้ยวตัวหลบตั้งแต่เห็นยามะพีกำกระป๋องน้ำนั่นจนแน่น...



"ใคร... ผู้หญิงที่ไหน ?! " ยังกัดฟันถามต่อทั้งที่ในใจกำลังเจ็บปวดแสนสาหัส... หากว่านี้คือฝันร้าย ใครก็ได้... ใครก็ได้ช่วยปลุกเค้าที อยากจะออกไปจากความฝันอันร้ายกาจนี้เต็มทีแล้ว.... ปลุกให้รู้ว่า คำตอบของเรียว คือคำว่าไม่มี.....ไม่ใช่คำที่ได้ยินเมื่อกี้... คำที่มันแทบฆ่าเค้าให้ตายทั้งเป็น...


"ไม่ใช่ผู้หญิงหรอก... เค้าเป็นน้องชายของเพื่อนน่ะ"


"ชื่ออะไร...? ทำอะไร... ? คบกันมานานรึยัง... ?คบกันมาตั้งแต่ที่ทิ้งฉันไปเลยรึป่าว...? เพราะเค้าใช่มั้ย.... ? เพราะมีเค้า....เรียวถึงไม่ยอมติดต่อกลับไปหาฉันบ้าง... เรียวทำได้ยังไง...? เรียวลืมฉันได้ลงคอ... ทั้งที่ฉันไม่เคยลืมเรียวสักวัน จะกี่ปีต่อกี่ปีฉันก็ยังรอ.... ก็ยังคอย.... คอยให้เรียวกับฉันกลับมารักกันอีก เรียวทำได้ยังไง... ทำอย่างนี้กับฉันได้ยังไง?!"



ยามะพีผลักอกคนตรงหน้าคำตัดพ้อต่อว่ามากมายพรั่งพรูออกจากปากพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม... รอยยิ้มจากหัวใจที่เพิ่งได้สัมผัสถึงวาระคืนจากไปรวดเร็วเหลือเกิน... เร็วเสียจนแม้จะเอื้อมเกี่ยวไว้ก็ยังไม่ทัน....


"ฟังกันก่อนสิ... โทโมะ โต ๆ กันแล้วนะ" เรียวรวบข้อมือทั้งสองข้างของคนที่กำลังอาละวาด... และทำท่าจะกระโจนมาทำร้ายเค้า....


"จะให้ฉันฟังอะไรอีก... คนเห็นแก่ตัวอย่างเรียว ฉันไม่เชื่ออีกแล้ว ฉันเกลียดเรียว !!" ยามะพีตวาดเสียงแหบพร่าออกแรงสะบัดแขนตัวเองจนหลุด... เดินดุ่ม ๆ จะออกจากสวนสาธารณะ หลังมือก็ยกป้ายน้ำตาที่ยังไหลอาบหน้าอยู่ไม่รู้หยุด... 5 ปีที่รอคอย... 5 ปีที่เฝ้าฝัน... สุดท้ายก็เป็นแค่ 5 ปีที่แสนโง่เง่าที่สุดฝ่ายเดียว...



"เดี๋ยวก็หลงหรอก... นายรุ้จักที่นีไม่ดีพอนะ" เรียวตามมาคว้าแขนอดีตคนรักถูลากถูกังให้ไปที่รถตัวเอง... แต่ยามะพีก็ยังสะบัดมันออกอีก ดวงตากลมโตแดงก่ำแวววาวไปด้วยน้ำใส ๆ มองคนตรงหน้าราวกับคนไม่รู้จัก...


"เหมือนกับที่ฉันไม่รู้จักเรียวดีพอใช่มั้ย... ไม่รู้ว่าเรียวใจโลเล... ไม่รู้ว่าเรียวเป็นคนทรยศ... แล้วก็ไม่รู้ว่าเรียวหัวใจเลือดเย็น !"



"โทโมะ !...."


"ทำไม ?!.... จะชกฉันเหรอ เอาสิ อย่าคิดว่าฉันไม่สู้นะ" อย่าคิดว่าฉันจะไม่สู้คนที่ฉันรัก... อย่าคิดว่าฉันจะไม่สู้เรียว....ความซื่อสัตย์ของฉันโดนเรียวมองข้าม... ความภักดีของฉันก็โดนเรียวเหยียบย่ำ... แม้แต่ความรักของเราที่ช่วยกันร่วมสร้างมา... เรียวก็ทำลายมันจนหมด... หมดไม่เหลือชิ้นดีสักนิด... ในเมื่อเรียวทำกับฉันถึงขนาดนี้ ก็ไม่เห็นว่าต้องคอยรอมชอมอะไรกันอีกแล้ว...


"ขึ้นรถ!.... เดี๋ยวฉันไปส่ง" ยิ่งต่อปากต่อคำก็เห็นแต่จะลุกลามไปกันใหญ่โต เรียวจึงตัดสินใจลากอีกฝ่ายไปจะให้ขึ้นรถ... ตัดปัญหาการฉุดกระชากลากถูกันอยุ่ให้อายสายตาคนที่ผ่านไปผ่านมา... แต่ยามะพีก็กำลังเดือดจัด... ใช้ฟันกัดลงกับท่อนแขนคนเผด็จการไปสุดแรงเกิด... จนเรียวสะบัดมันออกทันทีเพราะเจ็บหนึบ ๆ กับการกัดนั้น....


เนื่องจากไม่ทันตั้งตัว.... แรงสะบัดจากเรียวพาให้ร่างบางกระเด็นลงไปหน้าคะมำอยู่กับพื้นคอนกรีตจังเบ้อเร้อ


"ตุ้บ !!...."


"โทโมะ...!" เรียวตกใจทันทีที่คนที่ร่วงไปกองอยุ่ที่พื้นเงยหน้าขึ้น.... หน้าผากแดงเทือก... เลือดสด ๆ ไหลเลอะเต็มข้างขมับ... และดูว่ารอยที่แตกจะลึกเอาการซีกแก้มด้านข้าง... ระลงมาถึงข้างลำคอขาว... จนถึงอกเสื้อจึงมีแต่เลือดไหลเปรอะเต็มไปหมด...


"ลุกขึ้นเถอะ... ฉันจะพาไปหาหมอ"


"ไม่ไป !.... ฉันไม่ไปไหนกับเรียวทั้งนั้น !!..." แม้แผลที่หัวจะเริ่มทำให้มึน ๆ เลือดก็ไหลยังเข้าตาอีก.... แต่ก็ยังทำเก่งลุกจะเดินออกจากสวนไปให้ได้ จนเรียวหมดความอดทนที่จะปราณีประนอมกันต่อ... กระชากตัวคนดื้อรั้นเข้ามาแล้วอุ้มขึ้นจับยัดใส่รถเสียเอง ... ไม่สนกับเสียงโวยวายของคนเจ้าพยศที่แหกปากจนลั่นบริเวณนั้นราวกับคนเสียสติ...


+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+


คลีนิก


"เป็นยังไงบ้างวะ... ไอ้มารุ ?" เรียวลุกจากเก้าอี้ .... ปรี่เข้าไปถามเพื่อนสนิทที่เป็นหมอเจ้าของคลีนิก


"แกหมายถึงใคร... ฉันหรือคนที่แกพามา ?" คุณหมอรูปหล่อยังมีกะใจกวนประสาทคนหน้าเครียด แต่ก็รีบแก้เป็นตอบดี ๆ เมื่อเรียวไม่คิดจะเล่นด้วย....


"ก็แค่หัวแตก.... แต่ตอนกระแทกคงจะแรงน่าดูนะ เดี๋ยวแผลจะระบม.... ได้ปวดจนนอนไม่หลับแน่ ๆ คืนนี้"


"ถ้างั้น... ก็จัดยาแก้ปวดให้เยอะ ๆ หน่อยละกัน"


"ตกลงใครเป็นหมอแน่วะ มีการสั่งให้จ่ายยาเท่านั้นเท่านี้ด้วย" มารุแกล้งประชด... ก่อนจะส่งรายการยาให้กับพยาบาลตรงเคาร์เตอร์... เรียวกลับไปนั่งลงที่เก้าอี้ตามเดิมเพื่อรอคนที่เข้าไปทำแผลด้านในที่ยังไม่ออกมาสักที... ทั้งที่มารุเองก็ออกมาแล้ว



"ใครว่ะ ?..." เรียวเลิกคิ้วขึ้น... เมื่อเพื่อนรักเดินตามมาหยุดอยู่ข้าง ๆ ถามขึ้น...พยักเพยิดหน้าไปหลังบานประตูนั่น ๆ


"เพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยน่ะ"


"แล้วทะเลาะกันมารึไง... สภาพถึงเป็นแบบนี้ ?" สภาพที่พอมารุเห็นก็ตกใจไม่น้อย... ยามะพีที่เลือดตกยางออก... ส่วนเพื่อนเค้าเสื้อผ้าก็ยับย่นยู้ยี้น่าจะเกิดจากการทึ้งและดึงกันอย่าเอาเป็นเอาตาย.... ครั้นพอเรียวเอาแต่ถอนหายใจ หมอหนุ่มก็พูดต่อเสียเอง...


"ตอนที่ฉันทำแผลให้... เค้าก็เอาแต่ร้องกับร้องอย่าเดียว... ถามว่าเจ็บแผลเหรอ ก็ส่ายหน้า... ถามว่าปวดรึป่าว ก็ส่ายหน้าอีก... เห็นแล้ว.... ฉันสงสารวะ"


"ไม่ต้องมาทำเป็นพูดแบบนี้หรอก... ไอ้มารุ ฉันกับเค้าจบกันไปนานแล้ว"


"หึ.... คุณหนูโทโมะของนายจริง ๆ ด้วย ตามมาถึงโอซาก้าขนาดนี้แสดงว่าเค้าไม่จบกับแกด้วยหรอก... แล้วนี้จะไปไหนกันต่อว่ะ...." มารุตบบ่าเพื่อนเบา ๆ เมื่อสิ่งที่เค้าเดาเอาไว้ถูกเผง เรื่องราวของคุณหนูดอกฟ้ากับโดมผู้จองหอง... ที่จบเศร้ายิ่งกว่าในหนังโศกนาฏกรรมบางเรื่องเสียอีก... เพือนสนิทอย่างเค้ามีหรือที่จะไม่รู้..


"คงจะไปส่งที่เพื่อน ๆ เค้ามั้ง.... หรือไม่ก็สถานีรถไฟ"


"แกจะบ้าเหรอว่ะ... ดูสภาพเค้าสิ มอมแมมอย่างกับอะไรดี... เสื้อผ้าก็เปื้อนเลือดเต็มไปหมด พาเค้าไปล้างหน้าล้างตัว... เปลี่ยนชุดก่อนดีกว่า แล้วจะไปส่งที่ไหนค่อยว่ากันทีหลัง" เรียวมองหน้าเพื่อนกับคำแนะนำกึ่งบังคับนั่น แต่ก็ไม่ทันที่จะได้พูดอะไรต่อ... ประตูห้องตรวจเล็กด้านในก็ถูกเปิดออก คนที่ตกเป็นหัวข้อสนทนาค่อย ๆ ก้าวออกมา...


ดวงตาบวมช้ำ... จมูกรั้นแดงก่ำ... คราบน้ำตายังติดเลอะอยู่บนใบหน้าเหมือนกับเด็กเล็ก ๆ ที่เพิ่งหยุดร้องโยเยมาหมาด ๆ ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกผิดไปถึงขั้วหัวใจ ... เค้าคงจะเลวสิ้นดีถ้าหากยังดึงดันที่จะพายามะพีไปส่งตามที่บอกไว้อีก...

เรียวจัดการจ่ายค่ารักษาและรับยาจนเสร็จเรียบร้อย.... แล้วจูงมืออดีตคนรักออกจากคลีนิก


คราวนี้คนบ้าดีเดือดในตอนแรกดูจะหมดฤทธิ์เสียสิ้น... ปล่อยให้เรียวลากขึ้นรถแต่โดยดี ไม่ปริปากถามหรือไม่แข็งขืนที่จะเถียงอะไรสักคำ.. เอาแต่นั่งหันหน้าออกนอกกระจกรถตลอดทาง....


"เดี๋ยวแวะเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านฉันก่อน... แล้วจะไปส่งที่เพื่อนนายทีหลัง" ยามะพีราวกับคนใบ้.... ไร้อาการตอบสนอง ถ้า 5 ปีที่เค้าอยู่มาเพราะรอคอยอีกครึ่งหนึ่งของหัวใจจากชายหนุ่มข้าง ๆ เวลานี้หัวใจทั้งส่วนที่ไม่ได้รับคืนจากเรียวและทั้งอีกครึ่งเดียวของตัวเองก็แหลกสลายลงไปหมดแล้ว.... กลายเป็นคนไม่มีหัวใจอีกต่อไปแล้ว เพราะฉะนั้นจะให้ไปไหนก็แล้วแต่.. จะพาไปโยนทิ้งที่ไหนก็ช่างหัว... สุดแต่เรียวจะทำทั้งนั้น.... สุดแต่เรียวแล้วจริง ๆ



แม้ว่าปาฏิหาริย์มันจะเกิดขึ้น.... แต่มันกลับไม่สวยงามเอาเสียเลยหละ คาเมะ
ถ้านายเป็นฉันตอนนี้... นายจะทำยังไงนะ ??...



+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+



"โทโมะ... ถึงแล้ว" เพราะอาการมึน ๆ เหมือนกับสมองหมุนติ้วพาให้ยามะพีเผลอหลับไปกลางทางตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้...มารู้สึกตัวอีกทีเมื่อชายหนุ่มที่เพิ่งทำลายหัวใจตนไปหยก ๆ เขย่าไหล่เบา ๆ ... เรียวเดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งที่ยามะพีนั่ง... รอให้อีกคนตื่นจากความงัวเงีย แล้วจูงเข้าบ้านเดี่ยวชั้นเดียวหลังกระทัดรัดตรงหน้าไป... ส่วนทอเรซทางหน้าบ้านจัดวางด้วยโต๊ะไม้ขัดเงาขนาดย่อม.... กระถางกล้วยไม้ทั้งสีเหลือง.... สีขาว.... สีชมพูถูกแขวนติดไว้ห้อยระโยงอยู่รอบ ๆ ส่วนทอเรซ....แม้จะดูไม่หรูหราเหมือนกับบ้านตัวเองที่โตเกียว แต่ก็น่ารักน่าอยู่จนเผลอมองอยู่นาน



ห้องโถงส่วนแรกที่พ้นบานประตูเข้าไป.... พื้นกระเบื้องสีขาวลายหินอ่อนตัดกับผนังวอลเปเปอร์สีเปลือกไม้... พื้นยกระดับขึ้นไปประมาณบันไดสามขั้น... ถูกจัดแบ่งเป็นมุมรับแขกด้วยโซฟาสีครีมเข้าชุดโดยมีทีวีเครื่องใหญ่ตั้งอยู่ตรงข้าม


มองเลยเข้าไปอีกหน่อย ก็จะเห็นโต๊ะสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดประมาณ 5-6 คนนั่ง ไม่มีผ้าลายสวย ๆ คลุมเพราะมันถูกขัดเงาเสียจนหาที่ติไม่ได้เชียว... คงจะเป็นโต๊ะไว้สำหรับทานอาหารประจำบ้านละมัง... ยามะพีมองทุกอย่างภายในบ้านของคนที่เคยวาดฝันว่าน่าจะได้ใช้ชีวิตด้วยกัน... แล้วพาลน้อยใจในโชคชะตาของตนอย่างบอกไม่ถูก... ที่ไม่มีโอกาสได้เป็นส่วนหนึ่งของบ้านหลังนี้เลยแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว...



"ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องฉันละกัน... จะได้ล้างหน้าล้างตาด้วย ทางนี้" เจ้าของบ้านไม่รีรอให้ยามะพีตกลงหรือปฏิเสธิ....จูงมือร่างที่เหมือนกับไร้วิญญาณเลี้ยวไปทางด้านหลังของห้องอาหาร แล้วก็พบกับประตูไม้บานหนึ่ง... ทันทีเปิดเข้าไปคนหน้าหวานก็ต้องแทบลืมกระพริบตา... เฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างภายในห้องทำจากไม้แทบจะทั้งหมด... เตียงหลังกว้าง... ชั้นวางหนังสือ... ตู้เก็บเสื้อผ้า... โต๊ะเครื่องแป้งติดกระจก... กรอบสี่เหลี่ยมของขอบหน้าต่างมุมซ้ายและขวาติดไว้ด้วยผ้าม่านสีขาวระบายถักดิ้นด้วยลูกไม้เนื้อละเอียด ข้าง ๆ ต่อเป็นระเบียงเล็ก ๆ ยื่นออกไปเรียงรายด้วยไม้ดอกไม้ประดับพุ่มน้อย ๆ สีขาวและสีเหลืองสลับกัน.... หลังมือน้อย ๆ รีบแอบป้ายน้ำตาที่ร่วงเผาะลงมาอีก... เกรงว่าเรียวจะทันเห็น



อิจฉาเหลือเกิน... อิจฉาคนรักของเรียวทีได้อิงแอบแนบฝันกับเรียวในวิมานหลังย่อมวิมานนี้
วิมานที่คนอย่างเค้า... ที่อยู่ในฐานะแค่ "แฟนเก่า" หมดสิทธิตั้งแต่เห็นครั้งแรกเสียด้วยซ้ำไป




"เสื้อตัวนี้น่าจะพอใส่ได้นะ... ลองเปลี่ยนดูสิ" ยามะพีหลุบตามองเสื้อสีฟ้าที่อีกคนยัดใส่มือแล้วนึกเอะใจกับสไตล์เสื้อผ้าของเรียว... ทั้งทรงทั้งลวดลายดูน่ารักเกินไปจนติดจะทะแม่ง ๆ ถ้าหากมันจะสวมอยู่บนตัวของเรียวที่สมัยที่คบกันมักจะใส่แต่เสื้อผ้าโทนเรียบ ๆ และดูสุภาพเท่านั้น


แอ็ดดดดดด...................


ความสงสัยของยามะพีถูกขัดจังหวะด้วยเสียงบานประตูที่ถูกเปิดออก... แล้วเด็กหนุ่มรูปร่างผอมบาง... ดวงหน้าอ่อนเยาว์... ติดจะออกไปทางหวาน ๆ เสียมากกว่าจะเป็นเด็กผู้ชายโผล่เข้ามายิ้มให้... แต่พอเห็นว่าคนที่ตนเข้ามาหาไม่ได้อยู่ลำพัง ก็รีบขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่... ทำท่าจะหลบออกไปทันที


"พี่เรียวกลับมาแล้วเหรอฮะ... อ๊ะ !... ขอโทษฮะ ผมไม่รู้ว่าพี่เรียวมีแขก"


"ไม่เป็นไร... เออ ฮิโระเดี๋ยวพี่ขอยืมเสื้อเราให้เพื่อนพี่เปลี่ยนหน่อยนะ พอดีเค้าเกิดอุบัติเหตุมานิดหน่อย"


"ได้ฮะ... แล้วแต่พี่เรียว งั้นผมไปสอนการบ้านให้มาโทริจังต่อแล้วกัน พี่เรียวจะได้คุยกับเพื่อนต่อ" ฮิโรกิเหลือบตามองคนแปลกหน้าแว่บหนึ่งก่อนที่ยิ้มอย่างเป็นมิตรให้แล้วปิดประตูลงตามเดิม... คำถามมากมายกำลังผุดขึ้นในหัวใจของยามะพี... เข้าห้องมาโดยไม่ต้องเคาะประตูขนาดนี้คงจะสนิทชิดเชื้อกันน่าดู... แถมยังมีเสื้อผ้าของเด็กหน้าหวานคนนั้นอยู่รวมอยู่กับเสื้อผ้าของเรียวในห้องนี้อีก... คงจะไม่ธรรมดาสินะ


เรียวเองก็เดาสีหน้าใคร่รู้ของคนที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ได้... จึงตัดสินใจบอกความจริงออกไป


"เค้าชื่อฮิโรกิน่ะ... คนรักของฉันเอง ตุ้บ !!" พูดได้แค่นั้นเสื้อในมือของยามะพีก็ถูกปาเข้าใส่หน้าของเรียวเต็มแรง... จ้องกลับด้วยนัยน์ตาวาวโรจน์พร้อมกับตะโกนใส่


"เอาคืนไป !...ของของคนที่แย่งเรียวไปจากฉัน... ฉันไม่ใช้ !!"






To Be Con......Chapter 4.... "อ้อมกอด"





+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+



*วิธีการเม้น

กด コメント:... อันที่สามของแถวข้างล่างนะค่ะ แล้วเม้น
ช่องแรกใส่ชื่อ แล้วก็เม้นเหมือนสตอรี่ไทยปรกติ แล้วกด Submit
แล้วมันจะขึ้นเป็นอีกหน้าสีขาว ๆ ก็กดปุ่มนูน ๆ ข้างล่างสุดค่ะเป็นอันเรียบร้อย
ขอบคุณทีให้ความร่วมมือค่ะ.............