Title : Un - Finished ...

Cast : Ryo & Tomo & Uchi
Pic design : Pla-kung
Author : nakane_honey bee

Request : harutoakira (หลานรัก)



Chapter ' 4 ..." อ้อมกอด ".....



“เอาคืนไป...ของคนที่แย่งเรียวไปจากฉัน ฉันไม่ใช้!!!” เสื้อตัวน้อยที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรล่วงลงไปตกปุอยู่ที่พื้น....ยามะพีระเบิดอารมณ์ที่คับแน่นอยู่ในอกออกมาไม่นึกกระดากอาย อะไรอีกแล้ว....ใจร้ายที่มีคนรักใหม่ยังไม่พอ ยังพาฉันมาให้เจอเค้า...แถมยังจะมาให้ฉันใช้ของเค้าอีก...จะทำร้ายฉันไปถึงไหนนะเรียว.....?



“มีเหตุผลหน่อยสิ...โทโมะ ถ้าไม่เปลี่ยนเสื้อแล้วจะเอายังไง ?”



“ไม่อะไรทั้งนั้น!!....ฉันไม่ตกยากถึงกับต้องมาขอของของแฟนเรียวใช้หรอก....สกปรกยังไง....น่ารังเกียจยังไงมันก็ตัวฉัน...เ รียวไม่รักกันแล้วก็ไม่ต้องมายุ่งสิ!!!” ยามะพีปัดมันทั้งอีกเมื่อเรียวยังเก็บมันขึ้นมาแล้วจะยื่นให้....คำว่าไม่รักกันแล้วพูดไปใช่ว่าตัวเองจะไม่เจ็บ แต่ก็ดีแล้ว....ย้ำมันข้าไป....จำใส่สมองตัวเองหลายๆครั้ง....จะได้ไม่เผลอลืม....ว่ารักโง่ๆที่เฝ้าหลงงมงายมาตลอดมันจบลงแล้ว ...จบด้วยน้ำมือคนตรงหน้านี่เอง....



“โทโมะ...” เรียวเอื้อมมือไปเช็ดหยดน้ำตาที่เปียกอยู่บนแก้มเนียนเบาๆ รู้ว่ามันทดแทนกันไม่ได้กับการกระทำแค่นี้ แต่เค้าก็ไม่รู้จะทำอะไรให้มันดีกว่านี้แล้วจริงๆ ตัวเค้าเองก็ทำอะไรไม่ถูก...ไม่คิดว่าจะมาเจอกันกะทันหันแบบนี้ ยามะพีต่อว่าอะไรมาก็พยายามรับฟัง....อาละวาดใส่มา...ทุบตีใส่มาก็พยายามไม่ถือสา....เพราะรู้....รู้ว่าตัวเค้าเองผิดจริงๆ



เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัสบนพวงแก้ม....เกลี่ยเช็ดน้ำตาให้ช้าๆ หัวใจของยามะพีก็อ่อนยวบลงไปจนหมด โผเข้ากอดคนตรงหน้าอย่างสุดจะฝืนไม่ให้ทำตามเสียงร้องร้องลึกๆของหัวใจตัวเองได้อีกต่อไป..........



“เรียวลืมฉันไปตั้งแต่วันไหน...?” ลืมโทโมฮิสะคนนี้มาเนิ่นนานเท่าไหร่แล้ว....ชั่วระยะเวลาที่ไม่ได้เจอกัน....ฉันมีแต่รักฉันมีแต่รอ....มีแต่วาดหวังว่าเรายังค งเดิม แต่เรียวหละ....ทำไมเรียวมีแต่ลบมีแต่ลืม....มีแต่เลือนภาพของเราอยู่ตลอดเวลา...



ในทุกๆหนึ่งนาทีที่ผ่านมา....ฉันมีแต่รักและรัก
แต่ในทุกๆหนึ่งนาทีที่ผ่านมา....ทำไมเรียวถึงมีแต่ลืมฉันได้ลงคอ



คำถามที่ดูตัดพ้อถูกพร่ำออกมาปนเสียงสะอึกสะอื้นราวกับจะขาดใจ เรียวลูบผมเบาๆปลอบโยน กดศีรษะคนร้องไห้ลงกับอก....ถึงแม้จะไม่ใช่คนรักกันแล้ว แต่ก็ยากเหลือเกิน....เกินกว่าจะหันหลังให้โดยไม่แยแสอะไรเลย



“กอดฉันไว้อย่างนี้ก่อนนะ....ฉันขอร้อง....นะ เรียว” สัมผัสเก่าๆที่ยังอุ่นไม่เคยหาย เป็นสิ่งที่ต่างก็เก็บซ่อนไว้ลึกๆข้างใน เรียวไม่เคยลืมว่าอ้อมแขนของเค้าครั้งหนึ่งเคยมีคนๆนี้....และเหมือนกับยามะพีที่ไม่เคยลืมว่าครั้งหนึ่งเค้าเคยถูกคนๆนี้....ค นที่ชื่อ นิชิกิโด เรียว โอบกอดตัวเองไว้ด้วยความรักและอ่อนโยนเพียงใด.... กอดแรกของ 5 ปีที่เฝ้ารอคอยและคงจะเป็นกอดสุดท้ายของ 5 ปีที่สิ้นสุดลง



+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+




“ฮิโระ...พี่ขอชุดปฐมพยาบาลหน่อยสิ เอาไปให้พี่ข้างบนนะ” เรียวชะโงกหน้าเข้ามาสั่งกับคนรักที่ยังสอนการบ้านให้กับเจ้าหลานจอมซนอยู่ในห้องนอนของมาโทริซึ่งอยู่ลึกถัดจากห้องเขาไป.........



“เดี๋ยวสิฮะ....น้าเรียว พี่ฮิโระยังสอนการบ้านผมไม่เสร็จเลยนะ”



“ทำเองไปก่อนนะมาโทริ....ไว้เดี๋ยวน้าจะให้พี่ฮิโระมาตรวจดูทีหลัง” พอคุณน้าเล่นบทเฮี้ยบมา.... เจ้าหนูน้อยก็จำต้องปล่อยให้คุณครูจำเป็นลุกตามออกไปแต่โดยดี .... ฮิโรกิยีหัวหลานของเรียวอย่างเอ็นดู......



“เดี๋ยวพี่กลับมาตรวจให้น่า....สัญญา”



“ก็ได้ฮะ...เห็นว่าเป็นน้าเรียวนะเนี่ย ถึงยอมให้พี่ฮิโระไปได้แป๊บหนึ่ง....รีบไปเถอะฮะ ผมขี้เกียจมีปัญหากับน้าตัวเอง”



“โอ้โห...น่ากลัวแฮะ หลานสมัยนี้” ฮิโรกิทำน้ำเสียงล้อเลียนเมื่อมาโทริทำเป็นกอดอกส่ายหัวเอือมกับคนเป็นน้า....แต่ก็ต้องรีบลุกออกมาเดินไปทางหน้าครัวเพื่อหยิบ กล่องปฐมพยาบาลตามที่เรียวสั่งแล้วเอาไปให้ข้างบนซึ่งเป็นโซนห้องรับแขก....ฮิโรกิชะงักเท้าไว้ตรงขั้นบันไดที่จะก้าวขึ้นไปบนพื ้นยกระดับ....สายตาสะดุดที่เสื้อของคนที่เรียวอ้างว่าเป็นเพื่อน ..... ซึ่งมันสมควรจะเป็นเสื้อของเค้าที่เรียวออกปากยืมไว้ก่อนหน้านี้....แต่ทำไมถึงกลายเป็นเสื้อของเรียวเองเสียแทน....?



“เอ๊ะ..!!” ร่างบางต้องโดนความแปลกใจเข้าเล่นงานให้อีกเมื่อสังเกตเห็นตรงไหล่เสื้อของคนรักมีรอยเลือดจางๆเปื้อนอยู่....เสื้อพี่เรียวเปื ้อนเลือดได้ยังไงกัน ? ยิ่งพอเหลือบไปมองเพื่อนของเรียวเห็นบาดแผลที่หน้าผากก็ยิ่งจับต้นชนปลายไม่ถูกไปใหญ่ เพื่อนพี่เรียวหัวแตก.... แต่ทำไมตรงไหล่เสื้อของพีเรียวต้องเปื้อนเลือดด้วยหละ.....?



“ขึ้นมาสิ.....ฮิโระ เดี๋ยวพี่วานให้ช่วยทำแผลให้เพื่อนพี่หน่อยนะ ความจริงก็ทำที่คลินิกมารุมันมาแล้วหละแต่พอดีมันหลุด เลือดเลยซึมออกมาอีกรอบ ได้ไหม ?” เรียวขอร้องกับคนรัก....ฮิโรกิรีบเก็บเจ้าความสงสัยต่างๆนานาไว้ก่อนพยักหน้าให้....เดินเข้าไปนั่งลงกับโซฟาตัวเดียวกับยามะพี เปิดกล่องปฐมพยาบาลออก....จุ่มสำลีกับน้ำยาล้างแผลค่อยๆเอื้อมือเข้าไปใกล้กับหน้าผากคนเจ็บ แต่แล้วจู่ๆยามะพีก็เบี่ยงตัวหลบเสียเฉยๆ.....



“โทโมะ...ทำแผลก่อนนะ อย่าเพิ่งรวนกันสิ” เรียวถอนใจ....บอกคนไม่ยอมทำแผล



“ก็ฉันไม่อยากทำนี่ ปล่อยมันไว้อย่างนี้แหละ แผลแค่นี้มันไม่ถึงตายหรอก!!” แต่ถ้าแผลเล็กๆแค่นี้มันสามารถคร่าชีวิตฉันได้...เรียวก็ช่วยปล่อยมันไว้อย่างนี้แหละ เพราะบางที...การตายอาจจะช่วยให้ฉันไม่ต้องเจ็บกับการไม่มีตัวตนในหัวใจเรียวก็เป็นได้...



“ทำต่อเถอะ....ฮิโระ” เรียวพยายามเอาความใจเย็นของตัวเองเข้าข่ม หันไปบอกคนที่ถือสำลีค้างไว้ในมือ…ฮิโรกิสบตากับคนรักสื่อให้รู้ว่า...ถ้าหากยามะพีทำแบบเมื่อกี้ จะไม่ทำให้อีกแล้ว...ก่อนจะเอื้อมมือไปจะเช็ดแผลอีกรอบแต่ก็เหมือนเดิม ยามะพีเบี่ยงตัวหลบอีก....ไม่สนใจความรู้สึกของคนหวังดีที่จะทำแผลให้สักนิด....



“ผมว่าพี่เรียวให้คนอื่นมาทำเถอะนะฮะ หรือไม่พี่เรียวก็มาทำให้เองดีกว่า....ผมว่าเพื่อนพี่คงจะยอม”



“เดี๋ยวสิ....ฮิโระ!!” ฮิโรกิไม่ฟังเสียงเรียกของเรียว....ลุกพรวดขึ้นจากโซฟาเดินหนีไปแต่ก็สวนกับใครบางคนตรงบันไดเข้าพอดี...



“รีบร้อนไปไหนลูก...ฮิโระจัง เดี๋ยวก็ก้าวพลาดล้มลงหัวล้างค่างแตกกันพอดี”



“เอ่อ....คือ....คือ” เด็กหนุ่มอึกอักขึ้นมาไม่กล้าจะโกหกแต่ไอ้ครั้นจะบอกว่าหนีพี่เรียวกับเพื่อนเรื่องมากคนนั้นก็ยังไงอยู่....ดีที่ว่าเรียวเดิน ตามมาแล้วแทรกพูดขึ้นเสียเอง



“มาแล้วเหรอครับแม่....ทำไมไม่โทรบอกผมหละ ผมจะได้ไปรับ” เรียวรับถุงในมือผู้เป็นแม่มาถือ...หญิงวัยกลางคนยิ้มให้กับลูกชายที่ยังมีนิสัยขี้กังวลไม่เลิก...นี่ก็คงจะไม่ค่อยพอใจที่ตนไ ม่ได้โทรให้ไปรับด้วยตัวเอง..........



“ก็เห็นว่าเรียวงานยุ่ง....แม่เลยวานให้ตาทัชชงเค้ามาส่งให้ ไม่เป็นไรหรอกลูก”



“อ้าว....ทัชชงมาเหรอฮะ แล้วไปไหนแล้วหละ ไม่เห็นเข้าบ้านมาเลย” พอบอกว่าลูกพี่ลูกน้องที่รู้จักมักคุ้นกันเป็นอย่างดีเป็นคนมาส่งกลับจากบ้านญาติที่คุณนายนิชิกิโดชอบที่จะแวะไปมาหาสู่กันบ่อ ยๆเหมือนกับวันนี้ก็สอดส่ายสายตาหาเลิ่กลั่ก....



“กลับไปแล้วหละ....เห็นว่าจะรีบไปเช็คของที่จะต้องส่งให้ตลาดกลางตอนเช้ามืดพรุ่งนี้....ฝากบอกเราด้วยว่าว่างๆจะแวะมาดื่ม. ..” นางอธิบายให้ลูกเข้าใจ ก่อนจะเหลือบสายตาพ้นขึ้นไปเจอเข้ากับคนที่ไม่เคยพบหน้าค่าตามาก่อน ... เรียวเองพอเห็นว่าแม่คงจะสงสัยจึงประคองขึ้นไปนั่งลงกับโซฟาตัวข้างๆกับที่ยามะพีนั่งอยู่



“นี่เพื่อนผมครับ....มาจากโตเกียว ยามาชิตะ โทโมฮิสะ”



“สวัสดีฮะ....เรียกผมว่าโทโมะเฉยๆก็ได้” ยามะพีก้มศีรษะทำความเคารพให้กับแม่ของเรียว.... หญิงวัยกลางคนยิ้มรับอย่างอ่อนโยนแต่แล้วนางก็ต้องตกใจเมื่อเห็นแผลบนหน้าผากทีกำลังมีเลือดซึมออกมา.....



“หัวแตกเหรอลูก.....แล้วทำไมไม่รีบทำแผล ปล่อยไว้อย่างนี้ได้ยังไง?”



“คือว่า....กำลังจะทำอยู่พอดีน่ะแม่ ......แต่”



“งั้นเดี๋ยวแม่ทำให้ก็แล้วกัน....เราจะไปคุยกับฮิโระจังก็ไปเถอะเดี๋ยวแม่ดูแลเพื่อนเราให้เอง” นางอาสาจัดการแผลให้กับยามะพี เมื่อดูสถานการณ์ระหว่างสามคนนี่แล้วรู้สึกอึดอัดชอบกล.....ฮิโรกิยังยืนอยู่ที่เดิมไม่ยอมเดินตามขึ้นมา ไหนจะลูกชายตัวเองที่หาคำตอบให้กับตนได้ไม่จบ....อีกทั้งหนุ่มร่างบางที่นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาสีหน้าดูอมทุกข์เสียเหลือทน ... เห็นที่จะไม่ใช่แค่เพื่อนธรรมดาๆที่จะแวะมาเยี่ยมตามวิสัยแล้วละมัง…..



+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+




ทางด้านเรียวพอสบโอกาสก็ตามคนรักที่กำลังเดินไปทางห้องมาโทริ....คว้าข้อมือให้หยุดพูดกันก่อน



“พี่ขอโทษแทนเพื่อนพี่ด้วยนะ....เค้าก็เป็นแบบนี้แหละ”



“ไม่เป็นไรฮะ....เพื่อนพี่เรียวกำลังเจ็บแผลอยู่ ผมเข้าใจ” ฮิโรกิพูดเพื่อให้คนรักคลายกังวลพยายามชักมือกลับมองไปทางห้องนอนของมาโทริให้อีกคนรู้ว่าตนจะเข้าไปสอนการบ้านต่อเสียที....แต ่เรียวกลับไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยยังคงจับไว้อย่างนั้น



“พี่เรียวปล่อยเถอะฮะ....เดี๋ยวมาโทริจังออกมาเห็น”



“ฮิโระมีอะไรอยากจะถามพี่ไหม....คุยกันตรงนี้เลย” ทั้งที่เกรงว่าหลานจะออกมาเจอเข้าแต่คนเป็นน้าเองอย่างเรียวกลับไม่ทุกข์ร้อน....เปลี่ยนเข้าเรื่องที่ต้องการจะคุยเอาดื้อๆ...



“ไม่มีฮะ...แต่ถ้าพี่เรียวมีอะไรจะบอกก็บอกมาเถอะ ผมจะฟัง” เรียวคลายฝ่ามือที่จับคนรักไว้....แม้นิสัยแบบนี้จะทำให้เรียวชอบพอมากแค่ไหน....ทั้งการที่ไม่ก้าวร้าว ให้เกียร์ติเค้าเสมอของฮิโรกิ แต่การจะเล่ารายละเอียดระหว่างเค้ากับยามะพีให้คนตรงหน้าฟังนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย มันซับซ้อนวุ่นวาย จนไม่รู้ว่าจะเริ่มจากจุดไหน...และจบลงตรงจุดไหนดี....



“ถ้าพี่เรียวยังไม่พร้อมที่จะบอกก็ไม่เป็นไรหรอกฮะ....ผมจะเข้าไปหามาโทริจังแล้ว” ถ้าชายหนุ่มยังไม่พร้อมฮิโรกิเองก็ขี้เกียจจะรบเร้า....อ้างถึงหลานของอีกฝ่ายขึ้นมาอีก...เรียวยอมปล่อยในที่สุดแต่ก่อนที่ฮิโ รกิจะหมุนลูกบิดเข้าไปก็หันมามองหน้าคนรักด้วยความรู้สึกที่เรียวเองก็เกินจะคาดเดาได้....พูดออกมาเบาๆ



“ผมว่าพี่เรียวเปลี่ยนเสื้อด้วยก็ดีนะฮะ....เดินไปเดินมาทั้งที่เปื้อนรอยเลือดแบบนั้น คนอื่นจะตกใจเอา แล้วก็พลาสเตอร์กาวนั่นอีก....อย่าลืมดึงทั้งด้วยหละ ไม่มีใครเค้าจะเดาได้หรอกว่าพี่เรียวมีของแบบนั้นอยู่ได้ยังไง ทั้งที่พี่เรียวเองก็ไม่มีแผลที่ตัวเลยซักนิด”



“ฮิโระ....” เรียวฟังคำบอกกล่าวของคนรักก่อนจะหายเข้าห้องหลานตัวเองไปแล้วต้องหลับตาลงอย่างจนปัญญาจะรั้งให้ออกมาคุยกันอีกรอบ....ฮิโรกิพ ูดด้วยน้ำเสียงปกติเรียบเฉย แต่ความหมายของแต่ละคำที่กลั่นออกมา...เรียวรู้ดีว่ามันมาจากความผิดหวัง.....และเสียใจ...........เสียใจในตัวเค้าอย่างที่สุด



“พี่ฮิโระเป็นอะไรไปฮะ...ตาแดงๆ น้าเรียวแกล้งอะไรมารึเปล่า บอกผมได้นะฮะ เดี๋ยวผมจัดการให้” มาโทริเอามือทั้งสองข้างประคองให้หน้าฮิโรกิ จ้องเขม็ง...เพราะตั้งแต่เข้ามาก็เอาแต่นั่งก้มหน้าตลอด



“เปล่าหรอก...อย่างน้าเรียวหรอจะกล้าแกล้งพี่.....มาทำการบ้านกันต่อเถอะ” ฝืนยิ้มให้กับเด็กน้อยพร้อมกับโกหกคำโตออกไป ใครว่าน้าเรียวไม่ได้แกล้งพี่....น้าเรียวทำมากกว่านั้นเสียอีก........ มาโทริจัง



รอยเลือดบนไหล่เสื้อของพีเรียว....กับผ้าปิดแผลของคุณโทโมะที่หลุดออก.....
ผมคงไม่โง่เกินไปใช่ไหมฮะ....ที่จะเดาไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างที่พี่กับเค้าอยู่ในห้องนั้น....



+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+




เรียวยืนนิ่งอยู่หน้าห้องหลานตัวเองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเข้าไปเปลี่ยนเสื้อตามที่ฮิโรกิบอกในห้องตัวเอง.... เค้ารู้ว่าสายตาที่ฮิโรกิทอดมองเค้าเมื่อกี้....คือสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง.......... ผิดหวังที่คนรักอย่างเค้าไปกอดคนอื่น.....ผิดหวังที่คนรักอย่างเค้า........หักหลัง.....



ขณะที่กำลังจะก้าวกลับออกไปดูข้างนอกอีก.....เสียงโทรศัพท์ที่ไม่คุ้นหูก็ดังขึ้น ชายหนุ่มหรี่ตามองกระเป๋าที่ยามะพีวางทิ้งไว้บนเตียง.... โทรศัพท์ของยามะพี....



เรียวนำโทรศัพท์ที่ยังร้องอยู่ไม่เลิกออกไปให้กับเจ้าของ....เห็นผู้เป็นแม่ของตัวเองกำลังเก็บกล่องปฐมพยาบาลอยู่พอดี....ย ามะพีทำแผลเสร็จแล้วจึงขอแยกไปคุยโทรศัพท์ทางอื่น....ก่อนจะเดินกลับเข้ามา



“คนที่บริษัทโทรมาบอกว่า....อยู่ที่ไร่ของคุณโยโกยาม่า เรียวพอจะรู้จักบ้างไหม ?” คนตากลมโตทีมีผ้ากอซแผ่นใหม่ติดไว้บนหน้าผากอย่างเรียบร้อย....ถามตามที่โทมะบอกทางโทรศัพท์....แม่ของเรียวถึงกับยิ้มน้อยๆออก มา ทำเอายามะพีย่นคิ้ว แล้วจึงเข้าใจภายหลังว่าไร่ที่ยามะพีถามถึงอยู่ติดกับไร่ของเรียวเรียกได้ว่าใช้รั้วเดียวกันเสียด้วยซ้ำ บังเอิญแท้ๆ....นี่คือคำพูดจากแม่ของเรียว แต่ยามะพกลับค้านขึ้นในใจอยู่เงียบๆคนเดียว.....ว่ามันเรียกว่า... พรหมลิขิต.... เสียมากกว่า.... ก่อนจะออกปากให้เรียวเป็นคนพาไปส่ง....



“แม่ว่าเรียวไปเรียกให้ฮิโระจังไปด้วยดีกว่านะ....ถ้าเรียวไปแล้วน้องไม่ไปด้วย ตายูจะบ่นเอาได้” ทั้งสองคนชะงักเท้าไว้ตรงแค่เทอเรซหน้าบ้าน....เรียวรับคำมารดาหันไปบอกยามะพีให้รอก่อนแล้วเดินเข้าไปตามฮิโรกิ............



“พอดีไร่ที่โทโมะจะไปก็เป็นไร่ของฮิโรกิเค้าด้วยนั่นแหละจ๊ะ..” สีหน้าที่เต็มไปด้วยคำถามของยามะพีทำให้แม่ของเรียวบอกเหตุผลของการที่จะให้ฮิโรกิตามไปด้วย....เนื้อความที่นางเล่ามาค่อยๆผ่า นเข้าหูแต่ก็ไม่ได้ผ่านออกไปเลย.....จริงๆแล้วฮิโรกิก็คือ โยโกยาม่า ฮิโรกิ ลูกเลี้ยงที่ติดมากับแม่ใหม่ของยู เมื่อ6ปีที่แล้ว คุณโยโกยาม่า โคทาโร่เจ้าของไร่นั้นแต่งงานใหม่กับนางอุจิ ซาโตมิ ซึ่งมีลูกชายหนึ่งคนก็คือฮิโรกิ....แต่เหตุการณ์เศร้าสลดก็เกิดขึ้น....2ปีก่อนเครื่องบินโดยสารไปฝรั่งเศสตกลงกลางทางซึ่งบนเค รื่องลำนั้นมีบุคคลสำคัญที่เป็นพ่อและแม่ของยูและฮิโรกิโดยสารไปด้วย...การเสียชีวิตลงอย่างกะทันหัน....ทำให้สองพี่น้องต่างสาย เลือดต้องเผชิญเวลาที่ทุกข์ทรมานมาด้วยกัน...ปลอบโยนซึ่งกันและกัน จนก้าวผ่านช่วงเวลานั้นกันมาได้ และเพราะเหลือกันลำพังแค่สองคน ยูจึงเห็นฮิโรกิเป็นดั่งน้องตัวเองแท้ๆไม่ต่างไปจากฮิโรกิที่รักและนับถือยูเทียบเท่ากับพี่ชายทีคลานตามกันมา...........



“เค้าเป็นเด็กดีมากนะ....ฮิโระจังน่ะ” ยามะพีสบตากับแม่ของเรียวเข้าใจกับประโยคสุดท้ายที่นางต้องการจะสื่อ....แม้ตนเองจะถูกเลี้ยงดูมาอย่างตามอกตามใจด้วยความที่เป ็นลูกคนเล็กมีเงินมีทองมากมายไว้ใช้สอยไม่เคยขาดมือ.....จนเหมือนกับว่าเป็นเด็กที่ถูกเอาใจจนเหลิง แต่นั่นก็แค่เปลือกนอกที่ถูกมองจากคนในสังคม.....เค้าก็แค่คนๆหนึ่ง ที่มีความคิดความอ่าน....รู้จักผิดชอบชั่วดี และรู้ว่าสิ่งไหนควรทำสิ่งไหนไม่ควรทำ และทีสำคัญเค้าก็มีความเป็นลูกผู้ชายพอ ยามะพีก้มหน้าลงเมื่อแม่ของเรียวเดินเข้ามาใกล้....



“เป็นอะไรรึเปล่าลูก....จู่ๆก็นิ่งไปเลย หรือว่าปวดแผล ?”



“ฮะ....พอดีผมปวดแผล คุณป้าดูท่าทางจะรักฮิโรกิมากเลยนะฮะ....” มากเหมือนกับที่เรียวรักสินะ...ที่นี่ไม่เหมาะกับเค้าเลยจริงๆ ไร่ที่จะไปก็ของฮิโรกิ คนตรงหน้าก็รักและเอ็นดูฮิโรกิ แม้แต่เรียว....ซึ่งเป็นคนที่ตนรักก็ยังเป็นของฮิโรกิ.....



นายเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของที่นี่.....

ซึ่งตรงกันข้ามกับฉัน....

ที่ไม่เคยได้เป็นและไม่มีสิทธิจะเป็นมันเลยสักอย่างเดียว....


+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+




“น้าเรียวแกล้งอะไรพี่ฮิโระฮะ ?” เสียงเจื้อยแจ้วของมาโทริถามฟ่อๆทันทีที่เรียวเปิดประตูเข้าไปตามฮิโรกิ....



“น้าไปแกล้งอะไรใคร....อย่ามั่วนะเจ้าตัวดี คุณยายมาแล้วเห็นเอาขนมมาเต็มเลยรีบไปกินสิ”



“จริงเหรอฮะ....คุณยายมาแล้ว” ทั้งที่ตั้งป้อมจะเอาคืนน้าตัวเองเรื่องที่ทำให้ฮิโรกิซึมๆไป แต่พอรู้ว่าคุณยายหอบเอาขนมมาเต็มก็วิ่งปรู๊ดออกไปหน้าตาเฉย....ปล่อยให้เรียวกับฮิโรกิอยู่กันตามลำพัง.....พอไม่มีมาโทริเสีย คนห้องก็เงียบลงไปถนัดตา....ฮิโรกิเก็บสมุดการบ้านที่เจ้าตัวเล็กวางเกลื่อนกับพื้นขึ้นเก็บไว้บนโต๊ะ....ก่อนที่จะตั้งใจเดินเล ี่ยงออกมา แต่ข้อมือข้างเดิมที่เคยถูกคว้าไว้ก่อนกลับเข้ามาก็ถูกดึงไว้อีกรอบ.....จากคนๆเดิม



“พี่ขอโทษ...”



“เรื่องะไรฮะ....ผมก็ไม่เห็นว่าพี่เรียวจะทำอะไรผิดเลยสักนิด”



“ที่พี่กอดเค้า.....พี่ขอโทษนะที่กอดโทโมะ” คำสารภาพอย่างลูกผู้ชายจากเรียวทำให้ฮิโรกิไม่อาจปฏิเสธได้ว่าทำให้รู้สึกว่า....ความสำคัญยังคงเดิม แต่คนตรงหน้าคือคนรักของตนทั้งคนจะให้ไม่โกรธได้เชียวหรือกับการไปกอดคนอื่นแบบนั้น...ถ้าไม่รักมากก็คงจะไม่เจ็บขนาดนี้สินะ.. ........



“แล้วจะให้ผมพูดอะไรดีหละฮะ.....ก็พี่เรียวกอดเค้าไปแล้ว กอดคนอื่นที่ไม่ใช่ผมไปแล้วนี่นา” ฮิโรกิพยายามชักข้อมือตัวเองกลับ เค้าไม่ถึงขั้นโกรธหรือเกลียดเรียว แต่ร่างกายที่เพิ่งโอบกดคนอื่นมาแบบนั้น สมควรแล้วหรือที่จะมาเข้าใกล้เค้า ฮิโรกิมองเข้าไปดวงตาที่เวลานี้สะท้อนเพียงเงาของตัวเอง....ดวงตาของเรียวเคยมีแต่เค้า....แต่วันข้างหน้า อะไรจะช่วยทำให้มั่นใจได้กัน เมื่อมีอีกคนที่ก้าวเข้ามาแค่วันเดียว ก็ได้อ้อมกอดจากคนรักตัวเองไปแล้ว....



"พี่เรียวกอดผมทีได้มั้ยฮะ..." เสียงที่ดูสั่น ๆ เต็มทีหลุดลอยออกมาจากริมฝีปากบาง... เรียวมองหน้าคนรักที่จู่ ๆ ก็พูดขอให้ตนกอด แววตาที่ทอดส่งมาเป็นแววตาที่เรียวไม่เคยเห็นจากฮิโรกิเลยแม้แต่ครั้งเดียวตั้งแต่คบกันมา... และดูเหมือนว่าฮิโรกิเองก็ไม่คิดรั้งรอให้เรียวได้ตัดสินใจอะไรเท่าไหร่ สืบเท้าก้าวเข้ามาเป็นฝ่ายโผเข้ากอดเสียเอง



อ้อมกอดที่น้อยครั้งนัก.... เรียวจะเป็นฝ่ายถูกกอด
อ้อมกอดที่น้อยครั้งจริง ๆ .... จะถูกเรียกร้องจาก....ฮิโรกิ



เรียวไม่ได้ผลักไสใดใดค่อย ๆ ตะคองกอดตอบ ร่างของคนรักทีอยู่ในอ้อมกอดสั่นเทา .....ดูหวาดหวั่นจนน่าใจหาย... เค้าไม่เคยเห็นฮิโรกิเป็นแบบนี้.....เกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ....



คนรักกันกับการกอดกัน.... ปกติทั่วไปแล้วก็เป็นเพียงเรื่องธรรมดา ๆ แต่การกอดกันโดยอยู่ในสายตาของใครบางคนที่บังเอิญเดินผ่านมา....เพียงแค่ต้องการจะเดินเข้ามาตามเพราะเห็นว่าเวลามันล่วงเลยมาน านจนเกินไปแล้ว....แต่ถ้าหากเลือกจะกลับไปแก้ไขเรื่องในอดีตได้.... ยามะพีคงจะสั่งให้ตัวเองยืนรออยู่ตรงหน้าบ้านกับแม่ของเรียวตามเดิมคงจะดีกว่า....



นายต้องการบอกอะไรฉันกันแน่.....ฮิโรกิ
สายตาที่นายมองมาทีฉันขณะที่อยู่ในอ้อมกอดเรียว..... นายรู้ว่าฉันเดินมา.....
นายรู้ว่าฉันเห็น... แต่นายต้องการบอกอะไรฉันกับการกอดเรียวให้ฉันเห็นแบบนั้น...?

เป็นคนรักของเรียว..........ฉันรู้
และฉันก็รู้ว่าคนรักที่เป็นแค่อดีดที่ขาดหวิ่นอย่างฉัน......ไม่สามารถทำอะไรได้เลย
ทั้งที่อยากจะเดินเข้าไปดึงตัวเรียวออกมา....จากนาย



แต่ฉันก็ทำไม่ได้......เพราะฉันรู้..............

..................................
.....................
.............
.......
...
..

ว่าทุกอย่างระหว่างฉันกับเรียวมันจบลงแล้ว



To Be Con......Chapter 5....




*วิธีการเม้น

กด コメント:... อันที่สามของแถวข้างล่างนะค่ะ แล้วเม้น
ช่องแรกใส่ชื่อ แล้วก็เม้นเหมือนสตอรี่ไทยปรกติ แล้วกด Submit
แล้วมันจะขึ้นเป็นอีกหน้าสีขาว ๆ ก็กดปุ่มนูน ๆ ข้างล่างสุดค่ะเป็นอันเรียบร้อย
ขอบคุณทีให้ความร่วมมือค่ะ.............