|
2007-06-03 Sun 15:01
*จิตสำนึกของนักอ่านที่ดี... อ่านแล้วกรุณาคอมเม้น ไม่งั้น คุณจะไม่มีฟิคให้อ่านกันอีก!!!
รวมเล่ม ColourFul==>> http://nakanehoneybee.blog84.fc2.com/blog-entry-41.html  Title : Un - Finished ... Cast : Ryo & Tomo & Uchi Pic design : Pla-kung Author : nakane_honey bee Request : harutoakira (หลานรัก) Chapter 7 ..." ยื้อ "..... โยโกที่เพิ่งกลับมาจากดูงานในไร่ พอเดินเข้าเรือนใหญ่มาก็สวนเข้ากับน้องชายตัวเองเข้าพอดี ... สีหน้าของฮิโรกิซีดเผือดจนผิดปกติ “เป็นอะไรหรือเปล่า ฮิโระ... หน้าซีด ๆ ชอบกล?” ฝ่ามือใหญ่แตะแก้มน้องชายสุดรัก ...เหลือกันเพียงสองคนพี่น้องแบบนี้ยิ่งทั้งรักทั้งห่วงฮิโรกิเป็นพิเศษ “ปวดหัวหรือเปล่า บอกพี่มาสิ ฮิโระ?” “ฮะ... ผมปวดหัว ปวดมาก ๆ ด้วยพี่ยู” โรคประจำตัวเพียงโรคเดียวที่ฮิโรกิเป็นคือ ไมเกรน... มันเป็นโรคที่รักษาไม่มีวันหาย ได้แต่คอยดูแลสุขภาพตัวเองให้ดี ถ้าสภาพอากาศไม่เปลี่ยนมาก... ไม่มีเรื่องคิดให้รกสมองอาการมันก็จะไม่กำเริบ แต่นี่น้องชายเค้ากำลังเก็บเรื่องใดมาคิดกัน ไมเกรนถึงกำเริบขึ้นมาแบบนี้... “เดี๋ยวพี่พาขึ้นไปนอนดีกว่า ยาอยู่ข้างบนใช่ไหม?” “ฮะ...” ฮิโรกิยอมเดินตามพี่ชายที่จูงขึ้นบันไดไปอย่างว่าง่าย ไร้กำลังและเรี่ยวแรงจะเดินเองเสียด้วยซ้ำ... ผมไม่รู้จะทำยังไงดีแล้วฮะ พี่ยู... ผมจะเริ่มมันยังไง ผมจะจบมันยังไง.... ผมรู้สึกตื่อไปหมดจริงๆ “ปวดหัวมากเหรอ ฮิโระ.... ไปรพ.ดีไหม?” โยโกเองก็กังวลมากกว่าทุกครั้ง คราวนี้เห็นทีฮิโรกิจะไม่ปวดธรรมดา ๆ ดูจากการที่เห็นน้องชายขยุ้มมือกับผ้าห่มผืนหนาจนแน่น.... แน่นจนเส้นเลือดปูดโปนขึ้นมา เวลาที่เห็นฮิโรกิไมเกรนกำเริบทีไร เค้าเองก็ทำอะไรไม่ถูกทุกที โยโกลูบหัวคนที่นอนบิดตัวด้วยความทรมานบนเตียงปลอบประโลม...ตอนนี้ตัวเค้าเองก็ทรมานไม่แพ้กัน ถ้าเป็นไปได้อยากเจ็บแทนน้องเสียด้วยซ้ำ “พี่ยู.... อึก .....ผม ปวดหัว” เสียงราวกับจะขาดใจของคนที่ตะกายคว้าแขนเค้าไปบีบไว้เพื่อช่วยบรรเทาความปวดที่ศรีษะ... แรงบีบจากมือฮิโรกิทำให้โยโกรู้ว่า... ครั้งนี้ไม่ใช่ปวดเล่นๆ เสียแล้ว “เดี๋ยวยาก็ออกฤทธิ์นะ.... เดี๋ยวจะได้หลับ เป็นเด็กดีนะฮิโระ” มันไม่ร้ายแรงถึงขึ้นกับคร่าชีวิตได้....โยโกรุ้ดี แต่กว่าจะข้ามผ่านความทรมานไปได้ในแต่ละครั้ง มันแสนสาหัสยิ่งนัก... นิ้วแกร่งเกลี่ยหยาดน้ำตาที่ไหลซึมหางตาฮิโรกิออกมาไม่ขาดสาย โยโกคิดว่า น้ำตานั้นมันมาจากความทรมานเนื่องจากไมเกรน แต่เปล่าเลย.... น้ำตาพวกนั้นมันมาจากความทรมานในหัวใจของฮิโรกิต่างหาก “เห็นสร้อยที่เรียวใส่ติดตัวอยู่ไหม?... เส้นที่มีจี้เป็นลูกโลกกลม ๆ สีทองอันนั้น ฉันซื้อให้เค้าเอง เป็นของขวัญวันเกิดของเรียว ในปีแรกที่เราคบกัน...” .................................. ........................ ................. .......... .... ฮิโรกิไม่รู้ตัวว่าทรุดฮวบลงไปนั่งอยู่กับพื้นตรงนั้นนานเท่าไหร่ ได้ยินแต่เสียงฝีเท้าของยามะพีค่อยๆหายไปเท่านั้นที่พอจำได้... ถ้าสิ่งที่อีกคนพูดไม่มีอยู่จริงบนลำคอของเรียว เวลานี้ฮิโรกิอาจจะไม่เป็นเช่นนี้ก็เป็นได้......... ไม่อาจแน่ใจได้อีกต่อไปแล้ว... ว่าข้างในหัวใจของเรียว แค่เคยมียามะพีอยู่.... หรือว่า ณ เวลานี้ก็ยังคงมีอยู่กันแน่? วันที่พี่เรียวกอดผมครั้งแรกในฐานะ... "คนรัก"พี่เรียวยังมีคน ๆ นั้นอยู่ในหัวใจของพี่เรียวหรือเปล่าฮะ.................? “ฮิโระเป็นอะไรไปยู เห็นเด็กในบ้านนายบอกว่า นายให้เอาน้ำขึ้นมาให้” โยโกตวัดหน้ามองผุ้ที่ทะเล่อทะล่าเปิดประตูเข้ามา ไม่แปลกที่เรียวจะขึ้นมาบนนี้ได้โดยไม่ต้องขออนุญาตใคร เพราะบ่อยครั้งที่เรียวมาค้างที่นี่กับฮิโรกิ... แต่ที่เค้าแปลกใจก็คือ ทำไมสีหน้าของเรียวถึงเต็มไปด้วย.... ความรู้สึกผิด .....แบบนั้น “ไมเกรนขึ้น..... อยู่ดี ๆ ก็เป็น ไม่รู้ว่าเครียดเรื่องอะไร?” “กินยาแล้วใช่ไหม?” “ฉันให้กินแล้ว... แต่คราวนี้เป็นหนักวะ จะครึ่งชม.แล้วยังไม่ทุเลาลงเลย” โยโกเองก็พลอยเครียดไปด้วยอย่างยากจะห้ามได้ ยิ่งเมื่อแรงบีบที่แขนตัวเองไม่ผ่อนแรงลงเลย.... ก็ยิ่งสงสารน้องตัวเองจนจับหัวใจ “แขนนายแดงหมดแล้ว ลุกขึ้นเหอะ เดี๋ยวฉันดูฮิโระให้” “แขนฉันเจ็บแค่นี้.... ไม่เท่ากับที่น้องฉันเจ็บหรอก ขอนะ... เรียว อย่าทำให้ฮิโระเสียใจได้ไหม?” เรียวชะงักกับคำพูดของโยโก แววตาของเพื่อนที่เคยเป็นมิตรและมองเค้าด้วยความรุ้สึกดี ๆ มาตลอด ตอนนี้ไม่เหลืออีกแล้ว แววตาของโยโกว่างเปล่าและไม่มีความไว้เนื้อเชื่อใจเหมือนเมื่อก่อน.... “ฉันรับปาก...” น้ำเสียงหนักแน่นและนัยน์ตาเด็ดเดี่ยวของเรียว ทำให้โยโกยอมลุกออกมาปล่อยให้อีกคนได้นั่งลงบนเตียงแทน เรียวสอดแขนเข้าไปใต้ผ้าห่มเพื่อให้ฮิโรกิได้จับไว้แทนแขนของโยโก.... แรงบีบจากคนป่วยสร้างความเจ็บให้เรียวไม่น้อย... แต่ชายหนุ่มก็ไม่ยอมแสดงสีหน้าใดใดออกมา ภาพของคนรักที่กำลังต่อสู้กับโรคประจำตัว... มันทั้งฉุด ทั้งรั้งและทั้งเตือนสติของเรียวได้มากทีเดียว ฮิโรกิไม่ได้ปวดหัวเพราะไมเกรนมานานมากแล้ว... เพราะเค้าใช่ไหม เพราะการกระทำครึ่ง ๆ กลาง ๆ ของเค้าใช่ไหม ที่ทำให้ฮิโรกิเป็นแบบนี้... “พี่ขอโทษ...” กี่ครั้งแล้วที่เรียวต้องเอ่ยคำนี้ออกมา ....ต่อคนรัก คนรักที่ดีกับเค้ามาตลอด พระเจ้ากำลังเอาคืนเค้าอยู่สินะ?... ที่ให้เค้าต้องเห็นคนที่สำคัญทั้งสองคนในชีวิต .........เจ็บปวด เพราะเค้าเพียงคนเดียวแบบนี้........ “ดีขึ้นหรือยัง ฮิโระ” รวมสองชม.ที่ฮิโรกิผล๊อยหลับไปด้วยฤทธิ์ยา เรียวไม่ได้ลุกไปไหนเลย เค้านั่งอยู่เป็นเพื่อนคนรักตลอดช่วงเวลาที่อีกคนหลับ... คอยลูบศรีษะกล่อมให้เบา ๆ ไม่หวังจะให้ทดแทนกับความทุกข์ที่อีกฝ่ายได้รับ แค่อยากทำในสิ่งที่หัวใจเค้าร่ำร้องลึก ๆ ก็เท่านั้น.... ยิ่งเห็นคราบน้ำตาที่เปื้อนเปอะบนสองข้างแก้มก็ยิ่งเกลียดตัวเอง.... เค้าไม่ได้เลือกฮิโรกิ เพราะเค้าไม่จำเป็นต้องเลือกใครทั้งนั้น.... ฮิโรกิ คือ คนรัก.............และยามะพีคือ คนที่เค้าเคยรักและยังคงไม่หมดรัก แต่รักกับเคยรัก..... มันต้องต่างกันมากกว่านี้ไม่ใช่เหรอ? “พี่เรียวไม่ได้ลุกไปไหนเลยเหรอฮะ?” “อืม.... อยากดื่มน้ำไหมเรา?” ถามคนรักไปอย่างอ่อนโยน นึกโล่งอกไปไม่ได้ที่สีหน้าของฮิโรกิดูมีเลือดฝาดขึ้นมาแล้วหน่อยๆ “ไม่ฮะ..... ผมไม่อยากดื่ม ผมอยากอยู่กับพี่เรียวมากกว่า” “อยู่กับพี่?...” “ฮะ.... พี่เรียวรักผมได้ไหม ตอนนี้?” แม้จะขลาดเขิลไม่เป็นธรรมชาติเอาเสียเลย แต่ร่างใต้ผ้าห่มผืนหนาก็เว้าวอนคนรักออกมา.... รักในแบบของคนรัก .....รักในแบบที่คนรักเค้าทำกัน.... “ไมเกรนขึ้นจนกล้าพูดแบบนี้เลยเหรอเรา?” “พี่เรียวหน่ะ....” ฮิโรกิไม่เถียงว่าตัวเองกล้าเกินไป แต่มันก็เป็นเรื่องธรรมดาของคนที่เป็นแฟนกันไม่ใช่เหรอ.... มือสั่น ๆ ของคนเพิ่งหายป่วยเอื้อมขึ้นมาแกะกระดุมที่กลัดอยู่บนเสื้อลายทางของเรียวช้า ๆ ทีละเม็ด... ไล่มาจนถึงที่หัวเข็มขัด ฮิโรกิปลดมันออกอย่างไม่เคยชิน.... เรียวไม่ได้ห้ามมือสองข้างนั้นของคนรัก เค้าขยับตัวเพื่อช่วยให้ฮิโรกิถอดเสื้อเค้าออกได้ถนัด ๆ... จนตะขอที่กางเกงเค้าหลุดออก..... เรียวก้มลงงับเบา ๆ ที่ติ่งหูนิ่ม... ละเลียดจูบจากข้างแก้มไปถึงริมฝีปากบางช้า ๆ ปลายลิ้นอุ่นสอดเข้าไปในช่องปากนั้น จูบเนิบนาบ..... ไม่รีบร้อนแต่ช่างเร่งเร้าอารมณ์คนข้างใต้ได้ดีนักแล เสียงครางเครือดังอยู่ในห้องนั้นหลังจากเสื้อผ้าบนตัวของฮิโรกิหล่นไปกองอยู่ที่พื้นข้างเตียง.... ฮิโรกิแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นสร้อยเส้นนั้นที่คล้องคอคนรักตัวเองไว้... ของนอกกายต่อให้เป็นสิ่งแทนค่าของความรักแต่หนหลังมากเพียงใด.... มันจะเพียงพอสักเท่าไหร่กันกับความเป็นจริงที่เค้ากับเรียวกำลังอยู่ด้วยกัน... และกำลังเป็นของกันและกัน เรียวกำลังกอดเค้า... กำลังจูบเค้า...กำลังแสดงความรักต่อเค้า คุณจะเรียกสิ่งที่พี่เรียวกำลังทำกับผมอยู่ว่าอะไร..... คุณโทโมฮิสะ? ร่างกายร้อนผ่าวประสานเป็นหนึ่งเดียว... แต่งแต้มและเติมเต็มความสุขให้กันเหมือนกับทุกๆ ครั้ง เนิ่นนานจนไม่รับรู้ว่าเวลาได้ผ่านพ้นไปเท่าไหร่.... ไม่รู้แม้กระทั่งว่า.... อีกฝากหนึ่งของบานประตูห้อง มีร่างของใครบางคนนั่งซบดวงหน้าลงกับท่อนแขน.... ร่ำไห้อยู่เงียบ ๆ คนเดียว ไหวแน่เหรอ..... โทโมฮิสะ ? .............................. ...................................... ........................ .................จะทนเห็นเค้าสองคนรักกัน ................................. ...................... ........... ต่อไปได้จริง ๆนะเหรอ ? มือข้างหนึ่งเอื้อมไปตรงบริเวณหัวไหล่ข้างขวา.... จิกปลายเล็บลงไปแรง ๆ ภายใต้เสื้อตัวสวยแบรน์ดัง มันสลักตัวอักษรคันจิไว้ตัวหนึ่งบนเนื้อผิวสีน้ำผึ้ง.... ยามะพีสักมันเมื่อครั้งก่อนเดินทางไปเรียนต่อเมืองนอก ความคิดถึง....ความโหยหา... และความทุกข์ทรมานทำให้ยามะพีใจกล้าพอที่จะเดินไปร้านสักพวกนั้น.... “นายบ้าไปใหญ่แล้ว โทโมะ! นี่ถึงขั้นลงทุนไปสักชื่อหมอนั่นไว้เลยเหรอ?” ตาขีด ๆ ของคาเมะเบิกโตอย่างตกใจ เมื่อเพื่อนรักเปิดให้ดูรอยสักสด ๆ ใหม่ ๆ นั้นที่หัวไหล่ทางข้างขวา.... มันสลักคำว่า “เรียว”….ไว้ ไว้เพื่อย้ำเตือนว่าชีวิตทั้งชีวิตนี้ของโทโมฮิสะ... จะไม่มีวันลบลืมเรียวได้ แม้จะต้องตายไป ชื่อของเรียว.... ความรักที่มีต่อเรียวมันก็ยังจะต้องตายไปพร้อมกับตัวเค้า......... ฉันรักเรียวมากเกินไป..... หรือว่า เรียวรักฉันน้อยกันแน่นะ .....เวลานี้ ถึงเป็นฉันคนเดียว ที่ทรมานเหมือนกับ ตายทั้งเป็น....อยู่แบบนี้ To Be Con…Chapter 8.... +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ *วิธีการเม้น กด コメント:... อันที่สามของแถวข้างล่างนะค่ะ แล้วเม้น ช่องแรกใส่ชื่อ แล้วก็เม้นเหมือนสตอรี่ไทยปรกติ แล้วกด Submit แล้วมันจะขึ้นเป็นอีกหน้าสีขาว ๆ ก็กดปุ่มนูน ๆ ข้างล่างสุดค่ะเป็นอันเรียบร้อย ขอบคุณทีให้ความร่วมมือค่ะ.............  |
|
ฟิคเรียวจี้ใช่มั้ย??? แต่ทำไมเราสงสารยามะพีกันล่ะY_Y
แบบว่า ยามะเจ็บหนักกว่าอะ สงสารY_Y สู้ๆ นะ เราเป็นกำลังใจให้^^ ต่อไว ๆ น๊ะค่ะ
สงสารมะพี กับฮิโระมั่ก ๆ เลย เรียวจ๋า ทำไรให้ชัดเจนหน่อยสิ พีจังสู้ ๆ ^^ 双蒋勉蜀
เชียร์มะพีอ่ะ จะเป็นไปได้อ่ะเปล่า
สงสารมะพีจิงๆนะ 5 ปี ไม่มีใครเลย ทั้งที่โทมะก็ออกจะเทคแคร์ขนาดนั้น ยังไงตอนจบก็อยากให้พีมีความสุขอ่ะ ฮิโระปล่อยเรียวไปเลย คน 2 ใจแบบนั้น
จี้จ๋าหาคนใหม่ดีกว่าน่ะ จะได้ไม่ต้องปวดหัวใจให้ไมเกรนขึ้นอีก แอบชอบคู่พีน้องง่ะ อบอุ่นดี ให้ 2 พี่น้องคู่กันเองซะเลย อย่าๆๆนะยิ่งอ่านยิ่งทำให้รู้สึกกลัว
ขอล่ะนะเป็นเรียวจี้เถอะ อย่าให้เป็นเหมือนที่เราคิดเลยนะ อุจี้คือคนที่คู่ควรนะ คนเก่าก็คือคนเก่า พีอย่าบอกเลยว่าทำอะไรเพื่อเรียวบ้าง อย่าทำให้เราเห็นใจเลย เพราะเราก็ไม่อยากเห็นอุจี้เสียใจ มาต่อเร็วนะค่ะ อยากอ่านต่อแล้ว พยายามเข้านะ เป็นกำลังใจให้นะสู้ๆๆ เรารู้ว่าส่วนใหญ่คนอยากให้เป็นเรียวจี้
แต่เราสงสารพีนะ...สงสารมากด้วย เรียวไม่เคยใจดี ไม่แสดงออกว่ารัก ก่อนเลิกกัน...เรียวรักพีจริงๆเหรอ... มีแค่พีที่คอยตื้อ คอยตาม คอยห่วง เรียวมีจี้ในวันที่เสียใจที่สุดเรื่องพ่อ แต่มันไม่ใช่ความผิดพีนี่ที่อยู่ข้างกายไม่ได้ มันไม่ใช่ความผิดพีที่พูดเอาแต่ใจ เพราะพีรู้สึกไม่มั่นใจในตัวเรียวนี่ พีไม่เคยได้ยินคำบอกรักจากเรียวเลย...... โฮะ อยากตาย?
เราเครียด สงสาร น้องพีอะ เรียวคนที่เคยรักแค่นั้นก้อเจบนะ - -" รู้ไหม จี้ก้อน่าสงสาร เชียรทั้งคู่ดีแหมะ 555+ ควบ 2อะ เรียวเลือกซะคนสิ น้องพี รอเรียวมา 5 ปีเรยนะ このコメントは管理人のみ閲覧できます
เชีย มะพีอ่าๆ
ดูเเปลกเเยกมั๊ยเนี่ย เเต่สงสารมะพีมากๆเลยนะคะ ดูสิ รักเรียวคนเดียวตลอดเลย เเล้วจามาทิ้งพีอย่างนี้ได้งัย ไม่ยอมๆ เรียวพีเถอะค่ะ แบบว่า เหอๆๆๆ สุดๆๆเรยอะเรียว
เราแอบเชียร เมะพีแหละ กัน55++ เราชอบคู่นี้ เมะพีสู้ตาย เรียวขอร้องเถอะ เลือก สงสารน้องพีสุดๆๆเรยอะ น้องพีคาดว่าคงตอมใจตายก่อนแน่ๆๆๆเรยเรียว ก่อนเรียวเลือก หรือเรียวคิดจะไม่เลือกมาน ห๊า... จี้ก้อน่าสงสาร เหมือนกัน ฉันรักเรียวมากเกินไป..... หรือว่า เรียวรักฉันน้อยกันแน่นะ
.....เวลานี้ ถึงเป็นฉันคนเดียว ที่ทรมานเหมือนกับ ตายทั้งเป็น....อยู่แบบนี้ เอิ่ม อ่านแล้ว เหมือนจะสงสารยามะพีตะหงิด ๆ ชักเริ่มปันใจจากน้องจี้ซะงั้นนะชั้น เอิ้ก ๆ ไม่อาว ๆ เรื่องนี้ไงก็ขอเรียวจี้นะเฟ้ย คนรักกับคนเคยรัก จึ๋ย ๆ โดนใจเฟ้ยยยยยยย อ่านจบแล้วเราร้องไห้เลยอ่ะ
ไม่อ่ะ..ทนไม่ได้จริงๆๆอ่ะถึงจะสงสารจี้มากแค่ไหน แต่ขอเถอะน้า...อยากให้เปนเรียวพีมากกว่าอ่ะ แบบว่าอ่านแล้วไม่ทนไม่ไหวจริงๆๆอ่า สงสารพีจังมากๆๆเลย ไม่อยากให้พีจังเจ็บแบบนี้อีกแล้วง่า...... แต่ก้อสงสารฮิโระจังเหมือนกันอ่า แต่ว่า....นะยกให้พีเถอะเรื่องนี้ เรื่องหน้าจะยอกเรียวให้ฮิโระจังน้า(??) แล้วมาต่อเร็วๆๆๆๆน้าค่ะ สู้ๆๆๆๆๆๆๆ สงสารฮิโระอ่า เรียวแกไมเปนคนงี้ว๊า
เอาให้แน่ๆดิ มัวแต่ลังเล คิดดูให้ดีๆ ว่าใครคือคนที่แกขาดไม่ได้ ฮิโระอย่าเปนไรมากเลยน๊า มะพีก้อสงสารนะ เรียวอดีตปล่อยมันไป ปัจจุบันสำคัญกว่าเฟร้ย อย่าทำอะไรเพราะความเหนใจ เดดเดี่ยวหน่อยนะ หวังว่าตอนหน้าคงเริ่มรุ้ใจจริงๆของตัวเองนะ งี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด
มาต่อไวๆเถอะนะ plaeseeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee อยากอ่านตอนต่อมากๆ สงสารจี้ แล้วก้อสงสารพีด้วย อ่ะ (แต่สงสารน้องพีมากกว่า-_-! แอบลำเอียง!) สงสารเรียวด้วยนิดหน่อยที่ทำใจลำบากแต่งัยๆๆ ก้อได้เห็นๆ หมั่นไส้ ชริ! รับมาต่อเร็วๆนะค่ะ ค้างๆๆๆๆๆ เรียวเลือกเถอะ
สงสารพีอะ 5ปีเรย คงรักมากจิงๆๆๆ ขอเถอะ เรียวเลือกพีไม่ได้ออ แค่คนเคยรัก ก้อกับไปรักใหม่ได้5555+ น้า ฮิโระก้อสงสาร แต่เรื่องนี้เชียรพี ได้ไหมอะ สงสาร น้องพีทรมานมากมายอะ จี้ก้อสงสารมากมาย แงๆ เรียวจัง เลือกทีเถอะ
ไม่ไหวแล้ว สงสารพี ช่วงแรกๆเกือบร้องไห้ สงสารฮิโระ ป้า...มาต่อด่วนเลยนะ อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ~
ไม่ไหว แร้วค๊า ไม่ไหวแร้ว โหยยยยยยยยยยยยยยยยย เป็นฟิคที่บีบหัวใจ คั้นอารมณ์มาก ๆ ไม่รู้ว่าเรียวจะเลือกใครเรย .. เดาใจไม่ถูก แต่แอบเชียร์มะพี 5555+ เพราะว่าหลังจากอ่านจบเจ็ดตอนรวด รู้สึกเหมือนว่าเรียวยังรักมะพีอยู่ กับอุจจี้เหมือนกับว่าต้องรักอ่ะค่ะ โอ้วววววววววววววววววววววววววววววววววว อยากให้เรียวจังมีฝาแฝด จะได้แฮบปี้ทั้งคู่ อ๊ากกกกกกก เรียววว ทำไมถึงไม่ชัดเจนในตัวเองขนาดนี้
รักทั้งสองคนเลยใช่ไหม ?? Y_Y เราแบบ อ่านแล้วเจ็บปวดมากกก เห็นใจทั้งยามะพีแล้วก็จี้เลย เลยไม่รู้จะเชียร์ใครดี เลือกไม่ถูกกกก(เครียดดด) อ่านแล้วปวดใจมากค่ะ T_T อ๊ายยยย สงสารจี้อ่ะ
เรียวแกบอกไปเลยซิว่ารักใครทำครึ่งๆๆ อย่างนี้ได้ไงอ่ะ สงสารจี้อ่ะ แต่ก็อย่างว่ามันเลือกยาก ไม่เป็นไรเรียวเราเข้าใจ เรียวไม่ผิดไม่ต้องกลัว สู้ต่อไปท่านเรียว มาต่อเร็วๆๆนะค่ะ ทวงๆๆๆๆๆๆ
อยากอ่านต่อแล้วอ่า -_-!! มาต่อไวไวน้า เราอ่านที่เดียว 7 ตอนรวด อยากบอกว่าเป็นฟิคที่เศร้ามากๆ
เราอ่านแล้วน้ำตาจะไหล สงสารจริงๆ กับความรักที่เป็นแบบนี้ อยากให้ยามะพีมีทางออกที่ดีกว่านี้ แต่ก็นะรอมาตั้งนาน ถ้าหาทางออกได้จริงๆ ก็คงไม่เป็นอย่างนี้หรอก แล้วทำไมยามะพีถึงต้องเจ็บขนาดนี้ด้วยเนี่ย ต่อไปจะเป็นยังไงล่ะ มันจะแรงมากกว่านี้ หรือว่าต้องมีคนถอยหลังเดินออกไปกันแน่ ยิ่งอ่านฟิคแล้วฟังเพลงไปด้วยเนี่ย อืม ได้อารมณ์มากๆ ส่วนเรียวเนี่ยเป็นต้นฉบับของผู้ชายจริงๆ เลย เพราะว่าส่วนใหญ่ผู้ชายมักจะเป็นแบบนี้แหละ เพราะเมื่อตอนจากกันเนี่ย มันไม่ได้จากกันแบบเด็ดขาด แล้วเมื่อมาเจอคนใหม่ที่ดีด้วยแล้ว เมื่อรักเค้า แต่ก็ยังลืมอีกคนไม่ได้ ก็ถือว่าเป็นความผิดนะ เพราะว่า เมื่อกลับมาเจออีกครั้งก็น่าจะแสดงอะไรให้มันชัดเจนไปเลย จะได้ไม่ต้องเป็นแบบนี้ ส่วนฮิโรกิผู้ไม่รู้อะไรเลย สุดท้ายก็เป็นคนที่ต้องเจ็บปวดตามสองคนนั้นไปด้วย แต่เมื่อคนที่เรารักไม่สามารถแสดงออกถึงความแน่นอนให้กับตัวเราได้ ทางที่ดีก็ควรจะทำแบบฮิโรกิเนี่ยแหละ เราว่าน่าจะดีที่สุด เพราะถึงคิดอะไรทำอะไรไปต่างๆ นานา สุดท้ายก็ไม่แน่อยู่ดีว่าเค้าจะเลือกเรา เราก็สู้ทำอะไรที่จะทำให้ตัวเราไม่คิดมาก ทำให้เราสบายใจไว้ดีกว่า เมื่อถึงเวลาจริงๆ หากใครที่จะต้องเป็นฝ่ายไปก็หวังว่าคงจะมีคนทำใจได้กับความรักสามเศร้าแบบนี้นะ ทำไมฮิโระจังต้องเจ็บปวดด้วยนะ ทำไมน้องพีต้องเสียใจ ทั้งหมดก็เพระคนๆเดียวที่ทำร้ายทั้งสองคนอย่างเลือดเย็น ทำลายและทำร้ายด้วยคำว่ารักนั่น
........โอ้ยยย ...พระเอกเรื่องโลเลจิง ๆ .....คนเก่าก็ยังรักอยู่ คนใหม่กำลังรักอยู่.เฮ้อออออออ.....ไม่รู้จะสงสารใครแล้ว
เฮ้อ เมื่อไหร่พีจะกลับไปสักที ไม่ยอมเลิกเลยนะ ทำให้คนอื่นเค้าเจ็บปวดมันสนุกนักเหรอ
เรียวแกเคยเห็นหัวของอิโระบ้างมั้ยเนี่ย ทำไมแกไม่ยอมปล่อยๆๆอดีตไปสักที ฮิโระพยายามเข้านะ เอาใจช่วย แง~~
มันเศร้ามากๆเลยค่ะ โทโมะน่าสงสารสดๆเลย ฮือๆ ทั้งๆที่รักถึงขนาดนั้นแท้ๆ แต่ก็ไม่อยากให้เรียวเลือกโทโมะเหมือนกัน เราสับสนแล้ว -*- ไปอ่านตอนต่อไปนะค้า มันเส้ามากๆ เราไม่รู้ว่าควรจะเชียร์ใคร
แต่เราเจ็บปวดมากๆๆๆ โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮอ |
|
|
||
| 管理者だけに閲覧 | ||
|
|
||