|
2007-05-26 Sat 15:01
 Title : Un - Finished ... Cast : Ryo & Tomo & Uchi Pic design : Pla-kung Author : nakane_honey bee Request : harutoakira (หลานรัก) Chapter ' 5 ..." เจ้าของ "..... หลังจากเดินเท้าลัดเลาะกันมาประมาณห้าร้อยเมตร ผ่านไร่ที่เป็นเนื้อที่อณาเขตไร่ของเรียวก็ถึงไร่ของฮิโรกิ... รถตู้จากบริษัทโฆษณาของยามาชิตะถูกจอดไว้อยู่ตรงหน้าเรือนไม้หลังโอ่อ่า แต่ทว่ายังคงสไตล์แบบชนบท... ยามะพีที่เดินเคียงมาพร้องๆกับเรียวและฮิโรกิรีบแยกตัวออกไปทันที โทมะเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นความผิดปกติของเจ้านายตนเอง.....เพราะหน้าตาที่หม่นเศร้า... รอบดวงตาบวมช้ำ.... อีกทั้งบาดแผลบนหน้าผากที่เพิ่มมานั่นอีก ช่วงเวลาสั้นๆเพียงแค่ครึ่งวันยามะพีไปพบเจออะไร ทำไมถึงกลับมาในสภาพเช่นนี้... “โทโมะจัง...เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงเป็นแบบนี้?” “ไม่มีอะไรหรอก....ว่าแต่โทมะจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วใช่ไหม ถ้าไม่มีปัญหาอะไรผมจะกลับโตเกียว” คำว่ากลับโตเกียวทำให้เรียวหันมามองอย่างลืมตัว ภาพของยามะพีกับคนแปลกหน้าที่ตนไม่รู้จัก.... ท่าทีห่วงใยที่ท่วมท้นจนเกินกักเก็บไว้ของโทมะ แสดงออกมาจนปิดบังยังไงก็ไม่มีทางซุกซ่อนมันไว้ได้ ...โทมะรักยามะพี “ทำไมถึงอยากกลับโตเกียวขึ้นมาล่ะ...เพิ่งจะมาถึงเองนะครับ แล้วอีกอย่างเรายังไม่ได้เริ่มถ่ายอะไรกันเลย...ผมว่าค้างก่อนไม่ดีกว่าเหรอ?” ยามะพีเม้มริมฝีปากแน่นหาคำอธิบายใดๆให้กับโทมะไม่ได้ ไหนจะบรรดาทีมงานที่มาด้วยกันอีกต่างก็ลอบมองพฤติกรรมของนายจ้างอย่างกับหูตาสับปะรด ...เป็นอย่างไรเล่าโทโมฮิสะ สมน้ำหน้าตัวเองนัก กระเสือกกระสนแทบเป็นแทบตายจะมาที่นี่ เอ่ยอ้างเอาการงานของบริษัทมาบังหน้าสุดท้ายแล้วเป็นยังไง เจ็บปวดปางตาย....ไหนจะงานที่ออกปากกับพ่อและพี่ชายว่าจะดูแลเองก็คิดจะปล่อยลอยแพแล้วหรือ? ยามะพีหวนนึกถึงเมื่อคืนวานที่คุมความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่กับการที่จะได้มาโอซาก้า....บางทีการหลอกตัวเองก็เป็นทุกข์น้อยกว่ารู้ความจริงที่มันโหดร้ายกับความรู้สึกจนแทบรับไม่ได้แบบนี้.... “ถ้าอย่างงั้น...ผมขอพักก่อนแล้วกัน โทมะช่วยพาผมไปห้องพักทีได้ไหม?” “ได้ครับ...คุณโยโกยาม่าเพิ่งจะให้เด็กพาไปดูห้องพักเมื่อกี้เอง เค้าก็อยากพบตัวโทโมะจังอยู่ แต่ผมบอกไปว่าโทโมะจังไปธุระ เค้าเพิ่งจะขอตัวไปดูงานในไร่เมื่อกี้นี้เอง” “ขอบคุณมากนะที่จัดการทุกอย่างให้” คนที่โทมะพูดถึงคงเป็นพี่ชายฮิโรกิสินะ....ยังไงเสียมารยาททางสังคมก็ยังคงต้องรักษาไว้ เห็นทีพรุ่งนี้เช้าจะต้องรีบพบหน้าเพื่อการขอบคุณที่ช่วยเหลือในเรื่องสถานที่พวกนี้ แต่ตอนนี้เวลานี้....ขอพักเสียหน่อย....พักเพื่อตั้งหลัก พักเพื่อจะหาหนทางให้กับชีวิตตัวเอง ชีวิต...ที่ต้องดำเนินต่อไป โดยเป็นเพียงแค่คนรู้จักของเรียวเท่านั้น ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำลงจนแทบจะหมดแสง เสียงแมลงน้อยใหญ่เริ่มแข่งกันขับร้องยามเย็นตามชนบทแบบนี้ส่งให้แลดูราวกับพลบค่ำจนไม่น่าเชื่อสายตา... ชานไม้ที่ต่อยื่นออกมาจากบ้านหลังใหญ่ถูกตกแต่งด้วยเสาโคมไฟติดตั้งไว้ทั่วรอบทิศ... ม้านั่งขัดเงาอย่างดี ชิงช้าขนาดสองคนนั่งไกวแกว่งเบาๆตามแรงลม... กลิ่นหอมอ่อนๆของดอกไม้ที่รายล้อมอยู่รอบๆ เยื้องออกไปอีกทางทีน้ำตกจำลองที่สายน้ำไหลเอื่อยๆ.................ที่นี่เรียกว่าเรือนใหญ่แห่งไร่โยโกยาม่า เรียวไม่ได้กลับไร่ของตัวเองหลังจากส่งยามะพีเสร็จ...ชายหนุ่มเลือกที่จะปล่อยเวลามานั่งเล่นเป็นเพื่อนคนรัก... คนรัก ที่กำลังมองเค้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ฮิโรกิไม่ได้เอ่ยถามใดๆอีกเลยหลังจากออกมาจากห้องมาโทริ เรียวมองร่างบอบบางที่นั่งอยู่บนชิงช้าตัวเดียวกับเค้า....ไม่ได้สังเกตเสียนานว่าฮิโรกิโตขึ้นเยอะทีเดียว จากเด็กหนุ่มในชุดนักเรียนม.ปลาย...ที่เค้าเจอครั้งแรกเมื่อห้าปีก่อน ในงานศพผู้เป็นบิดาตัวเอง “เสียใจด้วยนะเรียวเรื่องพ่อของนาย” ภาพในวันเก่าที่ไม่ว่ากี่ปีต่อกี่ปีก็ไม่เคยเลือนหายไปจากความทรงจำของเค้าได้ เพื่อนร่วมรุ่นสมัยมัธยมต่างมาร่วมพิธีศพของพ่อเค้า เรียวจำได้ดีว่าตัวเองไม่มีน้ำตาซักหยด.... ทั้งที่ในใจมันร้องโฮจนแทบทำอะไรไม่ไหว แต่เพราะว่าแม่ของเค้าที่กำลังอ่อนแอและล้มป่วยลงเนื่องจากทนรับการจากไปของสามีไม่ได้.... ในฐานะลูกชายคนเดียวอย่างเค้า แม้ว่ายังมีพี่สาวอีกคน .... แต่อย่างไรเสียแต่ก็ต้องทำตัวให้เข้มแข็งที่สุด...เข้มแข็งเพื่อเป็นเสาหลักคนต่อไปทั้งของบ้านและของไร่นิชิกิโด โยโกและมารุเป็นเพื่อนสองคนที่คอยมาช่วยดูแลพิธีศพตลอดหลายวันนั้น... ความมีน้ำใจของเพื่อนทบทวีมากขึ้นๆจนไม่รู้ว่าชั่วชีวิตนี้จะตอบแทนได้หมดไหม.... วันที่ค้าและครอบครัวนำอัฐิของบิดาไปลอยในแม่น้ำโดนมีเพื่อนรักทั้งสองคนไปด้วยก็คือวันแรกที่ได้พบกับฮิโรกิ ... เด็กหนุ่มรูปร่างผอมบาง... ผิวขาวละเอียดตัดกับชุดนักเรียนมัธยมปลายสีกรมท่าเดินตามหลังโยโกอยู่ต้อยๆ... แม้จะทำตัวสงบเสงี่ยมให้ดูสำรวมมากเท่าไร แต่แววตาที่อยากรู้อยากเห็นใคร่สนอกสนใจไปเสียทุกอย่างก็ทำให้เค้าเผลอลอบมองและอดยิ้มไม่ได้เลย “ผมชื่อฮิโรกิฮะ....” เสียงสั่นๆจากความเกรงกลัวกับการแนะนำตัวต่อเค้าจนเรียวสงสัยว่าเค้าดูน่ากลัวขนาดนั้นเชียวเหรอ ด้วยความที่เค้าอาศัยและเล่าเรียนที่โตเกียวตลอดสี่ปี พอกลับมาจึงรับรู้ว่าพ่อของโยโกได้แต่งงานใหม่และผลพลอยได้ที่แสนน่ารักน่าชังสู่ตัวโยโกก็คือ....น้องชายหน้าตาจิ้มลิ้ม... ช่างเจรจา ... ที่ไม่ต้องเสียเวลาเลี้ยงดูฟูมฟักใดๆเลย พอบทจะมีก็โผล่มาด้วยวัย 16 ปีเสียแล้ว หลังจากเค้าจัดการกับงานศพของพ่อเสร็จสิ้นลง ก็กลับโตเกียวเพื่อติดต่อรับใบจบการศึกษาในวันนั้น ... เค้าได้พบกับยามะพีอีกครั้ง แต่เป็นการพบเพียงฝ่ายเดียว ดูเหมือนยามะพีจะไม่รู้ตัวเพราะมัวแต่คุยอยู่กับเพื่อนๆ....เค้าห้ามใจตัวเองไม่ให้เข้าไปทักเพราะสำนึกในสถานภาพแห่งความเป็นจ ริงที่มันบีบบังคับเค้าเหลือเกิน... สี่ปีที่ผ่านมาเค้าลากยามะพีให้ลงมาจมปลักอยู่กับเค้า...มันเป็นการค่อยๆทำร้ายอีกฝ่ายตลอดมา เพราะเค้ารู้ดี...ว่าช่องว่างของเค้าสองคนต่อให้ถมให้ตายก็ไม่มีวันที่มันจะเต็ม ความฝันชั่วคราวมันถึงเวลาที่จะต้องตื่นขึ้นมาหยัดยืนอยู่บนโลกของความเป็นจริง...ไม่ช้าก็เร็ว เรียวเดินทางกลับโอซาก้าในเย็นวันนั้น....หอบหิ้วทั้งร่างกายแลหัวใจที่อ่อนแรงกลับมาเพียงลำพัง เพราะภาระหน้าที่ที่ต้องดูแลทั้งแม่และไร่กำลังรอเค้าอยู่ เค้าไม่เคยลืมยามะพีได้สักวัน แต่มันก็ไม่เหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป เค้าทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับไร่ สานต่อร่องรอยความภาคภูมิใจของพ่อให้สมกับที่เป็นลูกชายเพียงคนเดียวของครอบครัว โยโกที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือทุกอย่างทำให้อะไรต่ออะไรมันง่ายขึ้น...รวมทั้งฮิโรกิ เด็กนักเรียนม.ปลายธรรมดาๆคนหนึ่งที่มักจะวนเวียนมาที่ไร่เค้า...ชวนเค้าพูดคุย ช่วยเป็นเพื่อนแก้เหงาให้กับแม่ของเค้า พอมารู้ตัวอีกที... เด็กคนนี้ก็กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเค้าไปเสียแล้ว ... ฮิโรกิไม่ได้แทนที่ใครในหัวใจของเค้า... .................................. ..................... ..................................................... .................................... ............................................................ ............................................ ....................เพียงแค่เข้ามาเพิ่มเติมส่วนหนึ่งของหัวใจเค้าก็เท่านั้น เค้าคงไม่ต่างอะไรจากคนเห็นแก่ตัวคนนึงที่เดินหนีคนที่ดีกับเค้าที่สุดไว้ที่โตเกียวโดยไม่ได้ติดต่อกลับไปเลย....ยิ่งรู้ว่ ายามะพีเดินทางไปเรียนต่อที่เมืองนอกอีก จึงเป็นตัวแยกเค้ากับยามะพีให้หายหน้าจากกันไป...จนเหมือนกับคนที่ตายจากกันในสุด "ผมรักพี่เรียว..." ชายหนุ่มก้มมองศีรษะของคนรักที่ซบอยู่กับไหล่ตน เรียวค่อยๆยกมือขึ้นลูบผมฮิโรกิเบาๆ แม้จะเป็นเด็กขี้อ้อนอยู่แล้วด้วยนิสัยแต่เรียวรู้ดีว่าคำบอกรักเมื่อครู่...เด็กหนุ่มไม่ได้พูดเพื่อเอาใจเค้า...แต่ฮิโรกิพูด เพราะกำลังเกิดความหวาดกลัว หวาดกลัวว่า ... เค้าจะจากไป “พี่ไม่ไปไหนหรอก....ฮิโระเชื่อพี่นะ” เรียวจูบขมับคนรักราวกับมอบสัตย์ปฏิญาณต่อเด็กหนุ่ม....เชื่อในตัวพี่เหมือนที่ฮิโระเคยเชื่อพี่มาเถอะนะ....ขอโทษด้วยนะ...โทโ มะ อภัยให้ในทุกความผิดของชั้นด้วยเถอะ ชั้นกับนายก็ไม่ต่างอะไรกับเส้นขนานที่ทอดยาวไกลสุดลูกหูลูกตาจนมองไม่เห็นหนทางที่จะบรรจบกันได้... อีกมุมหนึ่งจากบานหน้าต่างบนชั้นสองของเรือนไม้ ยามะพียืนมองภาพคนสองคนตรงชานไม้ผ่านหน้าต่างของห้องพักตัวเอง...มือบางขยุ้มกำผ้าม่านผืนสวยยึดมันไว้เพื่อพยุงสองขาของตัวเอง ไม่ให้ล้มลง....อนิจจา อยากรู้นักว่าทำกรรมอะไรไว้แต่ชาติปางไหนถึงต้องรักผู้ชายคนนี้...ผู้ชายคนที่กำลังนั่งอิงแอบอยู่กับคนอื่น ยามะพีปล่อยให้น้ำตาไหลพรากลงกับข้างแก้ม จนภาพเบื้องหน้าเริ่มพร่ามัว ดีแล้วล่ะ...ไม่อยากเห็นมันอีก ไม่อยากเห็นมันอีกต่อไป ภาพของเรียวกับคนรักใหม่... ภาพของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าของของเรียว... ((Tlu.....tlu.....)) เสียงมือถือตัวเองที่ดังขึ้นทำให้ยามะพีรีบยกมือป้ายหยาดน้ำตาแห่งความน่าอดสูทิ้ง แต่พอเห็นว่าเสียงเรียกเข้าเป็น.....เพื่อนรัก น้ำตาเจ้ากรรมก็พาลจะไหลลงมาอีกรอบ “เป็นยังไงบ้าง....โทโมะ? ไม่โทรหาชั้นเลยนะ” “คาซึยะ...อึก..............” แค่เรียกชื่อของเพื่อนรักไปเท่านั้นก็ร้องไห้ออกมาอีกจนได้ ห้าปีแห่งการงมงายในเงาของการรอคอย มันจบลงแล้วคาซึยะ... ...............จบลงแล้วจริงๆ.... .................................. ..................... ............. ....... ... .. To be con.....Chapter 6 "จูบแรก" *วิธีการเม้น กด コメント:... อันที่สามของแถวข้างล่างนะค่ะ แล้วเม้น ช่องแรกใส่ชื่อ แล้วก็เม้นเหมือนสตอรี่ไทยปรกติ แล้วกด Submit แล้วมันจะขึ้นเป็นอีกหน้าสีขาว ๆ ก็กดปุ่มนูน ๆ ข้างล่างสุดค่ะเป็นอันเรียบร้อย ขอบคุณทีให้ความร่วมมือค่ะ............. +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+  |
|
ฮิโรกิไม่ได้แทนที่ใครในหัวใจของเค้า...
....................เพียงแค่เข้ามาเพิ่มเติมส่วนหนึ่งของหัวใจเค้าก็เท่านั้น มันหมายความว่าไง เหมือนจะดีเหมือนจะสำคัญที่สุด แต่ก็ไม่อาจลบคนที่อยุ่ในใจมาตลอดนั้นได้ สรุปก็คือ ยังไงก็แทนกันไม่ได้ ว่าแต่พื้นที่ในหัวใจเรียวมีใครอยู่มากกว่ากัน บอกหน่อยดิ! 預辧忠友篷蕁兀で卅礙忠丗⇒о稚打
預辧稻蘊婬儡礙...仕萢退稚打疆蘿恥≠形俥桐�... 篩萢岱÷枚江它辺黛├萸.... ขอเชียร์ ฮิโระได้มั้ยอ่ะ ยังไงเค้าก้อช่วยฝ่าฟันความทุกมากับเรียวจังนะ อย่าลืมสิว่าใครคอยเป็นกำลังใจให้อ่ะ ถึงแม้คนรักเก่าจะกลับมาเจอกันอีกครั้งเถอะ
"...ก้อนน้ำแข็งเอย หากเมื่อใดที่เจ้าละลายกลายเป็นสายน้ำ ขอจงอย่าได้ลืมโขดหินที่เจ้าเคยใช้มันพยุงกายยามเมื่อเจ้ายังแข็งแกร่ง อย่าเพียงแต่รับรู้ว่ามันทำได้แค่หยัดยืนมั่นคง... " จาก BamBiNo ยามะพีอ่ะ ไม่อยากจะว่าเลยอ่ะ แต่อย่าทำให้ความรักเค้าสั่นคลอนได้มั้ยเนี่ย คนเราอ่ะ สงสารฮิโระจังเลยอ่ะ ฟังเพลง 'ผิดสัญญา'ไปด้วยเจ็บปวดมากๆค่ะ
สงสารฮิโระจัง สงสารน้องพี โกรธเรียวที่ไม่จัดการเรื่องราวให้จบตั้งแต่ 5 ปีที่แล้ว ...... สงสารพีกับฮิโระจังอ่ะ.......
.....ไม่ว่าจะเลือกใครก็เจ็บด้วยกันทั้ง 2 ฝ่ายย........ ..เฮ้ออออออออออ..เศร้าอ่ะ เจ็บปวดดดดดดดดดดดดดดด
เรียว แกรมันแย่ แกรทิ้งเค้ามา แกรแย่ โฮฮฮฮฮฮฮฮฮ เม้นไงดีฟระเนี่ย งือ |
|
|
||
| 管理者だけに閲覧 | ||
|
|
||