|
2008-02-26 Tue 09:07
หวัดดีจ้า แฟน ๆ ฟิคที่น่ารักของนากาเนะ(คนเพ้อฝัน) อย่าเพิ่งตกใจกันไปล่ะที่จู่ๆ เจ้าของบล๊อกก็โผล่หัวกลับมา เพิ่งว่างจ้า... ทำงานเป็นบ้าเป็นหลังเลย น่าเศร้าใจชะมัด T_T และที่สำคัญบล๊อกมันเป็นบ้าอะไรไม่รู้ อย่าว่าแต่คนอื่นเข้าไม่ได้ เราเองก็หาหนทางเข้าไม่ได้เช่นกัน อ่านภาษามันก็ไม่ออก อิอิ วันนี้อารมณ์ดีๆ ว่างๆ มานั่งเปิดดู ตกใจปนดีใจนิดๆ ที่เข้าได้แล้ว มานั่งอ่านคอมเม้นต์ของทุกคนแล้วยิ้มไม่หุบเลยล่ะ ไม่รู้จะพูดคำไหนดี บางคนก็เป็นแฟนฟิคประจำเราตั้งแต่สมัยสตอรี่ไทยด้วยซ้ำ แล้ว บางคนที่มาใหม่ๆ ทั้งที่บังเอิญเสริช์มามั่วๆ แล้วเจอหรือคนที่ เพื่อนๆ พี่ ๆ น้องๆ ส่งลิงค์ให้ก็ตาม... ทุกคอมเม้นของทุกคน ทำให้คนแต่งฟิคโนเนมอย่างเรามีความสุขมากๆ ค่ะ อันฟินิชจะไม่ใช่ฟิคเรียวเรื่องสุดท้ายของเราแน่ๆ รับรอง แต่ด้วยอะไร ๆ หลายๆ อย่างทั้งการเรียน หน้าที่การงาน และการที่ต้องรับผิดชอบตัวเองมันทำให้ปลีกเวลาที่แต่งฟิค ในช่วงระยะเวลาที่ผ่านมาไม่ได้จริงๆ ... ขอโทษคนที่รออ่านฟิค และคนที่ขยันทวงด้วยค่ะ บล๊อกนี้เราจะไม่ปิดเด็ดขาด ใครเหงา ใครอยากอ่านฟิคเรียว ก็แวะเข้ามากันได้นะ... จะพยามหาเวลาแต่งฟิค(บีบๆ เจ็บๆ)อีกให้ได้นะค่ะ สัญญา^_____^ ฝากถึงคุณ aha คอมเม้นล่าสุดสำหรับเรื่องนี้ต้องขอบคุณมากๆ ค่ะ ไม่ใช่แค่ยาวเท่านั้นแต่มันทำให้คนแต่งคิดตาม อยากบอกว่า คอมเม้นคุณเข้าใจในสิ่งที่เราต้องการ จะสื่อในฟิคและจุดจบของฟิคเรื่องนี้ทุกอย่างเลยทีเดียว ใช่แล้วล่ะ... ที่พีเป็นคนเลือกเส้นทางนี้เอง เลือกให้เรียวอยู่กับคน ที่รักเรียวเหมือนที่ตัวเองรัก แม้ว่าตัวเองต้องเดียวดาย มันดูเน่าเนอะ แต่ไม่หรอก ... ยังไงซะอดีตกับปัจจุบันมันก็แข่งขันกันไม่ได้อยู่ดี เราก๊อปคอมเม้นคุณมาไว้ให้เพื่อนได้อ่านกันด้วยค่ะเพื่อใครอยากเข้าใจ ว่าเราประทับใจยังไง........................................................ เข้ามาบอกว่ายังคง Still อึ้ง!!~~ เอ่อ..... ขอถามคนแต่งหน่อยนะว่า ตอนนี้น้องพีหยุดร้องไห้รึยังอ่ะ?? ถ้าเป็นเราคงร้องไห้จนหมดแรงตายไปเลยแน่ๆ เหมือนว่าสุดท้ายแล้วพีจังก็คือคนที่รักเรียวมากๆ มากที่สุด มากกว่าตัวเอง มากกว่าใครทั้งนั้นถึงได้ยอมปล่อยมือจากเรียวทั้งที่ยังรักมากๆ มากจนไม่อยากอยู่ใกล้อีกแล้ว เพราะรู้ว่าได้มาก็ไม่รู้จะได้ใจกลับมาเหมือนเมื่อก่อนหรือเปล่า ทั้งที่อยากได้เรียวกลับมาใจจะขาดแต่สุดท้ายก็ต้องยอมถอดใจ....เพื่อให้คนที่รักไม่ต้องลำบากใจที่จะต้องตัดสินใจเลือกใครสักคน เคยเป็นป่ะ แบบว่ารักมากจนทรมาน ทนไม่ได้ที่เห็นคนที่เรารักมองคนอื่น มีคนอื่นนอกจากเรา อยู่ใกล้ก็ทรมาณ พอปล่อยมือไปก็เหมือนจะขาดใจ ไม่รู้ว่าอย่างไหนจะทรมานกว่ากัน.. ไม่ได้ว่าฮิโระไม่รักเรียวนะ แต่วิธีการแสดงออกมามันต่างกันเท่านั้นเอง ฮิโระเลือกที่จะทำทุกอย่างเพื่อรั้งคนรักไว้ แต่ก็รู้อยู่แก่ใจว่าอาจจะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เรียวคงไม่ใช่คนเดิมแน่ๆ เมื่อก่อนเพราะไม่รู้อะไร แต่ตอนนี้ถ้ารู้แล้วว่าในใจเรียวมีใครอีกคนอยู่ตลอดเวลา...ฮิโระคงทรมานไม่ต่างจากน้องพีสักเท่าไหร่ สุดท้ายแล้วคนที่เลือกคือน้องพี คนที่กำหนดเส้นทาง คือน้องพีที่ปิดประตูของตัวเองเพื่อให้เรียวก้าวไปอีกทาง ซึ่ง....ปลายทางนั้นมีคนอีกคน คนที่รักเรียวเหมือนกับตัวเอง ปล่อยให้เรียวไปตามทางนั้นทั้งที่รู้ว่าพอทำอย่างนั้นทางของตัวเองจะเดียวดายขนาดไหน... แต่สุดท้ายน้องพีก็หนีความจริงไม่พ้น พยายามทำเพื่อคนรักเพราะคิดว่าเป็นทางที่ดีที่สุด แต่น้องพีลืมอะไรไปรึเปล่า?? รักตัวเองบ้างเหมือนอย่างที่ฮิโระทำ หรือที่เรียวทำบ้างสิ.. ทำไมต้องเจ็บอยู่คนเดียวหละ อาจจะดูเหมือนเห็นแก่ตัวนะ แต่ทำไมเราต้องเป็นฝ่ายเจ็บด้วยหละ?? ความรักไม่มีใครผิดใครถูกนะ?? ทำอย่างนี้เท่ากับตัดปัญหารึเปล่า? แต่ก็อย่างว่าสู้ต่อไปก็ไม่รู้ว่าจะต้องเจ็บอีกเท่าไหร่ อย่างที่บอกไปเมื่อตอนที่แล้วว่าถ้าต้องเจ็บมากๆ ก็ตัดใจซะเลยดีกว่า ถ้าน้องพีจะต้องเจ็บเจียนตาย และถ้าครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ความรักที่มีต่อเรียวจะทำร้ายน้องพีได้... เจ็บให้พอ ร้องให้ออกมาให้สาแก่ใจ รักเรียวให้มากที่สุด แล้วเมื่อไหร่ที่ไม่มีน้ำตาอีกก็ลืมให้หมดนะ ความทุกข์ ความเศร้า ให้มันหายไปกับรอยน้ำตา จำไว้แต่สิ่งดีๆ จำไว้ว่าครั้งนึงเราเคยมีคนที่เรารักและเราได้ทำสิ่งทีดีที่สุดให้กับเค้า... แล้วสักวันจะยิ้มได้เมื่อมองกลับมา.... เมื่อไหร่ที่นึกถึงวันนี้แล้วยิ้มออกมาได้ วันนั้นจะเป็นวันที่มีความสุขที่สุด หวังว่าวันนั้นข้างๆตัวน้องพีจะมีคนที่รักน้องพีเหมือนที่พีรักเรียว... ถึงความรักจะเจ็บปวดแต่ความรักไม่เคยหนีหายไปไหน..สักวันมันจะกลับมา แล้วคราวนี้หวังว่ามันคงหอมหวานจับใจที่สุด.... ................................... ขอบคุณ ขอบคุณ และขอบคุณจจริงๆ สำหรับกำลังใจเล็กๆ น้อยๆ จากพวกคุณทุกคน ทั้งแรงทวง แรงเม้นต์ แรงอินจัดกลัดมันสารพัด ที่ถ่ายทอดมาในตัวอักษรกับทุก ๆคอมเม้น... เราจะไม่เลิกแต่งฟิคเรียว แต่คนเราเมื่อถึง ณ จุด ๆ หนึ่งก็ไม่สามารถปลีกเวลามาทำสิ่งที่ตัวเอง รักพร้อมไปกับสิ่งที่บับบังคับให้เราต้องรับผิดชอบในชีวิตได้ การแต่งฟิคคือชีวิตของเรา... มันคือความฝันเสียด้วยซ้ำ เราอยากเป็นนักเขียน แต่คงเป็นไม่ได้หรอก ... พวกคุณรู้มั้ย ว่าอย่างน้อยถึงเราจะไม่ได้เป็นนักเขียน ที่โด่งดังคับฟ้า แต่เรามีที่เล็กๆ ให้เราได้ขีดๆ เขียนจินตนาการสุข เศร้าเคล้าน้ำตา ออกมาเป็นฟิคชั่นพวกนี้แล้วมีพวกคุณๆ ที่คอยตามอ่าน ตามเม้นต์ คุณก็ทำให้ คนๆ หนึ่งมีความสุขมากพอแล้วกับการทำความฝันนั้นๆ ให้เป็นจริงขึ้นมา นักเขียนโนเนมคนนี้ขอบคุณมากค่ะ ไว้เจอกันเมื่อความเหงามาเคาะประตูจ้า  |
|
เอ่อ....เข้ามาแบบอ่า...พูดไม่เป็นเลย...
ขอบคุณที่เห็นความสำคัญต่อคนอ่านตัวเล็กๆคนนึงนะคะ... เป็นกำลังใจให้นะคะ เราเองก็อยู่ในช่วงสับสนในชีวิตเหมือนกัน วิทยานิพนธ์ที่กำลังใกล้จะทำให้เราเส้นเลือดในสมองแตก(เชื่อมั้ยว่าเราเกือบจะเลิกเรียนไปเลยด้วยซ้ำ) เรื่องงานที่อยู่ในช่วงเปลี่ยนนาย เปลี่ยนงาน เปลียนสังคม ทุกๆอย่าง.. สู้ไปพร้อมๆกันนะคะ แล้วก็เหมือนเดิม เราก็จะเข้ามาเป็นระยะ ตรงนี้คลายเครียดให้เราได้มากทีเดียวค่ะ....ขอบคุณมากๆ นะคะที่มีที่อยู่ให้เราตรงนี้นะคะ... ขอบคุณค่ะ อยากบอกว่าขอบคุณคนแต่งมากมาย ที่แต่งเรื่องดีๆมาให้เราได้อ่าน เราติดตามมาหลายเรื่องแล้วแหละ ซึ่งทุกเรื่องก็สนุกจนเรารอติดตามอ่านตอนต่อไปแทบไม่ไหว ตอนนี้ไม่มีฟิคเรียวมาให้อ่าน ก็เหมือนกับไม่มีอะไรให้เฝ้ารอ มันเหมือนขาดอะไรไปอย่างนึง แต่เราก็ขอเป็นกำลังใจให้คุณคนแต่งต่อไปนะ
กัมปัตเตะเนะ >o< แล้วจะรอฟิคเรียวเรื่องต่อไปนะคะ ^o^ อ๊าๆๆๆๆๆๆๆ
เป็นกำลังใจให้นะค่ะ พยายามกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าให้ดีที่สุดนะค่ะ เพราะว่ายังรออยู่เสมอนะค่ะ ประมาณว่าเขาเน็ตเป็นต้องเขาบล๊อกนี้เลยนะ อยากอ่านแนวน่ารักด้วยนะอย่าเศร้ามากเกินสงสารเรียวกับอุจจี้ แล้วก็ตัวเราเองเพราะว่าเดียวจะร้องไห้อีกเพราะว่าทุกวันนี้ยังไม่กล้าอ่านอันฟินนิชรอบสองเลย รักคนแต่งมากๆๆ รักเรียวกับอุจจี้มากๆๆๆๆๆๆ แล้วเจอนะค่ะเป็นกำลังใจให้เน๊าะสู้ๆๆๆ อยากจะบอกว่าชอบฟิคของพี่บีมากๆเลยคะ
เเบบอ่านเเล้วติดตามมาหลายเรื่องเเล้ว ชอบภาษาเเละการเเต่ง เนื้อเรื่องที่เป็นสไตล์ของตัวเองเเบบอ่านเเล้วก็รู้ว่านี่ฟิคพี่บีเเน่ๆ ^^ ไม่เข้ามานานเเต่ยังคิดถึงอยู่เสมอนะคะ ^^ เรื่องเเรกที่ทำให้รู้จักพี่บีเเละติดใจมาเรื่อยๆ คือ Love xxx AV ค่ะ เเล้วก็เรื่องเเค่รักไม่พอ อยากจะขอชมจากใจจริงเลยค่ะว่าเเต่งได้ดีมากๆๆ เเล้วก็เป็นฟิคเรื่องโปรดของหนูเลยนะคะ เเล้วอันฟิชนิช เรื่องนี่ชอบมากคะเเต่ด้วยเหตุขัดข้องในตัวหนุเองทำให้ไม่ได้มาติดตามอ่านต่อเเต่คิดถึงอยู่เสมอจริงๆนะคะ จนวันนี้ได้กลับมาอีกครั้ง ก็จะมาอ่านต่อจากที่อ่านค้างไว้คะ จะเป็นกำลังใจให้นะคะ เเล้วสํญญาคะว่าจะเข้ามาเยี่ยมๆบ่อยๆ นะคะ สู้ๆนะคะ ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆที่เรื่องที่เเต่งมาให้อ่านคะ ^^ จะขอติดตามผลงานพี่บีตลอดไปเลยคะ ^^ ^
^ อ่า...ต้องขอโทษพี่ผึ้งนะคะ แอบมาปล่อยไก่...เรียกชื่อผิด - -" เรียกพี่ผึ้งเป็นพี่บี ขอโทษด้วยนะค่ะ ข้าพเจ้าชื่อ "ความเหงา" กำลังเคาะประตูมือเป็นระวิง!!
คุณคนแต่งค้าบ ความเหงามาเคาะประตูเรียกแล้วน้า..ออกมาเจอกันหน่อยค้าบบบบ... แวะเข้ามาสวัสดีค่า...
หวัดดีค่า คุณคนแต่ง (ชื่อผึ้งใช่ป่าว) --- แอบอ่านจากโพสต์ข้างบนน่ะค่ะ
จะขอทวงฟิกหน่อยได้มั้ยเนี่ย ค้างจะแย่แล้ววววววว Colourful อ่ะค่า ไม่เข้ามาต่อแล้วเหรอ สงสารคนอ่านตาน้ำตาลเข้มๆ (เกือบดำ) เถอะน้า อยากจิ้นต่อเอง แต่ไร้สามารถอ่ะค่า กลัวมันกู่ไม่กลับ จบไม่ลง จะค้างหนักกว่าเก่า please...please เข้ามาต่อเถอะน้า ปล.ถ้าจะ(เรื่องมากอีกหน่อย) เอาฟิกเรื่องอื่นที่เคยแต่งมาลงให้อ่านด้วยได้มั้ยอ่ะ ชอบสำนวน กับแนวเรื่อง(เท่าที่ได้อ่านมา) อ่ะค่ะ ^^ รวมเล่ม!!!!
จะเอาจริงๆนะเนี่ยยยยย รวมซักที รู้ไหมว่าปริ้นแล้วเย็บเล่มเองอย่างที่บอกไว้แล้วนะ แต่อยากได้แบบรวมเล่มอ่าาาาาาาาาาาาาาาา งืดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด คิดถึงค่ะ...
เขามาแบบเหงาๆ |
|
|
||
| 管理者だけに閲覧 | ||
|
|
||