|
2007-06-12 Tue 15:15
*จิตสำนึกของนักอ่านที่ดี... อ่านแล้วกรุณาคอมเม้น ไม่งั้น คุณจะไม่มีฟิคให้อ่านกันอีก!!!
 Title : Un - Finished ... Cast : Ryo & Tomo & Uchi Pic design : Pla-kung Author : nakane_honey bee Request : harutoakira (หลานรัก) Chapter 8 ...."น้ำตา" .... “ถ้าไม่ไหวยังไง... ก็กลับมานะโทโมะ ชีวิตนายไม่ได้ขึ้นอยู่กับคน ๆ เดียวหรอกนะ จำไว้!” น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงเผาะลงบนหน้าจอโทรศัพท์ ...ยามะพีอ่านข้อความจากเมลล์ที่คาเมะส่งมาให้ไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ ยิ่งอ่านก็ยิ่งหักห้ามน้ำตาตัวเองไม่ให้ร่วงไม่ได้... ฉันรู้คาซึยะ.... ฉันรู้ว่าชีวิตฉันไม่ได้ขึ้นอยู่ที่เรียวคนเดียว แต่ถ้าไม่มีเรียว ฉันก็ไม่รู้จริง ๆ ว่าฉันจะมีชีวิตอยู่ต่อไปทำไม?.... หลังจากรวมรวบกำลังลุกออกมาจากหน้าบานประตูนั้น... ก็โทรหาคาเมะ แทบจะไม่ได้พูดอะไรกับเพื่อนเลยสักคำ แค่ปล่อยให้คาเมะถือสายฟังตัวเองร้องไห้อยู่อย่างนั้น ร้องจนพอ... ร้องจนคิดว่าคงจะไม่มีน้ำตาให้ร้องอีกแล้ว จึงตัดสายวางไป.... และเมลล์ของเพื่อนที่ส่งตามหลังมานี้ เค้ารู้ดีว่าคาเมะก็สุดทนแล้วเหมือนกัน... สุดทนกับการเจ็บแล้วไม่เคยคิดหลาบจำของเพื่อนที่แสนโง่เง่าคนนี้..... โทโมฮิสะคนนี้โง่เง่าที่สุดแล้วสินะตั้งแต่นายเคยพบมา..... คาซึยะ?? .................................. ..................... ............. "โทโมะจัง ผมจะพาคุณกลับโตเกียว" เสียงหนึ่งดังขึ้นอยู่เบื้องหน้า... ดวงตากลมโตที่แดงก่ำจนช้ำช้อนขึ้นมอง อีกทั้งยังตกใจกับคำพูดที่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวโกรธนั้นไม่น้อยนัก.... “ผมไม่กลับ!.... อย่ามายุ่งกับผมนะโทมะ ปล่อย!!” ยามะพีดึงแขนตัวเองกลับสุดแรงเมื่อโทมะที่พรวดพราดมาจากไหนไม่รู้ จู่ ๆ ก็มากระชากแขนเค้าไป... จะพาออกไปจากเรือนใหญ่ “รักตัวเองหน่อยได้ไหม? ....คุณทำแบบนี้ต่อไป มันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอก” โทรศัพท์ในมืออีกข้างร่วงลงไปกลิ้งอยู่บนพื้นไม้เงาวับ ..... นี่โทมะก็รู้เรื่องพวกนี้ด้วยเหรอ? สมเพชผมอยู่ใช่ไหม.... คงกำลังเวทนาผมอยู่สินะ โทมะ “ให้โอกาสผมบ้างได้ไหม...โทโมะจัง ผมจะค่อยๆ รักษาบาดแผลให้คุณเอง.......นะครับ” ร่างของยามะพีถูกรั้งเข้าไปกอด... หลายปีที่ผ่านมา ทุกการกระทำและทุกการแสดงออกของโทมะ.... ใครๆ ก็ดูออกว่ารักเค้ามากแค่ไหน... แต่นี่เป็นครั้งแรก.... ที่ยามะพีได้ยินคำสารภาพรักจากปากของโทมะเอง คำว่า....รักษาบาดแผล.... มันทิ่มแทงหัวใจของยามะพียิ่งนัก โทมะไม่มีวันรักษามันหายได้หรอก.. เพราะบาดแผลของผมมันเรื้อรังจนหมดหนทางรักษา ......นอกเสียจากว่า ผมต้องจากโลกนี้ไปเท่านั้นจริงๆ.... อ้อมกอดของโทมะไม่ได้อบอุ่น... แต่มันคือ ที่พึ่งพิงที่เดียวที่ยามะพีพอหลงเหลือในเวลานี้ ใบหน้าอาบน้ำตาซบลงกับอกกว้างนั้นอย่างคนอ่อนแอ ฝ่ามือเจ้าของอ้อมอกกดศีรษะคนตัวเล็กให้ซุกซบอยู่แบบนั้น.... รู้ว่า ต่อให้อ้อนวอนขอโอกาสให้ตายยังไง ชั่วชีวิตนี้เค้าก็คงไม่มีวันได้รับมันอยู่ดี... แค่นี้ก็ดีเกินพอแล้ว..... ที่ยามะพีไม่ผลักเค้าออก เพราะเรื่องของความรัก.... มันบังคับกันไม่ได้ ข้อนั้นโทมะเองก็รู้ดี เพราะขนาดเค้าเองยังบังคับให้เลิกรักยามะพีไม่ได้ แล้วนับประสาอะไร ที่จะให้ยามะพีเลิกรักใครบางคน..................ใครบางคน คนนั้น “ถ้าลืมนึกไปว่าที่นี่ไม่ใช่บ้านตัวเอง... ผมก็จะช่วยเตือนให้ ทำอะไรกันคิดถึงเจ้าของบ้านเค้าบ้าง” ยามะพีสะอึกจนหน้าชาวาบ เมื่อเสียงคุ้นหูของคนที่เพิ่งก้าวลงมาจากชั้นบน พูดออกมาอย่างไม่รักษาน้ำใจ... หลังมือขาวป้ายน้ำตาทิ้งลวก ๆ หลังจากผละตัวออกจากโทมะ หันมาจ้องหน้าของเรียวที่ยืนอยู่ตรงเชิงบันไดกับฮิโรกิ เพียงแค่นึกถึงภาพที่เรียวกับฮิโรกิก่ายกอดกันยังหลังบานประตูนั้น.... หัวใจก็เจ็บปวดขึ้นมาอีกครั้ง เพราะคนที่เรียวทำเรื่องพวกนั้นเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ใช่ไหม?.... เรียวถึงไม่ต้องนึกถึงหน้าใคร แต่ถ้ามันไม่มากจนเกินไปนักแล้วหละก็.... ช่วยนึกถึงหัวใจฉันบ้างได้ไหม? หัวใจของคนที่เรียวทำร้ายมันแล้วทำร้ายอีก ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งดวงนี้.....................ว่ามันใกล้จะไม่เหลือชิ้นดีเข้าไปทุกทีแล้วนะ ที่ฉันกอดกับโทมะ.... ยังไม่ได้เสี้ยวหนึ่งที่เรียวกับเด็กคนนั้นทำให้ฉันเสียใจเลยด้วยซ้ำ “ขอโทษที.... พอดีมันเคยชินนะครับ” ยามะพีตวัดหน้าควับไปตามเสียง ๆ นั้น เป็นโทมะที่กล่าวมันออกมา.... ไม่อยากจะเชื่อหูกับคำพูดแบบนั้น ชายหนุ่มผู้สุภาพและแสนอ่อนโยนในความคิดของยามะพี ไม่คาดคิดจริง ๆ ว่าจะพูดจาด้วยน้ำคำแบบนี้ได้.... “ถ้าเคยชินซะขนาดนั้น... คงจะไม่ใช่แค่ที่ทำให้เห็นหรอกสินะ” “พูดอย่างนั้น โทโมะจังก็เขิลแย่สิครับ ไม่เอาแล้วดีกว่า ผมขอพาโทโมะจังออกไปเดินเล่นข้างนอกก่อนละกัน.... ขอโทษนะครับที่ทำเรื่องไม่ค่อยดีให้พวกคุณเห็น.... ไปกันเถอะ โทโมะจัง” คำพูดที่ให้เกีรย์ติเจ้าของบ้านอย่างที่คนฟังแทรกขัดไม่ได้.... ไม่เพียงแต่เรียวที่อึ้งไป ทั้งฮิโรกิและยามะพีเองก็อึ้งจนคิดหาคำพูดใดใดออกมาไม่ได้เลย โทมะทิ้งถอยคำที่จุดอารมณ์ของเรียวไว้ก่อนจะคว้ามือยามะพีก้าวออกจากเรือนใหญ่ไป ไปท่ามกลางความเงียบงันนั้นๆ.... มันไม่ใช่ความสะใจ ไม่ใช่การเย้ยเยาะ ที่โทมะทำแบบนั้นเพียงต้องการช่วยคนที่ตนรัก.... ความอ่อนแอของโทโมะจังผมจะเป็นเกราะกำบังให้มันเอง.... ผมให้เวลาคุณอ่อนแอได้ แต่อย่าให้นานเกินไปแล้วกันนะครับ... แล้วเมื่อถึงวันนั้นผมจะปล่อยมือจากคุณ............. .................................. ..................... ............. “พี่กลับก่อนนะ ไว้พรุ่งนี้พี่จะมารับไปกินข้าวเย็นที่บ้าน” เรียวหันไปบอกคนรักที่ยืนนิ่งอยู่ข้าง ๆ เป็นครั้งแรกที่เรียวไม่กล้าสบตากับฮิโรกิได้ แล้วชายหนุ่มก็ก้าวได้เพียงสามก้าวเท่านั้น.... คนที่ตนทิ้งไว้เบื้องหลังก็เอ่ยบางคำออกมา.... “ผมอิจฉาสายตาแบบนั้นของพี่เรียว....” สายตาที่ดุดันแต่แฝงด้วยความเจ็บปวด... สายตาที่เกรี้ยวโกรธแต่แฝงด้วยความสับสน.... สายตาที่มันแสดงออกมาจนปิดไม่มิดว่า .....หวงแหน.....แบบนั้น...... ผมอิจฉามันที่สุด “พี่ไม่ได้คิดอะไรกับเค้าแล้ว ฟังกันบ้างสิ ฮิโระ….” “ผมฟัง..... และพยายามเชื่อ แต่คนที่บอกให้ผมฟังไม่เห็นทำให้ผมเชื่อแบบนั้นเลยนี่ฮะ ที่พี่เรียวกอดผม... จูบผมบนห้องนั้น พี่เรียวฝืนทำมันหรือเปล่า??” “จะบ้าไปใหญ่แล้วฮิโระ เรื่องพวกนั้นมันฝืนกันได้ที่ไหนเล่า?!” น้ำเสียงนั้นตวาดออกมาจนฮิโรกิเองตกใจ พี่เรียวตวาดผมเพราะคุณโทโมฮิสะ.... แลกกับการถูกตบแรง ๆ ที่หน้าสักร้อยครั้ง.... จะเจ็บน้อยกว่าน้ำคำและการกระทำของพี่เรียวตอนนี้ได้ไหมนะ......? “ผมไม่รู้ว่าผมเป็นคนรักที่ดีพอของพี่เรียวหรือเปล่าที่ผ่านมา.... แต่ผมกล้าพูดได้เต็มปากว่าผมรักพี่เรียวคนเดียว คำรับปากส่ง ๆ ของพี่เรียวที่พูดกับพี่ยู... ผมก็ดีใจนะ ดีใจทั้ง ๆ ที่ผมรู้ว่า อาจจะกำลังถูกหลอกอยู่ก็ได้” นัยน์ตาของเรียวอ่อนแสงลง.... น้ำใส ๆที่คลออยู่ในดวงตาวาวของคนรัก มันฉุดสติเค้าให้คืนมาเป็นตัวของตัวเองอีกครั้ง แต่มันก็ไม่ทัน............... “ฮิโระ!” มือที่ยื่นไปหมายจะคว้าคนที่สะบัดหน้าหนีแต่สุดท้ายกลับได้เพียงแค่อากาศว่างเปล่าเท่านั้นมา ฮิโรกิวิ่งขึ้นชั้นบนไปไม่ฟังคำทัดทานใดใดของคนรักอีก..... ต่อให้ชอบออดอ้อน.... ชอบเอาอกเอาใจเรียวเท่าไหร่ แต่ก็ไม่เคยร้องไห้ออกไปให้เห็น.... น้ำตาไหลพรากลงมาตามสองแก้มเมื่อมาล้มตัวบนเตียงตัวเอง.... ไออุ่นของคนรักยังกรุ่นกรายอยู่บนปอกหมอน.... กลิ่นของคนรักยังซึมซับอยู่บนเนื้อผิวของผ้าห่มผืนสวย… ร่องรอยทุกร่องรอยของคนรักก็ยังตราตรึงอยู่บนผ้าคลุมเตียงผืนนี้......... ช่วงเวลาสั้น ๆ เพียงนิดเดียว.. ที่ให้ริมฝีปากร้อนผ่าวนั้นประทับลงบนทุกตารางนิ้วของร่างกาย วงแขนแข็งแรง...... แผ่นหลังชุ่มเหงื่อ.....การล่วงล้ำที่แสนหวานก่อนหน้านี้ไม่กี่ชั่วโมง…….. ณ เวลาสั้น ๆ ของความสุขนั้น บัดนี้กลับเจ็บแสนเจ็บ ......เจ็บเสียจนแทบพรากลมหายใจไปเสียให้ได้ทีเดียว ผมเป็นของพี่เรียว.... หมดทั้งตัว... หมดทั้งหัวใจ แต่พี่เรียวละฮะ..... แค่ตัวเท่านั้นหรือเปล่าที่เป็นของผม หรือว่า..... มันไม่ใช่ของผมเลยสักอย่างเดียว.............. ..........................ไม่ว่าจะเป็นตัวหรือหัวใจของพี่เรียว เรียวเดินไปยังรถตัวเองที่จอดไว้หน้าเรือนใหญ่ เค้าหันเข้าไปมองในตัวบ้านของคนรัก.... คนรักเค้ากำลังร้องไห้..... เสียงสะอื้นไห้ที่ลอดผ่านบานประตูกรีดเนื้อหัวใจเค้าเป็นแผลยาวและลึกเหลือเกินตอนนี้ ใช่ว่าเค้าไม่เจ็บปวด ใช่ว่าเค้าไม่ทุกข์ทรมาน.... อยากผลักบานประตูนั้นเข้าไป คว้าร่างของคนรักที่กำลังอ่อนแอนั้นมาซุกไว้ในอกเค้า อยากรองรับหยาดหยดน้ำตาที่กลั่นมาจากหัวใจที่รวดร้าวพวกนั้นเอาไว้.... แต่ก็จำต้องตัดใจเดินลงจากบันไดนั้นมา “ฉันเข้าไปดูฮิโระเอง.... นายกลับไปก่อนเถอะ เรียว .....ฉันขอร้อง” เค้าปล่อยให้โยโกเป็นคนเข้าไปดูคนรักแทน นั้นไม่ใช่คำร้องขอจากเพื่อนต่อเพื่อน.... แต่มันคือคำร้องขอของพี่ชายคนหนึ่งที่กำลังเจ็บปวดไปกับน้องตัวเอง..... คำรับปากของฉัน.... ฉันจะไม่ถอนมันคืนแน่ ๆ ให้เวลาฉันอีกนิดนะ...... ยู ฝ่ามือหนายกขึ้นกำจี้ลูกโลกกลม ๆ บนสายสร้อยสีทอง ใบหน้าของคนที่ให้มาเมื่อหลายปีก่อนยังไม่เคยเลือนหาย.... กับใบหน้าของคนรักที่แว่บหนึ่งมองสร้อยเส้นนี้แล้วหม่นเศร้าบนเตียง ๆ นั้น..... เรียวรู้ว่าฮิโรกิพยายามไม่มองมันและพยายามเก็บซ่อนน้ำตาไว้ให้ลึกสุดหัวใจ .................................. ..................... ............. ทุกอย่างกำลังรอให้เค้าปิดฉากมันอยู่.............. บริเวณชานไม้ที่ยื่นต่อออกมาจากเรือนใหญ่แห่งไร่โยโกยาม่า...ก็กำลังเผชิญกับความทุกข์ทรมานของคนสองคน “ผมขอโทษที่พูดแบบนั้นออกไป....” สีหน้าของโทมะสำนึกผิดขึ้นมาจากใจ จนยามะพีเองก็ยากจะต่อว่าต่อขาน ป่านนี้เรียวคงคิดไปแล้วว่าตนกับโทมะมีอะไรกัน.....วินาทีแรกอยากรีบแก้ต่างออกไปแต่สุดท้ายก็เลือกที่จะเงียบปากไว้.... เพราะสายตาของเรียวแบบนั้น ถูกทำร้ายมาแสนสาหัสจนปางตาย.... แต่กับแค่สายตาของความไม่พอใจ... ที่แสดงออกมาว่า หวงแหนนั้น โทโมฮิสะคนนี้ก็ลืมมันไปได้หมดในชั่วพริบตา.... “ช่างมันเถอะ.... ผมไม่ถือสาอะไรหรอก” “ตกลงคุณจะกลับโตเกียวไหม..... ผมจะไปส่งคุณเอง” “ยังหรอกโทมะ.... ผมยังกลับไม่ได้ ผมรับปากคุณพ่อกับพี่ชายไว้แล้วว่าจะดูแลงานนี้เอง ผมต้องทำให้เสร็จก่อน ผมถึงค่อยกลับ.....” พูดความจริงไปทุกประการ ยังไงเสียหน้าที่ที่ได้คำฝากฝั่งจากพ่อกับพี่ชายก็ต้องทำให้สำเร็จแต่มันก็ใช่ว่าจะเป็นเหตุผลนั้นเหตุผลเดียวเสียเมื่อไหร่.... หรือที่ยังไม่กลับ.... เพราะจะทำบางสิ่งบางอย่างกันแน่ โทโมฮิสะ? “โทโมะจัง.... ถึงคุณจะไม่ให้โอกาสผม แต่ผมห้ามความรู้สึกของผมไม่ได้หรอกนะ ผมสัญญาว่าจะไม่พูดอะไรแบบนั้นอีก ขอแค่อย่าเกลียดผมก็พอ......” “ผมไม่เกลียดโทมะหรอก..... ก็โทมะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของผมนี่หน่า” ผมให้โทมะได้แค่นี้จริง ๆ อย่าให้ผมต้องลากโทมะมาจมอยู่กับคนไม่รักดีอย่างผมเลย คนไม่รักดีที่ถ้าไม่เห็นความตายมาเยือนอยู่ตรงหน้า.... ก็ไม่มีวันหยุดหาเรื่องทำร้ายตัวเองให้เจ็บไม่หยุดหย่อนอยู่แบบนี้..... ปล่อยคนไม่รักดีคนนี้ให้จากโลกนี้ไปโดยที่ไม่ให้โทมะต้องเสียใจเถอะนะ…. “โทมะ.....ถ้าผมแค่จะเอาของของผมคืน.... จะเป็นบาปมากไหมนะ” “โทโมะจัง~~~” .................................. ..................... ............. เรียวกลับมาถึงบ้านก็พบผู้เป็นมารดาที่กำลังเดินสวนออกมาจากห้องครัวพอดี.... สัญชาตญาณของคนเป็นแม่มีหรือจะดูไม่ออกว่าลูกชายเพียงคนเดียวของตนกำลังแบกความทุกข์ไว้..... “ทะเลาะกับฮิโระจังมาหรือเปล่า เรียว?” “เปล่าครับ.... ไม่ได้ทะเลาะ” “มีอะไรหรือเปล่าเรียว?” “ผมทำให้ฮิโรกิเสียใจ.....” คำตอบอย่างลูกผู้ชายไม่ได้ทำให้ผู้เป็นมารดาแปลกใจเลยสักนิด...... เร็วกว่าที่นางคิดไว้มากทีเดียว แว่บแรกที่นางเห็นเพื่อนลูกชายคนนั้น เจ้าของดวงตากลมโตแวววาว...ที่เจือไปด้วยความเศร้าหมอง... นางก็รู้ได้ทันทีว่าสิ่งที่ลูกชายเค้าหลีกหนีมาตลอด มันสุดทางที่จะหนีอีกต่อไปแล้ว...... ความรู้สึกของลูกชายตนที่พยายามถมไว้ในก้นบึ้งหัวใจกำลังจะถูกรื้อฟื้นขึ้นมา.....อีกครั้ง จากคนที่ลูกชายตนพยายามถมไว้ในหัวใจด้วยเช่นกัน..... “เค้าเป็นเจ้าของสายสร้อยที่ลูกใส่ติดตัวไว้ใช่ไหม เรียว?” “_____________” “รูปถ่ายของเค้าใช่ไหม.... ที่ลูกเก็บไว้ในลิ้นชัก ไม่ยอมให้ใครยุ่ง แม้แต่ฮิโระจัง....” “_____________” “แล้วคนที่ลูกไปส่งเค้าที่สนามบินหลังจากงานศพพ่อ.... ก็ใช่โทโมะจังคนนี้ใช่ไหม เรียว?” ฝ่ามือของบุพการีลูบเบา ๆ ที่แก้มลูกชายสุดรัก พอได้แล้วเรียว.... ลูกไม่ต้องทำเป็นเข้มแข็งต่อไปอีกแล้ว ...ถ้าลูกไม่กล้าที่จะอ่อนแอต่อหน้าใคร ....ก็ขอให้อ่อนแอต่อหน้าแม่คนนี้เถอะ แล้วน้ำตาก็ค่อย ๆ ไหลออกมาจากดวงตาของลูกชายเมื่อนางประคองหน้าให้เงยขึ้น.... “แม่ครับ.... ผมจากเค้ามาเพราะเหตุผลที่จะไม่เป็นการทำร้ายตัวเค้า เพื่ออนาคตของเค้า” เรียวสบตาผู้เป็นแม่.... ที่เงียบมาตลอดเพราะมันถูกทั้งหมดที่แม่เค้าถาม ห้าปีก่อนกับการที่ลูกชายเพียงคนเดียวหอบหิ้วร่างกายที่ราวกับไร้วิญญาณกลับมา..... ทำไมกันคนที่เลี้ยงมากับมือจะไม่รู้ว่า เบื้องหลังที่ลูกชายทิ้งไว้ที่โตเกียวนั้น ไม่ได้คืนหัวใจของลูกชายนางกลับมาด้วย.... เรียวยังพูดไม่หมด... ที่เค้าจากยามะพีมา ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดก็คือ การที่จากมาเพราะความรัก รักที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่ผู้ชายคนหนึ่งจะมีให้กับคนที่รักได้แต่รักที่ยิ่งใหญ่ของเค้า.... กลับถูกประเมินค่าต่ำเทียมเศษหินเศษดินเท่านั้น.....ในสายตาของพี่ชายคนรัก “ผมเป็นพี่ชายของโทโมะจัง... ขอคุยธุระกับนายหน่อยได้ไหม?” คืนนั้นเมื่อห้าปีก่อนหลังจากยามะพีกลับไปแล้ว ขณะที่เรียวกำลังเดินจะขึ้นบันไดอพาร์ทเมนต์ตามปกติ ผู้ชายภูมิฐานคนหนึ่งที่หน้าตาละหม้ายคล้ายกับคนรักเค้าราวกับพิมพ์เดียวกัน.... อยู่ ๆ ก็เดินเข้ามาตัดหน้าเค้าไว้ “ผมชื่อฮิเดอากิ....” To be con…Chapter 9…… +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ Author Talk เริ่มไปไม่ถูกแล้วหละ .... สับสนอยู่ว่าจะเอาไงต่อ แต่ยังไงก็ขอยืมตัวพี่กี้มาไว้ในฟิคนะปลาคัง ขอบคุณคอมเม้นด้วยค่ะหลากหลายอารมณ์หลากหลายความคิดเห็นเราจะใช้มันเป็นกำลังใจในการแต่งต่อไปค่ะ ขอบคุณมาก ๆ ตอนต่อจากนี้อีกนานหน่อยนะค่ะ เพราะสับสนตัวเองแล้วไปไม่ถูกจริงๆ ขอเวลาไปเคลียร์ตัวเองก่อน เหอๆๆ *วิธีการเม้น กด コメント:... อันที่สามของแถวข้างล่างนะค่ะ แล้วเม้น ช่องแรกใส่ชื่อ แล้วก็เม้นเหมือนสตอรี่ไทยปรกติ แล้วกด Submit แล้วมันจะขึ้นเป็นอีกหน้าสีขาว ๆ ก็กดปุ่มนูน ๆ ข้างล่างสุดค่ะเป็นอันเรียบร้อย ขอบคุณทีให้ความร่วมมือค่ะ.............  |
|
อ่าทำไมเปนแบบนี้ล่ะเนี่ย เรียวววววว
สุดท้ายแล้วหนีไม่ได้แล้วนะเรียววว ยังรุ้สึกกับโทโมะเหมือนเดิมอยุ่รึป่าววว กับฮิโรกิรักแบบไหนกันแน่แค่เพราะสัญญารึป่าว แค่เพราะเรื่องนั้นฮิโระจะน่าสงสารมากๆๆๆๆๆ สงสารฮิโระกับโทมะ ค้างไปใหญ่เลยค่ะ เห่อๆๆๆมาจบด้วยความคิดของเรียวแบบนี้ เห้อออ ลำบากใจแทนจริงไลยอ่า รีบๆมาต่อนะคะ อยากอ่านต่อมากๆๆๆๆๆๆๆๆอัพน้อยไปรึป่าว อิอิ สงสัยว่าจาได้เป็นเม้นต์แรก
ไชโยยยยยยยยยยยย แต่คงจะไชโยดังกว่านี้ถ้าได้อ่านตอนต่อไปเร็วๆ เหอๆๆ พออ่านจบเริ่มอยากจะกัดคอคนอ่ะ ทำไรไปเนี่ยทำให้น้องร้องไห้แทบตายมาตั้งหลายปี คุงพี่ทักกี้เป็นพี่ที่ดีเกินไปป่าว คุงเรียวก้อนะ ใจร้ายทิ้งเค้าไปได้ เฮ่อ..... แอบสงสารแทนทุกๆคนเลยหละ โดยเฉพาะน้องพี ไม่อยากให้ร้องไห้แล้วง่ะ สงสารรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร ทักกี้คือตัวต้นเหตุเหรอ
ใจร้ายอ่ะ ไม่สงสารพีมั่งเหรอ แล้วท่านเรียวอ่ะ ยิ่งน่าสงสารใหญ่เลย โห ท่านเรียวร้องไห้ด้วยอ่ะ จี้ก็ร้องไห้ สมกับชื่อตอนมากๆๆเลยค่ะ อ่านแล้วก็เศร้าตามสงสาร เรียว ยังไงจะรออ่านตอนต่อไปนะค่ะ อย่าเพิ่งขึ้นเรื่องใหม่นะค่ะ บอกไว้เฉยๆๆ ไม่มีอะไรค่ะ เอาเรื่องนี้ก่อนนะอยากอ่านต่อมากเลยค่ะ สงสารพีอ่ะ
ฮื่อๆๆ ทำไมเรื่องนี้มีแต่คนน่าสงสาร อ่านไปก็เจ็บแทน55 เอาเรียวให้พีไปเถอะจี้ ฮือออออออออออออ
สงสารมะพีอ่ะ สงสารโทมะด้วย เรียวกลับมาดีกะน้องเถอะนะ น้องรอเรียวมานานแร้ว สาธุ รักกันสักทีเถอะนะ อ๊ากกกกกก ตกลงเธอรักยามะพีแน่ๆใช่ไหมเรียว Y_Y
อ่านไปก็สงสารอุจจี้ชะมัดๆ แต่ก็เห็นใจยามะพี เห็นใจทุกคนอ่ะนะ Y_Y เอาเป็นว่า เลือกๆไปเถอะนะเรียว T_T อย่าให้มันค้างคาต่อไปเลย เปิดมาอัพแล้วดีใจมากกกกกกกกก
แต่แบบว่าตอนนี้ยิ่งอ่านแล้วยิ่งสงสารหลายคนมากก(??) ทั้งโทมะ โทโมะ ...คือตอนนี้ยิ่งอ่านยิ่งเข้าข้างโทมะมากกว่าเรียวแล้วอ่า...สงสารพีจางง ไม่อยากให้พีจังร้องไห้แล้วอ่ะ พีจังกะลังคิดอะไรอยู่อ่าอยากรู้ๆๆๆๆๆ มาต่อเร็วๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเถอะน้าค่ะอยากอ่านมากกๆๆๆเลย ขอให้หายสับสนเร็วๆๆน้าค่ะ สู้ๆๆๆๆ แง๊ๆๆๆๆๆ
ยิ่งอ่านก็ยิ่งแน่ใจว่ามันจะไม่ได้เป็นอย่างที่คิดไว้ ได้โปรดเถอะค่ะ ไม่อยากให้อุจี้เสียใจเลย เรียวรักพีใช่มั้ย แล้วอุจจี้ก็เป็นแค่ความรู้สึกที่ว่าต้องรัก เพราะเป้นน้องของเพือ่นแล้วอุจี้ก็เป็นโรคด้วย แต่ไม่เอานะอย่าเป้นอย่างที่คิดเลย รักอุจจี้แล้วก็อย่าทำแบบนี้ได้มั้ย ให้อุจจี้ตายจากไปก่อนหรือไงถึงจะรู้ใจตัวเองจริงนะเรียวจัง โหยยยยย พีขอล่ะเปิดใจให้คนอื่นเข้ามาบ้างเถอะ เรียวจังไม่เคยลืมพีเลยเพียงแต่ตอนนี้มีอุจจี้อีกคน พีไม่เคยลืมเรียวแล้วก้ไม่เคยมีใคร แล้วอุจจี้ล่ะรักแต่เรียวและเป็นคนที่อยู่ด้วยกันในปัจจุบันนะ เรียวเลือกแล้วนะที่จะเริ่มใหม่ก็อย่ากลับไปหาอดีตเซ่ๆๆ สร้อยนะถอดออกเผาไปได้แล้ว รูปพีอีก ทำแบบนี้มันก็เหมือนหลอกใช้อุจจี้เพื่อกลบความทุกข์ชัดเลยนะ ไม่ยอมนะในเมื่อเลือกที่จะเริ่มใหม่แล้วก็อย่าหันหลังกลับไปอีกนะ ให้เจ็บกันแค่นี้ก็พอ พีอย่าเอาของของพีคืนเลย เพราะตอนนี้มันไม่ใช่ของพีแล้วอย่าลืมว่าตอนเขาเจอกันเรียวไม่มีพีแล้ว ถึงแม้จะยังใส่สร้อยเส้นนั้นไว้ก็ตาม พี่กี้ช่วยอุจจี้ด้วยนะ 莱卩猯嫗》蛟友猖値
爐蚋∞払片竪實腔 甬菁菻払片綻嫣辧’菻 �愆┷�俥紫溝僥筵 甬莊寤畊蒿狠吮争預辧猖膵蒋猜嫗礙葉＝悼� 猜嫗礙狆智个拝操∫吼┝坿禮っ刮Ч刮后艨第疆蘿 蒋猜嫗礙 �實猜嫗礙 狠嫗楳辺黛� (狠辧艢辺黛�) อ่านแล้วเศร้านะ ..แต่ยังอ่านตามมาไม่ทันเลยล่ะ แหะๆ
จะรอติดตามนะครับ ^ ^ กริ๊ดดดดด
ค้างงงงงง เรียวเลือกพีได้ไหม น้องพีจะทามรัยอะ สงสาร พี อะ กะฮิโระ เหมือนเรียวต้องรักฮิโระ แต่เรยวอาจจะลืมพีแร้วรักฮิโระก้อได้เนาะ ผมเป็นของพี่เรียว.... หมดทั้งตัว... หมดทั้งหัวใจ
แต่พี่เรียวละฮะ..... แค่ตัวเท่านั้นหรือเปล่าที่เป็นของผม หรือว่า..... มันไม่ใช่ของผมเลยสักอย่างเดียว.............. ..........................ไม่ว่าจะเป็นตัวหรือหัวใจของพี่เรียว เจอประโยคนี้เข้าไปเม้นต์ไม่ออกกันเลยทีเดียว เจ็บปวดมาก ขอยอมรับเลยว่าเชียร์ฮิโระจังออกนอกหน้ามาก เข้าใจทุกความรู้สึกของฮิโระจัง การที่เรารู้ว่าเรากำลังจะสูญเสียของรักไปเนี่ย ฆ่าให้ตายกันตั้งแต่วินาทีนั้นเลยดีกว่า ..........ค้างงงงงงง............
ต้นเหตุทั้งหมดมาจากเฮียกี้เหรอออออออออ....... .......โอ้ยยย.....เศร้า...... .......สงสารพีอ่ะ.........ฮิโระก็น่าสงสาร........ ...และยิ่งสงสารตัวเอง...ต้องลงแดงแน่ ๆ ถ้าตอนหน้าไมต่อเร็ว ๆ ........เฮ้อออออออ .....รออยู่นะ...... เอาไงดี โทโมะ ก้อน่าสงสาร
แต่อดีตก้อคืออดีตอ่ะนะ มันผ่านไปแล้วนี่นาาา ป่าวหรอก แค่ไม่อยากให้ฮิโระเสียใจ T^T เรียวจาเอาไงก้อเอาให้แน่ซักทีเซ่ะ ทำแบบนี้ ก้อเจ็บกันทุกฝ่าย ถ้าจะก้าวต่อไป ก้ออย่าหันหลังกลับมา แต่ถ้า คิดอยากจะรักกับอดีตอยู่ ก้อปล่อยมือจากฮิโระเหอะ ฮืออออ ..... เรายังยืนยันคำเดิมนะว่าสงสารพี หวังนะว่าตอนจบเรียวจะเลือกพี ถึงแม้ว่าฮิโระจะเจ็บก็เถอะนะ แต่เมื่อเทียบ# |